ANMELDENน่านพยัคฆ์ มีปมอดีตอันแสนเจ็บปวด เขาจึงหันหลังให้กับความรักอย่างไร้เยื้อใย จวบจนกระทั่งได้เจอกับดอกเบี้ยถูกใจ แม่เนื้อหอมคนงาม แม่นางฟ้าประจำไร่ ความรักของเขาจึงกลับมาเบ่งบานขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ... นิดา สาวน้อยแสนอาภัพ เมื่อเธอสูญสิ้นบิดามารดา ชีวิตกลับต้องผกผันจากลูกคุณหนูอยู่สุขสบายกลับต้องกลายไปเป็นสาวใช้ให้เขาโขกสับ ซ้ำร้ายหนักไปกว่านั้น เธอดันถูกกำหนดในสัญญา ระบุให้เธอเป็นเพียงสะใภ้เอาไว้ขัดดอกเพื่อใช้หนี้เท่าน้น....
Mehr anzeigenตอนพิเศษ(ลูกพยัคฆ์)ในช่วงสองเดือนแรกของการเป็นคุณพ่อและคุณแม่มือใหม่ ทั้งนิดากับน่านพยัคฆ์แทบจะเรียกได้ว่าสิ้นสภาพไปตามๆกัน เมื่อเจ้าหนูน้อยเสือใหญ่นั้นเล่นถอดแบบเอานิสัยเอาแต่ใจตัวเองสุดๆมาจากบิดาทั้งดุ้น ไม่ว่าจะทำอะไรขัดใจนิดขัดใจหน่อยเป็นอันต้องส่งเสียงร้องไห้โยเยอยู่ตลอดเวลา... นิด
(ต่อ)ผ่านไปราวสองชั่วโมงเศษ ร่างอวบอิ่มบนเตียงคนไข้ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา มือน้อยของเธอถูกกอบกุมเข้าไปอยู่ในอุ้งมือใหญ่แสนอบอุ่น นิดาเผยอริมฝีปากขึ้นยิ้ม เมื่อเห็นสามีของตัวเองนอนหลับซบใบหน้าลงข้างๆเธอ “พี่พยัคฆ์คะ...” นิดาเอ่ยเสียงเรียกสามีเสียงแหบแห้ง เมื่อเธอรู้สึกถึงอาการอ่อนเพลียอยู่บ้างเล็กน้อย
(ต่อ)วามวุ่นวายที่คาบเกี่ยวไม่ต่างจากความโกลาหลเกิดขึ้นตั้งแต่ไร่ราชพยัคฆ์ เสียงดังโหวกเหวกปลุกให้คนทั้งไร่รวมทั้งเจ้าของบ้านหลังใหญ่ ต่างสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ต้องนัดหมาย เมื่อเสียงคนกระจายข่าวตะโกนเสียลั่นไม่เกรงใจใครดังไปทั่วทั้งไร่ขนาดนั้น ... “เฮ้ย!!!พวกเราคุณนิเ
“ขอบคุณนะคะคุณสามีสุดที่รัก...” เมื่อได้ฟังคำพูดของสามีนิดาก็ได้แต่นั่งยิ้มแหยๆ ยิ่งเมื่อนึกตามคำพูดของเขา มันก็ถูก จะเถียงก็ไม่ได้เสียด้วย แต่ก็ยังดีที่เขายังมีกระจิตกระใจยอมช่วยเหลือคนพวกนั้นให้เธอได้สบายใจ เพราะต่อให้ครอบครัววนาสินทธ์จะเลวร้ายกับเธอมาก่อนมากแค่ไหน แต่คนเคยอาศัยร่วมชายคาเดียวกั
“ข้าก็ว่างั้นแหละ...ลุงก่ำท่าจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ...” แม้นเมืองเสริมคำพูดของแดง“ข้าไม่ได้บ้าโว้ยพวกเอ็ง...ก็ไอ้อาการของนายน่ะนะ มันแสดงว่าคุณนิเธอกำลังตั้งท้องอยู่นะสิไอ้พวกโง่เอ้ย...แล้วที่นายเอาแต่อ้วกแตกอ้วกแตนอยู่นี่เขาเรียกว่ามันเป็นอาการของคนแพ้ท้องแทนเมียไง...พวกเอ็งนี่ไม่รู้เรื่องอะไรกับเข
(ต่อ)และพอร่างน้อยถูกวางลงบนเตียงกว้าง น่านพยัคฆ์ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบปอกเปลือกดึงทึ้งชุดสวยของเมียออกจนเหลือแต่ร่างขาวละออ ดวงตาสีสนิมสำรวจตรวจตราไปทุกซอกทุกมุม จับนู่นเปิดนี่จนนิดาได้แต่นอนอายจนตัวแดงแจ๊ดแจ๋ไปหมด...“พี่พยัคฆ์! ไม่นะ อย่า...หนูนิไม่ยอม...” นิดาถึงกับหลุดเสียงห้าม หลังจากน่าน
ตอน...พ่อพยัคฆ์“แม่น้ำครับ...วันนี้ผมพาลูกสะใภ้กับหลานมาหานะครับแม่...เธอคนนี้ชื่อหนูนิ เป็นผู้หญิงที่ผมรักมาก รักเท่าๆกับที่ผมรักแม่ เธอเป็นคนดี และเธอก็รักผมมากด้วย” นิดาต้องกลั้นยิ้มเอาไว้ เมื่อได้ฟังคำพูดของสามี“ค่ะ...หนูนิเองก็รักลูกชายของแม่น้ำที่สุดเหมือนกัน” นิดาช่วยพูดเสริมอีก
(ต่อ)ยามเช้าของวันใหม่นิดาค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาภายใต้ผ้าห่มอุ่นสบาย เมื่อลมหนาวแรกของฤดูพัดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาแตะต้องสัมผัสกับผิวบอบบางซึ่งโผล่พ้นอยู่เหนือผ้าแพรสีเงิน อาการปวดเหมื่อยตามเนื้อตามตัวยังพอมีหลงเหลืออยู่บ้างเล็กน้อย แต่ที่ทำให้นิดานึกแปลกใจกับตัวเอง ก็ไอ้อาการวิงเวียนศีรษะเหมือนเ