กรงสวาทสีเพลิง (แนวตบจูบ)

รถสปอร์ตยี่ห้อดังซึ่งนำเข้าจากยุโรปคันหนึ่งกำลังแล่นไปตามท้องถนนปานพญาเหยี่ยวที่กำลังโฉบเฉี่ยวอยู่บนเวหาด้วยความเร็วค่อนข้างสูงตามสมรรถนะของเครื่องยนต์

บุรุษที่กำลังบังคับพวงมาลัยและแตะคันเร่งอย่างคล่องแคล่วอยู่นั้นเป็นชายหนุ่มรูปร่างสง่างาม แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบรนด์ดังหรูหรา ใบหน้าหล่อคมคายราวกับนายแบบตามหน้านิตยสารดัง มีเพียงคนที่สนิทสนมเท่านั้น ที่รู้ว่าภายใต้ใบหน้านี้ เจ้าตัวกลับเป็นคนอารมณ์ร้อน โมโหร้าย และเอาแต่ใจเป็นที่สุด

สายตาคู่คมจดจ้องมองไปเบื้องหน้าพร้อมกับแตะคันเร่งเมื่อเห็นสัญญาณไฟจราจรกำลังจะเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดง กระทั่งขับผ่านไปได้อย่างหวุดหวิด ขณะที่รถคันอื่นๆ ซึ่งตามหลังมาต่างก็เบรกกันเป็นแถว

“ฟู่ววว์...เกือบไม่ทันแล้วเรา”

ทว่าความสบายใจนั้นก็ต้องแปรเปลี่ยนเป็นสะดุ้งวาบในวินาทีต่อมา! ชายหนุ่มรีบใช้เท้าเหยียบเบรกเต็มแรง จนเสียงลากล้อรถดังเอี๊ยด พร้อมๆ กับที่หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าค่อนข้างมอมแมม ผงะล้มหงายลงไปกองอยู่กับพื้นถนนก้นจ้ำเบ้า

“บ้าชะมัด!” ชลพฤกษ์เจ้าของรถสปอร์ตคันหรู สบถออกมาอย่างหงุดหงิดปนฉุนเฉียว ก่อนจะรีบเปิดประตูรถลงไปดู

ซึ่งในจังหวะเดียวกัน เพื่อนของหญิงสาวคนนั้นก็กระวีกระวาดวิ่งเข้าไปประคองร่างของเธอที่นอนเค้เก้อยู่กับพื้นให้ลุกขึ้นอย่างตกใจ

“ว้าย! ฝ้ายเป็นอะไรหรือเปล่า!?”

“ไม่ได้เป็นอะไรหรอกภา พอดีไหวตัวทันน่ะ ไม่งั้นคงศพไม่สวยแน่ๆ” อรณิชาตอบด้วยสีหน้าเจื่อนๆ และมองขนมที่ตัวเองใส่ในตะกร้ามาด้วย ซึ่งตอนนี้มันตกกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดไปหมด

“เฮ้อ...โล่งอกไปที ภานึกว่าฝ้ายถูกรถชน”

ฐิตาภายกมือขึ้นทาบอก พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ๆ เมื่อเห็นเพื่อนของตนเองไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่คิด

ด้านชลพฤกษ์พอเดินดุ่มๆ เข้ามาถึงจุดเกิดเหตุก็จัดการเปิดฉากใส่คู่กรณีทันทีอย่างไม่ไว้หน้าเต็มอัตราศึก

“นี่เธอ! อยากตายโหงหรือยังไงฮะ! ถึงได้ทะเล่อทะล่าเดินออกมาแบบนั้น!”

ประโยคที่เหมือนด่า มากกว่าการตักเตือนนั้น ทำเอาอรณิชาหันขวับไปจ้องมองเขาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด

“นายน่ะสิอยากตายโหง! สงสัยจะใช้เงินซื้อใบขับขี่มาสิท่า ขับรถไม่ดูคนเดินข้ามถนนเลย ประเดี๋ยวแม่ก็ชกเบ้าตาเข้าให้สักเปรี้ยง”

ท่าทางก๋ากั่นดั่งนักเลงอันธพาลของคนตรงหน้า ยังผลให้ชลพฤกษ์ถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะพยายามระงับอารมณ์ที่เดือดพล่านราวกับลาวาร้อนๆ ในปล่องภูเขาไฟให้ดับมอดลง แล้วกวาดสายตาสำรวจเธอไปทั่วเรือนร่าง เห็นสภาพการแต่งกายที่ดูขะมุกขะมอมไม่ต่างจากคนสลัมชั้นต่ำ ก็เลยจัดการสวนไปอีกดอกหนักๆ ด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ

“นี่คงเป็นวิธีหาเงินอีกทางหนึ่งของพวกมิจฉาชีพอย่างเธอล่ะสิ จัดฉากด้วยการทำทีเดินข้ามถนนเพื่อตัดหน้ารถของเหยื่อทุกราย” เขาหัวเราะหยันๆ พร้อมทั้งปรายตามองหยามหมิ่น “จากนั้นก็เรียกร้องค่าเสียหาย แผนนี้โคตรล้ำลึกมากๆ แต่ก็ขอโทษนะ...ฉันไม่ได้โง่”

วาจาดูแคลนดังกล่าว ทำเอาอรณิชาถึงกับเบิกตาโพลง ไม่คิดว่าอีตาบ้านี่เล่นไม่เลิก หน็อย...เดี๋ยวนายได้ตายสมใจแน่

ชลพฤกษ์ยืดอกตึงผึ่งผายหลังจากเห็นหญิงสาวจ้องมองมาที่ตนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะหันไปทางฐิตาภา

“นี่...หัดบอกเพื่อนของเธอด้วย อย่าหากินแบบนี้อีก ถ้าฉันเหยียบเบรกไม่ทัน มีหวังแขน-ขา-หัว-ลำตัว ได้ไปอยู่คนละทิศละทางแล้ว”

ฐิตาภาได้ยินเช่นนั้นก็รีบพยักหน้าหงึกๆ เพราะไม่อยากมีเรื่องกับเขา กระทั่งชายหนุ่มหมุนตัวเพื่อเตรียมจะเดินกลับไปที่รถ แต่จู่ๆ เสียงของอรณิชาก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

“เดี๋ยวก่อนสินาย!”

ชลพฤกษ์ชะงักเท้ากึก พลางรีบหันมาถามด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงความรำคาญอย่างเปิดเผย

“มีอะไรอีกล่ะ?”

“ขับรถเกือบจะชนฉัน แล้วจะไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ?”

“แล้วเธอจะเอายังไง ว่ามาเลย” เขาทำหน้าหมิ่นๆ

“ฉันต้องการได้ยินคำว่า...ขอโทษ”

“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า” ชลพฤกษ์หัวเราะก๊ากออกมาอย่างสุดกลั้น เขาส่ายหัวน้อยๆ พร้อมกับมองใบหน้ามอมแมมของเธอด้วยสายตาสมเพช “ฉันเนี่ยนะต้องขอโทษเธอ ไม่ตลกร้ายไปหน่อยเหรอ…ยัยปัญญาอ่อน”

“ตกลงนายจะไม่ขอโทษใช่ไหม”

อรณิชาเค้นเสียงออกมา จ้องหน้าเขาเขม็ง ฝ่ามือบางกำเข้าหากันแน่นจนปลายเล็บจิกกับอุ้งมือ

“ใช่...แล้วเธอจะทำไม?”

ชายหนุ่มยื่นหน้าไปท้าทายโดยไม่รู้ว่าหญิงสาวกำลังโกรธจนตัวสั่น และทันใดนั้นเอง หมัดน้อยๆ ของอรณิชาก็ซัดเปรี้ยงเข้าไปที่โหนกแก้มของเขาอย่างจัง

ผัวะ!!!

ใบหน้าหล่อคมสะบัดหัน ริมฝีปากบิดค้าง แรงหมัดนั้นหนักเอาเรื่องจนชายหนุ่มรู้สึกชาไปทั้งแถบ

“ยัยเด็กบ้า! กล้ามากเลยนะที่มาชกหน้าคนอย่างฉัน”

ชลพฤกษ์หันขวับมาตะเบ็งเสียงใส่อย่างโกรธจัด แววตาแทบจะลุกเป็นไฟ

“ทำไมฉันจะไม่กล้า! คนอย่างนายโดนแค่นี้ถือว่ายังน้อยไปด้วยซ้ำ” หญิงสาวลอยหน้าลอยตาตอบโต้อย่างไม่คิดจะเกรงกลัว

“วันนี้ฉันจะสั่งสอนให้เธอรู้สำนึกว่าไม่ควรมาอวดดีกับฉัน”

สิ้นคำพูด...ร่างสูงใหญ่ก็เดินอาดๆ เข้าไปหาอรณิชา มือหนาเอื้อมไปดึงแขนกลมกลึงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกแรงกระชาก!

“ว้าย!”

หญิงสาวร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ เมื่อร่างของตัวเองปลิวเข้าไปปะทะกับแผงอกกลัดแกร่งที่ขวางเต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา

“เก่งนักใช่ไหม!”

ชลพฤกษ์พูดพร้อมกับก้มใบหน้าลงไปหา ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดริมฝีปากจิ้มลิ้ม จนอรณิชาต้องรีบเบี่ยงหน้าหลบ

“ปล่อยฉันนะ!” เสียงหวานแว้ดใส่ระงมลั่น

“จะดิ้นทำไม...ฮึ!”

“ฉันบอกให้ปล่อย!” เธอตะโกนสุดเสียง ทุบตีจิกข่วนเขาพัลวัน แต่ทว่าชลพฤกษ์กลับใช้ฝ่ามือหนารวบข้อมือบางทั้งสองข้างนั้นไพล่ไว้ด้านหลัง หญิงสาวจึงหมดหนทางตอบโต้

“ฉันเจ็บนะไอ้บ้า!”

“เจ็บสิดี! ร้ายๆ อย่างเธอมันต้องเจออย่างฉัน”

ชลพฤกษ์ฉุดเอาข้อมือเล็ก แล้วลากร่างแสนพยศให้เดินตามไปยังรถยนต์คันหรูของตัวเอง

“จะพาฉันไปไหน?” หญิงสาวมองอย่างหวาดระแวง

“ก็พาเธอไปส่งตำรวจไงล่ะ”

“อะ...อะไรนะ!!??” ใบหน้าเรียวมนซีดเผือดเหมือนขาดโลหิตไปทันที

“ถึงกับหน้าถอดสีเลยเหรอ” ชายหนุ่มแสยะยิ้มหยัน “ไม่ต้องห่วง วันนี้เธอได้นอนซังเตแน่”

“ฉันไม่ไป”

อรณิชาดิ้นรนสุดแรงเกิด พร้อมกับบิดข้อมือตนเองให้หลุดจากอุ้งมือใหญ่หนาประดุจคีมเหล็กของเขา