Novels by กนกรส มาศอุไร ชินกี

คนดื้อด้านเอาแต่ใจ“ไม่เข้าใจ...”คนไม่เข้าใจพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำพร้อมหรี่ตาเรียวยาวคล้ายดวงตานกอินทรีลงแคบ สายตาเขาแน่นิ่งคล้ายกำลังสะกดให้คนเอาแต่พูดมากนั้นหุบปากลงสักที เขาไม่อยากขัดใจหญิงสาวก็จริง แต่ก็รู้สึกเมื่อยหูทนฟังเต็มทีผู้หญิงถือเป็นเพศจัดได้ว่าสามารถสรรหาคำพูดมากมาย ขุดออกมาสาธยายได้ทั้งวี่ทั้งวันแบบไม่ซ้ำประโยคกันเสียด้วยเห็นแบบนี้ท่าจะจริงแฮะ แต่คนอย่างเดวิส รีคอร์ ซาเนสคนนี้ไม่เคยต้องอดทนฟังใครพล่ามนานๆ โดยไม่จำเป็นมาก่อนนี่นา แล้วครั้งนี้ล่ะ? มันจำเป็นต่อเขามากขนาดนั้นแล้วใช่ไหมชายหนุ่มกลอกตาขึ้นมองเพดานก่อนเอียงหน้าลงมองกลุ่มผมสีดำขลับเหมือนสีขนนกอีกา บางทีเขาอดแปลกใจตัวเองไม่ได้ ทำไมกับผู้หญิงตัวเล็กเท่ามดคนนี้ถึงได้ชอบท้าทายความอดทนในตัวเขาบ่อยครั้งนักล่ะ นี่ถ้าหากเป็นเดวิสคนก่อนนะเหรอ ป่านนี้มายาวีคงได้กลับเข้าโรงพยาบาลใหม่อีกหน แต่นี่เขากลับไม่รู้สึกโกรธเจ้าหล่อน มีเพียงแค่รู้สึกหงุดหงิด รำคาญ ไม่ได้โมโหถึงขั้นฟิวส์ขาดจนถึงขั้นอยากบีบคอให้ตาย แต่แค่อยากลุกขึ้นมาทำอย่างอื่นทดแทนความรู้สึกรำคาญเส

(ต่อ)ภายนอกตัวตึกที่ว่าดูสูงตระหง่านหรูหราโอ่อ่าสมกับฐานะเจ้าพ่อมาเฟียแห่งกรุงลอนดอนแล้วนะ หากทว่าภายในกลับดูยิ่งใหญ่อลังการหรูหราหนักกว่าหลายเท่า แต่ก็อย่างที่ว่าไว้ ต่อให้สวยหรูหรือเลิศเลอมากกว่านี้อีกสักกี่เท่า ก็ไม่อาจทำให้มายาวีเกิดความสนใจขึ้นมาได้เลยบานประตูหนาถูกเปิดออกจากคนด้านใน มายาวีเห็นเด็กสาววัยไม่น่าเกินยี่สิบกำลังยืนก้มศีรษะมือสองข้างประสานกันไว้ด้านหน้าดูท่าทางเรียบร้อย ไม่ได้เล่นหูเล่นตาเหมือนกับพวกสาวๆ ในโรงพยาบาล สาวน้อยยืนสำรวมกิริยา ชุดที่สวมใส่นั้นคงเป็นชุดยูนิฟอร์มของที่นี่ ตั้งแต่เธอเดินเข้ามาภายในตัวตึกโอ่อ่า ก็เห็นมีหญิงสาวหลายคนสวมใส่ชุดแบบนี้เหมือนกันกับเด็กสาวเดวิสเดินนำหน้าเธอเข้ามาภายใน เขาเอามือสอดใส่กระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ดวงตาคมกริบไม่ได้แลเด็กสาวเลยแม้แต่น้อย เขาเดินเลยผ่าน ก่อนหยุดยืนตรงกลางห้องพลางหันซ้ายหันขวา“มาเรียม...”สาวน้อยมาเรียมมีสะดุ้งเล็กน้อยตอนถูกเดวิสเรียกหา สายตาคมกริบกวาดสำรวจภายในห้องพักกว้างขวาง โดยเขาสั่งปรับเปลี่ยนใหม่หมดทั้งชุด เพื่อให้มายาวีรู้สึกสบายตา ด้วยโทนของสีห้องเดิมมันออกจะดูอึมครึมมืดครึ้มด้วยตกแต่งเฉดของสีดำเป็

(ต่อ)มายาวีนั่งถอนหายใจทิ้งเป็นว่าเล่น เธอพยายามเบียดร่างเข้าหาบานประตูรถมากที่สุดเท่าที่มันจะไม่เปิดผางออกจนทำเธอหล่นตุบแล้วต้องวกกลับเข้าโรงพยาบาลใหม่อีกหนความรู้สึกตอนนี้คือเธอไม่ได้ยินดียินร้ายกับอะไรรอบกายทั้งนั้น เอาแต่นั่งมองผ่านกระจกติดฟิล์มสีดำทะมึนของรถสปอร์ตคันหรูด้วยความรู้สึกเฉื่อยชา ถ้าจะพูดให้ถูกให้เธอนั่งมองสีดำด้านข้างยังดีกว่าต้องทนมองเห็นใครบางคนอยู่ในสายตาเป็นไหนๆหญิงสาวหมดอารมณ์กับทุกสิ่งรอบกาย อุตส่าห์หลงดีใจ ตนเองกำลังหลุดพ้นจากสัมภเวสีหน้าหื่นได้เสียที ทว่าที่ไหนได้พ่อเจ้าประคุณยังเกาะติดเป็นปลิงตัวผู้ ตามตอแยเธอไม่เลิกรา ยังมีหน้ามาบังคับให้เธอย้ายข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว ให้เข้ามาพักรักษาตัวต่อยังบ้านของเขาจนกว่าร่างกายของเธอจะหายเป็นปลิดทิ้ง แน่นอนนั่นเป็นสิ่งที่เธอไม่ได้ต้องการจากชายหนุ่มด้านข้าง แต่เธอไม่มีแรงลุกขึ้นสู้รบตบมือกับคนดื้อด้านเอาแต่ใจพอ...เขายกเหตุผลเกลี้ยกล่อมเธอสลับกับคำขู่ยาวเหยียด เธอเบื่อจะเถียงสู้เลยจำต้องปิดปากเงียบ ปล่อยเลยตามเลย นึกเสียว่า ให้เป็นการชดเชยในสิ่งที่เขาทำให้เธอต้องเข้ามานอนซมในโรงพยาบาล แทนที่จะได้ออกเที่ยวตามแผนที่เ

(ต่อ)“อู้ย...ซี้ดดดด...โอ้ววว...ก๊อด....ดีมาก ดันเข้ามาแรงๆ อย่างนั้นแหละฉันชอบ”เสียงครางกระเส่าของหญิงสาวใต้ร่าง เร่งเร้าแรงกระทุ้งของคนด้านบนจนหัวสั่นหัวคลอน ชายหนุ่มรูปร่างค่อนข้างหนาแต่เบี่ยงไปในทิศทางของคนหุ่นดีที่ไม่ดูอ้วนจนเทอะทะจำต้องกัดฟันแน่น เขาเท้ามือลงกับพื้นหญ้า โก่งก้นกกขึ้นพร้อมรัวกระหน่ำซอยบั้นเอวกระชั้นถี่อย่างไม่ลืมหูลืมตาตามคำเรียกร้องของอีคุณหนูคนสวย ไอ้หนุ่มนักรักทั้งลงน้ำหนัก ทั้งกระทุ้งดุ้นทะลุทะลวงเข้าใส่ร่องนุ่มร้อนฉ่า ให้ส่วนหัวหยักคล้ายดอกเห็ดกำลังบานสะพรั่งชนเข้ากับผนังมดลูกเสียงดัง กึก กึก มันรุนแรงก็จริง แต่ไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กกว่ารู้สึกเจ็บปวด มันมีแต่สร้างความรู้สึกเสียวซ่านถึงอุราให้แก่เจ้าหล่อนเท่านั้นเอง“อา...อา...ซี้ดดดด”คนถูกป้อนความเสียวกำต้นหญ้าในมือทั้งสองข้างไว้แน่น ใบหน้าสวยหวานบิดเบี้ยวเหยเก ความสุขแล่นลิ่วพลุกพล่าน ตอนนี้ในสมองคิดเพียงเรื่องเดียว เธอต้องการปลดปล่อยจากความอึดอัดโมนาฉีกเรียวขาออกกว้างมากขึ้นเพื่อต้อนรับแรงส่งจากคนด้านบน ไม่เสียแรงที่เธออุตส่าห์ลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับไอ้พวกจับกัง ลีลาของมันช่างเด็ดไม่เบา ถึงจะดูสกปรกไปสัก

(ต่อ)มายาวีรีบพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังหนีสายตาคมกริบของคนที่เธอเกลียดขี้หน้าจนเข้าเส้นทันทีที่ลืมตาแล้วเห็นเขานั่งมองมายังเธอตาเขม็ง หญิงสาวเกิดอาการเซ็งขึ้นมาในบัดดล เมื่อไหร่หนอหมอนี้จะยอมออกไปให้พ้นจากชีวิตของเธอเสียที ตามติดยิ่งกว่าผีคอยตามหลอกหลอนกันก็ไม่ปาน ทั้งที่เขาน่าจะรู้ตัวเองได้แล้ว เธอนั้นเกลียดขี้หน้าเขามากขนาดไหน ไม่รู้เขายังมาวุ่นวายกับชีวิตเธอทำไม จะว่าเขาอดอยากปากแห้งจนถึงขั้นขาดแคลนผู้หญิงข้างกาย ไอ้เรื่องนี้คงไม่น่าใช่เหตุผลสำหรับผู้ชายรูปร่างหน้าตาดีจัด อีกทั้งฐานะมั่งคลั่งร่ำรวยมหาศาล จนกระทั่งมีเงินให้ลุงบวรถลุงใช้จนกลายเป็นหนี้สินก้อนโต เดือดร้อนมาถึงหลานอย่างเธอ ต้องก้มหน้าชดใช้ให้อย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่อีกทั้งดูได้จากตอนเธอเพิ่งรู้สึกตัวใหม่ๆ สิ ยัยผู้หญิงนมใหญ่คนนั้นแทบจะขับขี่เขาต่อหน้าต่อตาเธอเลยด้วยซ้ำ คิดถึงแล้วยังอดขยะแขยงไม่หาย หญิงก็ไร้ยางอาย ผู้ชายก็ตัณหาจัดจนบังตา ไม่นึกละอายต่อสถานที่หรือแม้ต่อหน้าคนป่วยนอนอยู่บนเตียง แต่จะว่าไปช่างเป็นคู่ที่ดูเหมาะสมเหมาะเจาะลงตัวดีไม่หยอกแฮะ...หญิงสาวระบายลมหายใจหนักหน่วง ใคร่ครวญหาวิธีกำจัดไอ้คนสารเลวที่ชอบใช้ก

สามีที่ไม่ปรารถนานางพยาบาลรูปร่างอวบอัด มองปราดเดียวผู้ชายทั้งหลายต่างต้องลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกัน เจ้าหล่อนคนนี้มีรูปร่างเรียกน้ำลายได้ดีขนาดไหน ทั้งเซ็กซี่ขยี้ใจชายแบบสุดยอด ไม่ว่าจะเป็นหน้าอกทรงโต สะโพกพายรับช่วงกันดีกับเอวเล็กแสนคอดกิ่ว หรือแม้แต่เรียวขายาวเสลา กำลังก้าวอย่างเฉิดฉายเข้ามายืนอยู่หน้าห้องพักฟื้น ทุกสัดส่วนบนเรือนร่างของเจ้าหล่อนถ้ามองด้วยความรู้สึกไม่ลำเอียง มันช่างเข้ากันอย่างพอเหมาะพอเจาะเจ้าหล่อนเคาะประตูพร้อมด้วยเอ่ยคำขออนุญาต จนได้ยินเสียงขานรับดังจากด้านใน ไดแอนน่ายิ้มร่า เจ้าหล่อนผลักบานประตูเปิดเข้ามา พร้อมด้วยสีหน้ามุ่งมั่นหญิงสาวมั่นใจในสิ่งต้องการนั้นไม่ใช่เรื่องยากเย็น หากเธอเป็นฝ่ายชักนำเขาก่อน มีหรือผู้ชายประเภทนี้จะไม่ยื่นมือรับไว้ มีแต่จะชอบใจนะสิไม่ว่า แม้เธอจะเป็นได้เพียงผู้หญิงชั่วคราวของเขา ใครล่ะจะสนใจ...ตอนเอ่ยคำอนุญาตให้คนข้างนอกเข้ามาได้ เดวิสมีเหลือบหางตาขึ้นมองเพียงเล็กน้อย ก่อนชี้นิ้วให้นำของที่ต้องการวางไว้ตรงโต๊ะ ก่อนชายหนุ่มละความสนใจในทันที เขาหันมาจัดการกับร่าง

ตอนพิเศษ(ลูกพยัคฆ์)ในช่วงสองเดือนแรกของการเป็นคุณพ่อและคุณแม่มือใหม่ ทั้งนิดากับน่านพยัคฆ์แทบจะเรียกได้ว่าสิ้นสภาพไปตามๆกัน เมื่อเจ้าหนูน้อยเสือใหญ่นั้นเล่นถอดแบบเอานิสัยเอาแต่ใจตัวเองสุดๆมาจากบิดาทั้งดุ้น ไม่ว่าจะทำอะไรขัดใจนิดขัดใจหน่อยเป็นอันต้องส่งเสียงร้องไห้โยเยอยู่ตลอดเวลา... นิด

(ต่อ)ผ่านไปราวสองชั่วโมงเศษ ร่างอวบอิ่มบนเตียงคนไข้ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา มือน้อยของเธอถูกกอบกุมเข้าไปอยู่ในอุ้งมือใหญ่แสนอบอุ่น นิดาเผยอริมฝีปากขึ้นยิ้ม เมื่อเห็นสามีของตัวเองนอนหลับซบใบหน้าลงข้างๆเธอ “พี่พยัคฆ์คะ...” นิดาเอ่ยเสียงเรียกสามีเสียงแหบแห้ง เมื่อเธอรู้สึกถึงอาการอ่อนเพลียอยู่บ้างเล็กน้อย

(ต่อ)วามวุ่นวายที่คาบเกี่ยวไม่ต่างจากความโกลาหลเกิดขึ้นตั้งแต่ไร่ราชพยัคฆ์ เสียงดังโหวกเหวกปลุกให้คนทั้งไร่รวมทั้งเจ้าของบ้านหลังใหญ่ ต่างสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ต้องนัดหมาย เมื่อเสียงคนกระจายข่าวตะโกนเสียลั่นไม่เกรงใจใครดังไปทั่วทั้งไร่ขนาดนั้น ... “เฮ้ย!!!พวกเราคุณนิเ

“ขอบคุณนะคะคุณสามีสุดที่รัก...” เมื่อได้ฟังคำพูดของสามีนิดาก็ได้แต่นั่งยิ้มแหยๆ ยิ่งเมื่อนึกตามคำพูดของเขา มันก็ถูก จะเถียงก็ไม่ได้เสียด้วย แต่ก็ยังดีที่เขายังมีกระจิตกระใจยอมช่วยเหลือคนพวกนั้นให้เธอได้สบายใจ เพราะต่อให้ครอบครัววนาสินทธ์จะเลวร้ายกับเธอมาก่อนมากแค่ไหน แต่คนเคยอาศัยร่วมชายคาเดียวกั

ตอนอวสานเช้านี้ข่าวใหญ่แต่ละช่องรวมทั้งหน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับต่างพาดหัวข่าวเรื่องบุกทำลายคลีนิกทำแท้งเถื่อน นิดาจะไม่ให้ความสนใจเลยสักนิดหากหนึ่งในหญิงสาวที่ปรากฏแผ่หราอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งนั้น จะไม่ใช่หญิงสาวที่เคยวางตัวให้สูงทัดเทียมกับหงส์และเคยเหยียบย่ำเธอให้ต่ำต้อยอยู่ภายใต้พื้นดิ

(ต่อ)พอทั้งสองก้าวเท้าเข้ามายังตัวห้างใหญ่แห่งเดียวในตัวเมืองนี้ นิดาก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก เมื่อเธอบังเอิญพบเข้ากับหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยยื้อแย่งผู้ชายที่กำลังยืนโอบเอวเธอเอาไว้หลวมๆ ผิดจากอีกคนที่ยืนขนาบหรือแทบจะสิงเข้าร่างเธอได้ เมื่อน่านพยัคฆ์มีสีหน้านิ่งเรียบไม่แสดงอาการอะไรออกมาให้เห็น... “

(คนนี้คือเมียผม)ทันทีที่ขวัญฤทัยควงแขนผู้เป็นสามีเดินเข้ามาสู่ตัวงานเลี้ยงสำคัญระดับโลก เป็นงานประกาศมอบรางวัลให้แก่บรรดาผู้บริหารชั้นนำทั่วประเทศ แสงแฟลชจึงระรัวสาดใส่เธอพร้อมด้วยสามีที่วันนี้เขาดูหล่อเหลายิ่งกว่าทุกๆวันเสียอีก แสงไฟวูบวาบส่องสว่างไปทั่วทั้งงาน ขวัญฤทัยตัวแข็งข้างก้าวขาแทบไม่ออกกั

“สวย...แล้วก็น่าเอาสุดๆ”ดวงตามืดมนหรี่แคบยามสัมผัสไปตามเรือนร่างอรชรอวบอิ่ม น้ำคำเขาหวานยามเอ่ยชมเมียที่ตัวเองยืดอกรับไม่หยุดหย่อน ลำอวบในมือเขาเต้นตุบๆอยู่ในฝ่ามือนุ่ม ขวัญฤทัยช่ำชองมากฝีมือขึ้นเรื่อยก็เพราะเจ้าหล่อนมีครูดีอย่างเขาไง...“ผัวไม่ไหวแล้ว ขอเอาสักน้ำก่อนแล้วกันนะจ๊ะเมียจ๋า”ด้วยความอด

(ตื๊อ ดื้อด้านถึงจะสมหวัง)เกือบครบหนึ่งปีเลยทีเดียวที่ออสติน โคลต้องเดินทางไปและกลับระหว่างคอนโดส่วนตัวที่กรุงเทพฯกับร้านขนมของขวัญฤทัยที่ต่างจังหวัด เขาอาศัยความหน้าด้านหน้าทนเดินเข้าออกภายในร้านซึ่งเป็นตึกแถวถึงสามชั้นราวกับเป็นเจ้าของร่วม โดยไม่สนใจเสียงขับไล่ไสส่งเป็นพักๆของเจ้าของร้านขนมตัวจริ

“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันอยู่ที่นี่...”สรรพนามทุกอย่างถูกเปลี่ยนไปทันทีที่ขวัญฤทัยฝากส่งข้อความส่งไปบอกว่าเธอขอลาออกจากเขา คนถูกถามถอนหายใจหนัก ถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กยัดช่อดอกไม้ไปให้ ขวัญฤทัยที่รู้สึกเหนื่อย“ไม่มีเรื่องอะไรของขวัญที่ฉันไม่รู้...”“ร้านปิดแล้วค่ะ...ขนมก็ขายหมดเกลี้ยงแล้วด้วย...” เ

(คนจะถูกทิ้งที่ไม่ยอมถูกทิ้ง...)ผ่านไปราวเดือนเศษความวุ่นวายในชีวิตของออสติน โคลก็กลับมาสู่สภาวะสงบสุข เขาเพิ่งจะบินกลับมาจากงานแต่งงานชนิดสายฟ้าแลบของมิลาด้ากับเจ้าของร้านอาหารจีนในประเทศฮ่องกงหมอนั่นเป็นพ่อตัวจริงของลูกในท้องมิลาด้า เจ้าหล่อนเป็นคนสารภาพเองกับปาก ก่อนจะยอมรับสารภาพ เขาทั้งปลอบทั

(ต่อ) ภายในห้องโถงใหญ่ มาดามซือเฉียว โจวกำลังนั่งหน้าเคร่งเครียดส่งสายตาดุกร้าวมองมาทางบุตรสาวด้วยความรู้สึกผิดหวังรุนแรง ทั้งที่ครอบครัวเพิ่งจะจัดการแก้ปัญหาเรื่องหนี้สินของบริษัทจนครบแล้วแท้ๆ วันนี้ลูกสาวกลับเดินมาบอก เจ้าตัวกำลังท้อง เธอกำลังจะดีใจอยู่แล้วเชียว กำลังจะได้เป็นยายคน ยังไงอีกไม่นาน