Novels by กนกรส มาศอุไร ชินกี

(ต่อ)ทันทีที่เหมรัชรับโทรศัพท์เบอร์แปลก ใบหน้าที่ปรากฏรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลากลับดูเคร่งเครียด ดูเหมือนเขาจะไม่สบอารมณ์กับทางปลายสายเอาเสียมากๆ ชายหนุ่มพูดคุยนานเกือบยี่สิบนาทีก่อนเลื่อนประตูกระจกระเบียงเข้ามา ฟ้ากระจ่างรีบลุกเดินเข้าไปหาผู้เป็นสามี เมื่อเธอสังเกตสีหน้าเครียดจนดูดุดันตอนเขาก้าวขาเข้ามาภายในห้อง“มีอะไรหรือเปล่าคะรัช...” เหมรัชระบายลมหายใจหนักหน่วงตอนสบสายตาห่วงใยของผู้เป็นคู่ชีวิต พลางพยักหน้าเคร่งเครียด“สายของกมลเนตร เธอโทรมาบอกให้ผมรีบเข้าไปที่ไร่พวงตะวันตอนนี้”“คะ...ทำไมต้องให้รัชเข้าไปที่ไร่ของแม่นั่นด้วย” ฟ้ากระจ่างฮึดฮัดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินสามีบอกว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา“เป็นเรื่องเกี่ยวกับรดา...ไม่ค่อยจะดีนัก” เขาไม่พูดต่อแต่ส่งภาพในมือถือที่ทางฝั่งนั้นส่งมาให้เขาเพื่อยืนยันคำพูด ไม่ได้ใส่ความหลานสาวของเขาแต่อย่างใดและทันทีที่ฟ้ากระจ่างเห็นภาพในมือถือของผู้เป็นสามี ดวงตากลมโตถึงกับขยายออก เธอยกมือขึ้นทาบอก“ฟ้าไม่เชื่อว่ารดาจะกล้าทำตัวแบบนี้เด็ดขาด ฟ้ารู้จักรดาดี แกเป็นเด็กดีไม่เคยประพฤติตัวให้พวกเราต้องหนักใจ เรื่องนี้มันต้องมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากลแน่นอน”เธอส่าย

(ต่อ)“แกจะทำอะไร ไอ้สารเลว!” สิริสรเตรียมจะผลักบานประตูรถออกเพื่อวิ่งหนีเมื่อรถยนต์ส่วนตัวถูกจอดสนิทตรงบริเวณทางเปลี่ยว รอบข้างทั้งสองฝั่งคล้ายป่ารกทึบ ไม่มีแม้แต่รถสักคันวิ่งผ่าน และมันห่างไกลจากถนนหลักที่จะไปยังไร่พวงตะวันมากโข จะเรียกว่าคนละเส้นทางเลยก็ว่าได้ ยิ่งได้เห็นสายตากระเหี้ยมกระหือรือของสมหมายทำให้สิริสรนึกหวาดกลัว กายสาวเริ่มสั่นเทา“แล้วผัวเมียเวลามันอยากสมสู่กันขึ้นมา เขาทำกันอย่างไรล่ะเมียจ๋า” สมหมายเลียริมฝีปากพร้อมกวาดดวงตาหื่นมองร่างน้อยที่เขาเคยปรนเปรอความซ่านเสียวมานับครั้งไม่ถ้วน“ใครเป็นเมียแกไอ้กระจอก ว้าย!...” ทันทีที่แหวเสียงแข็งใส่อย่างเคยชิน ร่างน้อยที่เตรียมตัวหนีกลับถูกกระชากให้หล่นตุบมายังเบาะหน้าอย่างไร้ความปรานี“อุ๊ย!เจ็บนะไอ้ชั่ว” คุณหนูผู้มีจิตใจต่างจากหน้าตาซูดปากด้วยความเจ็บตรงช่วงแขน ดวงตากมลโตตวัดมองทาสสวาทของตนเองเขียวขุ่น“ชั่วยังไงแต่ก็ยังได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวคุณไม่ใช่หรือไง ร้องให้เอาทุกวันทุกคืน...” สมหมายบิดปากหยักได้รูปอย่างหมิ่นแคล้น พร้อมรั้งเอวคอดกิ่วขึ้นมาเกยไว้บนตัว แต่คุณหนูผู้เอาแต่ใจมีหรือจะยอม เธอดิ้นรนทุบตีเข้าใส่ร่างหนาพัลวั

(ต่อ)คนเฝ้าคอยเอาแต่นอนกระสับกระส่ายอยู่ไม่เป็นสุขบนเตียงคนไข้ เตียงสวาทที่เขากับสาวน้อยระเริงรักกันเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา เลยทำให้บาดแผลผ่าตัดตรงช่วงหน้าอกเกิดปริระบม เดือดร้อนคุณลุงหมอต้องเย็บแผลให้เขาใหม่อีกครั้งถึงต้องเจ็บตัวแต่มันก็แสนคุ้มเหลือเกินเมื่อความซ่านหวานยังตราตรึงติดอยู่ทุกปลายสัมผัส นี่ถ้าไม่ติดตัวเองยังป่วยหนัก เขาคงได้เสพสังวาสจากเรือนร่างอรชรนั้นต่ออีกสักยกสองยกเป็นแน่แท้ ถึงตอนนี้เขายังจำอะไรไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องราวในอดีต แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เขามั่นใจ เขากับรุ่งรดาต้องมีความรู้สึกพิเศษต่อกันมากกว่าแค่คนเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง แต่นี่ก็เลยเวลาที่เขากำหนด ทำไมแม่สาวน้อยของเขาถึงยังไม่กลับเข้ามาเวลาแต่ละนาทีที่ต้องห่างจากสาวน้อยนั้นทำให้เขาหงุดหงิด ข่มตาให้หลับก็ทำไม่ได้“โว้ย! เมื่อไหร่จะกลับเสียทีวะ” คนเฝ้ารอบ่นงึมงำในลำคอ อารมณ์คุกรุ่นนั้นเริ่มก่อตัวเป็นพายุลูกย่อม ดวงตาคมกริบดั่งราชสีห์จับจ้องมองนาฬิกาสลับกับบานประตูนับครั้งไม่ถ้วน เลยเป็นเหตุให้คนเฝ้าไข้สองผัวเมียต่างสะกิดกันให้มองอาการทุรนทุรายของพี่ชายและพี่สามี“เหมือนพี่เหมกำลังรอใครอยู่เลยนะคะรัช”“คงจะร

แผนลวงรุ่งรดายกข้อมือขึ้นดูเวลามากกว่าสิบครั้งเห็นจะได้ เพื่อนสาวคนสนิทที่ได้ทำการนัดแนะกันก่อนจะตัดสินใจมาที่ไร่พวงตะวันของรุ่นพี่หนุ่ม ว่าจะเข้ามาช่วยทำแผนงานส่งอาจารย์พร้อมกันยังมาไม่ถึงเสียที เธอโทรศัพท์เข้าไปหาปลายสายก็ไม่ยอมรับ เนื่องจากวันนี้เธอมีเวลาไม่มากเมื่อคนป่วยอารมณ์บูดจอมเหวี่ยง กำหนดเวลาให้เธอไว้เพียงก่อนเที่ยงเท่านั้นและเพราะสีหน้าไม่สู้ดีของสาวน้อยทำให้คนที่ผลักบานประตูห้องรับแขกเข้ามาถึงกับเลิกคิ้วสูง“เป็นอะไรหรือครับรดา ทำไมถึงทำหน้ายุ่งแบบนั้นล่ะ หรือว่าไม่เข้าใจแผนผังที่พี่วาดให้” หริลักษณ์เอ่ยทักพร้อมลากขาเดินเข้ามานั่งลงเก้าอี้ตัวถัดมา พลางวางถาดแก้วน้ำดื่มลงบนโต๊ะกระจก น้ำผลไม้คั้นที่พี่สาวเขาผีเข้าหรือเปล่าไม่รู้ทำให้ ก่อนเงยใบหน้าขาวขึ้นรอคอยคำตอบ“ก็น้ำผึ้งนะสิคะพี่หริ เลยเวลามาตั้งเกือบชั่วโมง ยังมาไม่ถึงสักที”“อ้อ...นั่นสิ พี่ก็รออยู่เหมือนกัน ทำไมป่านนี้น้ำผึ้งถึงยังมาไม่ถึง งานส่วนนี้ถึงไม่สำคัญเท่ากับส่วนของรดา แต่พี่ก็อยากให้ทำเสร็จภายในวันนี้พร้อมกันเสียด้วย”หริลักษณ์มองกองกระดาษแข็งที่เขาแบ่งวางไว้ ก่อนส่ายหน้ากับความไม่รับผิดชอบของรุ่นน้องอี

(ต่อ)ร่างสมส่วนเอนหลังพิงพนักเบาะรถพร้อมยกมือขึ้นกอดอก ดวงตากลมโตเจือด้วยความหวานละมุนวาววับขึ้นอย่างน่ากลัว ยามเมื่อนึกถึงเจ้าของบ้านที่โทรมาชวนเธอให้มาหา โดยอ้างว่าต้องเข้ามาช่วยทำงานคณะส่งอาจารย์หึ...ข้ออ้างทั้งเพ ทำไมเธอจะไม่รู้ถึงสาเหตุที่แท้จริง หริลักษณ์ต้องการเพียงใช้เธอเป็นตัวข้ออ้างเท่านั้น เพื่อให้รุ่งรดายอมมาไร่ของเขาโดยไม่มีข้อแม้ต่างหากละ นี่ไม่ใช่หนแรกที่เธอจำยอมฝืนความรู้สึก ต้องมาทนนั่งมองคนที่เธอแอบรักทำหวานกับเพื่อนสนิทของตัวเองแต่ที่น่าเจ็บใจเหลือเกิน คือคนของพ่อเธอทำงานล้มเหลว อีเพื่อนตัวดีรอดพ้นจากการถูกข่มขืนในขณะเดียวกันทุกอากัปกิริยาของนายสาวไม่เคยรอดพ้นจากสายตาของทาสหนุ่มผู้รับใช้ไปได้ สมหมายเหลือบมองใบหน้าสวยใสผ่านทางกระจกรถ จึงทำให้เห็นสีหน้าหงุดหงิดของเจ้าหล่อนชัดเจน อีกเดี๋ยวคงได้อาละวาด หาเรื่องให้เขาเจ็บตัวอีกตามเคย และเพียงไม่กี่อึดใจต่อมา สิ่งที่สมหมายคิดเอาไว้ก็เป็นจริงดั่งว่า...“มองอะไรไอ้ขี้ข้า มีหน้าที่ขับรถก็ขับไปสิ จะมามองหน้าฉันหาสวรรค์วิมานอะไรมิทราบ” คนอารมณ์หงุดหงิดเริ่มพาล ตอนบังเอิญเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นสายตาคมกริบจ้องผ่านกระจกมาพอดี

(ต่อ)เหมราชไม่รอช้าเขาส่งความเสียวสยิวให้สาวน้อยด้วยการขยับบั้นท้ายทรงพลังคลึงเคล้น ริมฝีปากของทั้งสองยังคงแนบสนิทแลกน้ำลายกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนชายหนุ่มจะคว้าสะโพกมนไว้แน่น ตรึงให้เธออยู่กับที่ พร้อมสาวดุ้นแข็งเข้าใส่ร่องฉ่ำเยิ้มเสียงดัง ตับ ตับ ตับ ทำเอาน้ำหวานสีขุ่นกระฉอกจากร่องรักเปรอะเปื้อนตามร่องก้น ละเลยมาจนถึงเรียวขาเพรียว“อือ อือ อือ ซี้ดดดดด แรงอีกนิด รดาจะแตกแล้วคุณเหมขา”ตับ ตับ ตับ ตับ...“แรงแค่นี้พอไหม อ๊าห์...ซูดดดดด รดาอย่าตอดแรง”บั้นท้ายถูกกระเด้าเข้าใส่ไม่ยั้งแรง ปลายนิ้วก็ไม่ปล่อยให้ว่างเว้น ยังคงคอยล้วงคอยบี้เม็ดสวาทเร่งผลิตน้ำคาวให้ไหลออกมาไม่หยุดหย่อน อำนวยให้การสอดเสียงเป็นไปอย่างลื่นไหลในทุกจังหวะเข้าออก“โอ้วววว...ซี้ดดดด...อูยยยย ร่องเธอยิ่งเอายิ่งมัน”เขาชมพร้อมกระหน่ำบั้นท้ายสวนขึ้น ตับ ตับ ตับ รุ่งรดาเองก็พยายามแอ่นโค้งเรือนกายให้เขาตอกเข้าใส่ เธอคอยป้อนความหวานให้เขาทั้งปากและมืออีกทาง ความใคร่ทำให้คนป่วยไม่สนใจอาการของตนเองสักนิด อาการเจ็บเสียวตรงแผลมีขึ้นบ้างเป็นบางครั้งด้วยแรงสะเทือน แต่นั่นก็ไม่มีผลทำให้พ่อเลี้ยงแห่งไร่องุ่นสำนึก เขาตั้งหน้า

(ต่อ)มายาวีต้องรีบบินกลับประเทศไทยด่วน เธอได้รับสายโทรทางไกลจากเด็กในบ้าน คุณประพรตเกิดอาการช็อกจนหน้ามืดหมดสติ ตอนนี้ท่านยังไม่รู้สึกตัว ยังคงนอนรักษาตัวอยู่ในห้องไอซียู เดวิสไม่ยอมให้เธอบินกลับมาเพียงลำพัง เขาขอตามเธอมาด้วย มันทำให้เธอรู้สึกหัวใจอุ่นวาบ ไม่เคว้งคว้าง โดดเดี่ยวเหมือนอยู่ตัวคนเดียว

สุดท้ายของหัวใจ“เมรักคุณค่ะ...”“หึ! เมพูดว่าอะไรนะ ทำไมผมไม่ยักจะได้ยินเลย...”คนหูหนวกเอียงใบหน้าหล่อเหลา ประชิดแก้มนวลใส มายาวีตวัดค้อนคมหมั่นไส้ เขาออดอ้อนให้เธอบอกรักทุกครั้ง ยามแตะยาทาบนตัวเขา ถึงนึกหมั่นไส้จนร่ำอยากเปลี่ยนนิ้วทายา เป็นหยิกให้เนื้อเขียวสักที หากหญิงสาวยังยอมใจอ่อน เอ่ยคำรักให

“แม่นี่ผู้หญิงของคุณหรือคะ แต่เมื่อกี้ตอนเมเข้ามา เธอกำลังลวนลามสามีของเมอยู่...”จบประโยคของหญิงสาวชาวเอเชียคนเดียวในห้อง ทุกคนต่างนิ่งเงียบ ไม่กล้าส่งเสียงดัง เหมือนดั่งว่าหากเกิดเสียงเล็ดลอดใดออกมาสักนิด เจ้าคำพูดเมื่อสักครู่นี้มันจะกลายเป็นเพียงแค่ฝัน เดวิสยกมือกำหัวใจ มันเต้นเร็วและรัวแรง นัยน์

(ต่อ)ชายหนุ่มเตรียมง้างมือขึ้นโดยอัตโนมัติ หากเขายังไม่ทันลงมือจัดการเจ้ามือปริศนา ดันเกิดจังหวะนรกขึ้นมา เดวิสแทบอยากกัดลิ้นตัวเองตายมันเสียให้รู้รอด เมื่อบานประตูห้องพักถูกผลักเข้ามาอย่างไม่ปี่มีขลุ่ย พร้อมกับร่างกลมกลึงแสนคิดถึงยืนจังก้า เจ้าหล่อนยกมือเท้าสะเอว พร้อมส่งสายตาพิฆาตมาทางเขากับ...เ

(ต่อ)กระเป๋าเดินทางใบเล็กถูกมือบางกระชับไว้มั่น มายาวีสูดลมหายใจเข้าปอด ยืนหมุนซ้ายหมุนขวามองหาเพื่อนสาว ก่อนเธอขึ้นเครื่อง บินด่วนมาประเทศอังกฤษ เธอนัดแนะกับรีน่า ฝ่ายนั้นอาสา บอกจะขับรถมารับที่สนามบิน ส่วนโจฮานนั้นติดธุระสำคัญ นัยว่าต้องพาครอบครัวเดินทางข้ามรัฐ เพื่อดูตัวว่าที่เจ้าสาวในอนาคต ...

แพ้ทางรักหลังจากได้รับคำตอบของหัวใจ จนรู้แน่ชัด ตอนนี้หัวใจของเธอนั้นต้องการใครเป็นเจ้าของกันแน่ กับพี่รบิล เขาคือรักในช่วงวัยเพ้อฝัน ก่อนความรักนั้นถูกแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการแค่อยากเอาชนะสองแม่ลูกคู่นั้นเสียมากกว่าต่างกับเดวิส เขาคือทุกอย่างในชีวิตเธอเมื่อถึงเวลาต้องเลือกจริง หัวใจเธอมันยอมพ่

(คนนี้คือเมียผม)ทันทีที่ขวัญฤทัยควงแขนผู้เป็นสามีเดินเข้ามาสู่ตัวงานเลี้ยงสำคัญระดับโลก เป็นงานประกาศมอบรางวัลให้แก่บรรดาผู้บริหารชั้นนำทั่วประเทศ แสงแฟลชจึงระรัวสาดใส่เธอพร้อมด้วยสามีที่วันนี้เขาดูหล่อเหลายิ่งกว่าทุกๆวันเสียอีก แสงไฟวูบวาบส่องสว่างไปทั่วทั้งงาน ขวัญฤทัยตัวแข็งข้างก้าวขาแทบไม่ออกกั

“สวย...แล้วก็น่าเอาสุดๆ”ดวงตามืดมนหรี่แคบยามสัมผัสไปตามเรือนร่างอรชรอวบอิ่ม น้ำคำเขาหวานยามเอ่ยชมเมียที่ตัวเองยืดอกรับไม่หยุดหย่อน ลำอวบในมือเขาเต้นตุบๆอยู่ในฝ่ามือนุ่ม ขวัญฤทัยช่ำชองมากฝีมือขึ้นเรื่อยก็เพราะเจ้าหล่อนมีครูดีอย่างเขาไง...“ผัวไม่ไหวแล้ว ขอเอาสักน้ำก่อนแล้วกันนะจ๊ะเมียจ๋า”ด้วยความอด

(ตื๊อ ดื้อด้านถึงจะสมหวัง)เกือบครบหนึ่งปีเลยทีเดียวที่ออสติน โคลต้องเดินทางไปและกลับระหว่างคอนโดส่วนตัวที่กรุงเทพฯกับร้านขนมของขวัญฤทัยที่ต่างจังหวัด เขาอาศัยความหน้าด้านหน้าทนเดินเข้าออกภายในร้านซึ่งเป็นตึกแถวถึงสามชั้นราวกับเป็นเจ้าของร่วม โดยไม่สนใจเสียงขับไล่ไสส่งเป็นพักๆของเจ้าของร้านขนมตัวจริ

“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันอยู่ที่นี่...”สรรพนามทุกอย่างถูกเปลี่ยนไปทันทีที่ขวัญฤทัยฝากส่งข้อความส่งไปบอกว่าเธอขอลาออกจากเขา คนถูกถามถอนหายใจหนัก ถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กยัดช่อดอกไม้ไปให้ ขวัญฤทัยที่รู้สึกเหนื่อย“ไม่มีเรื่องอะไรของขวัญที่ฉันไม่รู้...”“ร้านปิดแล้วค่ะ...ขนมก็ขายหมดเกลี้ยงแล้วด้วย...” เ

(คนจะถูกทิ้งที่ไม่ยอมถูกทิ้ง...)ผ่านไปราวเดือนเศษความวุ่นวายในชีวิตของออสติน โคลก็กลับมาสู่สภาวะสงบสุข เขาเพิ่งจะบินกลับมาจากงานแต่งงานชนิดสายฟ้าแลบของมิลาด้ากับเจ้าของร้านอาหารจีนในประเทศฮ่องกงหมอนั่นเป็นพ่อตัวจริงของลูกในท้องมิลาด้า เจ้าหล่อนเป็นคนสารภาพเองกับปาก ก่อนจะยอมรับสารภาพ เขาทั้งปลอบทั

(ต่อ) ภายในห้องโถงใหญ่ มาดามซือเฉียว โจวกำลังนั่งหน้าเคร่งเครียดส่งสายตาดุกร้าวมองมาทางบุตรสาวด้วยความรู้สึกผิดหวังรุนแรง ทั้งที่ครอบครัวเพิ่งจะจัดการแก้ปัญหาเรื่องหนี้สินของบริษัทจนครบแล้วแท้ๆ วันนี้ลูกสาวกลับเดินมาบอก เจ้าตัวกำลังท้อง เธอกำลังจะดีใจอยู่แล้วเชียว กำลังจะได้เป็นยายคน ยังไงอีกไม่นาน

ตอนพิเศษ(ลูกพยัคฆ์)ในช่วงสองเดือนแรกของการเป็นคุณพ่อและคุณแม่มือใหม่ ทั้งนิดากับน่านพยัคฆ์แทบจะเรียกได้ว่าสิ้นสภาพไปตามๆกัน เมื่อเจ้าหนูน้อยเสือใหญ่นั้นเล่นถอดแบบเอานิสัยเอาแต่ใจตัวเองสุดๆมาจากบิดาทั้งดุ้น ไม่ว่าจะทำอะไรขัดใจนิดขัดใจหน่อยเป็นอันต้องส่งเสียงร้องไห้โยเยอยู่ตลอดเวลา... นิด

(ต่อ)ผ่านไปราวสองชั่วโมงเศษ ร่างอวบอิ่มบนเตียงคนไข้ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา มือน้อยของเธอถูกกอบกุมเข้าไปอยู่ในอุ้งมือใหญ่แสนอบอุ่น นิดาเผยอริมฝีปากขึ้นยิ้ม เมื่อเห็นสามีของตัวเองนอนหลับซบใบหน้าลงข้างๆเธอ “พี่พยัคฆ์คะ...” นิดาเอ่ยเสียงเรียกสามีเสียงแหบแห้ง เมื่อเธอรู้สึกถึงอาการอ่อนเพลียอยู่บ้างเล็กน้อย

(ต่อ)วามวุ่นวายที่คาบเกี่ยวไม่ต่างจากความโกลาหลเกิดขึ้นตั้งแต่ไร่ราชพยัคฆ์ เสียงดังโหวกเหวกปลุกให้คนทั้งไร่รวมทั้งเจ้าของบ้านหลังใหญ่ ต่างสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ต้องนัดหมาย เมื่อเสียงคนกระจายข่าวตะโกนเสียลั่นไม่เกรงใจใครดังไปทั่วทั้งไร่ขนาดนั้น ... “เฮ้ย!!!พวกเราคุณนิเ

“ขอบคุณนะคะคุณสามีสุดที่รัก...” เมื่อได้ฟังคำพูดของสามีนิดาก็ได้แต่นั่งยิ้มแหยๆ ยิ่งเมื่อนึกตามคำพูดของเขา มันก็ถูก จะเถียงก็ไม่ได้เสียด้วย แต่ก็ยังดีที่เขายังมีกระจิตกระใจยอมช่วยเหลือคนพวกนั้นให้เธอได้สบายใจ เพราะต่อให้ครอบครัววนาสินทธ์จะเลวร้ายกับเธอมาก่อนมากแค่ไหน แต่คนเคยอาศัยร่วมชายคาเดียวกั

ตอนอวสานเช้านี้ข่าวใหญ่แต่ละช่องรวมทั้งหน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับต่างพาดหัวข่าวเรื่องบุกทำลายคลีนิกทำแท้งเถื่อน นิดาจะไม่ให้ความสนใจเลยสักนิดหากหนึ่งในหญิงสาวที่ปรากฏแผ่หราอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งนั้น จะไม่ใช่หญิงสาวที่เคยวางตัวให้สูงทัดเทียมกับหงส์และเคยเหยียบย่ำเธอให้ต่ำต้อยอยู่ภายใต้พื้นดิ

(ต่อ)พอทั้งสองก้าวเท้าเข้ามายังตัวห้างใหญ่แห่งเดียวในตัวเมืองนี้ นิดาก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก เมื่อเธอบังเอิญพบเข้ากับหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยยื้อแย่งผู้ชายที่กำลังยืนโอบเอวเธอเอาไว้หลวมๆ ผิดจากอีกคนที่ยืนขนาบหรือแทบจะสิงเข้าร่างเธอได้ เมื่อน่านพยัคฆ์มีสีหน้านิ่งเรียบไม่แสดงอาการอะไรออกมาให้เห็น... “