เกิดใหม่ชาตินี้ข้าเป็นสตรีของอ๋องตัวร้าย

ด้านนอกจวนตระกูลเจียงคึกคักผิดหูผิดตาตั้งแต่เช้า เนื่องจากเจียงจิ้งเฉิน คุณชายใหญ่ของตระกูลผู้หายหน้าไปจากเมืองหลวงนานถึงสามปี ได้เดินทางกลับมาพร้อมตำแหน่งแม่ทัพและความดีความชอบจากการปราบกบฏชายแดน ข่าวการกลับมาของเขาแพร่ไปทั่วเมืองหลวงตั้งแต่ขบวนรถม้ายังเดินทางมาไม่ถึงจวน บรรดาบ่าวรับใช้จึงพากันวิ่งวุ่นจัดเตรียมสถานที่ต้อนรับ แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสที่ปกติไม่ค่อยออกจากเรือนก็ยังพากันมายืนรออยู่หน้าประตูด้วยความยินดี

เสียงฝีเท้าม้าใกล้เข้ามาทุกทีจนกระทั่งถึงจวน ทันทีที่บุรุษหนุ่มก้าวลงจากหลังม้า หลัวซูอวี่ก็รีบเดินเข้าไปหา น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลออยู่ในดวงตาจนแทบมองไม่เห็นใบหน้าบุตรชายตรงหน้าได้ชัดเจน

"จิ้งเฉินกลับมาแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าแม่ใจจะขาดทุกวัน เฝ้าภาวนาให้เจ้าปลอดภัยอยู่ตลอดทุกชั่วยาม"

นางยื่นมือขึ้นลูบใบหน้าคมสันของบุตรชายอย่างห่วงหา ก่อนจะโผเข้าไปกอดเขาแน่นให้สมกับความคิดถึงที่เฝ้ารอการกลับมาของบุตรชายคนเดียว

เจียงจิ้งเฉินยกมือโอบกอดมารดาไว้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

"ลูกไม่ดีเองขอรับท่านแม่ สามปีที่ชายแดนลูกกลับมาหาท่านไม่ได้ ตอนนี้ลูกกลับมาแล้วขอรับ"

"กลับมาก็ดีแล้ว"

สองแม่ลูกกอดกันอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางเสียงหัวเราะและคำพูดแสดงความยินดีของคนในจวน บรรยากาศที่เงียบเหงามานานหลายปีกลับมาคึกคักอีกครั้ง การกลับมาของเจียงจิ้งเฉินในวันนี้ทำให้ตระกูลเจียงได้ชีวิตชีวาที่หายไปกลับคืนมา

เจียงจื่อเหวินผู้เป็นบิดาเดินเข้ามาตบไหล่บุตรชายเบา ๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"ได้ข่าวว่ากบฏกลุ่มนั้นมียอดฝีมืออยู่ไม่น้อย เจ้าเก่งมากลูกพ่อที่สามารถปราบพวกมันได้ ทำให้ชายแดนกลับมาสงบสุขได้อีกครั้ง"

"ขอรับท่านพ่อ กว่าจะปราบสำเร็จ ลูกก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่หลายครั้งเหมือนกัน"

"กลับมาคราวนี้จะอยู่ให้ย่าชื่นใจนานหรือไม่"

ฮูหยินผู้เฒ่ารอให้ลูกหลานได้พูดคุยกันเสียก่อนจึงเอ่ยขึ้นบ้าง แม้จะพยายามวางท่าครัดเคร่งสมฐานะผู้อาวุโส แต่แววตาที่มองหลานชายกลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู

เจียงจิ้งเฉินหันไปยิ้มให้นางแล้วตอบอย่างมั่นใจว่า

"ชายแดนไม่มีปัญหาแล้วขอรับท่านย่า อย่างน้อยต้าเซิ่งของเราคงสงบสุขไปได้อีกนาน"

คำตอบนั้นทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มจนแทบไม่เห็นดวงตา นางพยักหน้าหลายครั้งด้วยความพอใจ ก่อนจะเรียกหลานชายเข้ามาใกล้

"เฉินเอ๋อร์ มานี่มาลูก ให้ย่าดูเจ้าใกล้ ๆ หน่อย"

เจียงจิ้งเฉินก้าวเข้าไปหา ก่อนที่หลัวซูอวี่จะหันไปทางหนิงเยว่หลีซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเหล่าผู้อาวุโส นางจูงมือสะใภ้เข้ามาใกล้แล้วพยักหน้าให้นางเล็กน้อย

หนิงเยว่หลีย่อกายอย่างอ่อนน้อมต่อหน้าสามี

"นี่เยว่หลีอย่างไรเล่า"

หนุ่มสาวทั้งสองต่างมองหน้ากันโดยไม่ได้เอ่ยออกมา

"เจ้าจำภรรยาของตัวเองไม่ได้หรือ"

เจียงจิ้งเฉินมองสตรีตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าของนางงดงามอ่อนหวาน กิริยาสงบเสงี่ยมสมกับที่เป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลเจียง เขารู้ว่านางคือภรรยาที่ตนแต่งงานด้วยเมื่อสามปีก่อน แต่วันนั้นหลังจากพิธีคำนับฟ้าดินเสร็จสิ้น ราชโองการด่วนก็ส่งมาถึง เขาจึงไม่มีแม้แต่โอกาสจะเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวด้วยตนเอง

ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาจึงไม่เคยเห็นใบหน้าของนางอย่างชัดเจนเลยสักครั้ง

"เยว่หลี เจ้า...สบายดีหรือ"

"สบายดีเจ้าค่ะ"

หนิงเยว่หลีตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนจะลดสายตาลงตามมารยาท

สำหรับนาง บุรุษตรงหน้าคือสามีที่ไม่เคยพบหน้า เขาจากไปหลังพิธีแต่งงานโดยทิ้งนางไว้ในตระกูลเจียงเพียงลำพัง และเป็นบุรุษคนเดียวกับที่ชาติก่อนทำให้นางต้องใช้ชีวิตอยู่กับความผิดหวังไปจนวาระสุดท้าย

ในชั่วขณะที่ได้เห็นใบหน้าของเขาเป็นครั้งแรก หัวใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้

สามปีที่ผ่านมานางเคยจินตนาการอยู่หลายครั้งว่าสามีของตนจะเป็นคนเช่นไร บางครั้งถึงกับคิดว่าหากวันหนึ่งเขากลับมา นางอาจจะดีใจจนไม่รู้ว่าควรพูดอะไร

ที่แท้บุรุษผู้นี้ก็มีใบหน้าเช่นนี้เอง

ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ ก่อนจะถูกความทรงจำจากอีกชีวิตหนึ่งกดทับลงอย่างรวดเร็ว

หนิงเยว่หลีหลุบตาลงกว่าเดิม

ชาติก่อนนางอาจเคยเฝ้ารอเขาอย่างโง่งม แต่ชาตินี้นางไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นอีกแล้ว

เจียงจิ้งเฉินเองก็รู้สึกว่าภรรยาของตนดูแตกต่างจากที่คาดไว้เล็กน้อย เขานึกว่านางคงดีใจที่ได้พบหลังจากรอมานาน อย่างน้อยก็น่าจะมีท่าทีตื่นเต้นอยู่บ้าง แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับสงบนิ่งจนแทบไม่แสดงอารมณ์ใดออกมา

เขากำลังจะเอ่ยถาม ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปยังรถม้าคันหนึ่งซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล

เจียงจิ้งเฉินเดินกลับไปที่รถม้า เลิกม่านขึ้นคล้ายกำลังพูดคุยกับใครบางคนภายในรถ เพียงไม่นานก็มีมือเรียวขาวยื่นออกมาจับมือของเขาไว้ จากนั้นสตรีผู้หนึ่งจึงก้าวลงมาจากรถโดยมีเขาประคองอยู่ข้างกาย

หนิงเยว่หลีเงยหน้าขึ้นมองไปยังเบื้องหน้า

สตรีผู้นั้นมีใบหน้างดงามอ่อนหวาน ดวงตากลมใสดูไร้พิษภัย สวมอาภรณ์เรียบง่ายดูแตกต่างจากบรรดาสตรีในจวนตระกูลเจียงอยู่ไม่น้อย นางเดินเคียงข้างเจียงจิ้งเฉินอย่างสำรวม ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเหล่าผู้อาวุโสแล้วทำความเคารพอย่างนอบน้อม

เจียงจิ้งเฉินมองทุกคน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติราวกับเรื่องที่กำลังจะพูดเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย

"นี่ฉินหรูเหยาขอรับ นางจะมาอยู่ที่จวนของเรา"

รอยยิ้มบนใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าจางลงทันที

"นางเป็นใคร"

เจียงจิ้งเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า

"นางเป็นบุตรสาวของรองแม่ทัพฉินขอรับ"

เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงสามปีที่ชายแดนให้ทุกคนฟัง บิดาของฉินหรูเหยาเคยช่วยเหลือเขาหลายครั้งในยามคับขัน อีกทั้งยังสละชีพในสนามรบ ก่อนตายได้ฝากฝังบุตรสาวไว้กับเขา ส่วนฉินหรูเหยาเองก็คอยดูแลเขายามเจ็บป่วยในช่วงที่อยู่ชายแดน หากไม่มีนาง เขาอาจไม่มีชีวิตรอดกลับมาถึงเมืองหลวงในวันนี้

เมื่อได้ฟังเช่นนั้น สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าก็อ่อนลงทันที

"ที่แท้ก็เป็นบุตรสาวของผู้มีพระคุณของเฉินเอ๋อร์ โธ่เอ๋ย"

นางถอนหายใจอย่างเห็นอกเห็นใจเมื่อมองหญิงสาวตรงหน้า

"รองแม่ทัพฉินสละชีพเพื่อบ้านเมืองถึงเพียงนั้น ตระกูลเจียงของเราจะทอดทิ้งบุตรสาวของเขาได้อย่างไร ในเมื่อเขามีบุญคุณต่อหลานชายของข้า หรูเหยาก็ถือเป็นคนที่ตระกูลเจียงต้องดูแลเช่นกัน"

ฉินหรูเหยาก้มหน้าลง สีหน้าซาบซึ้งจนดวงตาเริ่มแดงก่ำ

"ขอบพระคุณท่านย่าเจ้าค่ะ"

หนิงเยว่หลียังคงยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว นางรู้ว่าเรื่องนี้ยังไม่จบและเป็นอย่างที่คิด

"ท่านย่า"

เจียงจิ้งเฉินเอ่ยขึ้น สีหน้าของเขาจริงจังขึ้นกว่าเดิม

"ข้ากับหรูเหยา เป็นสามีภรรยากันแล้ว"