บทที่ 6 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70

บทที่ 6 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70

“ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้ค่ะ แต่พอมาคิด ๆ ดูแล้ว ก็น่าจะมีเหตุผลเพียงอย่างเดียว ที่ทำให้เธอกล้าทำเรื่องร้ายแรงถึงขั้นจะเอาชีวิตฉัน” หญิงสาวพูดออกไปอย่างที่คิด และเท่าที่จำได้จากความทรงจำของร่างเดิม “ฉันเชื่อว่าหนิงหนิงก็ชอบเวินเหม่า จึงต้องการกำจัดฉันให้พ้นทางค่ะ” น้ำเสียงที่ตอบออกไปนั้นมีความเศร้าใจเล็กน้อย

“ใช่แล้วล่ะ สิ่งที่ลูกพูดมานั้นถูกต้องทุกอย่าง แต่ไม่เพียงแค่นั้นหรอกนะอู๋เจิน ความจริงแล้วหนิงหนิงกับเวินเหม่าแอบคบกับลับหลังลูกมานานแล้ว ชาวบ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านต่างก็รู้ดี อีกทั้งเวินเหม่าเป็นผู้ชายที่ไม่ดี ไม่ได้เรื่อง แล้วยังเจ้าชู้มาก มากจนน่ารังเกียจ ที่ผ่านมานั้นมันแค่ต้องการหลอกใช้ลูก หลอกหาผลประโยชน์จากลูกอย่างไรล่ะ”

จี้กวงพูดไปก็โมโหไป เขากำมือทั้งสองข้างเอาไว้แน่น ในใจแทบอยากจะไปฆ่าแล้วสับกู้เวินเหม่ากับจี้หนิงหนิงออกเป็นชิ้น ๆ และอยากควักหัวใจของทั้งสองคนออกมาดูว่า ทำไมถึงกล้าทำเรื่องพวกนี้กับลูกสาวของเขา

“สิ่งที่พ่อของลูกบอกมาล้วนถูกต้องทุกอย่าง แม่ไม่คิดว่าคนที่เป็นญาติกันอย่างหนิงหนิง จะกล้าทำแบบนี้กับลูกได้ลงคอ เพราะผู้ชายเพียงคนเดียวถึงกับต้องฆ่ากันเลย จิตใจของเธอช่างโหดเหี้ยมจริง ๆ” เฉิงลู่ก็พูดขึ้นมาบ้าง นางเองก็รู้สึกเจ็บแค้นแทนลูกสาวไม่แพ้สามีเลย

คนเป็นพ่อขยับเข้าไปใกล้ลูกสาว ก่อนจะดึงมือของเธอมากุมเอาไว้อย่างหวงแหน จากนั้นก็มองเข้าไปในดวงตาของลูก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“อู๋เจิน ต่อจากนี้ไปลูกตัดใจจากเวินเหม่าได้ไหม ลูกไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก ส่วนเรื่องหนิงหนิงนั้น พ่อได้คุยกับลุงใหญ่แล้ว ซึ่งลุงใหญ่เองก็ลงโทษหนิงหนิงไปแล้วเหมือนกัน และเขายังรับปากกับพ่ออีกว่า จะไม่ให้หนิงหนิงเข้ามายุ่งเกี่ยวกับลูกอีก ขอแค่ลูกทำตามที่พ่อบอก เลิกคิดถึงหรือยุ่งเกี่ยวเวินเหม่า แล้วลูกอยากได้อะไรก็บอกพ่อมาได้เลย พ่อจะหามาให้ทั้งหมด”

เมื่อได้ยินความในใจทั้งหมดของพ่อ จี้อู๋เจินก็ยิ้มออกมา เพราะต่อให้พ่อจะไม่ขอร้อง เธอก็ตั้งใจที่จะทำอย่างที่พ่อบอกอยู่แล้ว

สำหรับเธอในตอนนี้ กู้เวินเหม่าอะไรนั่น ไม่มีค่าคู่ควรให้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ส่วนจี้หนิงหนิงนั้น หากเธอมีโอกาสเมื่อไร เธอจะต้องหาทางแก้แค้นให้กับเจ้าของร่างนี้อย่างแน่นอน

จี้อู๋เจินบีบมือของพ่อเอาไว้แน่นเพื่อทำให้เขามั่นใจ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนแต่แฝงความจริงจังไว้เหมือนกัน

“พ่อคะ เรื่องนี้พ่อไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ฉันตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะไม่สนใจและจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเวินเหม่าอีก ผู้ชายคนนั้นจะไม่อยู่ในสายตาฉันอีกต่อไป ต่อจากนี้ไป ฉันจะไม่ให้เขาเข้ามายุ่งเกี่ยวในชีวิตของฉันอีกแล้ว ฉันขอให้คำสัญญากับพ่อแม่ค่ะ”

“จริงเหรอลูก ดีจังเลย แม่ดีใจที่สุด” เฉิงลู่พูดขึ้นมาและโผเข้ากอดลูกด้วยความยินดี เพราะนี่คือสิ่งที่นางกับสามีปรารถนามาตลอด

“จริงค่ะแม่” หญิงสาวกอดคนเป็นแม่และตอบอย่างจริงจัง

ซึ่งจี้กวงเองก็ดีใจเหมือนกัน เขาเข้ามากอดทั้งลูกและภรรยาเอาไว้อย่างยินดี

จี้อู๋เจินกอดทั้งคู่กลับด้วยอ้อมแขนที่อบอุ่นและมั่นคง เธอไม่เพียงแต่จะตัดขาดผู้ชายคนนั้น แต่เธอจะทำให้ครอบครัวได้อยู่ดีกินดีและมีความสุข จนคนทั้งหมู่บ้านต้องอิจฉาเลยล่ะ ถึงแม้ว่ายุคนี้จะขาดแคลนเรื่องอาหาร แต่เท่าที่เธอรู้มา ยุคนี้มีตลาดมืด และเธอมีความสามารถติดตัวมาจากยุคอนาคต ย่อมต้องหางานและทำการค้าได้แน่

บรรยากาศในครัวตอนนี้สดใสขึ้นมาอีกเป็นกอง แถมยังอบอวลไปด้วยความสุขและอบอุ่น คนเป็นพ่อกับแม่เหมือนกับได้ยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอก เมื่อลูกสาวบอกว่าจะตัดผู้ชายคนนั้นออกไปจากชีวิต

ทั้งสองได้แต่หวังว่าหลังจากนี้ไป จะไม่มีเรื่องให้พวกเขาทั้งสามคนต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมใด ๆ อีกแล้ว นั่นเพราะตอนนี้พวกเขาได้ลูกสาวกลับมาแล้ว แถมเธอยังเป็นลูกสาวที่มีสติ เธอเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ เธอคิดได้และรู้สำนึกผิดชอบในทางที่ถูกต้องอีกด้วย

“พ่อคะ แม่คะ ที่ผ่านมาฉันต้องขอโทษพ่อกับแม่ด้วย ที่เป็นคนโง่งมเห็นผิดเป็นชอบ ที่ผ่านมาไม่ว่าเรื่องอะไรก็คิดถึงแต่เวินเหม่าก่อนเสมอ กระทั่งเสบียงในบ้านที่มีเพียงแค่น้อยนิด ฉันก็ยังเอาไปให้เขาได้ โดยไม่คิดและคำนึงเลยว่าบ้านของเราจะมีอะไรกินหรือเปล่า ตอนนั้นฉันมันไม่รู้จักคิดจริง ๆ ฉันขอโทษ” จี้อู๋เจินขอโทษอย่างจริงจัง ใบหน้าของเธอคลอไปด้วยน้ำตาอย่างรู้สึกผิดจริง ๆ และเข้าใจว่านี่คือความรู้สึกจริง ๆ ของร่างนี้ ที่ยังหลงเหลืออยู่