กนกรส มาศอุไร ชินกี の小説

(ต่อ)มายาวีต้องรีบบินกลับประเทศไทยด่วน เธอได้รับสายโทรทางไกลจากเด็กในบ้าน คุณประพรตเกิดอาการช็อกจนหน้ามืดหมดสติ ตอนนี้ท่านยังไม่รู้สึกตัว ยังคงนอนรักษาตัวอยู่ในห้องไอซียู เดวิสไม่ยอมให้เธอบินกลับมาเพียงลำพัง เขาขอตามเธอมาด้วย มันทำให้เธอรู้สึกหัวใจอุ่นวาบ ไม่เคว้งคว้าง โดดเดี่ยวเหมือนอยู่ตัวคนเดียว

สุดท้ายของหัวใจ“เมรักคุณค่ะ...”“หึ! เมพูดว่าอะไรนะ ทำไมผมไม่ยักจะได้ยินเลย...”คนหูหนวกเอียงใบหน้าหล่อเหลา ประชิดแก้มนวลใส มายาวีตวัดค้อนคมหมั่นไส้ เขาออดอ้อนให้เธอบอกรักทุกครั้ง ยามแตะยาทาบนตัวเขา ถึงนึกหมั่นไส้จนร่ำอยากเปลี่ยนนิ้วทายา เป็นหยิกให้เนื้อเขียวสักที หากหญิงสาวยังยอมใจอ่อน เอ่ยคำรักให

“แม่นี่ผู้หญิงของคุณหรือคะ แต่เมื่อกี้ตอนเมเข้ามา เธอกำลังลวนลามสามีของเมอยู่...”จบประโยคของหญิงสาวชาวเอเชียคนเดียวในห้อง ทุกคนต่างนิ่งเงียบ ไม่กล้าส่งเสียงดัง เหมือนดั่งว่าหากเกิดเสียงเล็ดลอดใดออกมาสักนิด เจ้าคำพูดเมื่อสักครู่นี้มันจะกลายเป็นเพียงแค่ฝัน เดวิสยกมือกำหัวใจ มันเต้นเร็วและรัวแรง นัยน์

(ต่อ)ชายหนุ่มเตรียมง้างมือขึ้นโดยอัตโนมัติ หากเขายังไม่ทันลงมือจัดการเจ้ามือปริศนา ดันเกิดจังหวะนรกขึ้นมา เดวิสแทบอยากกัดลิ้นตัวเองตายมันเสียให้รู้รอด เมื่อบานประตูห้องพักถูกผลักเข้ามาอย่างไม่ปี่มีขลุ่ย พร้อมกับร่างกลมกลึงแสนคิดถึงยืนจังก้า เจ้าหล่อนยกมือเท้าสะเอว พร้อมส่งสายตาพิฆาตมาทางเขากับ...เ

(ต่อ)กระเป๋าเดินทางใบเล็กถูกมือบางกระชับไว้มั่น มายาวีสูดลมหายใจเข้าปอด ยืนหมุนซ้ายหมุนขวามองหาเพื่อนสาว ก่อนเธอขึ้นเครื่อง บินด่วนมาประเทศอังกฤษ เธอนัดแนะกับรีน่า ฝ่ายนั้นอาสา บอกจะขับรถมารับที่สนามบิน ส่วนโจฮานนั้นติดธุระสำคัญ นัยว่าต้องพาครอบครัวเดินทางข้ามรัฐ เพื่อดูตัวว่าที่เจ้าสาวในอนาคต ...

แพ้ทางรักหลังจากได้รับคำตอบของหัวใจ จนรู้แน่ชัด ตอนนี้หัวใจของเธอนั้นต้องการใครเป็นเจ้าของกันแน่ กับพี่รบิล เขาคือรักในช่วงวัยเพ้อฝัน ก่อนความรักนั้นถูกแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการแค่อยากเอาชนะสองแม่ลูกคู่นั้นเสียมากกว่าต่างกับเดวิส เขาคือทุกอย่างในชีวิตเธอเมื่อถึงเวลาต้องเลือกจริง หัวใจเธอมันยอมพ่

ฮันนีมูนสุดหวาน (ตอนพิเศษ)“ซี้ดดดดด...ขยับแรงอีกนิดสิเมียจ๋า” พ่อม้าหนุ่มใหญ่ออกปากสั่งการเสียงกระเส่า ปลายเท้าเกร็งรับแรงส่งจากด้านบน ส่วนฝ่ามือใหญ่เอื้อมจับเอวคอดกิ่วไร้ไขมันไว้มั่น สายตาละห้อยน้ำลายหกยามมองเต้านมอวบใหญ่กระเพื่อมไหวตามการขยับตัวของแม่ม้าสาวสุดร้อนแรงโอ้ว! เมียเขาดูเซ็กซี่เป็นบ้า จะขยับทำอะไรล้วนทำให้เขาอารมณ์กระเจิงเสียทุกที คนถูกควบขี่แอบนึกชื่นชมภรรยาสุดสวยอยู่ในใจ มันคือความโชคดีของเขาที่ใครต่างนึกอิจฉา เขามีเมียอายุเด็กกว่าหลายรอบ แถมยังสวยราวนางฟ้าอย่างหาตัวจับยากอีกต่างหาก...ใครบ้างจะไม่นึกอิจฉาพ่อเลี้ยงแห่งไร่องุ่นอย่างเขา“ซี้ดดดด...อ๊ะ...อ๊ะ...กระแทกลงมาหนักๆเลยคุณเมีย” ถึงรุ่งรดาจะเป็นผู้ควบคุมในการควบขี่ม้าเช่นเขาในครั้งนี้ ทว่าจังหวะกระแทกน้ำหนักเข้าหาเพื่อสอดประสาน ส่วนหนึ่งนั้นเกิดจากแรงช่วยจากผู้เป็นสามีอีกต่อหนึ่ง เนื่องจากพ่อม้าหนุ่มกลัวว่าแม่ภรรยาตัวน้อยจะเกิดอาการเหนื่อยเกินไปนั่นเอง...“อูยยยย...เมียจ๋า

เด็กสาวผู้มากับแสงจันทร์ (ตอนพิเศษ)ข่าวการเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์สร้างความตกใจให้แก่เจ้าของไร่องุ่นชื่อดังเป็นอย่างมาก เขาไม่คิดเลยว่าวิโรจน์กับวิกานดาจะด่วนจากไปรวดเร็วถึงเพียงนี้ในเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาทั้งสองคนผัวเมียเพิ่งมาขอความช่วยเหลือจากเขาในเรื่องการเงิน เขาตอบตกลงโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดอะไรมาก ความเป็นเพื่อนตายมาตั้งแต่จำความได้ ไม่สามารถหาสิ่งใดมาเทียบค่าได้เท่ากับความจริงใจอยู่แล้ว...หลังจากได้รับข่าวร้าย และเริ่มตั้งสติได้ เขาจึงรีบลงไปกรุงเทพฯเป็นการด่วน เพื่อจัดการเรื่องงานศพให้ทั้งสองคนอย่างสมเกียรติ รวมถึงปัญหาต่างๆ ก่อนจะเดินทางกลับไร่องุ่นของตนเอง เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นเรียบร้อยดี ไม่มีสิ่งใดต้องคิดค้าง จนอาจทำให้เสียชื่อเสียงถึงคนที่ตายจาก โดยเฉพาะเรื่องหนี้สินที่เป็นปัญหาหนักสำหรับครอบครัวของวิโรจน์ เขาจัดการใช้หนี้ให้จนครบหมดทุกรายก่อนจะกลับขึ้นมาเชียงใหม่เหมราชยกแก้วเหล้ากระดกเข้าปาก ก่อนจะถอนหายใจเสียงดัง ด้วยรู้สึกหนักใจกับปัญหาที่คิดไม่ต

(ต่อ)“คุณพ่อขา...อุ้มอุ่นหน่อยขา” สาวน้อยของบ้านวัยสองขวบเศษเดินยิ้มอวดฟันหน้าเข้ามายังห้องครัว โดยมีคุณแม่วัยสาวเดินตามมาไม่ห่าง วันนี้คุณพ่อเกิดใจดีขอลงมือทำอาหารมื้อเย็นให้คุณแม่กับคุณลูกทานด้วยตัวเอง“ค่ะ...คุณลูกสาว”พ่อเลี้ยงเหมราชย่อตัวนั่งลงกับพื้น พร้อมอ้าวงแขนออกกว้างเพื่อรอรับร่างจำหม่ำของแม่หนูน้อย นามว่า รุ่งนภา หรือชื่อเล่นว่า เด็กหญิงอิ่มอุ่น สาวน้อยที่เป็นทั้งแก้วตาดวงใจให้กับทั้งพ่อและแม่“พอตื่นขึ้นมาแกก็เรียกหาแต่คุณพ่อเลยละค่ะ รดาจับอาบน้ำแต่งตัวให้ใหม่ แล้วก็วิ่งลงมาหาคุณพ่อทันที...” รุ่งรดาเดินมาย่อตัวลงนั่งเคียงข้างสามี พร้อมกับกดปลายจมูกหอมแก้มสาก เป็นสิ่งที่เหมราชชื่นชอบมากเป็นพิเศษ กับการแสดงความรักของผู้เป็นภรรยาสาว“อาหารใกล้เสร็จพอดี คุณแม่ล่ะครับ อาบน้ำลงมาพร้อมทานข้าวเลยหรือยังเอ่ย”แววตาแพรวพราวนั้นส่อเจตนาอะไรบางอย่าง หญิงสาวที่ใช้ชีวิตร่วมกับเขามาเนิ่นนานย่อมตีความหมายในแววตานั้นได้ไม่ยาก พวงแก้มเธอจึงกลายเป็นสีแดงระเรื่อ เลยส่งมอบค้อนวงโตแทนคำตอบให้ผู้เป็นสามี เหมราชหัวเราะหึ เอื้อมมือบีบปลายจมูกเล็กของภรรยาอย่างนึกมันเขี้ยว“แล้วคุณพ่อจะทานอาหาร

(ต่อ)หญิงสาวเผลอตัวส่งสายตาสำรวจชายหนุ่มหล่อเหลาตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางสง่า ดวงตาถูกบดบังด้วยแว่นกันแดดสีชา เธอเลยไม่อาจเห็นมันอย่างชัดเจน ถ้าเห็นเธอจะจำเขาได้ แต่เธอได้ยินพี่หริเรียกชื่อผู้ชายคนนี้ว่า อสุเรศ บวกกับเครื่องแต่งกายแบรนด์เนมทั้งตัว บ่งชัดชายหนุ่มคนนี้ต้องมีฐานะไม่ธรรมดา หรือแม้กระทั่งบุคลิกท่าทางที่ดูน่าเกรงขามสมชื่อเขาเหลือเกิน เมื่อรวมลักษณะทั้งหมดนี้ก็ไม่น่าจะใช่นายสมหมาย คนขับรถส่วนตัวของเธอแล้ว...คนเราอาจมีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกันได้ ใช่...เขาจะเป็นนายสมหมายไปได้ยังไง ในเมื่อหมอนั้นเทียบชั้นกับผู้ชายตรงหน้าเธอไม่ได้เลยสักอย่างเดียวสิริสรรีบเรียกสติของตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนเธอกลับไปทำหน้าเรียบเฉย ขจัดสิ่งรบกวนจิตใจออกไป ไหนเคยสัญญากับตัวเองว่าจะลืมผู้ชายใจโลเลคนนั้น เธอต้องทำให้ได้สิ จะมัวมายืนคิดถึงคนที่ทิ้งเธอไปอยู่อีกทำไม หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกกำลังใจ พอดีกับหริลักษณ์เอ่ยปากแนะนำเธอให้รู้จักกับลูกค้ารายใหม่ที่กำลังจะขึ้นไปเซ็นสัญญา “น้ำผึ้ง...นี่คุณอสุเรศ ลูกค้าที่เราจะมาพบและเซ็นสัญญาด้วยกันวันนี้ครับ”“เอ่

ยามเมื่ออาทิตย์ส่องแสงอีกสามปีต่อมา...“ข้อมูลที่พี่บอกให้เตรียมเพิ่มอีกสองหัวข้อ เตรียมพร้อมแล้วนะครับน้ำผึ้ง”เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามในขณะที่ขานั้นเร่งก้าวให้ทันเวลานัดหมาย ใบหน้าหล่อเหลาซึมด้วยเม็ดเหงื่อผุดกระจายเต็มหน้าผาก แต่ทว่าเนื่องจากเวลาเร่งเร้าเต็มที เขาจึงยังไม่เวลาดูแลตนเอง เพราะเหลือเวลาอีกเพียงไม่เกินยี่สิบนาที จะถึงเวลานัดหมายเพื่อเซ็นสัญญาซื้อขายกับลูกค้ารายสำคัญในรอบปีเขากับสิริสรเดินทางมาถึงกรุงเทพฯตั้งแต่เมื่อเย็นวาน หญิงสาวขอแยกตัวเข้าพักยังบ้านเพื่อนสนิทอย่างรุ่งรดา ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่ามีสามีตามใจหนักหนา อยากได้อะไรแทบจะหาประเคนกันให้เต็มที่ ขัดใจนิดขัดใจหน่อยเป็นไม่มี ถึงขั้นลงทุนซื้อบ้านหลังโตไว้ให้คุณแม่ลูกหนึ่ง เพื่อไว้ใช้สำหรับพาครอบครัวสุขสันต์มาเที่ยวพักผ่อนโดยเฉพาะ ส่วนตัวเขานั้นเข้าพักยังโรงแรมประจำ ซึ่งเคยมาพักเสมอยามเมื่อต้องมาติดต่อธุรกิจในกรุงเทพฯแต่เมื่อเช้าเขาดันเกิดอุบัติเหตุขึ้นเล็กน้อยบนท้องถนนก่อนจะเลี้ยวมาถึงตัวโรงแรมที่ใช้นัดหมาย จนเกือบทำให้เขาพลาดการเจรจาซื้อขายสำคัญกับลูกค้

(ต่อ)“ตอนแรกฉันคิดว่าต้องรีบจัดการขั้นเด็ดขาดกันไปเลย ดีกว่าปล่อยเอาไว้ให้เป็นภัยต่อครอบครัวของเราในอนาคต เนตรเขาเอาแต่ใจ คงไม่ยอมปล่อยครอบครัวเราอยู่อย่างสงบ เดี๋ยวคงคิดวางแผนทำอะไรขึ้นมาอีก ฉันไม่ไว้ใจ”เขาพูดตามนิสัยของสาวเจ้า คนอย่างกมลเนตรเอาแต่ใจมาแต่ไหนแต่ไร เขาไม่อยากเสี่ยงจนรดากับลูกเป็นอะไรขึ้นมาอีก เท่าที่ผ่านมาสิ่งที่กมลเนตรทำ เขาถือว่ามันหนักหนาเกินกว่าที่เขาจะให้อภัยเสียด้วยซ้ำ“แต่เธอเป็นลูกสาวของพ่อเลี้ยงนัช ขืนคุณเหมทำแบบนั้นคงกลายเป็นเรื่องผิดใจกันจนมองหน้ากันไม่ติด”“ฉันไม่สนใจหรอกเรื่องนั้นน่ะ ฉันห่วงเธอกับลูกมากกว่า”พ่อเลี้ยงเหมดันร่างอิ่มนั่งลงยังโซฟาเมื่อทั้งคู่เดินมาถึงยังห้องพักผ่อน“ต่อไปนี้คงไม่มีอะไรสำคัญสำหรับชีวิตของฉันเท่ากับเธอและลูก สองสิ่งที่มีค่ามากที่สุดเท่าที่ผู้ชายธรรมดาคนนี้จะมี” รุ่งรดายิ้มทั้งปากและตา เธอเอนศีรษะซบลงกับไหล่แข็งแรง รู้สึกอุ่นใจเสมอยามเมื่อมีเขาเป็นหลักให้พึ่งพิง“ขอบคุณนะคะ ที่รักและเมตตา รดากับลูก” เธอวาดวงแขนเรียวกอดร่างหนาไว้แล้วหลับตาพริ้ม รับสัมผัสความอบอวลแห่งรักที่เขามอบให้“รดาเคยฝัน อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น”“นั้นตอนนี

ตอนพิเศษ(ลูกพยัคฆ์)ในช่วงสองเดือนแรกของการเป็นคุณพ่อและคุณแม่มือใหม่ ทั้งนิดากับน่านพยัคฆ์แทบจะเรียกได้ว่าสิ้นสภาพไปตามๆกัน เมื่อเจ้าหนูน้อยเสือใหญ่นั้นเล่นถอดแบบเอานิสัยเอาแต่ใจตัวเองสุดๆมาจากบิดาทั้งดุ้น ไม่ว่าจะทำอะไรขัดใจนิดขัดใจหน่อยเป็นอันต้องส่งเสียงร้องไห้โยเยอยู่ตลอดเวลา... นิด

(ต่อ)ผ่านไปราวสองชั่วโมงเศษ ร่างอวบอิ่มบนเตียงคนไข้ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา มือน้อยของเธอถูกกอบกุมเข้าไปอยู่ในอุ้งมือใหญ่แสนอบอุ่น นิดาเผยอริมฝีปากขึ้นยิ้ม เมื่อเห็นสามีของตัวเองนอนหลับซบใบหน้าลงข้างๆเธอ “พี่พยัคฆ์คะ...” นิดาเอ่ยเสียงเรียกสามีเสียงแหบแห้ง เมื่อเธอรู้สึกถึงอาการอ่อนเพลียอยู่บ้างเล็กน้อย

(ต่อ)วามวุ่นวายที่คาบเกี่ยวไม่ต่างจากความโกลาหลเกิดขึ้นตั้งแต่ไร่ราชพยัคฆ์ เสียงดังโหวกเหวกปลุกให้คนทั้งไร่รวมทั้งเจ้าของบ้านหลังใหญ่ ต่างสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ต้องนัดหมาย เมื่อเสียงคนกระจายข่าวตะโกนเสียลั่นไม่เกรงใจใครดังไปทั่วทั้งไร่ขนาดนั้น ... “เฮ้ย!!!พวกเราคุณนิเ

“ขอบคุณนะคะคุณสามีสุดที่รัก...” เมื่อได้ฟังคำพูดของสามีนิดาก็ได้แต่นั่งยิ้มแหยๆ ยิ่งเมื่อนึกตามคำพูดของเขา มันก็ถูก จะเถียงก็ไม่ได้เสียด้วย แต่ก็ยังดีที่เขายังมีกระจิตกระใจยอมช่วยเหลือคนพวกนั้นให้เธอได้สบายใจ เพราะต่อให้ครอบครัววนาสินทธ์จะเลวร้ายกับเธอมาก่อนมากแค่ไหน แต่คนเคยอาศัยร่วมชายคาเดียวกั

ตอนอวสานเช้านี้ข่าวใหญ่แต่ละช่องรวมทั้งหน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับต่างพาดหัวข่าวเรื่องบุกทำลายคลีนิกทำแท้งเถื่อน นิดาจะไม่ให้ความสนใจเลยสักนิดหากหนึ่งในหญิงสาวที่ปรากฏแผ่หราอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งนั้น จะไม่ใช่หญิงสาวที่เคยวางตัวให้สูงทัดเทียมกับหงส์และเคยเหยียบย่ำเธอให้ต่ำต้อยอยู่ภายใต้พื้นดิ

(ต่อ)พอทั้งสองก้าวเท้าเข้ามายังตัวห้างใหญ่แห่งเดียวในตัวเมืองนี้ นิดาก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก เมื่อเธอบังเอิญพบเข้ากับหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยยื้อแย่งผู้ชายที่กำลังยืนโอบเอวเธอเอาไว้หลวมๆ ผิดจากอีกคนที่ยืนขนาบหรือแทบจะสิงเข้าร่างเธอได้ เมื่อน่านพยัคฆ์มีสีหน้านิ่งเรียบไม่แสดงอาการอะไรออกมาให้เห็น... “

(คนนี้คือเมียผม)ทันทีที่ขวัญฤทัยควงแขนผู้เป็นสามีเดินเข้ามาสู่ตัวงานเลี้ยงสำคัญระดับโลก เป็นงานประกาศมอบรางวัลให้แก่บรรดาผู้บริหารชั้นนำทั่วประเทศ แสงแฟลชจึงระรัวสาดใส่เธอพร้อมด้วยสามีที่วันนี้เขาดูหล่อเหลายิ่งกว่าทุกๆวันเสียอีก แสงไฟวูบวาบส่องสว่างไปทั่วทั้งงาน ขวัญฤทัยตัวแข็งข้างก้าวขาแทบไม่ออกกั

“สวย...แล้วก็น่าเอาสุดๆ”ดวงตามืดมนหรี่แคบยามสัมผัสไปตามเรือนร่างอรชรอวบอิ่ม น้ำคำเขาหวานยามเอ่ยชมเมียที่ตัวเองยืดอกรับไม่หยุดหย่อน ลำอวบในมือเขาเต้นตุบๆอยู่ในฝ่ามือนุ่ม ขวัญฤทัยช่ำชองมากฝีมือขึ้นเรื่อยก็เพราะเจ้าหล่อนมีครูดีอย่างเขาไง...“ผัวไม่ไหวแล้ว ขอเอาสักน้ำก่อนแล้วกันนะจ๊ะเมียจ๋า”ด้วยความอด

(ตื๊อ ดื้อด้านถึงจะสมหวัง)เกือบครบหนึ่งปีเลยทีเดียวที่ออสติน โคลต้องเดินทางไปและกลับระหว่างคอนโดส่วนตัวที่กรุงเทพฯกับร้านขนมของขวัญฤทัยที่ต่างจังหวัด เขาอาศัยความหน้าด้านหน้าทนเดินเข้าออกภายในร้านซึ่งเป็นตึกแถวถึงสามชั้นราวกับเป็นเจ้าของร่วม โดยไม่สนใจเสียงขับไล่ไสส่งเป็นพักๆของเจ้าของร้านขนมตัวจริ

“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันอยู่ที่นี่...”สรรพนามทุกอย่างถูกเปลี่ยนไปทันทีที่ขวัญฤทัยฝากส่งข้อความส่งไปบอกว่าเธอขอลาออกจากเขา คนถูกถามถอนหายใจหนัก ถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กยัดช่อดอกไม้ไปให้ ขวัญฤทัยที่รู้สึกเหนื่อย“ไม่มีเรื่องอะไรของขวัญที่ฉันไม่รู้...”“ร้านปิดแล้วค่ะ...ขนมก็ขายหมดเกลี้ยงแล้วด้วย...” เ

(คนจะถูกทิ้งที่ไม่ยอมถูกทิ้ง...)ผ่านไปราวเดือนเศษความวุ่นวายในชีวิตของออสติน โคลก็กลับมาสู่สภาวะสงบสุข เขาเพิ่งจะบินกลับมาจากงานแต่งงานชนิดสายฟ้าแลบของมิลาด้ากับเจ้าของร้านอาหารจีนในประเทศฮ่องกงหมอนั่นเป็นพ่อตัวจริงของลูกในท้องมิลาด้า เจ้าหล่อนเป็นคนสารภาพเองกับปาก ก่อนจะยอมรับสารภาพ เขาทั้งปลอบทั

(ต่อ) ภายในห้องโถงใหญ่ มาดามซือเฉียว โจวกำลังนั่งหน้าเคร่งเครียดส่งสายตาดุกร้าวมองมาทางบุตรสาวด้วยความรู้สึกผิดหวังรุนแรง ทั้งที่ครอบครัวเพิ่งจะจัดการแก้ปัญหาเรื่องหนี้สินของบริษัทจนครบแล้วแท้ๆ วันนี้ลูกสาวกลับเดินมาบอก เจ้าตัวกำลังท้อง เธอกำลังจะดีใจอยู่แล้วเชียว กำลังจะได้เป็นยายคน ยังไงอีกไม่นาน