ตอนที่ 6 : ครั้งหนึ่งเคยรักมาก (2)

ไป่หลานรู้สึกงง ๆ กับคำพูดของอันเฉิง แต่นางก็ช่วยอันเฉิงคิดและตอบกลับไป “อ่อ! มีอีกทางเพคะ”

“ทางไหนหรอ?” อันเฉิงรีบถามขึ้นอย่างมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

“พระชายาต้องทำให้ฮ่องเต้กลับมารักพระชายาอีกครั้งเพคะ”

“เป็นไปไม่ได้หรอก! ฮ่องเต้ทั้งโหดทั้งโฉดอยากจะฆ่าข้าตลอดเวลาแบบนั้น แถมอีกอย่างข้าก็ไม่ได้รักเขาด้วย” อันเฉิงตอบไป๋หลานกลับไปด้วยเสียงที่หมดหวังอีกครั้ง

“แต่ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้นะเพคะ ไปลองด้วยกันอีกสักครั้งเพคะ” พูดจบ ไป่หลานก็เดินนำอันเฉิงไป

“ไปไหน เจ้าจะพาข้าไปไหน?” อันเฉิงถามขึ้นด้วยความมึนงง

“พาไปหาวิธีเอาใจพระสวามีไงเพคะ” ไป่หลานตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม

ในขณะที่อันเฉิงพลางคิดในใจว่านี่นางจะต้องมาเอาใจคนคอยแต่คิดจะฆ่านางเพื่อให้นางมีชีวิตรอดต่อไปหรือนี่!

“นี่ข้าต้องทำจริง ๆ หรอ?” หลี่อันเฉิงถามย้ำขึ้นอีกครั้ง

“จริงเพคะ”

ไป๋หลานพาหลี่อันเฉิงเข้ามายังห้องครัวในพระราชวัง

อันเฉิงมองไปรอบ ๆ ห้องครัวนี้ก็รู้สึกคิดไม่ออกว่าไป๋หลานพานางมาทำอะไรที่นี่

“เชิญพระชายาลงมือทำอาหารเพื่อเอาใจฮ่องเต้ได้เลยเพคะ เพียงพระชายาบอกไป๋หลานมาว่าจะทำเมนูอะไร ไป๋หลานจะเตรียมทุกอย่างให้เองเพคะ”

“ข้าทำอาหารไม่เป็น” อันเฉิงตอบกลับไปโดยไม่ต้องคิดเลย

“ฮ่ะ! พระชายาพูดจริงหรือเพคะ แต่ใคร ๆ เขาก็หรือกันว่าพระชายาสมัยตอนยังเป็นคุณหนูหลี่ พระชายาทำอาหารรสเลิศมาก ๆ เลยนะเพคะ” ไป๋หลานถามกลับด้วยความตกใจ

“เอ่อ ... เอ่อ...คือว่า ข้าความจำเสื่อม ก็จำวิธีการทำอาหารพวกนี้ไม่ได้หรอก” เมี่ยวหรงในร่างของอันเฉิงรีบโกหกตอบกลับไปทันที

‘ถึงแม้ว่าหลี่อันเฉิงจะทำอาหารเก่งขนาดไหน แต่คนที่อยู่ในร่างตอนนี้ก็คือข้าเมี่ยวหรง ผู้ไม่เคยเข้าครัวเลย’ เมี่ยวหรงพูดกับตัวเองในใจ

“ไม่เป็นไรเพคะ เดี๋ยวไป๋หลานจะเป็นคนทำให้เอง แล้วให้พระชายานำไปให้ฮ่องเต้” พูดจบ ไป๋หลานก็เดินออกไปเริ่มทำอาหารทันที

หลังจากที่อันเฉิงยืนมองไป๋หลานทำนู้นทำนี้อยู่นาน ในที่สุดไป๋หลานก็ทำอาหารสำหรับใหญ่ให้กับฮ่องเต้เสร็จสิ้น

ณ ศาลากลางน้ำ

อันเฉิงและไป๋หลาน พร้อมกับนางใน 3 คน กำลังยืนรอฮ่องเต้ขึ้นมาเสวยอย่างใจจดจ่อ

อันเฉิงเริ่มมีกังวลอยู่ในใจ เพราะแต่ละทีที่นางได้เจอเขาก็มีแต่เรื่องอาฆาตแค้นที่เขาอยากจะฆ่า และยิ่งได้ยินว่าเขาไม่ยอมแพ้ในการหาหลักฐานมามัดตัวนาง นางยิ่งรู้สึกกลัวไปหมด แต่นางก็ต้องพยายามข่มความกลัวของตัวเองไว้

‘นี่ฉันเกิดมาใหม่ เพื่อที่จะมาถูกฆ่าอีกหรอเนี่ย! ไม่ได้นะ ฉันจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้’

ระหว่างที่เมี่ยวหรงในร่างของพระชายาหลี่อันเฉิงกำลังยืนคุยกับตัวเองในความคิดอยู่นั้น ร่างใหญ่ของฮ่องเต้ก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด

“เจ้าเรียกข้ามาที่นี่มีอะไร?” เขาถามนางขึ้นด้วยเสียงดุ

‘เฮ้อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ ไม่เคยคิดจะพูดดี ๆ เลยสักครั้ง จะเกลียดเคียดแค้นอะไรขนาดนั้น’ นางบ่นในใจ

แล้วอันเฉิงก็ต้องพยายามยิ้มเข้าไว้ ทั้ง ๆ ที่ในใจนางอยากจะกรี๊ดร้องออกมาที่เห็นใบหน้าของเขาเสียเหลือเกิน “หม่อมฉันเตรียมอาหารมาให้ฮ่องเต้ เชิญเสวยเพคะ”

“ข้าไม่กิน” เขาตอบกลับมาอย่างไม่มีเยื่อใยใด ๆ

“หม่อมฉันตั้งใจให้ไป๋หลานทำให้ เชิญฝ่าบาทเสวยสักนิดก่อนนะเพคะ” อันเฉิงพยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้ใจเย็นมากที่สุด

“ข้าบอกว่าข้าไม่กิน”

เพล้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ฮ่องเต้ทำการคว่ำสำหรับอาหารของอันเฉิงทันที ทำให้นางรู้สึกตกใจกับการกระทำของเขาไม่น้อย

เหล่านางใน ทหาร และไป๋หลานที่อยู่บริเวณนั้นเห็นท่าไม่ดี จึงพากันเดินถอยห่างหนีออกมา

“ฝ่าบาท ท่านทำเกินไปแล้วนะเพคะ” อันเฉิงทนต่อไปไม่ไหว นางตะคอกเสียงดังใส่เขาทันที

“นี่เจ้ากล้าตะคอกใส่ข้าเชียวรึ?” ฮ่องเต้เองก็ตะคอกถามนางกลับมาเช่นกัน

“ใช่! เพราะสิ่งที่ท่านทำวันนี้มันมากเกินไป ท่านใช้ดาบจ่อคอข้าถึงสองครั้งสองคราข้าก็ไม่โกรธเท่ากับท่านทำลายสำหรับอาหารของข้าต่อเหล่านางในและทหาร” อันเฉิงพูดออกมาด้วยความโกรธ เพราะนางเองก็รู้สึกเสียหน้าไม่น้อย

“แค่นี้เจ้าบอกว่าข้าทำเกินไป แล้วที่เจ้าไปมีสัมพันธ์กับชายอื่น ต่อให้เจ้าจะความจำเสื่อม แต่นั้นมันไม่เกินไปรึ?” ฮ่องเต้ยังคงตะคอกกลับถามมาด้วยความโมโหเช่นกัน

ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างตะคอกใส่กันเสียงดังพร้อมกับอารมณ์ที่รุนแรง ทำให้บริเวณที่อยู่บริเวณใกล้เคียงต้องรีบเดินหนีห่าง

“นั้นมันการกระทำของคุณหนูหลี่อันเฉิง แต่ข้าไม่ใช่ ข้าไม่ใช่นาง ท่านจะมาเหมารวมข้าไม่ได้ อุ๊บ! ชิบหายล่ะ!” ด้วยความโกรธทำให้เมี่ยวหรงในร่างของอันเฉิงไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ จึงเผลอพูดความจริงออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

เมื่อฮ่องเต้ได้ยินแบบนั้น ก็รู้สึกตกใจและสงสัยขึ้นมาทันที เขาเดินเข้ามาประชิดกับร่างกายของนาง และบีบแขนนางไว้แน่น พร้อมกับถามขึ้น “ที่เจ้าพูดหมายความว่าเช่นไรกัน? อันเฉิง”

นี่เป็นครั้งแรกที่เมี่ยวหรงในร่างของอันเฉิงเพิ่งจะได้ยินฮ่องเต้เรียกชื่อของอันเฉิงชัด ๆ แม้น้ำเสียงนี้จะเต็มไปด้วยความสงสัยและความโกรธ แต่หัวใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมา

“คือ...ว่า...ข้า ข้า ข้า”

“ข้าอะไร? ตอบข้ามาเดี๋ยวนี้ ว่าที่เจ้าพูดหมายความว่าเช่นไรกัน?” ฮ่องเต้ถามย้ำขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับบีบแค้นของนางไว้แน่นกว่าเก่า

“ข้าเจ็บ” อันเฉิงตอบกลับไป พร้อมกับน้ำตาไหลออกมาที่ถูกเขาบีบแขนเช่นนั้น

เมื่อฮ่องเต้เห็นว่าอันเฉิงร้องไห้ออกมาต่อหน้าต่อตาแบบนั้น เขาก็รีบปล่อยมือจากแขนของนางทันที

“ต่อไปนี้เจ้าไม่ต้องมาเข้าใกล้ข้าอีก” พูดจบ ฮ่องเต้ก็เดินจากออกไป

หลังจากที่ฮ่องเต้เดินออกไปแล้ว ไป๋หลานก็รีบวิ่งเข้ามาดูพระชายาของตนเองทันที

“พระชายาเจ็บตรงไหนไหมเพคะ?” ไป๋หลานถามเจ้านายของตนเองด้วยความเป็นห่วง

“เจ้าไปส่งสารบอกฮ่องเต้ว่าข้าจะหย่ากับเขาทันที” พูดจบ อันเฉิงก็เดินกลับมาที่หอนอนของตนเองทันที

เมื่ออันเฉิงและไป๋หลานกลับมาที่หอนอนของตนเองแล้ว อันเฉิงจึงรีบถามไป๋หลานขึ้น

“เจ้าพอจะรู้บ้างไหมว่าครอบครัวของข้ามีใครบ้าง?”

“พระชายามีท่านพ่อ คือ หลี่จ่างชิ่ง เป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนักผู้ซึ่งมีเชื้อสายจากราชวงศ์ และฮูหยินผู้ซึ่งเป็นมารดา และพระชายายังมีพี่ชายเป็นท่านแม่ทัพใหญ่ของราชสำนักคือท่านแม่ทัพหลี่ฟางอี้” ไป๋หลานตอบกลับมา

“เจ้าพอจะรู้ความสัมพันธ์ของข้ากลับคนในครอบครัวหรือไม่?” เมี่ยวหรงในร่างของหลี่อันเฉิงถามขึ้นต่อ เพื่อหาหนทางพ้นจากความผิดให้ได้

“พระชายาจำอะไรไม่ได้เลยหรือเพคะ?” ไป๋หลานถามขึ้น

“ข้าจำไม่ได้ แม้แต่ชื่อของตัวเองข้าก็จำไม่ได้” อันเฉิงตอบกลับไปด้วยสีหน้าบึ้งตึงเพราะความโกรธต่อการกระทำของฮ่องเต้

“เท่าที่ข้าทราบมา เนื่องจากพระชายาเป็นบุตรีคนเดียวในราชตระกูล ทำให้ทุกคนรักใคร่เอ็นดูมาก โดยเฉพาะท่านแม่ทัพหลี่ผู้ถูกล่ำลือว่าหวงแหนน้องสาวของตนมาก” ไป๋หลานตอบกลับไปเท่าที่นางรู้

“ต่อไปนี้เจ้าเลิกเรียกข้าว่าพระชายา ให้เรียกข้าว่าคุณหนูหลี่ เพราะข้าจะหย่าขาดกับฮ่องเต้ พรุ่งนี้เจ้านำสารการหย่าไปส่งให้กับฮ่องเต้ซะ ส่วนวันนี้ให้เจ้ากลับไปแจ้งพี่ชายของข้าว่า ข้าได้รับอุบัติเหตุจนทำให้ข้าป่วยจนถึงขั้นความจำเสื่อม ข้าอยากจะกลับไปรักษาตัวเองที่บ้าน พร้อมกับแจ้งให้ที่ตระกูลหลี่ให้รู้ว่าข้าได้ทำการหย่ากับฮ่องเต้แล้วแล้วพรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทางกลับจวนตระกูลหลี่” เมี่ยวหรงตัดสินใจที่จะกลับสู่บ้านที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อน เพราะบ้านและครอบครัวนั้นเป็นของคุณหนูหลี่ มิใช่ของนางที่จริง ๆ แล้วคือเมี่ยวหรง แต่ถึงอย่างไรการไปเสี่ยงตายเอาดาบหน้าก็ยังดีกว่าถูกสายตาของฮ่องเต้เครียดแค้นและคอยแต่จะวางแผนสังหารนางอยู่ตลอดเวลา

______________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^