คุณหนูทิ้งอดีต ผัวใหม่โคตรปัง

ซูหว่านอี้กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนเรียวนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป

ในที่สุดสายโทรศัพท์ที่เธอเฝ้ารอมานานถึงห้าปีก็ดังขึ้น... เป็นสายจากผู้ช่วยจ้าว คนสนิทที่คุณปู่ไว้วางใจที่สุด：

“คุณหนูใหญ่ครับ การแต่งงานระหว่างคุณหนูกับคุณชายลู่ ได้ผ่านระยะเวลาทดสอบห้าปีที่ท่านประธานกำหนดไว้เรียบร้อยแล้วครับ ”

“ท่านประธานมีคำสั่ง อนุญาตให้คุณหนูพาสามีกลับบ้านได้ และจะดำเนินการโอนทรัพย์สินทั้งหมดในชื่อของท่านมาเป็นชื่อของคุณหนูล่วงหน้า ไม่ทราบว่าคุณหนูสะดวกเมื่อไหร่ครับ？”

“จริงเหรอ？！” ซูหว่านอี้ไม่อาจเก็บซ่อนความยินดีที่เอ่อล้นอยู่ในใจได้ เสียงที่เปล่งออกมาติดสั่นเล็กน้อย “ดีจังเลย ผู้ช่วยจ้าว！วันนี้เลย ฉันจะเข้าไปตอนนี้เลย！”

หลังจากวางสาย เธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก

ดีจริง ๆ ！

ในที่สุดคุณปู่ก็ยอมให้อภัยเธอ ที่เมื่อห้าปีก่อนเลือกเส้นทางชีวิตคู่ด้วยตัวเองโดยไม่สนใจความคิดเห็นของท่าน ยอมละทิ้งหน้าที่ในการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล รวมถึงสละตำแหน่งผู้สืบทอดเพื่อแต่งงานกับลู่อี้ด้วย

นั่นพิสูจน์แล้วว่า... เธอไม่ได้มองคนผิดจริง ๆ

ลู่อี้คือคนที่คู่ควรกับทุกสิ่งที่เธอเคยยอมเสียสละเพื่อเขา

วันนี้ไม่ใช่แค่วันสิ้นสุดของระยะทดสอบนั้น แต่ยังเป็นวันครบรอบแต่งงานห้าปีของพวกเขา

เธอจะมอบทั้งเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่และอนาคตที่พวกเขาจะได้อยู่เคียงข้างกันอย่างเปิดเผยเป็นของขวัญกับเขา

ณ โถงให้บริการของสำนักงานรับรองเอกสาร มีกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์อบอวลไปทั่วบริเวณ

ซูหว่านอี้เก็บซ่อนความตื่นเต้นไว้ในใจ ก่อนจะหยิบทะเบียนสมรสที่เธอทะนุถนอมมานานถึงห้าปี ส่งให้เจ้าหน้าที่อย่างระมัดระวัง

เมื่อเธอจินตนาการถึงสีหน้าตกตะลึงปนยินดีของลู่อี้เมื่อได้รู้ความจริง มุมปากก็เผลอคลี่ยิ้มอ่อนโยนออกมาโดยไม่รู้ตัว

ทว่าหลังจากเจ้าหน้าที่ตรวจสอบข้อมูลในระบบคอมพิวเตอร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรียวคิ้วของเจ้าหน้าที่ก็พลันขมวดแน่น สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ

เขาเงยหน้าขึ้นมองซูหว่านอี้ด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง：

“คุณซูครับ ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ ทะเบียนสมรสเล่มนี้ของคุณเป็นของปลอม จากข้อมูลในระบบ ปัจจุบันสถานภาพสมรสของคุณคือ...โสด”

“โสด？” รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหว่านอี้พลันแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “เป็นไปไม่ได้！”

เจ้าหน้าที่ไม่ได้ใส่ใจอาการตื่นตระหนกของเธอ ยังคงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา：

“ส่วนคุณลู่อี้... ในระบบระบุว่าเขาสมรสแล้ว คู่สมรสที่ชอบด้วยกฎหมายมีชื่อว่าเหยียนชิงชิง”

“ตึง！”

ซูหว่านอี้รู้สึกเหมือนศีรษะถูกกระแทกด้วยค้อนขนาดใหญ่ หัวสมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก

ซูหว่านอี้ลุกพรวดจากเก้าอี้ ก่อนเอ่ยเสียงแหลมว่า...：

“เหลวไหล！เป็นไปไม่ได้！ สามีของฉันเป็นคนยื่นทะเบียนสมรสเล่มนี้ให้ฉันเองกับมือ จะเป็นของปลอมได้ยังไง？！”

“ข้อมูลในระบบถูกต้องทุกประการครับ！” เจ้าหน้าที่ตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “นอกจากนี้ ทั้งสองยังมีบุตรสาวด้วยกันหนึ่งคน อายุห้าขวบ ใช้นามสกุลของมารดา ชื่อเหยียนชิงอี”

“อะไรนะ？”ซูหว่านอี้เผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว เกือบจะเสียหลักล้มเพราะทรงตัวไม่อยู่

ลูกสาว？

ห้าขวบ？

หมายความว่าอีอีลูกบุญธรรมสุดที่รักของเธอ คือลูกแท้ ๆ ของลู่อี้กับเหยียนชิงชิงอย่างนั้นเหรอ？！

“จากข้อมูลในทะเบียน ลู่อี้กับเหยียนชิงชิงจดทะเบียนสมรสกันเมื่อห้าปีก่อน ระยะเวลาการสมรสตรงกับวันที่ระบุในทะเบียนสมรสปลอมเล่มนี้ของคุณทุกประการ”

ภาพตรงหน้าของซูหว่านอี้เริ่มพร่าเลือน ร่างทั้งร่างอ่อนแรงจนเอนหงายไปด้านหลัง

โชคดีที่ผู้ช่วยจ้าวซึ่งยืนอยู่ด้านหลังมีปฏิกิริยาตอบโต้ไวพอ จึงเข้ามาประคองเธอไว้ได้ทัน

“คุณหนูใหญ่！” ผู้ช่วยจ้าวทั้งตกใจและโมโห “ลู่อี้กล้าดียังไงถึงได้หลอกลวงคุณหนูแบบนี้！ คุณหนู ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะรีบรายงานท่านประธาน ให้ท่าน...”

“ไม่！” ซูหว่านอี้ตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เธอยกมือกุมหน้าผาก เล็บจิกลงบนฝ่ามือแน่น “ผู้ช่วยจ้าว อย่าบอกเรื่องนี้กับคุณปู่นะ…ขอเวลาให้ฉันหน่อย ฉันจะตรวจสอบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เรื่องนี้รบกวนคุณช่วยเก็บเป็นความลับไว้ก่อนนะ”

ทันใดนั้น เธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า：

“เด็กคนนั้น... วันเกิดของเด็กคนนั้น รบกวนคุณช่วยตรวจสอบให้หน่อยค่ะ”

ตอนนี้เสียงกดแป้นพิมพ์ของเจ้าหน้าที่ช่างบาดหูเหลือเกิน

“29 มิถุนายน พ.ศ. 256X เวลา 16 นาฬิกา 39 นาที”

ตัวเลขชุดนั้นไม่ต่างจากเข็มแหลมที่ทิ่มแทงลงบนบาดแผล ซึ่งถูกเก็บซ่อนไว้ในลิ้นชักแห่งความทรงจำ

วันนั้น...คือวันที่เธอลื่นล้มจนแท้งลูก และถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาล

ลูกน้อยที่เธอทุ่มเททุกวิถีทางกว่าจะตั้งครรภ์ได้ ถูกพรากออกจากร่างของเธอไปในเวลา 20 นาฬิกา 13 นาที

ของคืนวันที่ 29 มิถุนายน

น้ำตาไหลทะลักออกมา

เด็กคนนั้นคือผลลัพธ์จากการที่เธอต้องกินยาสมุนไพรจีนนับไม่ถ้วน ฉีดยากระตุ้นไข่ครั้งแล้วครั้งเล่า กว่าจะตั้งครรภ์ได้สำเร็จ

ตอนนั้นเธอเพิ่งตั้งครรภ์ได้ไม่ถึงสองเดือน ทารกในครรภ์ยังไม่แข็งแรงดี แต่จู่ ๆ เธอกลับลื่นล้มในบ้านจนสูญเสียลูกไป

เดิมทีเธอก็เป็นคนตั้งครรภ์ยากอยู่แล้ว การแท้งครั้งนั้นยิ่งทำให้ชีวิตของเธอพังทลาย

เธอนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยที่เย็นเยียบ เจ็บปวดจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ แต่ลู่อี้กลับเพียงลูบหลังเธอเบา ๆ แล้วปลอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ：

“หว่านอี้ อย่าเสียใจไปเลย ลูกไม่อยู่ก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้ธุรกิจของเราเพิ่งเริ่มต้นยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะมีลูกจริง ๆ”

ที่แท้ ไม่ใช่ว่า “ยังไม่ใช่เวลา” แต่เป็นเพราะวันนั้นเขามีลูกอยู่แล้ว

ลูกที่ดั่งเป็นแก้วตาดวงใจที่เธอต้องสูญเสียไป สำหรับเขาแล้วกลับเป็นเพียงส่วนเกินที่อยู่นอกแผนการเท่านั้น

เจ้าหน้าที่ยื่นทะเบียนสมรสปลอมเล่มสีแดงคืนให้เธอ ทันทีที่ซูหว่านอี้ปล่อยมือ ทะเบียนสมรสก็ร่วงลงบนพื้นกระเบื้องมันวาวดัง “แปะ”

สีแดงบาดตานั่น ไม่ต่างอะไรจากฝ่ามือขนาดมหึมาที่ฟาดลงบนใบหน้าของเธออย่างแรง เยาะเย้ยว่าเวลาห้าปีที่เธออุตส่าห์ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ สุดท้ายก็เป็นเพียงเรื่องตลกเรื่องหนึ่งเท่านั้น

เมื่อเดินออกจากสำนักงาน ลมเย็นที่พัดปะทะเข้ามาช่วยพัดพาความสับสนในหัวออกไปได้เล็กน้อย แต่ไม่อาจพัดพาความหนาวเหน็บที่เกาะกินอยู่ในหัวใจของเธอออกไปได้

ผู้ช่วยจ้าวเดินตามมาติด ๆ ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล：

“คุณหนูใหญ่ ลู่อี้มันชั่วช้าถึงขนาดนี้ คุณหนูแน่ใจนะครับว่าไม่ให้ท่านประธานออกหน้าทวงความเป็นธรรมให้？”

ซูหว่านอี้ส่ายหน้าเบา ๆ แต่แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความตกตะลึงและสิ้นหวัง ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและแน่วแน่

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ：

“ไม่ต้อง ผู้ช่วยจ้าว ฝากบอกคุณปู่ด้วยว่าอีกหนึ่งเดือนฉันจะกลับบ้านพร้อมกับคำตอบทุกอย่างและรับช่วงต่อกิจการของตระกูล ให้ท่านสบายใจได้”

ว่าจบ เธอก็หมุนตัวไปโบกรถแท็กซี่ ก่อนจะบอกคนขับรถให้มุ่งหน้าไปที่บริษัทของลู่อี้