ตอนที่ 11. อยากอุ้มเหลนแล้ว

สัมพันธ์ลับ(รัก)ประธานพันล้าน ตอนที่ 11. อยากอุ้มเหลนแล้ว

            คฤหาสน์ตระกูลศาตนันท์ในบ่ายวันนี้ หลานชายสองคนผู้สืบทอดกิจการศาตนันท์กำลังนั่งจิบน้ำชาในสวนหย่อมอันแสนรื่นรมย์ของคฤหาสน์ แต่ใบหน้าของหัสวีร์บึ้งตึงเพราะความอดทนของเขากำลังจะหมดลง

            “ถ้าไม่ชอบหนูลิลลี่ก็ลองดูหนูมิ้นต์ก็ได้ ลูกหลานเพื่อนปู่ชาติตระกูลดี รับรองว่า...”

            “พอเถอะครับปู่”  หัสวีร์พูดขึ้นน้ำเสียงหงุดหงิดเต็มที่ อุตส่าห์กลับมาบ้านทั้งที ปู่ก็ยังพูดเรื่องเดิมซ้ำๆ “ปู่ไม่เบื่อหรือครับ พูดเรื่องพวกนี้ทุกครั้งที่เจอหน้าผม”

            “เบื่อสิ” ปู่ทำหน้าเบื่อหน่ายจริงๆ

            หัสดินกลั้นหัวเราะแล้วตัดเค้กชิ้นขนาดพอดีส่งให้ปู่กับย่า “เค้กน้ำผึ้งครับ เป็นเค้กนึ่งนะครับเหมาะกับผู้สูงอายุที่รักษาสุขภาพ กินกับน้ำชาเข้ากันมากเลย”

            คุณย่ารับจานเค้กมาแล้วตัดกินคำเล็กๆ แล้วพยักหน้ารับ “อร่อย ตาดินทำขนมอร่อยขึ้นทุกวัน”

            “ถ้าทำขนมไม่อร่อยก็ไปปิดร้านดีกว่า เสียชื่อเชฟเปล่าๆ”  หัสวีร์ไม่ชอบกินขนมจึงไปไม่สนใจแม้น้องชายต่างแม่จะตัดแบ่งให้เขาด้วย “ปู่ไม่หาเมียให้ไอ้ดินบ้างล่ะ ทำไมวุ่นวายกับผมคนเดียว”

            “ดินเป็นเด็กดีเชื่อฟังปู่  ผู้หญิงของนายดินปู่ก็ดูๆ ไว้ให้แล้ว”

            “แค่กๆ” หัสดินหัวเราะแห้งๆ “พี่ชายยังไม่แต่งงาน ผมแต่งก่อนไม่ได้หรอก”

            “ไม่เป็นไร ฉันไม่รีบ นายแต่งก่อนเลยก็ได้”

            “ไม่ได้ๆ ผมเป็นน้อง ต้องเคารพพี่ชาย”

            “งานพี่ชายคนนี้เยอะมาก”  หัสวีร์เค้นยิ้มให้น้องแล้วหันไปคุยกับปู่ที่กำลังกินขนมฝีมือหัสดิน “ผมแต่งงานแน่นอนครับแค่ขอเวลาอีกหน่อย”

            “ปู่รู้ว่าพวกแกแต่งงานแน่นอน แต่ผู้หญิงที่แกจะแต่งด้วยนะ เป็นใครที่ไหนก็ไม่รู้ ปู่ไม่อยากเห็นแกสองคนพี่น้องเป็นเหมือนพ่อแก”

            “ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่ครับ ถ้ามันไม่เวิร์คก็แค่แยกย้าย”  หัสวีร์คิดแบบนั้นจริงๆ เขาไม่คิดว่าต้องยึดมั่นถือมั่นอยู่กับคนๆ เดียวไปชั่วชีวิต ถ้าเกิดไปไม่รอดก็แค่หย่าและแยกย้ายกันไป ก็เหมือนทำธุรกิจนั้นแหละ มันมีความเสี่ยงแต่เราก็ต้องลอง ถ้าไม่เวิร์คเราก็แค่ถอยทัพ”

            “แล้วไม่เคยได้ยินหรือไง แค่ครอบครัวยังดูแลไม่ได้แล้วคิดจะบริหารจัดการกิจการร้อยล้านพันล้านได้ยังไง พนักงานทุกคนก็เหมือนคนในครอบครัว และครอบครัวที่ดีก็เป็นความน่าเชื่อถือของบริษัทด้วย”

            “ผมมีคนที่จะแต่งด้วยอยู่แล้ว” หัสวีร์พูดครั้งที่เท่าไหร่จำไม่ได้แล้ว

            “ปู่ไม่เอาผู้หญิงฝรั่ง”  ปู่ขึ้นเสียงใส “พวกหัวรั้น ไม่ฟังใคร ไม่มีสัมมาคารวะ”

            “ปู่ไม่ชอบมันเป็นปัญหาของปู่ แต่คนๆ นั้นคือคนที่จะอยู่กับผม นอนกับผม ผมก็ต้องเลือกเองสิ”

            “แต่ผู้หญิงที่เลือกให้หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มทุกคน กริยามารยาทก็ดีงาม อีกหน่อยแต่งเข้ามาอยู่บ้านเดียวกัน ปู่กับย่าก็จะได้มีสะใภ้ไว้เป็นเพื่อนคุย แล้วก็มีเหลนๆ วิ่งเล่นในบ้าน ปู่กับย่าแก่แล้วอยากเห็นลูกหลานเหลนอยู่กันพร้อมหน้าก่อนตาย”

            “เหลนยังไม่ได้เกิด ปู่จะรีบตายไปไหน”

            พรวดดด

            ปู่ได้ยินถึงกับสำลักน้ำชาที่กำลังดื่ม  หัสวีร์ปากพล่อยพูดเร็วอย่างที่ใจคิด เขาแค่เอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู่ที่อยู่บนโต๊ะส่งให้ปู่

            “ไอ้หลานเวร!”

            “ปู่ก็ใจเย็นๆ”  ย่าเป็นคนพูดน้อยแต่พูดแต่ละครั้งก็ทำให้ทุกคนเงียบเพื่อหยุดฟังได้ “ตาวีร์ ปู่เป็นห่วงหลาน ปีนี้ก็สามสิบสองแล้ว ถึงผู้ชายจะไม่มีปัญหาเรื่องการมีลูก แต่หลานลองคิดดูสิ กว่าลูกจะห้าขวบหลานจะอายุเท่าไหร่ จะมีแรงอุ้มลูกขี่คอหรือเปล่า แล้วคนเป็นปู่เป็นย่าก็อยากเห็นเหลนๆ เติบโต มันเป็นความสุขของคนแก่ วีร์กับดินจะให้ย่ากับย่าได้ไหม”

            คราวนี้หัสดินและหัสวีร์สองน้องพี่มองหน้ากัน แม้เป็นต่างมารดาแต่เติบโตมาด้วยกัน พวกเขาสนิทกันมาก คำขอครั้งนี้ทำให้ทั้งสองลำบากใจไม่น้อย

            “ได้อยู่แล้วครับคุณย่า”

            “จริงเหรอ”  ย่ากับปู่ส่งเสียงขึ้นพร้อมกัน

            “จริงสิครับ” หัสดินพูดแล้วหันมาขยิบตาให้พี่ชาย “จริงๆ พี่วีร์ก็มีข่าวดีอยากบอกปู่กับย่าแต่เกรงว่าปู่ย่าจะรับไม่ไหวเหมือนกัน”

            “ข่าวดีอะไร”

            ไม่ใช่แค่สองผู้เฒ่าจะงุนงงแต่หัสวีร์เองก็ยังงงด้วย ไม่รู้ว่าน้องชายพูดเรื่องอะไรออกมา

            “ก็พี่วีร์จะแต่งงานไง”

            “หา!”

            หัสวีร์เลิกคิ้ว จ้องเขม็งไปยังน้องชาย

            “ปู่กับย่าไม่ต้องห่วง เป็นผู้หญิงไทยตรงสเปคปู่แน่นอน” หัสดินเดินไปตบไหล่พี่ชายที่ยังนั่งหน้านิ่งไม่รับมุกอยู่ “เธอไม่ใช่สาวสังคมไฮโซและไม่ใช่คุณหนูตระกูลดัง แต่เป็นคนดีและเก่งมาก เรียนดีสอบชิงทุนได้ทุกปีแถมยังทำงานไปเรียนไป พอเรียนจบก็ส่งน้องชายเรียนปริญญาตรีคณะวิศวะด้วย”

            “เป็นคนจนก็ไม่เป็นไร เป็นคนดีก็พอ”  ย่าพูดอย่างโล่งใจ

            “ไม่ได้ๆ ผู้หญิงที่ไหนไม่รู้หัวนอนปลายเท้า มาหลอกไอ้วีร์หรือเปล่า”

            “ไม่หลอกหรอกครับ เท่าที่เห็นเธอก็เจียมตัวมาตลอด” หัสวีร์บีบไหล่พี่ชาย “ว่าที่พี่สะใภ้ผมนิสัยดีสุดๆ และไม่แน่ว่าคุณปู่กับคุณย่าจะได้อุ้มเหลนเร็วๆนี้แน่นอน”

            “หา!”

            ทั้งสองได้ฟังก็ทั้งตกใจและดีใจ เสียแต่ไม่รู้ว่าหลานสะใภ้เป็นใครนี่แหละ

            “ก็ว่าอยู่ ตาวีร์ต้องมีเมียเก็บแน่ๆ บ้านช่องถึงไม่อยากกลับ”

            “ปู่ก็เลิกหาผู้หญิงมาให้พี่วีร์ดูตัวเถอะครับ”

            ปู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่รู้ว่าเมียเก็บไอ้วีร์เป็นใคร แต่ถ้าอุ้มท้องเหลนปู่อยู่ก็ไม่อยากทำให้ครอบครัวของหลานมีปัญหา จะกลายเป็นซ้ำรอยเดิมที่พ่อมันทำไว้

            “ได้ ปู่จะเลิกวุ่นวายกับแก แต่ต้องพาตัวเมียแกมาให้ปู่กับย่าดูตัว”

            “ได้แน่นอนเลยครับปู่”  หัสดินตอบรับแทนทำให้ปูขึงตาใส่หลานชาย

            “แกจะตอบแทนไอ้วีร์ทำไม  ตกลงเมียใครกันแน่”

            “เมียพี่วีร์สิครับ” หัสดินหัวเราะแห้งๆ แล้วดึงแขนหัสวีร์ให้ลุกขึ้น “วันนี้มาอยู่รบกวนปู่ย่านานมากแล้ว พวกเรากลับก่อนนะครับ”

            สองหนุ่มไหว้ลาปู่และย่า เมื่อเจ้าของร่างสูงโปร่งเดินออกมาพ้นสายตาของทั้งสองแล้ว หัสวีร์ก็พูดขึ้นอย่างหงุดหงิด

            “นายพูดอะไรออกไป”

            “อ้าว นี่ช่วยพี่เลยนะเนี้ย” หัสวีร์ยักไหล่ “ถ้าไม่พูดแบบนั้นปู่ก็หาผู้หญิงมายัดเหยียดให้พี่อยู่ดี และยังมาวุ่นวายถึงผมด้วย แล้วเห็นไหมล่ะ พอบอกว่าพี่มีเมียแล้ว ปู่ก็ยอมสงบยกธงพักรบแล้ว”

            “แล้วฉันจะไปหาเมียที่ไหน  คาเรนเขายังไม่พร้อมจะแต่งงานตอนนี้พ่อเขาป่วยด้วย”

            “ก็เรื่องเมียปลอมๆ ที่ผมเสนอไง” หัววีร์ยักคิ้วให้

            “ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจเรื่องนั้น” เขายกมือลูบท้ายทอย หลายวันนี้มานี้งานยุ่งจนเหลือเวลานอนแค่วันล่ะไม่กี่ชั่วโมงและยังต้องกลับมาเยี่ยมปู่ย่าอีก  ส่วนพ่อก็พาแม่ของหัสดินไปพักผ่อนต่างจังหวัดด้วย

            “วิธีของผมดีที่สุดแล้ว ถึงมันจะเหมือนในซีรีย์ไปหน่อยก็เถอะ เอ๊ะ ไม่สิ พวกคนเขียนบทเอามาจากชีวิตจริงคนอื่นแน่ๆ”

            “นายนี่มันทำอะไรไร้สาระเข้าไปทุกวัน” หัสวีร์ส่ายหน้าไปมาพลางก้าวเท้าเดินไปที่รถยนต์ของตน

            “แต่ถ้าพี่วีร์มีเมีย มาให้ปู่ย่าเห็น ทั้งสองก็เลิกวุ่นวายกับชีวิตพี่ แบบนี้ไม่ดีหรือไง”

            “ฉันมีคาเรนอยู่นะเว้ย”

            “ถามจริง  พี่กับคาเรนได้คบกันจริงจังหรือแค่คู่ควง” หัสดินถอนหายใจ ไม่อยากเรียก ‘คู่ขา’ให้ฝ่ายหญิงเสียหาย “ผมว่าพี่กับเรนนี่ยังดูสนิทสนมและรู้ใจกันมากกว่าคาเรน”

            คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างตั้งคำถาม น้องชายรีบพูดต่อทันที

            “ก็มันจริงนี่ นอกจากเรนนี่แล้วมีใครรับมือพี่วีร์ได้เล่า แค่พี่มองตาเธอก็รู้แล้วพี่อยากได้อะไร เรื่องที่พี่ชอบหรือไม่ชอบ แม้กระทั่งเรื่องผู้หญิงของพี่ เรนนี่ก็จัดการได้เรียบร้อยดี ทำงานเกินเงินเดือนอีก”

            “นี่นายคิดอะไรกับเลขาของฉัน”  เขาทำตาดุใส่น้องชายไม่รู้ตัว รู้สึกไม่พอใจที่เห็นน้องชายพูดจาสนิทสนมกับเลขาของเขา

            “เรื่องนี้พี่ไปคุยกับเรนนี่ดีกว่า” หัสดินหยิบแจ็คเก็ตหนังสีดำที่พาดอยู่เบาะมอเตอร์ไซค์มาสวม เขามีรถดูคาติ เดียแวล วี4 ปี 2023 นอกจากเป็นเชฟทำอาหารแล้ว เขายังชอบขับรถมอเตอร์ไซค์อีกด้วย

            หัสวีร์มองน้องชายขึ้นคร่อมรถบิ๊กไบค์แล้วก็เดินไปเปิดประตูรถยนต์ เขานั่งลงแล้วคาดเข็มขัดนิรภัยพลางคิดถึงเรื่องที่หัสดินพูด มุมปากยกยิ้มขึ้นเมื่อคิดถึงความ ‘รักเงิน’ ของรมิดา ถ้าเป็นผู้หญิงคนนั้น คงยอมทำตามเงื่อนไขไม่ยากนัก  เพราะสำหรับรมิดาเรื่องเงินมาก่อนสิ่งใดเสมอ