บทที่ 2 คุณหนูคนสวย น่าสงสาร

- CUtoBar

ร่างระหงในชุดเดรสตัวสีฟ้าพลิ้วไหว รับกับผมไดร์ตรงสวยควบหับหน้าม้าได้รูป และรองเท้าสีฟ้าคู่หรู กระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นล่าสุด และใบหน้าสวยมีเอกลักษณ์ เตะตาผู้คนโดยรอบตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาในบาร์หรู

"ทางนี้ๆ"

นัยน์ตาคู่เฉี่ยวหันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะรีบตรงดิ่งไปหาเพื่อนสนิทสาว ที่นั่งรออยู่บนโต๊ะ ด้วยชุดสวยแซ่บเตะตา และผมลอนสวยเข้าชุด

"นึกยังไงอยากมานั่งบาร์แม่คุณ ปกติเห็นไปแต่ผับ"

"มีเรื่องเครียด ไม่อยากไปที่เสียงดังหนวกหู"

ลลินตอบกลับเรียบๆ คว้าแก้วแชมเปญตรงหน้ายกขึ้นกระดก พลันเบ้หน้าเล็กน้อยกับรสชาติเปรี้ยวระคนหวาน ที่กลั้วคลุ้งอยู่ในปาก

"นานๆ ทีจะเห็นคุณหนูลลินเครียด มีเรื่องอะไรให้เครียดวะ เงินก็กองเท่าภูเขา บ้านหลังเท่าโรงแรม นี่ยังไม่ต้องพูดถึงหน้าตาแกนะลลิน"

ลลินถอนหายใจ แต่ก่อนเธอไม่เครียดสักนิด เพราะมีพร้อมทุกอย่างเหมือนกับเป็นลูกรักพระเจ้า ที่ถูกประเคนทุกอย่างมาให้อย่างไร้ที่ติ

"ใครจะเหมือนคุณหนูฟรีน วันๆ เข้าคลับจ้างโฮสต์เป็นว่าเล่น"

คนถูกแซวเลิกคิ้วยิ้มๆ 'ฟรีน' เป็นหญิงสาวหน้าตาสวย ฐานะ ชาติตระกูล เงินทอง ทุกอย่างไม่น้อยหน้าเธอเลยสักนิด แต่ตอนนี้คงมีแต่เธอ ที่น้อยหน้าฟรีนไปหลายร้อยหลายพันขุม

"สรุปเป็นไรวะ หน้าแกดูเครียดจริงนะเนี่ย"

"ก็ใช่น่ะสิ พึ่งรู้มาว่าครอบครัวเป็นหนี้คนอื่นถึงกับจะขายบ้าน เป็นแกแกจะเครียดไหมล่ะ"

"ห๊ะ!"

ลลินรีบตะครุบปากของเพื่อนสาวตาโต ฟรีจึงยกมือทำท่าโอเค ว่าเธอจะไม่แหกปากเสียงดังอีก ทำให้มือเล็กยอมถอยออกแต่โดยดี

"ขนาดต้องขายบ้านเลยหรอวะ นั่นมรดกตกทอดตระกูลแกเลยหนิ มีหนี้เยอะขนาดไหนวะนั่น"

แม้แต่คนที่เป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปีอย่างฟรีน ยังไม่คิดว่าเรื่องนี้เป็นไปได้

"แกเข้าใจผิดป้ะเนี่ยลลิน หูฝาดรึป่าว"

"เรื่องจริงว่ะฟรีน เจ้าหนี้เห็นว่าเป็นตระกูล ชื่อว่า...อะไรนะ"

คนตัวเล็กหลับตาครุ่นคิดคิ้วเป็นปม ก่อนจะดีดนิ้วเปราะ หันไปบอกฟรีนทันที

"ตระกูลวัฒนเกียรติ รู้จักป้ะ"

ทำท่าครุ่นคิดอยู่หลายวินาที ก่อนในที่สุดใบหน้าได้รูปจะส่ายไปมา

"ไม่เห็นเคยได้ยิน ถ้าเป็นตระกูลเก่า ตระกูลคนรวย หรือพอกว้างขวางอยู่บ้างฉันก็ต้องรู้จักดิวะ แต่นี่ไม่เคยได้ยินเลยอะดิ"

สองสาวคิ้วขมวดเป็นปม ก่อนจะเป็นฟรีนที่รีบยกโทรศัพท์ขึ้นมากดยุกๆ ยิกๆ ค้นหานามสกุลดังกล่าว

"ไม่เห็นมีเลยเนี่ย แกมั่วป่าววะลลิน เอาดีๆ นะเว้ย ฉันไม่ขำด้วยนะ"

"ฉันขำมากมั้ง บ้าชิบ ไอ้ตระกูลนี่เป็นใคร ใหญ่มาจากไหนวะ ถึงได้ให้เงินพ่อแม่ฉันยืมมากมายขนาดนั้น หรือจะเป็นพวกเจ้าหนี้นอกระบบหน้าเลือด"

ทำท่าครุ่นคิดไปสักพัก ก็สะบัดหัวไล่ความคิดไม่เมคเซนต์ออกไปทันที

"ถ้าเป็นนอกระบบ จะมีทนายมายื่นเอกสารที่บ้านได้ไงวะ โอ้ย! ปวดหัว! ไม่คงไม่คิดมันละ นี่ถ้าฉันเป็นคนไร้บ้าน แกห้ามทิ้งฉันนะฟรีน"

ลลินเตือนหน้ามุ่ยอย่างน้าเอ็นดู จนเพื่อนสนิทอย่างฟรียอดไม่ได้ ที่จะยกมือขึ้นวางบนพวงแก้มนิ่งนั่นอย่างเอ็นดู

"ใครจะลืมลง สวยขนาดนี้ เอาไปขายต่อกำไรดีแหงๆ ฮิๆๆ"

"เดี๋ยวเถอะยัยเพื่อนบ้า!"

ใช้เวลานั่งคุยสัพเหระสักพัก สองสาวก็กอดแขนกัน ก่อนจะเดินควงกลั้วหัวเราะออกกันไปจากบาร์หรูใจกลางเมือง โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคมของใครบางคน กำลังทอดสายตามองตามจากทางด้านหลัง

ยิ่งตอนที่ใบหน้าสวยเอี้ยวไปทางด้านข้าง และวาดยิ้มกว้างส่งไปให้คนข้างกาย จนพวงแก้มอมชมพูดูกลมดิ๊กน่ามอง ริมฝีปากหยักก็พาลวาดยิ้มออกมาเล็กน้อย

"มองตามตาเป็นมันเชียวนะพี่อัค"

เสียงท้วงของรุ่นน้องตรงหน้า เรียกสาวตาคู่คมให้หันกลับมาสนใจ ก่อนริมฝีปากหยักจะกระตุกยิ้มส่งไปให้

"ก็น่ามองกว่าคนตรงหน้าฉันอยู่หรอก"

น้ำเสียงทุ้มพูดเย้า จนรุ่นน้องหนุ่มเบะปากอย่างหมั่นไส้

"ใช้ซี้ ไอ้เรามันก็ของเก่า ใช้แล้วก็โยนทิ้งเหมือนทิชชู่ จะไปสู้สาวสวยคนนั้นได้ยังไง"

"รู้ตัวก็ดี"

"โถ่ นี่หรอพี่ชายสุดที่รัก รู้แบบนี้ผมปล่อยให้มากินเหล้าหัวเดียวกระเทียมลีบไปแล้ว"

"แกก็รู้ นานๆ ทีฉันกลับมากรุงเทพ ถ้ามีให้เลือกคิดว่าฉันจะเลือกแกรึไง ไอ้อัต"

'อัตพล' รุ่นน้องคณะบริหาร อายุยี่สิบห้าปีเศษชะงัก คราวนี้มองหน้าคนพูดตาปริบๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

หนอยแน่ เราเป็นที่พึ่งเดียว แต่ยังมาค่อนแขวะกระแนะกระแหนกันแบบนี้อีก ไม่เห็นความสำคัญกันแบบนี้ วันนึงจะทิ้งให้รู้สึก!

"เชอะ เดี๋ยวผมงอนหนีกลับบ้าน พี่จะรู้สึก"

"ฉันหยอกเล่น หึ"

คนตัวโตกว่าขำในลำคออย่างพอใจ ยกแก้วขึ้นจิบเหล้ารสแรงลงคอไปอึกใหญ่

"อ่าส์...บาดคอใช้ได้"

รสขมและรสแรงจนบาดคอ แถมกลิ่นยังแรงจนคลุ้งไปทั่วโพรงจมูก รสชาติแบบนี้ที่บ้านไม่มีให้ดื่ม นานๆ ทีได้จัดบ้างพอให้รู้รส

"ใครบอกให้ไปอยู่ในดงพรงไพรแบบนั้นล่ะพี่อัค น่าเบื่อแย่"

จะว่าไปก็นึกเสียดายแทนรุ่นพี่หนุ่ม ที่ไม่ได้โลดแล่นใช้ชีวิตอิสระแบบตน ทั้งที่หน้าตาและรูปร่างแบบนั้น สาวๆ รุมห้อมล้อมกันไม่ไหวแท้ๆ

"แล้วนี่จะเอาบ้านจากคุณหนูคนสวยคนนั้นจริงหรอ น่าสงสารเค้าออกนะพี่อัค เป็นคุณหนูดีๆ วันต่อมาต้องมาเจองี้ เป็นผมคงเสียศูนย์เข้าอย่างจังเลย"

"สงสารแกก็เอาเงินมาใช้หนี้แทนสิอัต"

อัตนัยสะดุ้งโหยง ส่งยิ้มแหยๆ มาให้แทนคำตอบ

มือหนายกเหล้าขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว พาลในหัวก็นึกไปถึงร่างอรชรในชุดเดรสสีฟ้า ผมตรงสลวย รับกับหน้าม้า และแผ่นหลังเนียนน่ามอง

ลูกหนี้ที่บังเอิญเจอคนนี้ จากคำพูดและน้ำเสียงทีาได้ฟัง แสดงความหยิ่งและทนงตนไม่หยอก แต่ก็อย่างว่า พวกคุณหนูลูกคุณมีเงิน มีหน้ามีตา จะให้ด้อยกว่านี้ก็กระไรอยู่

เสียดายก็แต่ไม่ได้พิจารณาใบหน้าของเจ้าหล่อน เพราะตนนั่งอยู่ในมุมอับสายตา และหันหลังให้ฝั่งนั้น ไม่งั้นคงจะได้ยลโฉมลูกหนี้สาวให้หายแคลงใจสักที