Novels by ซินโฟร์เน่

“ไปครับ แต่พี่สองคนจะไปให้หมอแสงเหนือคนเดียวเท่านั้น”“คนบ้า”แสงเหนือต่อว่าทั้งสองคนด้วยท่าทีเง้างอน กว่าเธอจะรู้ตัวว่าโดนหลอก อารมณ์และความต้องการของเธอก็เริ่มไปไกลจนกู่ไม่กลับ“อ๊ะ อื้มมมม”ไนท์เอนตัวพิงบนหัวเตียง แล้วดึงร่างเล็กให้โน้มตัวตามมา ก่อนจะตะโบบจูบดูดนมทั้งสองเต้าหายเข้าไปในปาก โดยที่แ

“งั้นหันหน้ามานี้ครับ แล้วอมมันเข้าไปให้พี่หน่อย”ไนท์ที่เห็นว่าคนตัวเล็กเสร็จนำไปก่อน และคิดว่าแสงเหนือพร้อมที่จะรับตัวตนของพวกเขาแล้ว ก็จับร่างบางพลิกเข้าหาตัวเองมือหนาบีบคางเล็กเล็ก ๆ ให้เธออ้าปากออก ก่อนจะดันแท่งเอ็นร้อนขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนเข้าไปในโพรงปากอ่อนนุ่มนั้นทันที“อ่าส์

“อย่าใจร้ายกับผัวเลยนะครับ”ไนท์กับเดย์กลับหัวเราะในลำคอพร้อมกัน เสียงทุ้มต่ำแบบนั้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดจากอก“หนูไหวครับ แต่พี่ไม่ไหว”ทันทีที่พูดจบ เดย์ก็อุ้มเธอขึ้นทั้งตัว ด้วยเรียวแขนแกร่ง ร่างเล็กของเธอถูกอุ้มจนตัวลอย ก่อนถูกวางลงบนผ้าปูเตียงสีขาวสะอาดแสงเหนือเผลอขยับถอยจนติดหัวเ

เสียงเพลงจากงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้ค่อย ๆ เลือนหายไปและเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน เมื่อเดย์เดินนำขึ้นบันไดหินอ่อนออกมา ก่อนจะเดินตรงเข้ามาในลิฟต์เพื่อกลับขึ้นไปยังห้องสวีทที่ใช้เป็นห้องหอในคืนนี้ทว่าประตูลิฟต์ยังไม่ทันได้ปิดลง ฝ่ามือหนาของไนท์ก็มาขวางเอาไว้ซะก่อน“กูไปด้วย”“หึ”ร่างสูงของคนสองก้าวออกมาจากประต

หลังจากพิธีการจบลงและแสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า แสงไฟสีทองอ่อน ๆ ก็เปิดขึ้นทั่วห้องจัดเลี้ยงที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นโซนอาฟเตอร์ปาร์ตี้สุดหรู แท่งไฟยาวประดับด้วยดวงดาวคริสตัลหลายพันดวง ทำให้บรรยากาศเหมือนอยู่กลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงของออโรร่าจริง ๆ แสงเหนือ อยู่ในชุดเดรสสีขาวไข่มุกสั้นเหนือเข่า ปั

เสียงไวโอลินบรรเลงเพลงหวานแผ่วเบา ประกายแสงสะท้อนจากคริสตัลที่แขวนเรียงกันเป็นม่านใส ๆ เป็นคลื่นซ้อนกันคล้ายกับแสงออโรร่า หรือแสงเหนือทางเดินยาวปูด้วยดอกกุหลาบสีขาว ตั้งแต่บันไดหินอ่อนด้านหน้าไปจนถึงซุ้มพิธีที่ล้อมรอบด้วยม่านผ้าชีฟองสีขาวสวยงามลงตัวราวกับฉากแต่งงานในเทพนิยายที่หลายคนใฝ่ฝันถึง งดงา

บ้านสวนคาเฟ่ไอริสแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านไม้เลื้อยที่เกาะระแนงด้านหน้า เสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังแผ่วเบาอย่างอ่อนโยน กลิ่นหอมของกาแฟคั่วสดผสมกับกลิ่นวานิลลาอ่อน ๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศเหมือนทุกเช้าที่ผ่านมาร่างเล็กในเดรสผ้าฝ้ายสีขาวบางเบานั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้ เธอลูบหน้าท้องกลมเบา ๆ อย่างเผลอไผล ก

ซันมองเข้าไปในดวงตาสวยคู่นั้นก็จะเลื่อนมือข้างหนึ่งมาตรึงข้อมือเรียวของเธอไว้เหนือศีรษะ กดแผ่นหลังบางแนบกับผนังเย็น ก่อนจะโน้มตัวลงมาประกบริมฝีปากอย่างร้อนแรงเรียวลิ้นหนาสอดเข้ามาหยอกล้อในโพรงปากนุ่มราวกับหลงใหลในรสหวานที่ไม่มีวันพอ รสจูบของเขาอ่อนโยนแต่ก็เร่าร้อนราวกับไฟฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามร

Dragon Clubภายใต้แสงไฟสลัวและเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่ม “Dragon Club” ยังคงคึกคักไม่ต่างจากทุกคืน ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาใช้บริการกันแน่นขนัด ทั้งบนฟลอร์และรอบบาร์เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเร่าร้อนและแอลกอฮอล์ที่ลอยคลุ้งในอากาศบนโซฟาหนังริมกระจกบานใหญ่ ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมไว้เพียงครึ่งเผย

หลังจากช่วงเวลาแห่งความปีติยินดีผ่านไปเพียงไม่นาน ซันเอ่ยกับ ไอริสเบา ๆ“ไปบ้านสวนกันนะ พี่มีอะไรจะให้”เขาไม่รอให้เธอถามอะไรอีก มือหนาเลื่อนมากุมมือเล็ก ๆ นั้นไว้ ก่อนจะพาไปขึ้นรถ แล้วขับรถพาเธอมาจนถึงบ้านสวน ในบ่ายที่แสงแดดกำลังนวลพอดีแต่เมื่อรถเลี้ยวมาถึงทางเข้า เธอกลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตก

สองปีต่อมาเสียงประกาศชื่อบัณฑิตดังก้องอยู่ภายในหอประชุมใหญ่ บรรดานักศึกษาในชุดครุยสีดำขลิบทองทยอยเดินขึ้นเวทีตามลำดับรายชื่อ หนึ่งในนั้นคือหญิงสาวร่างบางเจ้าของดวงตากลมโตที่ในวันนี้ดูโดดเด่นไม่แพ้ใครผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ทว่าเปล่งประกาย ใต้ครุยสถาปั

มือเรียวบางเริ่มบีบครีมกะทิมะพร้าวเป็นวงกลมบนเนื้อเค้กให้สูงขึ้นเล็กน้อย โดยเว้นพื้นที่ตรงกลางเอาไว้ราดซอสตะโก้เผือกที่เตรียมแล้ว จากนั้นก็บีบครีมกะทิลงไปอีกชั้นตามด้วยเนื้อเค้กที่แบ่งไว้ ก่อนจะบาดครีมกะทิมะพร้าวสีขาวละมุนรอบเนื้อเค้กให้เรียบ ตกแต่งหน้าเค้กด้วยซอสตะโก้เผือก ปิดท้ายด้วยการนำเอาไข่แดง

บ้านหลังใหญ่สไตล์โรมันที่ตั้งอยู่บนที่ดินทำเลทอง กลายเป็นจุดหมายปลายทางของชีวิตคู่ ลมตั้งใจสร้างทุกอย่างด้วยหัวใจ และใช้ทุกความรักที่เขามีต่อคนรักเป็นรากฐานที่มั่นคงในการสร้าง บ้าน ที่หมายถึงบ้านจริง ๆทว่าสิ่งที่เติมเต็มบ้านหลังนี้ให้สมบูรณ์ที่มากสุด กลับไม่ใช่เสาหินอ่อนหรือเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง หากแ

พิธีกรเอ่ยคำกล่าวสั้น ๆ ก่อนจะเชิญทั้งคู่แลกคำสัญญา ลมมองลึกเข้าไปในตาเธอ พูดเสียงทุ้มมั่นคง“จากวันนี้…จนถึงวันสุดท้ายของชีวิต ผมสัญญาจะรักและปกป้องซีลีนเพียงคนเดียวจนหมดลมหายใจ”ซีลีนกัดริมฝีปาก พยายามกลั้นน้ำตา ก่อนจะตอบกลับเสียงสั่นแต่หนักแน่น“ฉันก็จะยืนข้างที่รัก…ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”เสียงปรบ

เช้าวันต่อมาลมขับรถเลี้ยวเข้าทางเข้าหลักของโรงแรมริมทะเล อาคารสีอ่อนทรงคลาสสิกตัดกับเสาหินอ่อนเรียงรายเป็นแถว โถงลอบบี้สูงโปร่งเปิดรับแสงธรรมชาติ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้สดลอยมากับลมทะเล พนักงานในยูนิฟอร์มสีขาวครีมเดินสวนกันปา เพื่อรีบจัดเตรียมสถานที่เพราะทุกคนรู้ดีว่าวันนี้คือ วันสำคัญของเจ้าของโร

“บ้างครั้งอะไรใหม่ ๆ ก็เปลี่ยนบรรยากาศได้ดีนะคะ”เสียงหวานแผ่วดังขึ้น พร้อมกับมือที่ยื่นมาจับชายเสื้อเชิ้ตของเขา ลูบขึ้นลงอย่างช้า ๆ เพียงเสี้ยววินาที สายตาของลมแข็งขึ้น เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นจนมีนชะงัก ดวงตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้ง“หึ เดียวช่วยเปลี่ยนห้องนี้ให้เป็นห้องเก

ปราณวริทร์ นิธิวราดล ชื่อนี้ถูกพาดหัวตัวโตบนหน้าหนังสือพิมพ์เช้าวันนี้ นักธุรกิจหนุ่มมาแรง ขึ้นแท่นผู้บริหารอสังหาริมทรัพย์และโรงแรมหรู ภาพชายหนุ่มในสูทเข้ารูปสะท้อนความมั่นใจเต็มเปี่ยม สายตาคมกริบและรอยยิ้มเรียบนิ่ง กลายเป็นภาพจำที่หลายคนในแวดวงธุรกิจคุ้นตาไปแล้ว เขาไม่ใช่เพียงอดีตนักศึกษาวิศวกรรม

มือใหญ่สวมแหวนลงบนนิ้วเรียวช้า ๆ เขายังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น สบตากับเธอที่น้ำตาอาบแก้ม แต่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ร่างบางจะโผเข้ากอดเขาแน่นเสียงปรบมือยังดังก้องรอบสนามหญ้า น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลอในดวงตาของใครหลายคน พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลก้าวเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นแม่ของซีลีนเ

“อืมมม”เสียงครางหวานหูของใยบัวทำให้มังกรเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าเล็กที่กำลังกัดเม้มริมฝีปากไว้แน่น ทำเอาดวงตาคมเข้มฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด“หวานกว่าเดิมจริง ๆ ด้วยค่ะ”ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบกระเส่า คล้ายกำลังหยอกเย้าคนตัวเล็กให้เขินขาย แต่ทุกสัมผัสและทุกการกระทำกลับแฝงความหลงใหลอย่างชัดเจนต่างกับใยบัวที่เป็นฝ่ายโดนรุกเร้าอย่างหนัก ทำเอาความรู้สึกวูบไหวแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนลมหายใจสะดุด ยิ่งตอนที่เขาก้มลงดูดดึงซ้ำ ๆ ตรงจุดอ่อนไหว พร้อมกับดูดกลืนน้ำหวานที่หลั่งไหลออกมาอย่างมูมมาม ก็ยิ่งทำเธอเสียวซ่านจนแทบขาดใจ“อ่า…ตรงนั้นหนูจะเสร็จ”มือบางเผลอกำขยุ้มเส้นผมเขาแน่น ราวกับต้องการที่ยึดเหนี่ยวแล้วกดศีรษะเข้าหาร่องรักของเธอไว้แน่น เมื่อความรู้สึกแล่นวาบไปทั้งร่างจนเกินควบคุมเสียงหวานหลุดออกมาอย่างลืมตัว คำขอนั้นทำให้รอยยิ้มมุมปากของเขาปรากฏชัดขึ้นบนใบหน้ามังกรเลื่อนมือขึ้นประคองสะโพกเธอไว้มั่น ก่อนซุกไซ้เรียวลิ้นร้อนให้เข้าลึกลงไปยิ่งกว่าเดิม ตามเสียงเรียกร้องของภรรยาสาว“แบบนี้ใช่ไหมคะ”เสียงทุ้มกระซิบชิดผิวร้อนผ่าว เสียงครางหวานดังแผ่วสอดประสานกับเสียงฝนด้านนอก มือบางยังคงขยุ้มเส้น

หลายปีต่อมา สายฝนโปรยปรายลงมาท่ามกลางตึกสูงใหญ่ เม็ดฝนกระทบบานกระจกขนาดใหญ่ ว่าที่คุณแม่ป้ายแดงอย่างใยบัวกำลังอิงตัวบนโซฟาขนาดใหญ่ที่ถูกสั่งทำพิเศษให้มีที่วางเท้ารองรับสำหรับเธอโดยเฉพาะมังกรรู้ว่าไม่สามารถห้ามคนตัวเล็ก ที่ชอบมานั่งรอเขาที่นี่ทุกวันได้ เขาจึงต้องพยายามทำทุกอย่างเพื่ออำนวยความสะดวกสบายให้กับว่าที่คุณแม่แทน เพราะตอนนี้ใยบัวเริ่มเคลื่อนไหวได้ลำบาก เพราะอายุครรภ์เข้าสู่ไตรมาสที่สองแล้ว จึงเริ่มมีอาการปวดหลังได้ง่ายขึ้น จากขนาดท้องที่โตขึ้นตามอายุครรภ์มือเรียวบางลูบลงบนหน้าท้องกลมที่นูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่เจ้าตัวเล็กในท้องดิ้นดุกดิกรับมือคุณแม่เบา ๆ“ซีซีขา หนูคึกอะไรขนาดนั้นค่ะ”ใบบัวพึมพำเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มในขณะที่ปลายนิ้วเรียวเขี่ยลงบนหน้าท้องที่นูนขึ้นมาจากการที่ลูกของเธอกำลังดิ้นหรือขยับตัว“แกล้งแม่อีกแล้วใช่ไหม...หรือรู้ว่าป๊ะป๋ากำลังจะถึงบ้าน”ผิวเนียนบริเวณหน้าท้องขยับอีกครั้งเหมือนตอบกลับ พร้อมกับเสียงของประตูห้องที่ถูกเปิดออกช้า ๆพูดยังไม่ทันขาดคำพ่อของลูกในท้องเธอก็มาถึงพอดีมังกรเดินเข้ามา เขาหยุดมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ใยบัวเงยหน้าขึ

วันต่อมาเสียงเห่าของสีนวลกับลูกน้อยดังแว่วขึ้นมา จากหมาจรหลังคณะในวันนั้น...พวกมันกลับกลายเป็นหมาน้อยไฮโซที่สวมใส่ปลอกคอแพลตทินั่มสลักชื่อราคาแพง และได้เป็นลูกรักของเจ้าของสนามแข่งรถแห่งนี้ไปแล้วหลังจากวันที่เธอกับเขาได้ปรับความเข้าใจกัน คนตัวเล็กก็อ้อนขอให้เขารับสีนวลกับลูกของมันมาเลี้ยง ซึ่งคนตัวโตก็ตอบรับคำขอนั้นอย่างยินดี เพราะถือว่าสีนวลเป็นส่วนหนึ่งของความรักของเขาทั้งสองคน เป็นเหมือนคนที่สื่อที่ทำให้เขากับใยบัวจะรู้จักกันใยบัวกับมังกรมองสีนวลกับลูกของมันเงียบ ๆ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคล้ายกำลังซึมซับความสุขนี้เอาไว้ ก่อนจะหันหลังและเดินออกไปที่รถ เพื่อพากันออกไปยังท่าเรือขนส่งที่อยู่ภายใต้การดูแลและควบคุมของเวริสทันทีที่ลงจากรถ กลิ่นเค็มของน้ำทะเลก็ลอยเข้ามาปะทะจมูก เสียงเครนที่กำลังเคลื่อนย้ายตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่ดังขึ้นเป็นระยะ เคล้าไปกับเสียงคลื่นสาดเข้ามากระทบกับท่าเรือสินค้าขนาดใหญ่ ใยบัวก้าวตามมังกรไปช้า ๆ มองทุกอย่างด้วยความตื่นตาตื่นใจ ดวงตากลมโตกวาดมองเรือสินค้าขนาดมหึมาที่จอดเรียงรายสุดสายตาตลอดแนวชายฝั่ง“เรามาทำอะไรที่นี่คะ”“มาตรวจสินค้าขาเข้าและขาออกค

คืนนั้นใยบัวเลือกจะส่งข้อความบอกมังกร ว่าเธอขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพัก ไม่ต้องห่วง เพราะเธอเชื่อว่าถ้าเธอไม่ทำตามที่พี่เคลแนะนำ คนตัวโตคงตามเธอมาถึงที่แน่ ๆ และเธอยังไม่พร้อมจะเจอเขาใยบัวใช้เวลาตลอดทั้งคืนจนรุ่งเช้า เพื่อทบทวนความรู้สึกตัวเอง และทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คนพวกนั้นคือคนที่ต้องการฆ่าเธอกับพี่มังกรในวันนั้นหรือสิ่งที่เธอควรทำตอนนี้คือการให้โอกาสกันและกันแบบที่รุ่นพี่สาวคนสนิทแนะนำ เมื่อคิดได้แบบนั้นใยบัวก็เลือกโทรหาเคลลีย์ทันทีใยบัวยืนอยู่หลังผนังกระจกฝั่งหนึ่ง มองเข้าไปด้านใน มังกรนั่งอยู่หัวโต๊ะ สวมเสื้อเชิ้ตสีเข้ม พับแขนขึ้นถึงข้อศอก ตรงหน้าเขาคือลูกน้องชุดดำหลายคน ที่มีอาการบาดเจ็บ บนใบหน้าและร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ทว่าสิ่งที่เหมือนกันคือสีหน้าเคร่งเครียดของทุกคน“โกดังฝั่งท่าเรือมีปัญหาครับนาย”ชายชุดดำหนึ่งในนั้นเริ่มรายงานสถานที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ มังกรฟังทุกอย่างเงียบ ๆ ไม่พูดแทรก พร้อมกับมือหนาหมุนปากกาไปมา ราวกับกำลังใช้ความคิด ก่อนจะเอ่ยถามบางอย่างออกมา“ตำรวจ?” เขาถามสั้น ๆ“ไม่ใช่ครับ คาดว่าน่าจะคนของฝั่งโน้น”มังกรพยักหน้า อย่างเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ดี เพร

ใยบัววิ่งต่อไปอย่างไร้ทิศทาง หญิงสาวก้าวเดินต่อไปบนถนนอย่างเงียบงัน เหมือนคนที่กำลังหลงทางและไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปที่ไหนแสงไฟริมทางทอดยาว น้ำตาเอ่อคลอจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน โลกทั้งใบเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยความผิดหวังเรียวขาบางเริ่มก้าวช้าลงด้วยความอ่อนแรง และทรุดลงอย่างไม่รู้ตัว เข่ากระแทกพื้นปูนเย็นเฉียบ ความเจ็บแล่นขึ้นมาแต่เธอกลับแทบไม่รู้สึก สิ่งที่เจ็บกว่าคือความรู้สึกในอกที่ตีรวนไปหมดเธอกอดตัวเองแน่น ราวกับจะปกป้องหัวใจที่แตกสลายเอาไว้ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ใยบัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองกำลังกลัวเขา หรือกลัวอะไรกันแน่ใยบัวไม่รู้ว่าตัวเองลุกขึ้นมาเดินต่อได้อย่างไร แต่สัญชาตญาณบางอย่างผลักให้เธอไปหาคนเพียงคนเดียวที่เธอนึกถึงในตอนนี้ ไอวามือที่เคยมั่นคง วันนี้กลับสั่นจนต้องกำแน่นเข้าหากันก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปกดกริ่งตรงหน้าติ๊งเสียงกริ่งดังขึ้นพร้อมกับประตูเปิดออกไม่ถึงสิบวินาทีต่อมา ไอวาชะงักทันทีที่เห็นสภาพเพื่อนที่ไม่ควรจะมายืนอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ“บัว…เกิดอะไรขึ้น?”คำถามนั้นเหมือนเข็มเล็ก ๆ ทิ่มแทงหัวใจที่ร้าวอยู่แล้วให้เจ็บแปลบขึ้นไปอีก ใยบัวพยายามอ้าปากตอบ แต่ไม่มีเสี

วันเวลาผ่านไป…ใยบัวค่อย ๆ กลับมาใช้ชีวิตของตัวเองอีกครั้ง จากวันที่หัวใจของเธออ่อนแอที่สุด จนมาวันนี้ที่สามารถกลับมายิ้มกว้างได้อย่างมั่นใจ เพราะมือของพี่มังกรที่คอยฉุดดึงเธอออกมาจากความเศร้าหมองด้วยความรักวันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายของปีหนึ่ง ต่างกับปีสามที่สอบเสร็จก่อนเธอตั้งแต่เมื่อวาน ทำให้คนตัวโตทำงานอยู่ที่สนามแข่งรถ และนัดกันไว้ว่าจะมารับเธอหลังสอบเสร็จร่างบางเดินลัดเลาะไปตามสนามหญ้าข้างคณะเพื่อตรงไปที่ต้นไม้ใหญ่หลังตึก“สีนวล”เจ้าหมาสี่ขา ส่ายหางดุกดิกรีบวิ่งมาหาใยบัวอย่างดีใจ พร้อมกับลูกของมันตัวน้อย ๆ สีครีมแต้มจุดน้ำตาล คล้ายกับลายของสีนวลไม่ผิดเพี้ยน“น่ารักจัง”ใยบัวย่อตัวลง ยิ้มกว้างออกมาทันทีที่เห็นพวกมัน พร้อมยกมือชูห่ออาหารสุนัขขึ้นมาตรงหน้า คงเป็นเพราะเธอติดธุระส่วนตัวหลายอย่างจึงไม่ได้แวะมาที่นี่บ่อยเท่าเมื่อก่อน จนตอนนี้สีนวลก็ได้คลอดลูกออกมาแล้ว และคงมีคนใจดีมารับลูก ๆ ของมันไปดูแลจนเหลือกันสองตัวถ้าเอาน้องไปเลี้ยงด้วยได้ไหมนะคนตัวเล็กเทอาหารสุนัขที่เตรียมมาให้เจ้าสี่ขาทั้งสองตัวได้กิน พร้อมกับทิ้งตัวนั่งลงบนชิงช้าที่พี่มังกรเป็นคนทำไว้ให้ พร้อมกับมองสุนัขทั้ง