บทที่ 3

ตอน...สะดุดใจตัวร้าย

“นายๆ..นั่นๆ ใช่คนนั้นหรือเปล่านาย คนสวยๆคนนั้นน่ะ...” ลูกน้องคนสนิทรีบแหกปากบอกเจ้านายเสียงดังข่มไปทั้งรถ ทันทีที่มืดเห็นประตูรั้วเหล็กสีเหลืองทองเปิดอ้าออกทางฝั่งซีกขวามือ ปรากฏร่างอรชรอ่อนแอ้นของหญิงสาวนางหนึ่งเดินรอดรั้วเล็กนั้นออกมา การนั่งซุ่มแอบดูว่าที่เมียของเจ้านายนานกว่าสามชั่วโมงจึงสิ้นสุดลงเสียที...

มืดเมื่อยจะตายอยู่แล้วเนี่ย ไม่รู้นายคิดอะไรถึงได้ชวนมืดมาทำตัวไม่ต่างจากมหาโจรพวกถ้ำมองเขาทำกัน...

คนแอบบ่นอุบในใจขยับร่างหลังพวงมาลัย สายตาก็เพ่งมองไปทางด้านหน้าตาเขม็ง...คุณพระ! นั่นคนหรือนางฟ้ากันแน่วะ ผู้หญิงอะไรสวยจนวัวตาย...มืดต้องยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองแรงๆ เพื่อให้แน่ใจ ภาพที่มันเห็นตรงหน้า นั่นคือคนจริงๆไม่ใช่นางฟ้าจำแลงแปลงกายมาจากบนฝากฟ้าไหน...

ส่วนคนเป็นนายก็รีบหันไปมองตามนิ้วที่มืดชี้บอก แววตาหลังแว่นสีชา จ้องมองหญิงสาวในชุดเรียบจนดูเชยไม่กระพริบ เพราะชุดที่เธอผู้นั้นสวมใส่อยู่ เป็นเพียงเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนกับกางเกงผ้าขาบานสีดำเรียบอีกทั้งยังดูซีดเหมือนผ่านการใช้งานมานานหลายปี

เธอผู้นั้นกำลังหันซ้ายหันขวา เหมือนกำลังรอคอยอะไรสักอย่าง เพียงแวบแรกที่ชายหนุ่มเห็น น่านพยัคฆ์อยู่ในอาการที่เรียว่าตาค้างจนจังงัง หัวใจแข็งกระด้างกระตุกเต้นถี่รัวจนแทบจะกระเด็นออกมาด้านนอกอกเสียให้ได้ เขายอมรับ ตั้งแต่เกิดมาจนอายุปาเข้าเลขสามจะขึ้นเลขสี่อยู่อีกไม่กี่ปีข้างหน้า เขายังไม่เคยเกิดอาการหัวใจเต้นถี่ผิดปกติแบบนี้กับสาวคนไหนสักคนมาก่อนเลย ส่วนใหญ่ มองผ่านแล้วก็ผ่านเลย ไม่เคยให้ความสนใจกับใครมากเป็นพิเศษเท่ากับผู้หญิงตรงหน้านี้...

“อู้ย!!!สวยเป็นบ้าเลยนะนายจ๋า มืดตกหลุมรักเข้าอย่างจังเลยล่ะนาย ถ้ากลับขึ้นไปเชียงใหม่คราวนี้ นายต้องไปตอบตกลงกับนายสิงห์เลยนะ บอกนายสิงห์ไปเลยว่าแต่ง มืดจะได้ไปอวดไอ้พวกคนงานไร่คุณพี นายหญิงของมืดสวยราวกับนางฟ้าเชียวนะ สวยกว่าคุณน้ำผึ้งอีก...” น้ำเสียงตื่นเต้นยินดีของมืดบวกกับเสียงพร่ำเพ้อไม่หยุดปากนั้น ไม่ได้เข้าหูของคนเป็นนายที่นั่งข้างๆเลยสักคำเดียว เมื่อน่านพยัคฆ์เองก็เอาแต่จ้องมองร่างบอบบางที่กำลังยืนชะเง้อมองอะไรสักอย่างตาไม่กระพริบตา

“นาย!” มืดเรียกนายแต่ก็ยังคงความเงียบเชียบ ไม่มีการตอบรับหรือเออออใดๆทั้งสิ้นกลับมา มืดจึงเอี้ยวใบหน้าหันไปเหล่ตามองเจ้านายอย่างนึกสะใจเล็กๆ คราวนี้ล่ะนายจ๋ายังจะปากแข็งปฏิเสธเขาอีกหรือเปล่า...

ส่วนน่านพยัคฆ์ที่ยังไม่รู้ตัวเอง กำลังตกหลุมรักสาวเจ้าแต่แรกเห็นแล้วนั้น เอาแต่นั่งหน้าเรียบนิ่งไม่พูดไม่จา รถยนต์ของชายหนุ่ม ถูกจอดเยื้องออกมาจากประตูรั้วบ้านหลังงาม ห่างออกมาประมาณสองร้อยเมตรเห็นจะได้ จึงทำให้เขาสามารถมองเห็นใบหน้าสวยหวานอย่างถนัดตา เป็นความงามที่สมบูรณ์แบบไปทุกสัดส่วน...

สวย...คือคำนิยามของหญิงสาวผู้นี้

น่านพยัคฆ์ถึงกับแอบพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก สีหน้าชายหนุ่มดูผ่อนคลายลงไปมาก มุมปากบนกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ เมื่อเห็นว่าที่เมียของตัวเองก็ไม่ได้หน้าตาเลวร้ายจนถึงกับรับไม่ได้ แม่นั่นออกจะสวยผุดผาดเกินไปเสียด้วยซ้ำ ไม่รู้ก่อนหน้านี้เจ้าหล่อนจะเคยผ่านมือใครมาบ้างแล้วก็ไม่รู้...หึ... น่านพยัคฆ์แอบคิดแบบคนพาล รู้สึกจิตใจร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างเคืองๆ ส่งผลให้ใบหน้าคมคายตึงเปรียะขึ้นมาเพราะดันคิดอะไรๆเกี่ยวกับสาวเจ้าในแง่ร้ายมากกว่าในแง่ดี

“นางฟ้าชัดๆเลยนะนาย ว่าปะ...” คนแอบเหล่นายถามเสียงระรื่นชื่นชมไม่ขาดปาก น่านพยัคฆ์ไม่ตอบรับ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ เมื่อหญิงสาวตรงหน้าเป็นดั่งคำชมจากปากไอ้ลูกน้องของเขาบรรยายเอาไว้ไม่มีผิด ทั้งรูปร่างของเธอช่างดูบอบบางอ้อนแอ้น ผิวพรรณนั้นก็ขาวอมชมพู ส่วนใบหน้าของเจ้าหล่อนนั้นเนียนใสราวกับก้นเด็ก ทั้งๆที่มันก็เปลือยเปล่าไร้เครื่องสำอางค์แต่งแต้ม ปากนิด จมูกโด่งเชิดรั้นขึ้นอย่างพอเหมาะพอเจาะ ยิ่งดวงตากลมโตคู่นั้นของเจ้าหล่อน ยิ่งทำให้เขาหลงใหลมากยิ่งขึ้น ยิ่งพิศดูก็ยิ่งเกิดอาการแปลกๆตรงอกด้านซ้ายนี้...

น่านพยัคฆ์ถึงกับตาค้างพูดไม่ออก สติถึงกับพร่าเลือน เสมือนเจ้าหล่อนหลุดออกมาจากวรรณคดีเรื่องใดเรื่องหนึ่งในนิยายปรัมปราก็ไม่ปาน...มือใหญ่เผลอยกขึ้นทาบลงบนทรวงอกข้างซ้ายอย่างลืมตัว

เฮ้ย! ทำไมมันถึงได้เต้นเร็วแบบนี้นะไอ้หัวใจบ้านี่ กะอีแค่เห็นผู้หญิงสวย ทำเป็นไม่เคยเห็นไปได้...

“สวยนะนาย...” มืดยังคงกล่าวชมจากใจไม่หยุดปาก ถึงน่านพยัคฆ์จะเห็นไม่ต่างจากไอ้ลูกน้องตัวดีนัก แต่เรื่องอะไรที่เขาจะไปยอมรับออกมาง่ายๆ ไม่มีวันเสียล่ะ...

“เดี๋ยวมืดขอตรวจสอบ ดูให้แน่ใจก่อนนะนาย ใช่คนเดียวกันกับในรูปภาพที่นายแอบขึ้นไปขโมยมาจากนายสิงห์หรือเปล่า” ท้ายประโยคมืดแทบกลั้นเสียงขำของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ เมื่อนึกถึงที่มาที่ไปของรูปภาพ

“ใครแอบวะ?...” น่านพยัคฆ์หันขวับเพื่อเอ่ยแย้งปฏิเสธขึ้นเสียงดุ รู้สึกเสียหน้าอยู่ในที เมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองแอบย่องขึ้นไปห้องทำงานของตาเฒ่าสิงห์ แล้วค้นหารูปถ่ายของแม่นั่น เมื่อเขาเองก็อดสงสัยไม่ได้ ผู้หญิงหน้าด้านหิวเงินจะมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร ถ้าสวยจริงทำไมถึงได้ยอมแต่งงานกับผู้ชายที่ตัวเองไม่เคยรู้จักเห็นหน้ากันมาก่อนได้ แต่พอเขาเห็นรูปถ่ายของแม่ผู้หญิงหน้าเงินเท่านั้น ลมหายใจก็แทบสะดุด โลกทั้งโกลหยุดหมุนในบัดดล...

“ พ่อข้าทำหล่นพื้นเองต่างหากล่ะ...เอ็งอย่ามามั่วนะไอ้มืด ข้าไม่มีความจำเป็นจะต้องไปแอบดูรูปของใคร แล้วก็ไม่เห็นจะสวยตรงไหนเลย เห็นแล้วก็งั้นๆแหละวะ อีโธ่เอ่ย...อีกระรอกของข้ายังสวยกว่าเป็นไหนๆ” อีกระรอกคือแม่ม้าพันธ์เยี่ยมของน่านพยัคฆ์ เป็นแม่ม้าตัวโปรดของชายหนุ่มก็ว่าได้

“เหรอนาย...” มืดลากเสียงยาวพร้อมกับเหล่ตามองผู้เป็นนายรัก จะให้มืดเชื่อนายตรงไหนได้ ในเมื่อดวงตาทั้งสองข้างของนายมันฉายชัดถึงความพึงพอใจในตัวเขาออกมาซะปานนั้น...

อืม!คำพูดของนายมันน่าเชื่อดีนักนี่ ไม่สวยไม่ชอบไม่แต่ง แต่ก็ยังอุตส่าห์ดั้นด้นลากมันมาแอบดูเขาถึงหน้าบ้าน แม้แต่เด็กอนุบาลก็คงจะเชื่อในคำพูดของนายหรอกนะ...

“ก็เออสิวะ...หรือเอ็งอยากโดนตีนข้าถึงจะยอมเชื่อ”

“จ้า...หล่นก็หล่น มืดไม่ได้ว่าอะไรนายพยัคฆ์เสียหน่อย...แหม่...ร้อนตัวจริง จริ้ง...” มืดขึ้นเสียงสูงล้อเลียน ว่าจบมืดก็ค้นเอารูปภาพขนาดกลาง ตรงบริเวณคอนโซลด้านหน้ารถยนต์ หยิบออกมาเพื่อเปรียบเทียบ ตรวจสอบความชัวร์ อีกครั้ง

“ชัวร์เลยนาย...คนนี่ล่ะ แน่ยิ่งกว่าแช่แป้ง ดูสินาย...” มืดยื่นรูปภาพหญิงสาวไปตรงใบหน้าหล่อคมคาย แต่คนที่ตกอยู่ในมนต์แห่งรัก กลับนิ่งเฉย เพราะประสาทหูกับตาถูกดึงดูดไปยังจุดที่ทำให้หัวใจของเขากระตุกรัวเร็วไม่ยอมหยุดสักที ยิ่งได้มองก็ยิ่งตกหลุมรักจนถลำลึกถอนตัวแทบไม่ขึ้นเข้าไปทุกที...

“นาย...นาย...นายคร้าบ...” มืดต้องเรียกเจ้านายอยู่หลายคำ กว่าชายหนุ่มจะมีปฏิกิริยาตอบโต้กลับมา

“อะไรของเอ็งนักหนาวะไอ้นี่ เรียกข้าทำไมเสียงดัง ข้าไม่ได้หูหนวดเสียหน่อยนะโว้ย...”

“หูนายไม่หนวกหรอก มืดเชื่อ แต่สตินายนี่สิ มันหล่นหายไปไหนแล้วน่า ตั้งแต่สาวเจ้าเดินออกมาให้ยนโฉม ดวงตาทั้งสองข้างนี้ก็จ้องมองเจ้าบ่เคยคลาดเคลื่อนไปตรงไหนเลยนอกจากใบหน้างามๆนั่น ฮ่า...ฮ่า...” คนแซวนายรักถึงกับหัวเราะร่วน

“คงค้างอะไรของเอ็ง พูดจาเหลวไหลใหญ่แล้วไอ้นี่ เดี๋ยวเหอะมึง...จะเจอฝ่าเท้ากูอีกจนได้ พูดมากจริงไอ้ห่า กูใช่ให้มึงมาขับรถให้นะโว้ย ไม่ได้ใช้ให้มานั่งเห่าหอนให้กูรำคาญรูหูแบบนี้...” ร่างใหญ่ออกอาการกระฟัดกระเฟียดแดกดันลูกน้อง เพื่อเป็นการกลบเกลื่อนอาการเขินอาย ยิ่งเมื่อเขารู้สึกร้อนวูบตรงโหนกแก้ม ก็ยิ่งทำให้น่านพยัคฆ์ร้อนตัวขึ้นมากกว่าเดิม

“ตะลึงเพราะเขาสวยใช่ไหมล่ะ...” ลูกน้องไม่ได้หวั่นเกรงกับคำขู่เลยสักนิด ตั้งแต่เป็นเจ้านายลูกน้องกันมานานหลายสิบปี มืดไม่เคยเห็นนายรักของมันมีอาการ ณ จังงัง กับสาวคนไหนมาก่อนเลย ก็เห็นจะมีแต่หนนี้ นายของมืดดูมีอาการแปลกๆไป

“ก็งั้นๆแหล่ะวะ ไม่เห็นจะสวยตรงไหนเลย สายตาของเอ็งนี่ชักจะมีปัญหาใหญ่แล้วนะไอ้มืด...” น่านพยัคฆ์ยักไหล่ตั้งท่าไร้เยื่อใย ใบหน้าคมคายบิดเบ้เมื่อปรายหางตาดันเผลอไปมองยังร่างบอบบางเข้าอีกจนได้ แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาคนจ้องจับผิด ให้ต้องหลุดคำพูดกระเซ้าเย้าแหย่คนเป็นนายจอมปากแข็ง...

“ไม่สวยจริงอ่ะ!...” มืดถามย้ำอย่างไม่ยอมแพ้ คนอะไรปากแข็ง ก็มืดเห็นๆอยู่ นายมองเขาตาแทบทะลักออกมานอกเบ้าซะขนาดนั้น ยังจะมาปากแข็งบอกว่างั้นๆอีก...

“ก็เออน่ะสิวะ มึงจะซักไซ้ไล่เลียงกูทำไมนักหนา ถ้ามึงเห็นว่าแม่คนนั้นสวยนัก กูยกให้...”

“จริงๆนะนาย ยกให้แล้วห้ามมาเอาคืนทีหลังด้วย มืดไม่คืนให้เด็ดขาด” ลูกน้องถึงกับตาโต

“เออ... เอ็งก็ลองดูชุดที่แม่นั่นใส่สิ เชยบรมเลยว่ะ นี่หรือวะ สาวเมืองกรุง เขาแต่งตัวกันเชยแบบนี่เหรอ เก่าก็เก่าเชยก็เชย หึ...กูถึงว่าสิ ทำไมแม่นั่นถึงยอมตกปากรับคำ แต่งงานกับผู้ชายที่ตัวเองไม่ได้รู้จักง่ายดายนัก ที่แท้ก็เพราะจนแล้วไม่เจียมกระลาหัวตัวเองนี่เอง เลยต้องรีบตะครุบเหยือ ยอมตกลงแต่งงานกับพวกคนมีเงินอย่างสิ้นคิดแบบนี้ไง...” คำพูดหยามเหยียดพรั่งพรูออกจากปากร้ายๆของเจ้านายผู้ปากกับใจไม่ตรงกัน มืดต้องระบายลมหายใจออกมาเสียงดังพรืด รู้สึกไม่ค่อยพอใจกับคำพูดร้ายกาจของนายตัวเองเลยสักนิดเดียว

“นายก็ไม่ว่าเขาเสียๆหายๆ...” มืดส่ายหน้าเพราะไม่อาจเห็นด้วยกับความคิดในแง่ร้ายของคนเป็นนาย ถึงแม้การแต่งกายของนางฟ้าจะดูเชยตามปากของเจ้านายว่ามันก็จริงอยู่ แต่เมื่อมันอยู่บนเรือนร่างอรชร มืดก็ไม่เห็นว่ามันจะดูเชยตรงไหนเลยนี่นา สายตากับความคิดของนายมันมีแต่เรื่องอคติล้วนๆ ไม่รักไม่ชอบเขาก็ไม่น่าจะเอาเขามาพูดเสียๆหายๆ นี่ถ้าหากฝ่ายหญิงมาได้ยินเข้า แล้วเขาจะคิดยังไง

“หรือเอ็งจะเถียงข้าวะ...ไอ้มืด” น่านพยัคฆ์เบะปากใส่ลูกน้อง นึกหมั่นไส้มันเหลือเกิน ดีแต่เข้าข้างแม่นั่นอยู่ได้ เห็นมีดีอยู่หน่อยก็ตรงความสวย ไม่รู้ข้างในจะเละเทะเหลกเหลวจนไม่เหลือชิ้นดีหรือเปล่า คนเรามองหน้าบางทีก็ไม่รู้ถึงข้างในกันนักหรอก รูปลักษณ์ภายนอกมันปรุงแต่งกันได้ ยิ่งภายนอกดูสวยภายในก็ยิ่งเน่ามีให้เห็นอยู่ถมถืดไป ทำไมเขาจะต้องไปชื่นชมความจอมปลอมภายนอกด้วยเล่า ถ้าแม่นั่นมีดีจริง อีกหน่อยเขาคงจะได้เห็นเอง แต่ตอนนี้เขาจะขอคิดกับหล่อนเป็นอย่างที่เขามองเห็นก็แล้วกัน...