ตอนที่ 2/2 ท้อง

ไม่กี่วันต่อมา

เพื่อนๆ ของขนมหวานไม่ยอมอยู่เฉย พวกเธอเริ่มสืบ เริ่มหาหลักฐานต่างๆ จนกระทั่งเจอตัวผู้ชายดังกล่าว เขาหล่อ โปรไฟล์ดี ขับรถยุโรปคันงาม ตัวสูงอย่างกับนายแบบ กล้ามแน่น เสื้อผ้าดูเหมือนจะเป็นแบรนด์เนมทั้งตัว มองผิวเผินเหมือนไม่ใช่เด็กเอ็นที่ทำงานอย่างว่าด้วยซ้ำไป

เพราะแต่ละอย่างไม่ใช่คนธรรมดาพี่จะสามารถเข้าถึงได้ด้วย ของแพงๆ ทั้งนั้น!

แต่สิ่งที่จะทำให้ทุกคน 'อึ้ง' ยิ่งกว่าคือ เขายังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปี 4 เท่านั้นเอง!

มันเป็นไปไม่ได้ ผู้ชายคนนี้อาจจะไม่ใช่คนที่ขนมหวานคิด แต่อาจจะผิดตัวไปหน่อย แต่ด้วยความเมาก็เลยทำให้ทั้งสองนั้นเกินเลยกัน

"ได้เรื่องแล้วใช่ไหมฝน" เพื่อนคนนึงถามขึ้น

"อืม..." ฝนพยักหน้าเบาๆ สีหน้าดูตึงเครียดแบบผิดปกติ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วยื่นให้กับกลุ่มเพื่อนได้ดู

ทุกคนต่างอึ้งและตกใจไปพร้อมๆ กัน

ผู้ชายที่อยู่ในรูปแต่งตัวเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง โปรไฟล์ดี หล่อ และเป็นพี่ว๊ากของสาขานั้น และดูเหมือนว่าไม่หน้าตาและรูปร่างเขาก็จะฮอตมากๆ ในมหาวิทยาลัยด้วย

ขนมหวานชะงักตัวแข็งทื่อไปหมด หัวใจทั้งดวงมันเต้นโครมครามราวกับกำลังประท้วงกันอยู่ข้างใน มือทั้งสองข้างสั่นจนจับอะไรไม่อยู่ เธอได้แต่คิดและกำลังตำหนิตัวเองอยู่ในใจ ที่เผลอไปมีอะไรกับนักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบ ซ้ำร้ายตอนนี้เธอกำลังท้องด้วย

"เฮ้ยมีประวัติให้อ่านด้วย" เพื่อนคนนึงเอ่ยขึ้น

ธีร์ ปริญ อัครเมธากาล อายุ 24 ปี ลูกชายคนเดียวของนักการเมืองชื่อดัง ......

ถึงจะไม่ได้อ่านทั้งหมดแต่แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขาเป็นคนรวยมากแค่ไหน ถึงว่าทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่ของแบรนด์เนม ขับรถหรูราคาแพงขนาดนั้น

"ขนม..."

"......" เธอไม่ได้ตอบอะไร เพราะยังตกใจอยู่ไม่หาย

"แกจะเอายังไงต่อไป ตอนนี้เจอแล้วนะ"

"เด็กต้องมีพ่อนะขนม"

หัวใจเหมือนจะหยุดเต้นไปวูบหนึ่ง เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย ตอนนั้นที่มีอะไรกับเขามันก็แค่นั้นจริงๆ ไม่ได้ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบหรือพูดคุยเรื่องราวส่วนตัวของกันและกัน แค่รู้ว่าเขาเด็กกว่าเธอ แต่ก็ไม่คิดว่า จะเป็นเด็กมหาลัยที่ยังเรียนไม่จบ

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ" เพื่อนถาม

"ฉันแค่ทำตัวไม่ถูก"

"ทำไมล่ะ ไม่อยากให้เขารับผิดชอบหรอ"

"นั่นสิ เราเจอตัวเขาแล้วนะ"

"แก....แต่เขายังเป็นเด็กมหาลัยอยู่เลย ยังไม่ทำงานด้วยซ้ำ คงยังขอเงินพ่อแม่เรียนอยู่เลยนะ จะมารับผิดชอบได้ยังไงกัน ถ้าเอาไปบอกก็เหมือนฉันทำลายอนาคตเด็กทั้งคนเลยนะ"

"เขาโตแล้ว อีกไม่นานก็เรียนจบแล้ว ได้เข้าทำงานก่อนแกคลอดด้วยซ้ำ"

"ไม่เอา..."

"ขนม..."

"ฉันจะให้เขารับผิดชอบได้ยังไง ในเมื่อเขาไม่ได้ตั้งใจ วันนั้นทั้งฉันและเขาก็ป้องกันแล้ว"

"โอ๊ยขนม!"

ตอนแรกก็คิดว่ามันจะลงเอยดีกว่านี้ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะวุ่นวายแบบนี้เลย

"แล้วแกจะเอายังไงต่อ"

"ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะเลี้ยงลูกคนเดียว ไม่ให้เขามารับผิดชอบหรอก"

"แน่ใจนะขนม"

"อืม..."

เป็นการตอบรับที่ไม่ได้หนักแน่นอะไรเลย แต่เธอตัดสินใจแล้วว่าจะเอาแบบนี้ และเธอก็เป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้นด้วย

"พวกฉันก็ไม่อะไรหรอกนะ ทุกคนเคารพการตัดสินใจของแก และที่ช่วยตามหา ก็แค่อยากช่วยลูกแกจะได้มีพ่อ"

"ไม่เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวเขาโตขึ้นฉันจะอธิบายให้เขาฟังเอง"

"ช่วงนี้แกก็ระวังหน่อยก็แล้วกัน กำลังท้องกำลังไส้อยู่ด้วย แล้วนี่แกยังโดนตามตอแยอีกหรือเปล่า"

"ไม่แล้วนะ ไม่ได้เจอกันแล้ว"

ขนมหวานปฏิเสธ ซึ่งคนที่กำลังตอแยเธออยู่ตอนนี้ก็มีอยู่คนเดียว นั่นก็คืออดีตแฟนเก่า หลังจากที่ถูกเธอบอกเลิกไป ก็พยายามตามตื๊อตามง้อ เพราะรู้สึกผิดที่ทำลงไป แต่เธอไม่ใช่คนที่ให้อภัยคนที่ทำเลวมาก่อน

"ระวังตัวบ้างนะ แกไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้ว"

"ขอบใจพวกแกทุกคนมากนะที่ช่วย"

"ไม่เป็นไรอย่าคิดมาก"