LOGINจี้กวงยิ้มอย่างยินดี เวลานี้เขามีความสุขเหลือเกิน ที่ได้ยินคำพูดพวกนี้จากปากของลูกสาว เขาจึงบอกเธออย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไรหรอกลูก พ่อเข้าใจ ตอนนั้นลูกยังเด็กเลยเห็นเรื่องความรักเป็นเรื่องสำคัญ ทว่าตอนนี้ลูกคิดได้แล้ว พ่อกับแม่เองก็ดีใจมากเลยนะ”
“ฉันขอสัญญาว่าต่อจากนี้ไปฉันจะตั้งใจทำงาน ฉันจะทำงานหาเงินมาให้มาก ๆ เพื่อชดเชยในส่วนที่ฉันเอาของที่บ้านไปให้คนอื่น อีกอย่าง ฉันจะทำให้ครอบครัวของเรามีความเป็นอยู่ที่ดีกว่านี้ พ่อกับแม่เชื่อฉันนะคะ ฉันต้องทำได้อย่างแน่นอน” จี้อู๋เจินให้คำมั่นสัญญากับพ่อแม่อย่างหนักแน่น
“แม่เชื่อมั่นในตัวลูก แม่เชื่อว่าถ้าลูกตั้งใจแล้วจะต้องทำได้แน่” เฉิงลู่พูดอย่างเชื่อมั่นในตัวลูก นางยิ้มอย่างยินดีที่เหมือนได้ลูกสาวคนใหม่ ที่รู้ว่าสิ่งไหนควรทำและสิ่งไหนไม่ควรทำ
“ค่ะ พวกเรามาสู้ด้วยกันนะคะ” หญิงสาวบอกพร้อมกับยิ้มให้พ่อแม่ เธอตั้งใจและมุ่งมั่นที่จะทำทุกอย่างให้ดีขึ้นอย่างที่บอกออกไป
ตอนนี้ยาในหม้อถูกต้มจนเดือดปุด ๆ ส่งกลิ่นฉุนที่รุนแรงขึ้นกว่าเดิม จี้กวงชะโงกหน้าไปดูสียาในหม้อว่าได้ที่แล้วหรือยัง เมื่อเห็นว่าได้สีที่น่าพอใจแล้ว เขาก็ยกหม้อยาลงจากเตา
เฉิงลู่เมื่อเห็นสามียกหม้อยาลงมาแล้ว ก็ทำหน้าที่ของตัวเองต่ออย่างไม่รีรอ นางรีบไปหยิบถ้วยขนาดเล็กออกมาสองใบ จากนั้นก็เทยาลงในถ้วย แล้วยื่นถ้วยหนึ่งให้กับจี้อู๋เจิน
“ดื่มสิลูก ก่อนดื่มก็เป่าสักหน่อยนะ ยานี้ร้อนมากเลยนะลูก”
“ค่ะแม่” หญิงสาวรับยาถ้วยนั้นมา ก่อนจะเป่าให้คลายร้อนลงไปสักหน่อย ทว่ายังไงยาก็ยังคงร้อนอยู่ดี เธอจึงวางเอาไว้ข้างตัวก่อน โดยตั้งใจว่าให้ยาเย็นลงกว่านี้อีกสักหน่อยแล้วค่อยดื่ม
“ว่าแต่พ่อคะ คนที่ฉันช่วยเอาไว้เขาเป็นยังไงบ้างคะ” จี้อู๋เจินถามพ่อเมื่อนึกขึ้นมาได้ สายตามองเข้าไปในบ้านแวบหนึ่ง เพราะอยากรู้ว่าคนที่ร่างเดิมช่วยมานั้น พักอยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่า
“พ่อหนุ่มคนนั้นน่ะเหรอ ตอนนี้เขายังไม่ฟื้นเลย แต่ไม่ต้องห่วงเขาหรอก ก่อนที่จะพาเขามาที่นี่ คนในหมู่บ้านช่วยกันปฐมพยาบาลและเอาน้ำออกจากตัวเขาหมดแล้ว ตอนนี้เขายังหายใจดีอยู่ พ่อคิดว่าเขาคงไม่เป็นอะไรมากหรอก” จี้กวงตอบกลับลูกสาวอย่างละเอียด
ก่อนหน้านี้หญิงสาวจำได้เพียงแค่คร่าว ๆ ว่า ก่อนตายเจ้าของร่างนี้ได้ช่วยชายคนหนึ่งเอาไว้จากการจมน้ำ แต่เธอก็จำหน้าชายคนนั้นไม่ได้ หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะตอนนั้นเธอคิดเพียงแค่จะช่วยชีวิตอีกฝ่ายไว้ให้ได้ จึงไม่ได้สนใจว่าเขาจะเป็นใคร มีหน้าตายังไง ดังนั้นตอนนี้เธอจึงนึกหน้าของคนที่ร่างนี้ช่วยมาไม่ออก
เฉิงลู่เอามือแตะถ้วยยาของลูกสาว เมื่อสัมผัสได้ว่าเย็นลงแล้ว ก็ยกขึ้นมาแล้วยื่นให้ลูกสาวอีกครั้ง “ดื่มได้แล้วนะลูก ยาเริ่มอุ่นแล้ว”
จี้อู๋เจินรับยามาแล้วดื่มจนหมด ความรู้สึกหลังจากที่ดื่มยาเข้าไป ก็รู้สึกชุ่มคอและอุ่นคอเล็กน้อย ถ้าไม่ติดว่ายาขมมาก เธอก็คงจะรู้สึกดีกว่านี้
“พ่อกับแม่พาฉันไปดูเขาหน่อยได้ไหมคะ ฉันอยากรู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวบอกกับพ่อแม่ แล้วลุกจากเก้าอี้เพื่อจะไปดูผู้ชายคนนั้น
“เขาอยู่ที่ห้องข้าง ๆ ห้องลูกนั่นแหละ มาเถอะพ่อจะพาไปดู” จี้กวงบอกพร้อมกับเดินนำหน้าไป ส่วนเฉิงลู่ก็ถือถ้วยยาอีกถ้วยหนึ่งตามไปด้วย
เมื่อเข้ามาถึงจี้กวงก็เปิดประตูห้องอย่างแผ่วเบา เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนที่นอนอยู่ในห้อง
พอเห็นใบหน้าของผู้ชายคนนั้น จี้อู๋เจินถึงกับตกใจแทบสิ้นสติ นั่นเพราะว่าใบหน้าของผู้ชายคนที่ร่างนี้ช่วยชีวิตเอาไว้ ดันเหมือนกับใบหน้าของเซิงเหยาฉวน เจ้าของเซิงหล่ายกรุ๊ปไม่มีผิดเพี้ยน เรื่องนี้จึงทำเอาเธองุนงงไปหมด
หญิงสาวยืนมองผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงครู่ใหญ่ ในใจนั้นคิดว่า ‘หรือเขาอาจจะทะลุมิติหรือข้ามมิติมาด้วย’ แต่หลังจากทบทวนและคิดดูแล้ว ก็รู้สึกว่ามันก็เป็นไปได้ยากมากที่จะเป็นแบบนั้น
แต่จะไม่มีความเป็นไปได้เลยมันก็ไม่ใช่เหมือนกัน ขนาดเธอยังทะลุมิติมาได้ แล้วทำไมเขาจะทะลุมิติมาบ้างไม่ได้ล่ะ
‘เท่าที่จำได้ เขาไม่ได้ตายนี่นา เพราะฉันเองที่เอาตัวเองบังกระสุนเอาไว้ บางทีคนนี้อาจจะเป็นแค่คนหน้าเหมือนก็ได้มั้ง คงไม่มีอะไรหรอก’ หญิงสาวคิดในใจหลังจากทบทวนทุกอย่างแล้ว
แต่การที่ได้เห็นหน้าเขาอยู่ในบ้านเดียวกันแบบนี้ มันกลับทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร นั่นเพราะว่าหากชาติที่แล้วเธอไม่รับงานนี้ เธอก็คงไม่ต้องเอาตัวเองไปบังกระสุนให้เขา และเธอก็คงยังไม่ตาย แล้วต้องมาอยู่ในยุคที่ขาดแคลนอย่างนี้หรอก
หญิงสาวคิดว่าการที่เธอต้องตายก็เพราะเขาชัด ๆ ทว่าจะมาโกรธเกลียดผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าก็ไม่ได้ เพราะยังไงเขาก็เป็นเพียงแค่คนหน้าเหมือน ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องเซิงเหยาฉวนอะไรนั่นสักหน่อย
จี้อู๋เจินจึงได้แต่บอกกับตัวเองว่า ‘อย่าคิดอะไรมากเลย ทำใจให้สบายดีกว่า’
ตอนพิเศษ 6“อีกไม่นานหนูก็จะไปปักกิ่งแล้ว แม่จะคิดถึงหนูไหม” เซิงอู๋ลี่ถามแม่เสียงแผ่วเบาจี้อู๋เจินยิ้มพลางตักซุปใส่ชาม “คิดถึงสิ แต่แม่ดีใจมากกว่า ที่ลูกได้ไปเรียนในที่ที่อยากไป แต่ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ รับปากแม่ก่อน” เธอบอกอย่างอ่อนโยน“ค่ะ หนูจะดูแลตัวเองดีๆ หนูจะทำอาหารกินเองบ้าง ไม่ให้ผอมเกินไปหรอกค่ะ” ลูกสาวพยักหน้ารับทันที ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆเมื่ออาหารถูกยกออกมาวางเต็มโต๊ะ สีสันสดใส ทั้งยังมีกับข้าวร้อน ๆ ซุปใสหอมกรุ่น และอาหารจานเล็กที่จัดอย่างพิถีพิถันเซิงเหยาฉวนมองแล้วอดพูดไม่ได้ว่า “เหมือนตอนลูก ๆ ยังเล็กเลยนะ โต๊ะนี้ไม่เคยเงียบเหงา”ทั้งสี่คนนั่งล้อมโต๊ะกินข้าว กินไปคุยไป เสียงหัวเราะสลับกับบทสนทนาเรื่องงาน เรื่องเรียน และเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน เซิงเหยาเหลียงเล่าถึงโครงการใหม่อย่างจริงจัง เซิงอู๋ลี่พูดถึงมหาวิทยาลัยในปักกิ่งด้วยแววตาเป็นประกาย จี้อู๋เจินกับเซิงเหยาต่างก็ฟังอย่างตั้งใจอีกไม่กี่ปีถัดมา เซิงหล่ายกรุ๊ปก็เปลี่ยนผ่านอย่างสมบูรณ์ โดยแทบไม่เกิดแรงสั่นสะเทือนใด ๆ เซิงเหยาเหลียงรับตำแหน่งผู้นำฝ่ายบริหารอย่างเต็มตัว เขาดูแลโครงการก่อสร้างทั่วประเทศ ด้ว
ตอนพิเศษ 5กาลเวลาผ่านไปราวยี่สิบปี จากเด็กชายตัวเล็กที่เคยวิ่งเล่นอยู่ในสวน วันนี้เซิงเหยาเหลียงเติบโตเป็นชายหนุ่มเต็มตัว ไหล่กว้าง หลังตรง แววตานิ่งสุขุมคล้ายผู้เป็นพ่อ แต่ในความสงบนั้น ยังมีประกายความมุ่งมั่นที่แตกต่างออกไป เป็นชายหนุ่มที่พร้อมจะพิสูจน์ตัวเองเช้าวันแรกที่เขาก้าวเข้าไปในสำนักงานก่อสร้าง ในฐานะผู้รับผิดชอบโครงการอย่างเป็นทางการ เซิงเหยาฉวนยืนมองลูกชายจากระยะไม่ไกล เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองเงียบ ๆ ราวกับอยากจดจำภาพนี้เอาไว้ให้ชัดเจนเซิงเหยาเหลียงก้มลงตรวจแบบก่อสร้าง เขาพูดคุยกับหัวหน้าคนงานอย่างสุภาพแต่หนักแน่น ทุกคำสั่งชัดเจน ไม่มีลังเล จี้อู๋เจินที่นั่งอยู่ในรถ มองผ่านกระจกออกไปก็อดยิ้มไม่ได้ มือกำแน่นด้วยความรู้สึกตื้นตัน“เขาโตจริง ๆ แล้วนะ” เธอพูดกับสามีเบา ๆเซิงเหยาฉวนพยักหน้าและพูดเบา ๆ “ใช่ โตจนไม่ต้องพึ่งเราแล้ว”แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ในน้ำเสียงกลับมีทั้งความภูมิใจและความอาลัยปะปนกัน เขายังจำได้ดีถึงวันที่ลูกชายร้องไห้เพราะหกล้ม จำได้ถึงมือเล็ก ๆ ที่เคยจับนิ้วเขาแน่น วันนี้มือคู่นั้นกลับถือแบบพิมพ์เขียว และตัดสินใจแทนคนทั้งไซต์งานได้อย่างเด็ดขาดเซิงเหยาเ
ตอนพิเศษ 4ห้องคลอดของโรงพยาบาลเงียบสงบกว่าที่จี้อู๋เจินคิดไว้ แสงไฟสีขาวนวลส่องสว่างอย่างพอดี กลิ่นสะอาดของยาฆ่าเชื้อ ทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็นขึ้นอย่างประหลาด แม้จะมีอาการเจ็บท้องเป็นระยะ แต่ทุกอย่างก็ยังอยู่ในระดับที่เธอรับมือได้เซิงเหยาฉวนยืนอยู่ข้างเตียง เขาไม่ยอมไปไหนตั้งแต่เธอถูกพาเข้ามาในห้องนี้ เขาจับมือเธอไว้แน่น รู้สึกได้ถึงแรงบีบเบา ๆ ทุกครั้งที่มดลูกบีบตัว แต่แทนที่จะตื่นตระหนกเหมือนที่เคยจินตนาการไว้ เขากลับรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังเป็นไปอย่างราบรื่น“หายใจตามที่พยาบาลบอกนะ ไม่ต้องเกร็ง” เขาพูดเสียงนุ่มกับภรรยา เขาพยายามควบคุมเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นจี้อู๋เจินพยักหน้าและทำตามคำแนะนำของสามีอย่างตั้งใจ เธอไม่ได้ร้องโวยวาย ไม่ได้ตื่นตระหนก เพียงแค่ตั้งสมาธิ หายใจลึก ๆ และปล่อยให้ร่างกายทำหน้าที่ของมัน ทุกครั้งที่รู้สึกเจ็บ เธอจะมองหน้าเซิงเหยาฉวนเหมือนขอพลังใจ และเขาก็จะตอบกลับด้วยสายตาที่มั่นคงเสมอเวลาผ่านไปไม่นานอย่างที่คิด แพทย์ตรวจดูแล้วบอกว่าช่องคลอดเปิดครบตามที่ต้องการ สามารถเบ่งคลอดได้ จี้อู๋เจินทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ความเจ็บแล่นผ่านเพียงไม่กี่ครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจ
ตอนพิเศษ 3ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา บ้านหลังเล็กที่เคยเงียบสงบ ก็เหมือนมีชีวิตชีวาขึ้นอีกขั้น จี้อู๋เจินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม มือหนึ่งวางบนท้องที่ยังแบนราบ แต่อีกไม่นานก็จะเปลี่ยนไป หัวใจเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ ทั้งตื่นเต้น ทั้งกังวล และทั้งอบอุ่นในเวลาเดียวกันเซิงเหยาฉวนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขานิ่งไปนานกว่าปกติ สายตาจ้องมองท้องของเธอราวกับไม่กล้ากะพริบตา เมื่อได้ยินคำยืนยันจากหมอ ชายหนุ่มที่เคยสุขุมเยือกเย็น กลับเหมือนคนถูกสะกดคำพูดไว้ในลำคอ“หมายความว่า…” เสียงเขาเบาจนแทบเป็นเสียงลม “ผมจะได้เป็นพ่อแล้วใช่ไหม”จี้อู๋เจินพยักหน้ารับ เธอยิ้มบาง ๆ แต่ดวงตากลับแดงเล็กน้อย “ใช่ค่ะ เรากำลังจะมีลูกแล้ว พี่ดีใจไหมคะ” เธอถามเขาอย่างยิ้มแย้ม และเรียกเขาอย่างเป็นกันเองมากขึ้นคำว่า “ลูก” ทำให้เซิงเหยาฉวนหัวใจพองโตขึ้นมา เขาทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าเธอช้า ๆ ราวกับกลัวจะทำให้เรื่องทั้งหมดหายไป จากนั้นก็ยื่นมือไปแตะท้องของเธออย่างลังเล ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย“ผมสัญญาว่าจะดูแลคุณและลูกให้ดีที่สุด” เขาพูดเสียงหนักแน่นแต่อบอุ่นไม่น้อยตั้งแต่นั้นมา เซิงเหยาฉวนก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาตื่นเช
ตอนพิเศษ 2“พี่เหยาฉวน” จี้อู๋เจินเรียกชื่อเขาเสียงเบา หลังจากวางชามข้าวลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว “ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย”เซิงเหยาฉวนเงยหน้าขึ้นจากชาม เขาขมวดคิ้วถาม “เรื่องอะไร เรื่องงานเหรอ” เขายังไม่วายคิดถึงเรื่องงานเป็นสิ่งแรกเธอส่ายหน้า ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามสามี มือทั้งสองประสานกันเล็กน้อย เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนจะพูดขึ้น “เรื่องอนาคตของพวกเรา”เขานิ่งไปชั่วครู่ สีหน้าจริงจังขึ้นโดยอัตโนมัติ “พูดมาเถอะ ผมฟังอยู่”“ฉันคิดว่า…พวกเราควรวางแผนเรื่องลูกได้แล้ว” จี้อู๋เจินเองก็พูดและมองเขาด้วยสายตาที่จริงจังเช่นกันคำพูดนั้นทำให้เซิงเหยาฉวนชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย “คุณคิดถึงเรื่องนี้มานานแล้วเหรอ”“ก็หลายเดือนแล้ว” เธอพยักหน้ารับ ก่อนจะพูดอีกว่า “ชีวิตตอนนี้เริ่มลงตัว เซิงหล่ายกรุ๊ปก็มั่นคง งานทุกอย่างก็เดินหน้าไปได้ดี ฉันรู้สึกว่าพวกเราพร้อมแล้ว ถ้าจะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกคน บ้านคงอบอุ่นมากขึ้น”เขาเอื้อมมือไปแตะหลังมือของเธอเบา ๆ แล้วถามอย่างอบอุ่น“แล้วคุณอยากมีลูกกี่คน”“สองคน” เธอตอบแทบจะทันที ดวงตาเป็นประกาย “ผู้ชายหนึ่ง ผู้หญิงหนึ่ง” เธอยกนิ้วขึ้นมาสอ
ตอนพิเศษ 1เช้าวันนี้อากาศสดใสมากกว่าปกติ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่านสีหม่นเข้ามาในห้องนอน เซิงเหยาฉวนลืมตาตื่นตามแสงสว่างที่ส่องเข้ามาแยงตา เขาเอื้อมมือไปหยิบนาฬิกาข้อมือที่วางอยู่ข้างเตียง เวลาเพิ่งเลยหกโมงเช้าเล็กน้อย เป็นเวลาที่เขาควรลุกไปเตรียมตัว เพื่อออกไปตรวจงานก่อสร้างที่ไซต์งานตามปกติทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะลุกขึ้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านข้าง “วันนี้อย่าไปไหนเลยนะ”เซิงเหยาฉวนชะงักเล็กน้อย มือที่กำลังจับขอบเตียงหยุดนิ่ง เขาหันไปมองจี้อู๋เจินที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ด้วยสายตามีคำถาม ก็เห็นดวงตาของเธอใสแจ๋ว สีหน้าเรียบเฉย แต่แววตานั้นบอกชัดว่าไม่ได้พูดเล่น“ไม่เอาน่า วันนี้ผมมีประชุมตอนสาย” เขาตอบตามความเคยชินจี้อู๋เจินส่ายหน้าเล็กน้อย “ยกไปวันอื่นเถอะ อีกอย่างที่ไซต์งานก็มีอาอวิ๋นรุ่ยอยู่แล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอกน่า”คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วครู่ นับตั้งแต่กลับมารับหน้าที่ผู้นำตระกูลเซิง เขาแทบไม่เคยมีวันหยุดเป็นเรื่องเป็นราว งานก่อสร้าง เอกสาร การประชุม ล้วนถาโถมเข้ามาไม่หยุด แม้แต่เวลานอนยังถูกบีบให้สั้นลงทุกวัน เขารู้ตัวว่าจี้อู๋เจินเป็นห่วง แต่ไม่คิดว
บทที่ 10 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70“เอ... ฉันจะเริ่มจากอะไรก่อนดีนะ อ้อ... จริงสิ ต้องเริ่มจากการต้มยาก่อน แล้วก็ไปปลุกคุณเซิงมากินข้าวกินยา” เธอพูดพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินมุ่งตรงเข้าไปในครัว เมื่อมาถึงก็พบว่ายาสมุนไพรถูกห่อใส่ผ้าขาวบางเอาไว้เป็นอย่างดีแล้ว เธอเพียงแค่ก่อไฟต้มน้ำ แล้วโยนห่อยาสมุน
บทที่ 9 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70“ไม่เป็นไรค่ะ จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร คุณนอนพักผ่อนก่อนดีกว่า อย่าเพิ่งทรมานตัวเองเลย นึกออกเมื่อไรก็ค่อยว่ากัน” หญิงสาวพยายามพูดให้เขาสบายใจมากที่สุด“ครับ ผมคงต้องหยุดคิดก่อน เพราะยิ่งคิดยิ่งปวดหัว” ชายหนุ่มตอบกลับมาเสียงแผ่วเบาเมื่อเห็นและได้ยินอย่างนั้น จี้กวงกับเ
บทที่ 8 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70สามคนพ่อแม่ลูกมองหน้ากัน และคิดอยู่ว่าจะลองปลุกเขาดูดีไหม นั่นเพราะว่าตั้งแต่ที่ช่วยเขาขึ้นมา นี่ก็ผ่านไปหนึ่งวันเต็ม ๆ แล้ว แต่เขายังไม่ฟื้นสักที ดูแล้วอาการน่าเป็นห่วงไม่น้อย“พี่ ฉันคิดว่าเราควรเข้าไปปลุกเขาสักหน่อยนะ เร็วเข้าเถอะ” เฉิงลู่บอกพร้อมกับดันสามีให้เข
บทที่ 6 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70“ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้ค่ะ แต่พอมาคิด ๆ ดูแล้ว ก็น่าจะมีเหตุผลเพียงอย่างเดียว ที่ทำให้เธอกล้าทำเรื่องร้ายแรงถึงขั้นจะเอาชีวิตฉัน” หญิงสาวพูดออกไปอย่างที่คิด และเท่าที่จำได้จากความทรงจำของร่างเดิม “ฉันเชื่อว่าหนิงหนิงก็ชอบเวินเหม่า จึงต้องการกำจัดฉันให้พ้นทางค่ะ” น้ำเ







