Masuk“ไปกันเถอะ เดี๋ยวเจ้านายของคุณจะรอนาน” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วก้าวขึ้นรถตู้หรูหราโดยทันที วายุส่ายหัวเบาๆ และถอนหายใจ เขาไม่รู้ว่าเจ้านายของเขาจะสวดเขาหรือไม่ที่นายหญิงแต่งตัวเช่นนี้
โรซารี่ก้าวเดินออกจากลิฟต์ของชั้นหกสิบ เธอเดินเข้ามาในร้านอาหารหรูหราดาดฟ้า อีกทั้งยังได้ยินเสียงดนตรีสดเป็นแนวเพลงแจ๊ซ อีกทั้งในรอบร้านตบแต่งแนวคลาสสิกขาวดำ มีทั้งเคาน์เตอร์บาร์ที่หนุ่มสาวสองคู่กำลังจู๋จี๋กัน และโต๊ะส่วนตัวอีกห้าถึงหกโต๊ะ โรซารี่จึงก้าวเดินไปยังโต๊ะที่นฤดลนั่งอยู่ เขาทอดสายตามองเธอด้วยรอยยิ้มที่เห็นว่า เธอแต่งตัวได้เซ็กซี่และเย้ายวนเช่นนี้ “โรส ก่อนอื่นผมขอชมว่า คุณสวยมากเลย” นฤดลเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ขณะที่เธอนั่งลงบนเก้าอี้ “ที่บ้านไม่มีข้าวกินเหรอ ถึงพาฉันมากินที่นี่” โรซารี่เอ่ยถาม บริกรสาวในชุดสูทเทไวน์แดงใส่แก้ว และวางตรงข้างมือเรียวของเธอ “ที่บ้านก็มีกิน แต่ผมอยากพาคุณออกมาเที่ยวดูแสงสีบ้าง” “เข้าผับเลยดีไหม” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงประชดประชัน และดื่มไวน์ในแก้ว “ผมไม่เคยรักปักใจกับเลย” นฤดลเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แล้วคุณบอกฉันทำไม” โรซารี่เอ่ยถาม ขณะที่บริกรเสิร์ฟสเต็กเนื้อวากิวที่ดูสุกกำลังดี ไม่ถึงกับสุกมาก “คุณช่วยสอนคำว่า ‘รัก’ ให้ผมได้ไหม” นฤดลเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มที่นุ่มนวล และอ่อนหวาน โรซารี่มองใบหน้าหล่อเหลา แต่แววตาดูเศร้าอย่างยิ่ง “แล้วฉันจะได้อะไรเป็นสิ่งตอบแทน” “ความรักของผม” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “ฉันสอนคุณไม่ได้หรอก เพราะฉันก็เคยโดยผู้ชายที่ฉันเคยรักที่สุดเคยหักหลังมาก่อน” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มันเป็นใคร” นฤดลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน “เราเลิกกันไปหลายเดือนแล้ว และฉันก็กระทืบเขาปางตายจนต้องหามส่งโรงพยาบาล” โรซารี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย ทำให้เขาเผยรอยยิ้ม และดื่มไวน์แดงในแก้ว “วันที่ฉันเห็นคุณนอนกับพวกเธอ คุณก็ดูเพลย์บอยดี แล้วทำไมถึงยอมผูกมัดแต่งงานกับฉัน” “วันนั้นคือวันสุดท้ายที่ผมจะมีเซ็กส์กับพวกเธออย่างสุดเหวี่ยง และอีกอย่างหนึ่งแม่ผมเขาอยากมีหลาน” นฤดลเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม โรซารี่สำลักไวน์ที่พึ่งดื่มไป “พวกเธอมีให้ไม่ได้เหรอ” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ผมต้องเมีย ไม่ใช่คู่นอน” นฤดลเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง โรซารี่จึงนั่งกินสเต็กเงียบๆ โดยไม่ถามสิ่งใดต่อ “อร่อยไหม ผมพาแม่มากินบ่อย และเธอชอบที่นี่ เพราะพ่อชอบพาเธอมา” นฤดลเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณที่พามา” โรซารี่เอ่ยบอกเช่นนี้ และกัดเนื้อสเต็กที่เธอหั่นไว้ “ด้วยความยินดี” นฤดลเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข โรซารี่กินสเต็กตรงหน้าต่อ โดยไม่กล่าวสิ่งใด โรซารี่ก้าวเดินเข้ามาในบ้านก่อน เพราะนฤดลเดินเข้าไปในห้องหนังสือ และกำลังคุยกับลูกค้าที่อยู่นิวยอร์ก เธอจึงก้าวเดินขึ้นมาบนบ้าน เธอนั่งลบเครื่องสำอางจนเสร็จ และปลดเสื้อผ้าออกจนหมดสิ้น นำพาร่างเปลือยเปล่าไปยังเรนชาวเวอร์เพื่อชำระร่างกาย อาบน้ำได้สักพัก เธอเห็นสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธอจากด้านหลัง เธอหันกลับไปมองจึงได้รู้ว่าสามีของเธอได้เขามาในห้องแล้ว อีกทั้งยังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ ในมือถือแก้วคริสทัลในวิสกี้อยู่ก้นแก้ว อีกทั้งสายตาคู่นั้นกำลังจับจ้องเรือนร่างเปลือยเปล่าราวกับดูหนังโป๊ โรซารี่ปิดน้ำลงเอามาเช็ดตัวทันทีและสวมชุดเดรสเว้าอกอวบอิ่ม อีกทั้งมันยังสั้นเพียงสองคืบที่ทำมาจากผ้าซาติน ชุดนี้อภินันทนาการของนฤดล เพราะชุดนอนที่เธอเอามาไว้บ้านนี้มันยังไม่แห้งดี “เซ็กซี่มากที่รัก” นฤดลเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “คุณไปอาบน้ำเถอะ ฉันจะนอนแล้ว” เธอเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วก้าวเดินไปนอนที่เตียง อีกทั้งยังปิดไฟที่หัวเตียง เขาจึงปลดเสื้อผ้าออกจากเรือนร่าง หยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่ที่พื้น และก้าวเดินเข้าไปในห้องน้ำ โรซารี่มองเขาขณะที่เขาเข้าห้องน้ำไปแล้ว เขามองเธอที่กำลังส่งสายตามองเขา เขารู้ว่าเธอต้องการที่จะมีเซ็กส์กับเขา แต่เธอกลับไม่มีเซ็กส์กับเขาเสียที มันก็ทำให้เขาแปลกในไม่น้อย ตลอดเวลาเดือนกว่ามานี้เขาเองก็กลับมาบ้านโดยทันที ไม่ได้ออกไปเที่ยวหรือหาผู้หญิงมานอนด้วยเหมือนเมื่อก่อน ทั้งที่ตัวเองติดเซ็กส์แค่ไหน โรซารี่ตื่นขึ้นมาในยามเช้าทอดสายตามองข้างเตียงกลับไม่มีนฤดลที่นอนเปลือยเปล่าเช่นทุกคืน เมื่อคืนเธอตื่นขึ้นมากลางดึก เพราะได้ยินเสียงครางกระเส่าดังมาจากห้องน้ำ เธอจึงลืมตามองไปยังห้องน้ำที่เปิดไฟอยู่ เธอเห็นเขาใช้มือสาวความเป็นชายอย่างบ้าคลั่ง และปลดปล่อยมันออกมา ทำให้เธออดสงสารไม่ได้ที่เขาต้องช่วยตัวเองอยู่ทุกคืนเช่นนี้ เธอเองได้ยินเสียงของเขาแทบจะทุกวัน เธอเองต้องข่มตานอนหลับไม่สนใจเขาแต่อย่างใด ทั้งที่ตัวเธอก็อยากให้เขามาอยู่ในตัว แต่เธอยังไม่แน่ใจว่า เขาจะหยุดที่เธอได้จริงหรือเปล่า โรซารี่ก้าวเดินลงมาด้านล่างของบ้านตามคำสั่งของนฤดล ที่ให้ดวงใจไปเรียกเธอที่ห้องนอนหลังจากเธออาบน้ำเสร็จแล้ว เธอกลับเห็นว่านฤดลยืนอยู่ตรงรถสปอร์ตหรูคันดำ กับบอดี้การ์ดสองคนที่กำลังคุยกับเขา คือนพพล พวกเขาเป็นบอดี้การ์ดที่ใกล้ตัวนฤดลที่สุด เขาจะคอยช่วยนฤดลทุกอย่าง “หวัดดีคุณภรรยา” นฤดลเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม “บอกแล้วไงว่า อย่าเรียกฉันแบบนี้” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เราไปกันเถอะกว่าจะถึงตั้งชั่วโมงกว่า” นฤดลเอ่ยบอกเช่นนี้ ทำให้เธอสงสัยว่าเขาจะพาเธอไปไหนกันแน่ “คุณจะพาฉันไปไหน” “พาไปเที่ยวกระชับความสัมพันธ์” นฤดลเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “กรุณาบอกด้วยว่าจะไปไหน ไปกี่วัน” ฝากเรื่องหนึ่ง ถ้านิยายเรื่องนี้จบ เหรียญจะขยับขึ้น ใครกลัวลืมอ่าน เปิดเหรียญรอไว้ก่อนได้เลยหลังจากโรซารี่ออกจากโรงพยาบาลได้ปีกว่าเธอก็ท้อง และได้ลูกชายชื่อไตรภพ ดาราแม่ของนฤดลเอ่ยบอกว่าใบหน้าของเขาละม้ายคลายนฤดลเมื่อตอนเด็ก อีกทั้งเขายังเป็นที่รักของยาและย่า นฤดลรักเขาและทะนุถนอมอย่างดี อีกทั้งไตรภพติดนฤดลมากกว่าโรซารี่ผู้เป็นแม่เสียอีก และหลังจากนั้นอีกสองปีเธอก็ให้กำเนิดลูกสาวชื่อไพลิน หน้าตาน่ารักคล้ายกลับนฤดลอย่างยิ่ง ทั้งดวงตาและจมูก ยกเว้นปากและผิวขาวอมชมพูของเธอที่คลายโรซารี่ พวกเขาเป็นที่รักของพ่อกับแม่อย่างมาก เมื่อลูกๆ ของเธออายุได้แปดขวบ นฤดลจึงเปิดบัญชีให้พวกเขาคนละร้อยล้าน ทำให้โรซารี่รู้สึกแปลกใจว่าจะให้พวกเขาทำไม ในเมื่อพวกเขายังเด็กเช่นนี้ นฤดลจึงบอกว่ามันเป็นเงินออมให้พวกเขาไว้ใช้ในอนาคต เธอจึงถามกลับไปว่า คุณจะไม่ให้พวกเขาทำมาหากินสร้างเนื้อสร้างตัวบ้างเหรอ พอเธอพูดถึงเรื่องนี้ เขาก็นำเธอขึ้นเตียงทุกทีไป จนเธอไม่คิดจะพูดเรื่องนี้อีกเลย มีอยู่วันหนึ่ง ไตรภพสอบได้ที่หนึ่งของห้อง และไพลินสอบได้ที่หนึ่งของห้องเช่นกัน นฤดลจึงเอ่ยปากถามลูกว่าพวกเขาอยากได้อะไร ไตรภพบอกอยากได้เครื่องบินบังคับ วันต่อมาเขาจึงซื้อเครื่องบินบังคับให้ลูกลำละหมื่นกว่าบาท สองลำเธอจึงบ
หลังจากแยกกับพุดตาน เธอจึงเดินมาที่รถหรูของสามีของเธอ ส่วนพุดตานจะไปทำผมต่อเพราะเธอมีดินเนอร์กับแฟนของเธอ คืออาทิตย์นั้นเองโรซารี่ก้าวเดินมาที่รถเก๋ง เธอรู้สึกว่ามีคนเดินตามจากด้านหลังแต่เธอคิดว่าคงไม่ใช่บอดี้การ์ดของเธอแน่ เธอจึงหันไปดูอีกครั้ง ปรากฏว่าไม่มีใครเดินตามเธอมา นพพลจึงมองตามเธอด้วยความสงสัย “นายหญิงมีอะไรหรือเปล่าครับ” นพพลเอ่ยถามและมองไปทางทิศที่โรซารี่จ้องมองอีกครั้ง“ไม่มีอะไร เราไปบ้านแม่ของโรสเลยค่ะ” โรซารี่เอ่ยบอกนพพล บอดี้การ์ดอีกคนจึงเปิดประตูรถให้เธอ“ครับนายหญิง” นพพลเอ่ยบอกจบบอดี้การ์ดที่ยืนข้างประตูรถกลับเห็นบางสิ่งพุ่งมาแต่ไกล เขาจึงใช้ตัวบังโรซารี่เอาไว้ทันที ทันใดนั้นเขาก็ล้มลงที่พื้นทันที ทำให้โรซารี่ตกใจอย่างยิ่งจนหน้าซีดเผือด เพราะบอดี้การ์ดคนนั้น โดนยิงที่หน้าท้อง บอดี้การ์ดอีกสองคนเข้ามากันโรซารี่และยิงโต้ตอบทันที“นายหญิง ผมจะพาไปหาที่หลบ” นพพลเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดอย่างยิ่ง แล้วจับมือเรียวของโรซารี่วิ่งหนีจากลูกกระสุนที่ยิงเข้ามา เธอเห็นชายฉกรรจ์หลายคนที่ยิงสู้กับบอดี้การ์ดของเธอ ผู้คนในบริเวณนั้นต่างวิ่งหนีกันชุลมุนด้วยความหวาดกลัวทันใดน
เช้าที่สดใสในยามเช้าในวันสุดสัปดาห์แห่งการทำงาน โรซารี่ก้าวเดินมาน้าบ้าใส่ชุดเดรสเรียบหรูสีขาว เดินมาพร้อมกับนฤดลสามีของเธอ เธอจึงหันหน้ามาเผชิญกับเขา แล้วจัดเนคไทสีเทาเข้มให้เข้าที่ และจัดปกเสื้อสูทสีเทาอ่อน“ผมดูดีไหม” นฤดลเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม“ดูดีมากเลยค่ะ” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเช่นกัน แล้วริมฝีปากหนาจูบที่หน้าผากของเธอแผ่วเบาทันที“ดล” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเขินอาย“ผมไปก่อนนะ เย็นนี้เจอกัน” นฤดลเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเขาจึงก้าวขึ้นรถสปอร์ตหรูสีดำสนิทโดยมีนพพลเป็นคนเปิดให้ แล้วนพพลก็เดินไปรถเก๋งสีดำข้างคนขับ รถของนฤดลค่อยๆ ขับออกไป ตามด้วยรถเก๋งสีดำที่ขับตามออกไปด้วยเช่นกัน โรซารี่เห็นเป็นเช่นนี้จนชินตา เธอค่อยๆ ก้าวลงจากบันไดหินอ่อนมายังรถเก๋งหรูหราสีดำเช่นกัน โดยมีวายุเป็นคนเปิดประตูหลังให้เธอ เธอก้าวขึ้นรถทันที วายุมานั่งข้างคนขับ“วายุ” โรซารี่เอ่ยขึ้นมา“ครับนายหญิง” วายุตอบรับเธอ และหันหน้ามาหา“โรสอยากไปห้างก่อน โรสจะซื้อของให้แม่หน่อย” โรซารี่เอ่ยบอกเช่นนี้“ครับคุณนาย” นพพลเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วหันไปมองคนขับรถ แล้วคนขับรถจึงพยักหน้าทันที ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังข
“จะมองอีกนานไหม” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและวาบหวาม“รอผมสักครู่” เขาเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วก้าวเดินไปที่ตู้ข้างเตียงหยิบขวดสีขาวขนาดกลางที่มีน้ำสีใสออกมาจากตู้ พร้อมกับพลาสติกใสสีขาวที่พับเอาไว้ มาวางไว้บนเตียง และเอาขวดใสวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง เขาจึงหยิบหมอนโยนลงบนข้างเตียงทั้งหมด เขาจึงคลี่พลาสติกใสสีขาวออกทันที ทำให้มันคลุมเตียงทั้งแปดฟุต แต่เธอกลับไม่ถามสิ่งใดกับเขา เขาจึงหันกลับมามองเธอที่นั่งที่โซฟา ขณะที่นั่งไขว่ห้างมองเขาอย่างสนใจ“เดินไปนอนที่เตียงที่รัก” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงโทนต่ำ เธอจึงก้าวเดินช้าๆ ราวกับนางกวาง เหมือนกับอวดเรือนร่างให้เขาเห็นได้ชัด อีกทั้งเธอยังได้ยินเสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ๆ ขณะที่เธอคลานขึ้นมาบนเตียง และนั่งกลางเรียวขาออกเป็นรูปตัวเอ็มชิดหัวเตียง เขาจึงลุกขึ้นจากเตียงเดินมายังที่หัวเตียง กุญแจมือใส่มือเรียวข้างหนึ่ง แล้วโยงกับเสาเตียงที และมานั่งชันเข่าต่อหน้าเธอ ทำให้เธอใช้ลิ้นโลมเลียความเป็นชายแผ่วเบา ขณะที่เขากำลังใส่กุญแจมือกับเสา และมือของเธอ“อย่าซนสิที่รัก” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและวาบหวามยิ่งนัก มือหนาหยิบขวดสีขาวและเปิดฝาออก ทำให้เธอได้
“ฉันคิดว่ายังไม่ถึงเวลาที่เขาจะมาเกิด แต่ฉันเชื่อว่า เขาต้องมาเร็วๆ นี้แน่ๆ” โรซารี่เอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วลุกขึ้นก้าวเดินไปหาเขา ทำให้เขาทอดสายตามองฟองสบู่ที่ติดตามร่างกายของเธอ เป็นประกายระยิบระยับ ชวนให้น่าลุ่มหลงอย่างยิ่ง แล้วเธอก็นั่งลงบนขาของเขาข้างหนึ่ง และขาอีกข้างหนึ่งทอดลงบนขาของเขา เขาจึงโอบกอดเธอไว้ นฤดลก้มลงจูบริมฝีปากเธอทันที มือเรียวโอบคอเขาทั้งสองข้าง เธอสอดลิ้นและลิ้นของเขาวนหาความหวานของกันและกันอย่างดูดดื่ม และวาบหวามนฤดลจึงอุ้มเธอขึ้นจากอ่างจากุชชี่ไปยังเตียงกว้าง วางเธอลงบนเตียงและขึ้นบนเตียง จับฝ่าเท้ามาจูบแผ่วเบามองเธอด้วยความรักและเทิดทูน จูบไล่มายังเรียวขาราวกับเล้าโลมให้เธอต้องการเขามากขึ้น“อืม...”โรซารี่ครางแผ่วเบาด้วยความหวาดเสียว เขานั่งลงคุกเข่าจูบที่เรียวขาช้าๆ และใช้ลิ้นเลียแผ่วเบามายังความเป็นหญิง มือเรียวของเธอทั้งสองข้างกำผ้าปูทั้งสองข้างด้วยความซาบซ่าน และมวลในท้องอย่างหนักหน่วง สายธารหลั่งไหลออกมาให้เขาชิม อีกทั้งเขายังใช้ลิ้นกระตุ้นให้เธอวาบหวามขึ้นไปอีก“อร๊าย...อ๊ะ...อ๊ะ...ดล...อา...”เขาใช้นิ้วชี้ นิ้วกลาง และนิ้วนางหมุนวนสะกิดติ่งเสียว ทำให้สาย
“โรส” นฤดลเอ่ยเรียกเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“มีอะไรหรือ” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย ขณะที่ใช้มีดหั่นปลาแซลมอน“พรุ่งนี้เราต้องกลับกันแล้ว ผมมีประชุม” เขาเอ่ยบอก“โอเค เดี๋ยวฉันจะจัดกระเป๋าเลย”เธอเอ่ยบอกจบ แล้วหันไปมองอาทิตย์ที่เธอมากับพุดตาน อีกทั้งเขาสองคนยังเดินจับมืออีกด้วย โรซารี่เธอพอเดาเหตุการณ์ได้ว่าเขาสองคนคงมีความสัมพันธ์กันแล้ว แต่คนที่มีสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจรู้สึกแปลกใจที่สองคนก้าวเดินมาเช่นนี้ อาทิตย์เผยรอยยิ้มให้พุดตานและเลื่อนเก้าอี้ให้พุดตาน เธอจึงนั่งลงทันที“ขอบคุณค่ะ” พุดตานเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม อาทิตย์จึงก้าวเดินมานั่งอีกฝั่ง“อะไรอย่างไง” โรซารี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย คำถามของโรซารี่ทำให้ใบหน้าเขินอายของพุดตานแดงราวกับลูกแอปเปิลแดง“เราสองคนลองคบหาดูใจกัน” อาทิตย์เอ่ยบอกขณะที่นั่งลงจับมือเรียวของพุดตาน“ดูแลและรักพี่อาทิตย์ให้มากรักกันให้ยืนยาว พุดตาน” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“จ้า โรส และคุณดลไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ตานจะทำหน้าที่ดูแลพี่อาทิตย์ให้ดีที่สุด และรักษาหัวใจของพี่อาทิตย์ไม่ให้บอบช้ำ” พุดตานเอ่ยบอกเช่นนี้ และหันไปหาอาทิตย์ด้วยรอยยิ้ม“ถ้าพี่มีความสุขผมก็ยิ







