LOGIN"พี่ไปก่อนนะน้องเนย" เด็กชายวัยเจ็ดขวบพูดกับเด็กหญิงวัยห้าขวบในวันที่ต้องเดินทางกลับอเมริกาพร้อมครอบครัว "ฮือออ ฮืออออ....พี่วาตะไม่ไปได้มั้ยคะ" เด็กหญิงร้องไห้ไม่อยากให้เขาไป "พี่สัญญาว่าพี่จะกลับมาหาน้องเนย ถ้าน้องเนยโตขึ้นน้องเนยต้องเป็นเจ้าสาวให้พี่นะ" เด็กชายจับมือเด็กหญิงที่ยังเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด "สัญญาค่ะน้องเนยจะรอเป็นเจ้าสาวของพี่วาตะ" เจ้าสาวคืออะไรเธอไม่รู้หรอก รู้แค่ว่าพี่วาตะจะกลับมาหาเธอในวันที่เธอโตขึ้น "น้องเนยโตแล้วนะพี่วาตะจะกลับมาหาน้องเนยเมื่อไหร่ น้องเนยคิดถึงพี่วาตะ" เธอนั่งดูรูปพี่วาตะที่ลุงนายส่งมาให้ ดูไปก็นั่งกินขนมไปจนไม่รู้ว่ามันหมดเหลือแต่จานเปล่าๆ "ว๊า..ขนมน้องเนยหมดแล้วต้องไปขอคุณแม่ใหม่" และคำสัญญาในวันนั้นมันทำให้เขาไปไหนไม่ได้ เขาไม่อยากทีจะหมั้นไม่อยากที่จะต้องแต่งงานกับเธอ ยั ยอ้วนตุ้ยนนุ้ย เขาต้องทำให้ยัยนั่นเกลียดเขาจนยอมยกเลิกสัญญาบ้าบอนั่นด้วยตัวเอง ปล.เรื่องนี้เป็นรุ่นลูกจากเรื่อง เจ็บเพราะรัก นะคะ
View Moreสองปีผ่านไปเนย....ตอนนี้เรากลับมาเรียนแล้วค่ะและกำลังจะจบเวลาช่างผ่านไปไวมากนานะตอนนี้ก็จะสี่ขวบแล้วในอีกไม่กี่อาทิตย์และก็เข้าโรงเรียนแล้วด้วยส่วนฝาแฝดน้อยของเราก็อายุได้ขวบกว่าๆ กำลังหัดวิ่งหัดเดินช่างพูดช่างจาเหมือนนานะตอนเด็กน้อยไม่มีผิด ลูกๆ ของเราเป็นแฝดชายสองหญิงหนึ่งค่ะคนแรกชื่อน้องวินซ์ คนที่สองน้องเวียร์ส่วนน้องเล็กคนสุดท้องของเราชื่อน้องวีวี่ค่ะชื่อลูกๆ ทั้งสามพี่วาตะขอตั้งเองเพราะตอนเกิดนานะพี่วาตะบอกไม่มีโอกาสได้ตั้งชื่อให้ ตอนนี้เรากำลังจะเลิกเรียนรอพี่วาตะมารับไปดูแหวนแต่งงานเพราะเราจะแต่งงานกันค่ะ อยุ่ด้วยกันมาจนมีลูกสี่คนเรากับพี่วาตะยังไม่ไ่ด้แต่งงานกันเลยแต่ว่าก็จดทะเบียนกันแล้วนะคะเมื่อสองปีก่อน แม่เล่าว่าแม่กับพ่อกว่าจะได้จัดงานแต่งงานลูกๆ ก็โตกันแล้วเหมือนกัน เราจำได้ค่ะเพราะวันนั้นเราเจอกับพี่วาตะและพี่วาตะก็หอมแก้มเราในวันแต่งงานของพ่อกับแม่ เรานึกถึงตอนนั้นก็อดยิ้มไมไ่ด้รูปนั้นเราเอามาใส่กรอบรูปแล้วก็ตั้งไว้ในห้องนอนตรงหัวเตียงพี่วาตะชอบหยิบมันขึ้นมาดูบ่อยๆ แล้วก็ยิ้มเหมือนกัน พี่วาตะบอกว่ามันเป็นรูปแห่งความทรงจำค่ะ ขณะที่เรากำลังนั่งรอพี่วาตะมารับ"พี่เนยค
วาตะ...."มี๊ขาาา ตอนนั้นป้านีน่าเค้ามาจับมือปะป๊าด้วยค่าา" เอาแล้วไงครับลูกสาวเขาเรื่องมันผ่านมาตั้งหลายเดือนนานะก็ยังจำมันได้อีก"เหรอคะแล้วไงต่อคะ""ปะป๊าบอกป้าคนนั้นไม่ให้มายุ่งกับปะป๊าเพราะว่าปะป๊ารักมี๊คนเดียวค่ะ" เขายิ้มกับคำตอบของนานะมากพูดมาทั้งหมดเขาถูกใจคำนี้ที่สุดเด็กสองขวบใครบอกไม่รู้เรื่องครับรุ้หมดนะครับฉลาดที่สุดเลยลูกเขา เนยถึงกับพูดอะไรไม่ออก แก้เก้อด้วยการตักอาหารทาน แล้วก็ทานจนหมดครับไม่เหลืออะไรติดจานเลยแม้แต่มะเขือเทศที่ใช้ประดับจาน หลังจากเราทานอาหารกันเสร็จเขาก็ขับรถพาลูกเมียกลับบ้านทันที เนยก็ยังมีท่าทีงอนๆ เขาอยู่ครับแต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวมีวิธีง้อแบบพิเศษรับรองเธอหายงอนแน่นอนหลังจากพานะเข้านอนเรียบร้อยแล้วเขาก็เข้ามาในห้องนอนเห็นเนยกำลังนอนอ่านหนังสือให้ลูกในท้องฟังพอเธอเห็นเขาเดินมาที่เตียงก็รีบวางหนังสือนิทานแล้วก็ล้มตัวลงนอนทันทีเขาไม่รอช้ารีบขึ้นไปนอนข้างๆ แล้วก็ดึงเธอเข้ามากอดแต่เนยก็ยังมีขืนตัวเล็กน้อยครับ"จะงอนพี่ไปถึงไหนครับคนดี เนยไม่ได้ยินที่นานะบอกเหรอว่าพี่ตอบนีน่าไปว่าไง""ไม่รู้ค่ะ เนยไม่รู้อะไรทั้งนั้นเนยงอน""อืมมมถ้างอนแบบนี้คงอยากให้พี่ง้อใช่
วาตะ.....วันนี้เขาพาเนยมาทำอัลตร้าซาวด์กันอีกรอบครับเพื่อดูการเติบโตของแฝดทั้งสามซึ่งนานะก็ขอตามมาด้วยบอกอยากเห็นหน้าน้องๆ ทั้งสามคน"ปะป๊าขาน้องของหนูอยู่ตรงไหนคะน้องไม่เห็นเลย"นานะถามเขาขณะที่คุณหมอกำลังใช้เครื่องตรวจไปที่หน้าท้องของเนยเขาก็พยายามอธิบายให้แกเข้าใจว่าน้องอยุ่ตรงไหนกันบ้าง นานะดูตื่นเต้นเป็นอย่างมาก"มะไหร่น้องจะออกจากท้องมี๊มาเล่นกับน้องคะคุณป้าหมอขา" ถามหมอเองเลยครับคุณลูกสาวส่วนเนยก็นอนยิ้มอยู่บนเตียง"ไม่กี่เดือนนานะก็จะได้เจอน้องๆ แล้วนะคะระหว่างที่น้องๆ อยุ่ในท้องของคุณแม่นานะต้องคอยช่วยดูแลคุณแม่ให้ทานยาของคุณป้าหมอด้วยนะคะ""ได้ค่าาาาน้องจะบอกมี๊เองค่าาา""น่ารักที่สุดเลยค่านานะสมกับจะเป็นเจ่เจ้ให้น้องๆ แล้วนะคะ""น้องรักน้องๆ ทุกคนเลยค่าคุณป้าหมอขา""คุณหมอคิดว่าน้องๆ ก็จะรักนานะเหมือนกันนะคะ"ท้องแฝดสามนี่ต้องระวังเยอะมากจริงๆ นะครับเพราะเสี่ยงที่จะครรภ์เป็นพิษ และอาจจะแท้งได้ แต่โชคดีที่เนยสุขภาพแข็งแรงดีเพราะดูแลตัวเองมาตลอดแต่ก็ต้องเฝ้าระวังการยืนการเดินการทำนั้นทำนี่รวมไปถึงการควบคุมอาหาร ส่วนเรื่องกิจกรรมของเขากับเนยก็งดกันยาวๆ เลยครับเพราะตอนแรกคิดว่
น้องเนย....ตอนนี้พี่วาตะกำลังใช้ลิ้นเลียวนไปรอบๆ กลีบกุหลาบของเราอย่างช้าๆ ค่อยๆ ปาดเลียซ้ายทีขวาทีบางทีก็แหย่ปลายลิ้นลงไปในช่องทางรักของเราก่อนจะใช้ลิ้นสะกิดติ่งเสียวของเรา ทำอย่างชำนาญขนาดนี้เป็นใครจะทนไหว"หื้ออออ พี่วาตะ เนยจะไม่ไหว"ไม่ฟังหรอกค่ะว่าเราจะทรมานขนาดไหนยังคงละเลงลิ้นทั้งเลียทั้งดูดจนในที่สุดเราก็เสร็จไปหนึ่งรอบ"อ๊าาาาาาา" เราเกร็งกระตุกไปทั้งร่างก่อนจะปลดปล่อยออกมา"แผล่บ แผล่บ แผล่บ น้ำของเนยกินกี่ครั้งก็อร่อยเหมือนเดิมนะครับ"พูดแบบนี้ใครจะไม่เขินมั่งคะ พี่วาตะกวาดเลียน้ำของเราจนเสร็จจนเรารู้สึกร้อนขึ้นมาอีกครั้ง คือยิ่งเลียก็ยิ่งเสียวค่ะ แล้วเราก็เริ่มต้องการพี่วาตะมากขึ้น พี่วาตะขยับตัวขึ้นมาและจัดการจับเจ้าแท่งร้อนค่อยๆ กดมันเข้ามาในร่องรักของเราอย่างช้าๆ"อื้อออออ เบาๆ ค่ะเนยจุก""เอากันมาไม่รู้กี่ครั้งของเนยก็ยังตอดรัดพี่เหมือนเดิมเลยนะพี่แทบอยากจะแตก" พี่วาตะพูดขณะที่กำลังดันส่วนนั้นเข้ามาทีละนิดทีละนิดคือมันแน่นจริงๆ ค่ะเข้ามากี่ครั้งก็เจ็บทุกครั้งแต่เป็นความเจ็บที่รู้สึกดีและมีความสุข"อื้ออออย่าเพิ่งแตกค่ะ เนยอยากให้พี่กระแทกเนยก่อน" ตอนนี้ไม่เหลือควา