Todos los capítulos de สัญญาไร้รักเมียซื้อ: Capítulo 1 - Capítulo 10

- CUtoBarร่างระหงในชุดเดรสตัวสีฟ้าพลิ้วไหว รับกับผมไดร์ตรงสวยควบหับหน้าม้าได้รูป และรองเท้าสีฟ้าคู่หรู กระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นล่าสุด และใบหน้าสวยมีเอกลักษณ์ เตะตาผู้คนโดยรอบตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาในบาร์หรู"ทางนี้ๆ"นัยน์ตาคู่เฉี่ยวหันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะรีบตรงดิ่งไปหาเพื่อนสนิทสาว ที่นั่งรออยู่บนโต๊ะ ด้วยชุดสวยแซ่บเตะตา และผมลอนสวยเข้าชุด"นึกยังไงอยากมานั่งบาร์แม่คุณ ปกติเห็นไปแต่ผับ""มีเรื่องเครียด ไม่อยากไปที่เสียงดังหนวกหู"ลลินตอบกลับเรียบๆ คว้าแก้วแชมเปญตรงหน้ายกขึ้นกระดก พลันเบ้หน้าเล็กน้อยกับรสชาติเปรี้ยวระคนหวาน ที่กลั้วคลุ้งอยู่ในปาก"นานๆ ทีจะเห็นคุณหนูลลินเครียด มีเรื่องอะไรให้เครียดวะ เงินก็กองเท่าภูเขา บ้านหลังเท่าโรงแรม นี่ยังไม่ต้องพูดถึงหน้าตาแกนะลลิน"ลลินถอนหายใจ แต่ก่อนเธอไม่เครียดสักนิด เพราะมีพร้อมทุกอย่างเหมือนกับเป็นลูกรักพระเจ้า ที่ถูกประเคนทุกอย่างมาให้อย่างไร้ที่ติ"ใครจะเหมือนคุณหนูฟรีน วันๆ เข้าคลับจ้างโฮสต์เป็นว่าเล่น"คนถูกแซวเลิกคิ้วยิ้มๆ 'ฟรีน' เป็นหญิงสาวหน้าตาสวย ฐานะ ชาติตระกูล เงินทอง ทุกอย่างไม่น้อยหน้าเธอเลยสักนิด แต่ตอนนี้คงมีแต่เธอ ที่น้อยหน้าฟร

"วัฒนเกียรติอยากได้หลานสะใภ้สักคน ถ้าลูกไม่ติดว่าเป็นการแต่งแบบคลุมถุงชนเพื่อผลประโยชน์ ก็ลองเก็บไปคิด ไปชั่งน้ำหนักดูนะลลิน"ใบหน้าสวยหม่นมอง อยู่ในโหมดจริงจังผิดปกติ สังเกตได้จากคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเป็นปมจนแทบจะผูกเป็นโบว์ได้ชั่งน้ำหนักเรื่องจะถูกเอาไปเป็นเจ้าสาวล้างหนี้เนี่ยนะ มีอะไรต้องคิดต้องชั่งน้ำหนักกัน ใครก็ต้องปฏิเสธอยู่แล้ว หน้าตาไม่เคยเห็นยังพอไหวแต่นิสัยนี่สิใครจะหยั่งรู้ วันดีคืนดีเกิดกลายเป็นผีไร้ญาติขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบปกติก็คงจะต้องคิดแบบนั้น แต่ตอนนี้ทุกอย่างตีวนในหัวไปหมดจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว"ปวดหัวชะมัด"ลลินภัทรยีผมตัวเองจนฟูฟ่องไม่เป็นทรงเวลานี้นอกจากตัวเอง ก็ไม่มีใครให้พึ่งได้เลยจริงๆ ปกติทำตัวเป็นเสาค้ำให้คนอื่น พอเสาต้นนี้จะล้มเองบ้าง หายหัวกันไปหมดจนเหลือแต่เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวอย่างฟรีนมนุษย์นี่เดาใจยาก เมื่อวานยังรักยังสนิท วันนี้กลับกลายเป็นไม่เคยรู้จักซะแบบนั้นก๊อก!ๆสาวใช้เดินเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์ในมือ ก่อนจะยื่นมาให้เหมือนกับมีใครบางคน กำลังรอสนทนากับเธออยู่"บอกไหมว่าใคร""ไม่ได้บอกเอาไว้ค่ะคุณหนู แต่คุณผู้ชายให้เอามาให้ค่ะ""ขอบใจ"สาวใช้เดินออ

"ของมากมายขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแกจะขนไปหมดน่ะลลิน"ข้าวของที่กองอยู่เต็มเตียง และพื้นห้องนอนใหญ่มากมายจนนับไม่ถ้วน ทำเอาฟรีนที่พึ่งก้าวเข้ามากุมขมับ สามอาทิตย์ก่อนลลินภัทรยังบอกว่าเป็นหนี้ก้อนโตจนจะต้องขายบ้าน ผ่านมาแค่แป๊บเดียวก็กลับไปใช้เงินมือเปิบจนรูดบัตรแทบไม่ทัน เผลอๆ ใช้มากกว่าเดิมเกือบเท่าตัวอีกต่างหาก"ทางนั้นให้บัตรมา ใช้ให้คุ้มกับตำแหน่งสะใภ้ทายาทเพียงคนเดียวของวัฒนเกียรติ ก็ไม่เห็นจะแย่ตรงไหน"ในที่สุดเธอก็ค้นพบความสุขในหน้าที่เจ้าสาวจำเป็นนี่แล้ว เขาถึงได้บอกว่าฟ้าหลังฝน ก็ยังพอมีเรื่องให้งามอยู่บ้าง'เงิน' เงินเท่านั้นที่จะทำให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ต่อให้ว่าที่สามีในสัญญาจะกะเลวกะลาด ขี้ริ้วขี้เหร่ หรือกระทั่งสันดานเสียแบบที่เธอชังเข้าไส้ แต่แค่มีเงิน ยอมตาบอดสักสามปีก็ไม่นับว่าขาดทุนยิ่งกับท่านเกริกที่ส่งบัตรพรีเมียมมาให้ เป็นการรับขวัญหลานสะใภ้ ก่อนจะต้องเข้าบ้านวัฒนเกียรติ ความพอใจในสัญญาฉบับนี้ของคนชอบเงินก็เพิ่มขึ้นเท่าทวี แบบที่ไม่มีข้อโต้แย้งเพิ่มให้มากความ"แล้วจะต้องไปเตรียมตัวสำหรับงานแต่งวันไหน อาทิตย์หน้างานก็จะจัดแล้วนี่""ก็แค่จัดให้ถูกต้องตามธรรเนียม มีแต

บทที่ 8เผชิญหน้า"แต่ถ้าเจ้าระเบียบนักก็ควรจะรู้สิคะ ว่าควรทำตัวยังไงเวลาที่มีแขกคนสำคัญเดินเข้าบ้านตัวเอง"นัยน์ตาคู่คมวาววับขึ้นทันที อัคคีเลื่อนสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธขึ้นปะทะกับดวงตาของหญิงสาว ก่อนที่ทั้งเธอและเขาจะชะงัก นิ่งงันกันไปทั้งคู่คิ้วของทั้งสองเริ่มขมวดเข้าหากันทีละนิด ใบหน้าที่มีส่วนคุ้นเคยเหมือนติดอยู่ในสมอง ยิ่งคิดและพิจารณาส่วนประกอบบนใบหน้าของอีกฝ่ายมากเท่าไหร่ คำตอบก็ยิ่งฉายชัดขึ้นในความทรงจำจนดวงตาเบิกกว้างทันที"ไอ้พี่ปากปีจอ!/ยัยฟักทองแก้มอ้วน!"ลลินภัทรพลันหน้าแดงเถือกด้วยความโกระระคนอาย ไอ้ฉายาบ้าบอเมื่อตอนเด็กที่นึกว่าลืมไปได้แล้ว สุดท้ายก็ถูกจี้จุดขึ้นมาอีกเพราะคนปากปีจอ!"ที่แท้ เจ้าบ่าวที่ท่านเกริกบอกก็คือคุณสินะ ไอ้คนปากปีจอ"เหมือนฟ้าถล่มลงมากลางใจ ผู้ชายบนโลกมีตั้งมากตั้งมาย ดันจับพลัดจับผลูมาได้สามีเป็นคู่อริเก่าเมื่อครั้งวัยเยาว์อย่างอัคคี บุญมีแต่กรรมบัง!"คิดว่าฉันอยากแต่งกับเธอมากเลยสิ ยัยฟักทอง"อัคคีไม่ยอมน้อยหน้า กวาดสายตามองว่าที่เจ้าสาวหัวจรดเท้าอีกครั้ง ครั้งนี้ดูออกจะประหลาดใจปนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ว่าคนที่ตอนเด็กๆ ทั้งอ้วมท้วมแก้มอ

บทที่ 10บทละครน้ำเน่า"ลาละล้า ลั่นละลา~"เสียงฮัมเพลงของเด็กน้อยวัยสิบขวบ ที่กำลังนั่งวาดรูปเล่น ณ สวนหลังบ้านของรัตนเดชากุลดังขึ้นเบาๆ หากแต่มันกลับดังพอให้ใครบางคนที่พึ่งก้าวเข้ามาในบริเวณ หันมาให้ความสนใจภาพเด็กหญิงตัวอ้วนพีในชุดเดรสฟูฟ่องสีชมพู รับกับทรงผมถักเปียปอยใหญ่ เด็กน้อยมีผมหน้าม้าปิดบังใบหน้ากลมๆ แต่ยังเห็นพวงแก้มกลมดิ๊กอ้วนๆ นั่นได้อย่างชัดเจน"ทำอะไรน่ะ"ลลินภัทรในวัยสิบสามขวบเอี้ยงหน้าไปมองคนมาใหม่ ที่ยืนเยื้องอยู่ทางด้านหลัง พลางเอียงคอพิจารณาเด็กหนุ่มตัวสูง"นายเป็นใคร เข้ามานี่ได้ไง"เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปี รูปหล่อ สูงโปร่ง สวมเสื้อยืดสีดำพื้นๆ และกางเกงขาสั้นสีไข่ตรงหน้า เป็นครั้งแรกที่เธอเคยได้พบ และไม่แน่ใจว่าเขาเข้ามาในบ้านได้ยังไง"ฉันแก่กว่า ต้องเรียกฉันว่าพี่สิยัยเด็กอ้วน"อัคคีในวัยสิบห้าเอามือล้วงกระเป๋าอย่างเอาเรื่อง มองเด็กหญิงที่เขาเรียกว่าเด็กอ้วนที่ตอนนี้ก้าวมายืนประจัญหน้า ใบหน้ากลมจิ้มลิ้ม แก้มอ้วนๆ และยังท่าทีที่ดูโกรธพาให้อัคคีต้องยกยิ้มขำ ไม่คิดว่าจะมีเด็กที่ตอนโกรธทำหน้าได้ตลกๆ แบบนี้อยู่ด้วย"นายน่ะสิไอ้คนนิสัยเสีย"ลลินภัทรชี้หน้าพลางตะเบ็งเสี