ยัยหมูตอน

น้องเนย....

ขณะกำลังจะลงไปเอาขนมก็นึกขึ้นได้ว่าจะมาเอาครีมทาผิวห้องเจ้เค้ก เราค่อยๆเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเจ้เค้กยืนหันหลังพิงระเบียงคุยโทรศัพท์เราเลยแอบย่องๆไปฟังว่าคุยกะใครถึงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แต่คงไม่ต้องเดาก็พอจะรู้แล้วล่ะว่าใคร

"อืมมมแล้วแต่เลย คิดถึงสิ อยู่ที่โน่นอย่าให้รู้นะว่ายุมีคนอื่นไม่งั้นเค้กงอนจริงๆด้วย อืม รัก ก็บอกว่ารักไง"

"แหมมม คุยกับวายุเสียงหวานเชียวนะคะเจ้"

"เฮ้ยยย ยัยเนยเข้ามาได้ไง"

"ก็เปิดประตูเข้ามานี่ไง ว่าแต่คุยกะวายุเหรอ ขอคุยด้วยหน่อยดิ"

"คุยไร" ตอนนี้เจ้ยังไม่ได้วางสายค่ะแค่เอาโทรศัพท์ซ่อนไว้ข้างหลัง

"เนยอยากถามเรื่องพี่วาตะ"

"ถามไรอ่ะ"

"อยากถามว่าพี่วาตะเป็นไงมั่ง เคยพูดถึงน้องเนยให้วายุฟังมั่งมั้ย"

พอเราพูดจบเจ้เค้กก็ทำท่าทางแปลกๆแต่ก็ยื่นมือถือมาให้เรา

"ฮัลโหลวายุ"

"ว่าไงยัยหมูตอน"

"รู้ได้ไงว่าน้องเนยเป็นหมูตอน" ที่ถามเพราะงงที่วายุพูดแบบนั้นทั้งๆที่เราก็ไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายปี

"ดูจากคลิปที่เธอส่งมาอวยพรเฮียเราไงถามโง่ๆนะยัยหมูตอน"

"เอ่ออ แล้วพี่วาตะชอบมั้ยคลิปที่น้องเนยส่งไป"

"ชอบไม่ชอบไม่รู้ รู้แค่ว่าดูไม่ทันจบคลิปเฮียตะก็ปิดทันที55555"

"จริงเหรอ" ทำไมเรารู้สึกแย่แบบนี้ล่ะ

"จะบอกอะไรให้นะยัยเนยหมูตอน พี่ชายเราอ่ะชอบผู้หญิงสวยๆหน้าตาดีๆหน้าอกตู้มๆเซ็กซี่ๆ ไม่ได้ชอบหมูตอนมีแต่ไขมันแบบเธอ และที่สำคัญเฮียตะอ่ะอยู่ที่นี่ควงสาวๆไม่ซ้ำหน้าเลยนะ แต่ละคนหุ่นเอ็กซ์ๆทั้งนั้น"

"ไม่จริงหรอก วายุโกหก"

"อ้าวบอกเรื่องจริงก็ไม่ยอมเชื่อ ก็แล้วแต่นะ"

".................."

"ยัยหมูตอน เป็นไรวะเงียบ ถ้าไม่มีไรก็เอาโทรศัพท์ให้พี่เธอเราจะคุยกะเค้ก"

เรายื่นโทรศัพท์คืนเจ้เค้กก่อนจะเดินออกจากห้องด้วยใจที่ห่อเหี่ยว

เราเดินกลับเข้ามาในห้องทันทีความหิวหายไปเลยค่ะหลังจากได้ฟังที่วายุพูด มันเป็นเรื่องจริงหรือวายุแค่แกล้ง เราคิดอะไรไม่ออกแล้วตอนนี้ อยากถามพี่วาตะแต่ก็ไม่มีเบอร์ไม่มีไลน์ คิดแล้วก็อิจฉาเจ้เค้กเหมือนกันนะได้คุยกับวายุแทบทุกวันบอกรักกันจนเบื่อ แต่พอมองดูตัวเองสิไม่เคยได้คุยได้เจอหน้า ไม่ใช่ไม่เคยขอนะเบอร์กับไลน์น่ะ แต่ตอนนั้นลุงนายบอกว่าพี่วาตะบอกมือถือหายเราเลยไม่มีเบอร์จนถึงทุกวันนี้จะให้โทรไปถามอีกก็กลัวจะโดนมองว่าไม่ดี ทุกวันนี้ก็แอบส่งเฟซกับไอจีแต่ไม่เคยกดไลค์หรือคอมเม้นอะไรเลยแค่แอบส่องแอบมองความเป็นไปก็พอใจแล้ว ที่ผ่านมาก็ไม่เคยเห็นพี่วาตะลงรูปผู้หญิงคนไหนเลยนะนอกจากหม่ามี้ของพี่วาตะ นั่นทำให้เราคิดมาตลอดว่าตลอดระยะเวลาที่ห่างกันไม่เจอกันพี่วาตะไม่เคยคบใครไม่เคยมีใคร แต่...วันนี้สิ่งที่ได้รับรู้มามันทำให้หัวใจรู้สึกหน่วงๆ รู้สึกเศร้าๆ อย่างแปลกๆ นี่แค่ฟังนะยังขนาดนี้ ถ้าเห็นจะๆ จะทำใจยังไงยัยหมูเนยเอ้ยยย

"เนย เป็นไรลูกทำไมหนูทำหน้าแบบนั้นคะ"

"เปล่าค่ะแม่ ^^"

"แล้วไหนบอกไปเอาขนม"

"อ๋อ น้องเนยนั่งทานข้างล่างแล้วค่ะ"

"อื้มม เออนี่แม่เก็บเสื้อผ้าที่น้องเนยใส่ไม่ได้เอาไว้ในกล่องนั่นนะลูกไว้มะรืนเราค่อยยกไปบริจาค"

"ค่ะแม่" ฉันตอบแม่ก่อนจะเดินหน้าเศร้าไปนั่งบนเตียงแล้วหยิบหมอนข้างมากอด

"น้องเนย"

"ขาาาแม่" ตอบแม่แต่ไม่ได้มองแม่หรอกค่ะ สายตาไปมองพวงกุญแจมิคกี้เม้าท์ที่ห้อยติดกระเป๋านักเรียนตัวเองที่ตั้งไว้บนโต๊ะขียนหนังสือ เรากำลังคิดถึงเจ้าของน่ะ ไม่รู้ตอนนี้ทำะไรอยู่

"ไม่สบายรึเปล่าลูกดูหน้าตาไม่สดชื่นเลยมะกี้ก็ยังดีๆ " แม่เดินมาหาแล้วนั่งเอามือมาแตะตรงหน้าผาก

"ค่ะจู่ๆ น้องเนยก็ปวดหัว น้องเนยของีบแป๊บนะคะแม่ขา"

"จ๊ะงั้นแม่ลงไปทำอาหารก่อนนะเสร็จแล้วจะให้พีาขึ้นมาตาม"

"ค่ะแม่"

แม่ออกไปไม่นานเจ้เค้กก็เดินเข้ามา แต่เราทำเป็นหลับ คือไม่อยากคุยอะไรกะใครค่ะตอนนี้

"ยัยเนยที่ยุพูดอย่าเก็บมาคิดมากนะ" เจ้นั่งลงข้างๆ คงจะรู้แล่ะว่าเรารู้สึกไม่ดี

"อีกไม่กี่อาทิตย์พี่วาตะก็จะกลับมาแล้วเนยอยากรู้อะไรอยากถามอะไรก็ถามกับเจ้าตัวเลยดีกว่านะ"

"เนยคงไม่กล้าถามหรอกเจ้"

"ไม่ถามแล้วจะรู้มั้ย"

"บางทีการที่เราไม่รู้อะไรเลยอาจจะดีกว่าก็ได้นะ"

"เฮ้ออออ เอาที่สบายใจละกันเจ้ไปช่วยแม่ทำกับข้าวก่อนนะเดี๋ยวมาตาม"

ตึ๊ดดดดดด ตึ๊ดดดดดด

"ฮัลโหลลลว่าไงออกัส"

"ทำไรอยู่"

"นอน"

"นอนตอนหกโมงเย็นเนี้ยะนะ"

"อืมมมม"

"ทำไมเสียงเศร้าแปลกๆ เป็นไร"

"เปล่าหรอก แค่ปวดหัว"

"กินเยอะอะดิ"

"ไม่ ไม่"

"พรุ่งนี้ว่างป๊ะ"

"ว่างมีไร"

"จะชวนไปดูหนัง แล้วก็ต่อด้วยปิ้งย่าง"

"หืมมม น่าสนตรงปิ้งย่าง เอาร้านที่มีบิงซูด้วยได้มั้ยออกัส"

"อื้มมมได้ดิ"

"พรุ่งนี้ไปรับที่บ้านตอนสิบโมงเช้านะ"

"อื้มมมมมม"

"เคๆ ไม่กวนละนอนต่อเหอะ เราขอเอารถไปตรวจเช็คลมยางก่อนนะพรุ่งนี้เธอนั่งมันจะได้ไม่แบน"

"ออออกัสสสสสสส!!!! "

"555555555"