บททั้งหมดของ สามีข้าคือฮ่องเต้โฉด : บทที่ 1 - บทที่ 10

สามีข้าคือฮ่องเต้โฉดเขียน: ซิงเยียน (บ้านนิยายบายโซ)วาดปก: Puinoon&Pinkเมี่ยวหรง นักธุรกิจสาวผู้ประสบความสำเร็จ ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าเธอกำลังอยู่ในร่างของหญิงสาวโบราณที่ชื่อว่า หลี่อันเฉิง ผู้เป็นคุณหนูแห่งตระกูลขุนนางที่กำลังสวมชุดเจ้าสาวสีแดง แต่โชคไม่ดี ที่เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างใหม่ครั้งแรก เธอก็พบกับ ฮ่องเต้ จ้าวเสี่ยวสือ ในชุดเจ้าบ่าวสีแดง ที่กำลังถือดาบจ่อมาที่คอของเธอ พร้อมกับพูดขึ้น “เจ้ามันเป็นผู้หญิงไร้ยางอาย ข้าเกลียดเจ้ายิ่งนัก”เมี่ยวหรงในร่างของหลี่อันเฉิง พลางพูดกับตัวเองในใจ “แม่นางเจ้าของร่างผู้นี้ไปทำเรื่องบ้าอะไรไว้ล่ะเนี่ย! แล้วข้าต้องมารับกรรมแทนนางซะงั้น”หลี่อันเฉิง คุณหนูแห่งตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ได้ถูกหมั้นหมายให้เป็นชายาของฮ่องเต้ตั้งแต่ยังเล็ก เมื่อเติบใหญ่ หัวใจของนางกลับไปตกหลุมรักท่านแม่ทัพฉินห่าวอู และเลยเถิดจนถึงขั้นมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งทางร่างกายต่อกันในวันแต่งงานของหลี่อันเฉินและฮ่องเต้จ้าวเสี่ยวสือได้มาถึง ฮ่องเต้ได้รู้ว่าคุณหนูหลี่ได้ทรยศต่อเขา เขาจึงควักดาบออกมาเพื่อที่จะสั่งหารนาง แต่หลี่อันเฉินที่ถูกวางยาพิษในแก้วชาก็ดื่มยาพิษ

แต่ผ่านไปไม่ถึงเพียงเสี้ยววินาที เหล่านางในที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ต้องตกใจ เมื่อจู่ ๆ ร่างของคุณหนูหลี่ก็ลืมตาตื่นขึ้นทันที“เฮือออกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”เมี่ยวหรง นักธุรกิจสาวผู้ประสบความสำเร็จ ที่ถูกเพื่อนรักผสมยานอนหลับให้ดื่มจนหมดลมหายใจ นางได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตอนนี้กำลังอยู่ในร่างของหญิงสาวโบราณ แต่โชคไม่ดี ที่เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างใหม่ครั้งแรก เธอก็พบกับ ผู้ชายในชุดเจ้าบ่าวสีแดงโบราณกำลังถือดาบจ่อมาที่คอของเธอ พร้อมกับพูดขึ้น “เจ้ามันเป็นผู้หญิงไร้ยางอาย ข้าเกลียดเจ้ายิ่งนัก” แล้วเขาก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันทีเมี่ยวหรงรู้สึกมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และตอนนี้ร่างใหม่ของนางก็ถูกผู้หญิงในชุดโบราณมากมายกำลังนั่งอยู่รอบตัวไปหมด“คุณหนูหลี่ฟื้นแล้ว เป็นไปได้อย่างไงเนี่ย!” ผู้หญิงในชุดโบราณพูดขึ้ยด้วยสีหน้าตกใจและเมี่ยวหรงเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เพราะภาพสุดท้ายที่เธอเห็นก็คือเพ่ยเพ่ย เพื่อนรักของเธอใส่ยาสลบให้เธอดื่ม แล้วเพ่ยเพ่ยก็เดินจากเธอไปโดยไปให้เธอนอนหมดหายใจอยู่ตรงนั้นอย่างโดดเดี่ยว“หรือว่า ฉันมาเกิดใหม่จริง ๆ หรอเนี่ย?” เมี่ยวหรงพูดขึ้นด้วยสีหน้าตกใจเช่น

ฮ่องเต้ที่กำลังฝึกดาบอยู่กลางสนามฝึกซ้อมอยู่นั้นก็นึกแปลกใจที่จู่ ๆ เห็นหลี่อันเฉิงแต่งตัวด้วยชุดสีจัดจ้านกำลังเดินตรงเข้ามาหาเขา“เมื่อก่อนไม่เห็นเจ้าจะแต่งตัวแบบนี้ ความจำเลอะเลือนถึงขั้นนี้เชียวรึ?” ฮ่องเต้หยุดการฝึกดาบ พร้อมกับพูดขึ้นกับตัวเองเขาพลางนึกถึงหลี่อันเฉิงคนเก่าผู้ซึ่งชอบใส่เสื้อผ้าสีเรียบร้อยสะอาด บวกกับกริยามารยาทที่งดงามยิ่งทำให้เสื้อผ้าเหล่านั้นยิ่งดูงดงามขึ้นไปอีก และนั้นเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาหลงรักนาง แต่เขากลับไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า นางผู้เป็นที่รักจะกล้าทรยศหักหลังเขาได้ถึงเพียงนี้หลี่อันเฉิงเดินมาหาฮ่องเต้ด้วยรอยยิ้ม โดยมีไป๋หลานเดินตามมาไม่หา หลี่อันเฉิงหยุดยืนที่ตรงหน้าของเขาและทำความเคารพ “ทูลบังคมฝ่าบาท”“เจ้ายังมีหน้ากล้าออกมาเจอข้าอีกรึ?” ฮ่องเต้ถามขึ้น พร้อมกับจ่อดาบไปที่คอของอันเฉิงทันที“หม่อมฉันเป็นภรรยาของฝ่าบาท ทำไมหม่อมฉันจะไม่กล้าล่ะเพคะ?” อันเฉิงย้อนถามกลับไปทันที‘อันเฉิงคนใหม่คนนี้จะไม่กินยาพิษเพื่อหนีความผิด แต่อันเฉิงคนนี้จะเผชิญหน้าทุกอย่างและใช้ชีวิตให้เต็มที่ เพราะอันเฉิงหรือเมี่ยวหรงคนนี้จะไม่ยอมเสียโอกาสครั้งที่สองไปอย่างง่ายดายอ

เช้าวันรุ่งขึ้นและในที่สุด เมี่ยวหรงในร่างของหลี่อันเฉิงก็เดินทางมาถึงจวนตระกูลหลี่ โดยมีไป๋หลานนำขบวนมาส่ง แต่ไป๋หลานก็ไม่สามารถอยู่ต่อกับอันเฉิงได้ เพราะนางเป็นนางในของพระราชวัง เมื่อส่งหลี่อันเฉิงเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางจึงต้องนำขบวนกลับเพื่อไปส่งสารหย่าจากอันเฉิงให้กับฮ่องเต้ทันทีเมื่อก้าวข้าลงจากรถม้ามายืนอยู่ที่หน้าประตูจวน หลี่จ่างชิ่ง ท่านพ่อของอันเฉิง ฮูหยิน และ หลี่ฟางอี้ พี่ชายของหลี่อันเฉิงก็มายืนรอรับนางด้วยสายตาที่เป็นกังวลฮูหยินของบ้าน หรือท่านแม่ของอันเฉิงรีบวิ่งเข้ามากอดลูกสาวผู้เป็นที่รักพร้อมกับถามขึ้นด้วยความห่วงใยทันที “แม่ได้รับสารจากนางในว่าเจ้าเกิดล้มป่วยจนความจำเลอะเลือน โถ่วลูกแม่! แม่ไม่น่าปล่อยให้เจ้าเข้าไปในวังแบบนั้นเลย” แล้วท่านแม่ของอันเฉิงก็กอดนางไว้แน่นเมี่ยวหรงในร่างของหลี่อันเฉิงรับรู้ได้ถึงความรักของท่านแม่ของอันเฉิงที่มีต่อลูกสาวเป็นอย่างมากและในขณะที่ท่านแม่กำลังยืนกอดอันเฉิงด้วยความรักและความเป็นห่วงอยู่นั้น หลี่จ่างชิ่ง พ่อของนางก็เดินเข้ามากอดนางไว้แน่นด้วยอีกคน “ไม่เป็นไรนะลูก พ่อจะรักษาให้ลูกกลับมาหายไว ๆ อย่างแน่นอน”เมี่ยวหรงรู้สึกตื้นต

เมี่ยวหรงในร่างของอันเฉิงรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก นางยิ้มตอบกลับมาให้ท่านพี่โดยลืมเผลอตัวไปเลยว่าเขาเป็นท่านพี่ของอันเฉิง มิใช่ท่านพี่ของนางจริง ๆ สักหน่อย แต่เพราะนางไม่มีพี่น้อง ทำให้เมื่อได้มาเกิดใหม่และพี่ชายคอยพาเที่ยว คอยปกป้องก็ทำให้เมี่ยวหรงรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย และอยากอ้อนเขาเพื่อเขามีความสุขตลอดเวลา เมี่ยวหรงได้ปฏิญาณกับตนเองว่า นางจะรักท่านพี่ของคุณหนูหลี่อันเฉิงผู้นี้ เหมือนดั่งพี่ชายแท้ ๆ ของนางเอก และพ่อแม่ของคุณหลี่เองก็เช่นกัน เมี่ยวหรงก็จะดูแลและรักท่านทั้งสองเหมือนดั่งพ่อแม่ของนางเช่นกันในด้านของท่านแม่ทัพหลี่ เมื่อได้ยินว่าอันเฉิงชอบกินขนมเปี้ยะกุหลาบเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าอันเฉิงผู้นี้ช่างเป็นคนละคนกับอันเฉิงคนเก่าจริง ๆ เพราะอันเฉิงคนเก่านั้นเกลียดขนมเปี้ยะกุหลาบมาก เพราะนางไม่นางไม่ชอบขนมหวาน แต่อันเฉิงผู้นี้กลับชอบขนมหวานซะงั้นท่านแม่ทัพหลี่จึงพูดขึ้นกับตัวเองในใจ “นางลืมเรื่องราวในอดีต แต่นางก็ไม่น่าจะถึงขั้นลืมความชอบและตัวตนของนางเลยนี่น่า นางช่างแปลกเหลือเกิน”และแล้ว ก็มาถึงช่วงการลอยโคมท่านแม่ทัพหลี่แยกตัวออกไปซื้อโคมเพื่อจะได้มาลอยกับอันเฉิง เขาจึงขอให้นา