น้องหญิง ได้โปรดหยุดเมาสักวันเถอะ!

จวนราชครูฉิน

“อนุเสวี่ย วันนี้ท่านแต่งเข้ามาในฐานะอนุ ย่อมไม่อาจก้าวเข้าจวนผ่านทางประตูใหญ่ได้ โปรดเดินตามบ่าวเข้ามาทางประตูเล็กเถอะเจ้าค่ะ”

เสียงของบ่าวรับใช้วัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง อีกทั้งยังใช้สายตาปรายมองดูอนุคนใหม่ด้วยความดูแคลน ดูเอาเถิด เป็นถึงบุตรสาวที่เกิดจากภรรยาเอกจวนแม่ทัพ แต่เพียงเพราะมาตกหลุมรักสามีชาวบ้าน จึงหน้าด้านหน้าทนยอมมาเป็นอนุของผู้อื่นได้อย่างหน้าตาเฉย ช่างไร้ศีลธรรมหน้าหนาหน้าทนโดยแท้

ไม่เพียงแค่บ่าวรับใช้ชราผู้นี้ แม้แต่สาวใช้หลายคนในจวนตระกูลฉินแห่งนี้ก็ยังใช้สายตาดูหมิ่นมองดูอนุคนใหม่อย่างไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย

เสวี่ยหลานอิงเมื่อได้เห็นว่าบ่าวไพร่ในจวนราชครูดูแคลนตนถึงเพียงนี้ ด้วยนิสัยโมโหร้ายของนางมีหรือจะยอมปล่อยให้ตนเองถูกหยามเหยียดอยู่เพียงฝ่ายเดียว ไวกว่าความคิดนางจึงง้างฝ่ามือขึ้นสูง ก่อนจะตบฉาดเข้าไปที่ใบหน้าของบ่าวรับใช้ชราผู้นั้นอย่างไม่ออมแรง

“เป็นเพียงขี้ข้าแต่กลับเสนอหน้ามาสั่งสอนข้า ข้าเป็นอนุแล้วอย่างไร อยากเป็นเมียน้อยของสามีผู้อื่นแล้วอย่างไร ข้าน่ะมีฐานะสูงส่งกว่าภรรยาเอกขี้โรคของคุณชายใหญ่เสียอีก นางเป็นเพียงบุตรสาวจวนขุนนางขั้นห้า ซ้ำร่างกายยังขี้โรคจะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้ ได้ยินว่ากฎหมายของเมืองหลวงอานซีระบุเอาไว้ว่า ถ้าภรรยาเอกตายจากไป อนุก็สามารถเลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นภรรยาเอกได้ หากวันใดข้าได้ดี ข้าจะไม่มีทางละเว้นพวกเจ้าแม้เพียงคนเดียว ไสหัวไป!”

เอ่ยจบเสวี่ยหลานอิงก็ยกเท้าขึ้นถีบยอดอกบ่าวรับใช้ที่ขวางทางอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะก้าวพรวด ๆ เดินเข้ามาในจวนตระกูลฉินผ่านทางประตูใหญ่อย่างสง่าผ่าเผย

นางมีนามว่าเสวี่ยหลานอิงอายุสิบเจ็ดปี เป็นบุตรสาวคนโตของแม่ทัพใหญ่เสวี่ย เกิดจากครรภ์ของภรรยาเอก มีน้องชายร่วมมารดาหนึ่งคนนามว่าเสวี่ยจินหาน บิดารักใคร่ตามใจนางทุกอย่างส่วนมารดาของนางนั้นตายจากไปตั้งแต่นางอายุได้เพียงหกขวบปี และท่านพ่อก็ไม่แต่งภรรยาใหม่อีกเลย

มีอยู่วันหนึ่งนางได้ไปร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาที่จวนตระกูลฉิน และได้พบกับฉินหมิงเทียน คุณชายใหญ่ตระกูลฉินที่มีความสามารถเก่งกาจทั้งบุ๋นทั้งบู๊อีกทั้งยังรูปงามอย่างยิ่ง ทั้งที่รู้ว่าเขามีภรรยาเอกอยู่แล้ว แต่นางก็ยังใช้เล่ห์กลมารยาหญิงสารพัดวิธีจนข้าวสารกลายเป็นข้าวสารสุก เขาจำต้องรับนางเข้ามาเป็นอนุภรรยา เสวี่ยหลานอิงสนใจเพียงความสุขของตนโดยไม่นึกถึงหน้าตาของคนตระกูลเสวี่ยเลยแม้แต่น้อย ต่อให้บิดามารดาและน้องชายจะคัดค้านอย่างไรนางก็ไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ

ชื่อเสียงของนางย่ำแย่เป็นอย่างมาก แต่เสวี่ยหลานอิงหาได้สนใจไม่ นางยิ้มหน้าบานแต่งเข้าจวนโหวมาเป็นอนุภรรยาของฉินหมิงเทียนอย่างภาคภูมิใจ

เมื่อก้าวเข้ามาอยู่ในจวนตระกูลฉิน นางก็ไม่เคารพผู้ใหญ่ในจวนแม้เพียงคนเดียว ซ้ำยังเถียงคำไม่ตกฟากและไม่เคารพภรรยาเอก ฉินหมิงเทียนที่ทนพฤติกรรมต่ำทรามของนางไม่ไหวจึงด่าทอนางอย่างไม่ไว้หน้า

“หลานอิง เจ้ามันชั่วช้าอำมหิต เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าฆ่าคนไปกี่คนแล้ว เพียงแค่บ่าวไพร่ทำไม่ถูกใจเจ้าก็สั่งโบยตีคนจนตาย แล้วยังไม่เคารพภรรยาข้า ไม่เคารพบิดามารดาข้า ข้าจะไล่เจ้าออกจากจวน และหย่าขาดจากเจ้าเสีย ต่อไปเจ้าอยากจะมีสามีใหม่เป็นบุรุษต่ำช้าคนใดก็เรื่องของเจ้าเถอะ!”

เมื่อได้ยินฉินหมิงเทียนเอ่ยปากด่าทอไล่คนอย่างไม่ไว้หน้า เสวี่ยหลานอิงก็กรีดร้องโวยวายอาละวาด ซ้ำยังตบตีเขาจนเล็บของนางไปข่วนโดนใบหน้าของสามีเข้าจนได้

“หมิงเทียน ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าขอโทษ!”

“หึ!”

“หมิงเทียน ท่านกลับมาเดี๋ยวนี้นะ หมิงเทียน!”

ฉินหมิงเทียนเดินจากไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งให้เสวี่ยหลานอิงจมอยู่กับความแค้นเคืองใจอย่างแสนสาหัส นางไม่เพียงแค้นเขา แต่นางยังแค้นเสิ่นหนานเซียง ภรรยาเอกของเขาด้วย นางรอเวลามาตั้งนานแต่นางแพศยาคนนั้นก็ยังไม่ยอมตกตายๆ ไปเสีย ยิ่งแค้นเคืองความต่ำช้าก็ยิ่งครอบงำจิตใจ เสวี่ยหลานอิงจึงเริ่มแผนการชั่วร้ายของตนเองทันที นางลอบวางยาพิษในยาบำรุงที่เสิ่นหนานเซียงดื่มทุกวัน จนอีกฝ่ายอาการทรุดหนักล้มป่วย และในเวลานั้นเองก็เป็นช่วงที่เสวี่ยหลานอิงเกิดตั้งครรภ์ขึ้นมาพอดี

ที่ผ่านมานางใช้สารพัดวิธีพยายามหว่านล้อมให้ฉินหมิงเทียนมาหาที่เรือนและใช้ยาปลุกกำหนัดกับเขา เมื่อนางตั้งครรภ์ ก็ได้รับดูแลอย่างดีจากเหล่าบ่าวไพร่และคนในจวน นางถึงกับวางอำนาจบาตรใหญ่ พูดโอ้อวดทุกวันว่าเมื่อบุตรชายของนางคลอดออกมาเมื่อใด นางจะต้องได้เป็นฮูหยินใหญ่คนใหม่อย่างแน่นอน ซ้ำร้ายนางยังด่าทอพ่อแม่สามีที่ตั้งแง่กับนางอีกว่า

“อีแก่สองตัวนี้ น่ารำคาญจริงๆ เมื่อไหร่จะตกตายไปเสียที ตายยากตายเย็น หนังเหนียวเคี้ยวยากยิ่งนัก”

ฉินหมิงเทียนเมื่อได้ทราบเรื่องก็พยายามกล้ำกลืนโทสะลงคอ เพราะยามนี้เขายังไม่อาจกระทำการใดรุนแรงกับนางได้

แต่ทว่าความฝันอันแสนหวานของเสวี่ยหลานอิงกลับไม่เป็นไปอย่างที่นางคิด

วันที่นางเจ็บท้องจะคลอด กลับเคราะห์ซ้ำกรรมซัด นางมีภาวะคลอดยากขึ้นมา บิดามารดาของนางร้อนใจจึงส่งคนมาดูแลบุตรสาว แต่ถึงอย่างไรที่นี่ก็คือจวนตระกูลฉิน ตระกูลเสวี่ยย่อมไม่อาจยื่นมือมาสอดได้ตามใจชอบ และเสวี่ยหลานอิงก็เป็นเพียงอนุคนหนึ่งเท่านั้น ย่อมไม่อาจวางอำนาจได้เท่ากับภรรยาเอก

และช่วงจังหวะชุลมุนวุ่นวายนี้เอง เสวี่ยหลานอิงไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังจะตกหลุมพรางที่ใครบางคนวางเอาไว้

นางเป็นที่เกลียดชังของทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ฉินหมิงเทียน เขาใช้เล่ห์กลบางอย่างและยังสมรู้ร่วมคิดกับหมอตำแยที่ทำคลอดนาง ใช้สมุนไพรบางอย่างที่ทำให้นางไม่อาจคลอดบุตรออกมาได้อย่างราบรื่น แม้เขาจะรู้ดีว่านี่คือบุตรที่เป็นสายเลือดของเขา แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่อาจทำใจยอมให้บุตรที่มีสายเลือดชั่วช้าของเสวี่ยหลานอิงคลอดออกมาได้อย่างปลอดภัย ก่อนหน้านี้เขาสืบพบว่าเสวี่ยหลานอิงลอบวางยาเสิ่นหนานเซียงภรรยาของเขา เขาจึงช่วยนางเอาไว้ได้ทันเวลา และร่วมมือกันตลบหลังเสวี่ยหลานอิง ด้วยการทำให้นางไม่อาจคลอดบุตรออกมาได้และต้องตายตกไปทั้งแม่และลูก!

เสวี่ยหลานอิงทนความเจ็บปวดไม่ไหว นางเสียเลือดมาก สุดท้ายก็ตายจากไปพร้อมกับบุตรในครรภ์ ก่อนตายฉินหมิงเทียนเดินเข้ามาหานาง เขายื่นมือของตนมาจับมือของนางเอาไว้ ก่อนจะโน้มใบหน้ามากระซิบบางอย่างที่ข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไปตายซะเถอะหลานอิง เจ้าคิดหรือว่ายาพิษของเจ้าจะทำอะไรภรรยาของข้าได้ ข้ากับหนานเซียงรู้เรื่องชั่วที่เจ้าทำหมดแล้ว และพวกเราก็วางแผนตลบหลังเจ้า ไม่ให้เจ้าคลอดบุตรออกมาได้อย่างราบรื่น ข้าไม่มีทางยอมมีบุตรกับคนชั่วช้าเช่นเจ้า ข้าไม่เคยรักเจ้าเลยแม้แต่น้อย ยิ่งข้าเกลียดเจ้ามากเท่าใด ก็ยิ่งเกลียดบุตรในครรภ์ของเจ้ามากเท่านั้น!”

เอ่ยจบเขาก็เดินจากไปและไม่ไยดีนางอีก มีเพียงบิดาและน้องชายของนางที่วิ่งเข้ามาหานางและร้องไห้ปานจะขาดใจ

วินาทีแห่งความเป็นตายนี้ ทำให้นางตะหนักได้ว่า การที่นางแย่งชิงไขว่คว้าในสิ่งที่ไม่ใช่ของตนตั้งแต่แรก สุดท้ายก็เหลือเพียงความว่างเปล่า นางไม่คิดเลยว่าฉินหมิงเทียนจะอำมหิตกับนางและบุตรของนางถึงเพียงนี้ นี่เขาเกลียดนางถึงกับอยากจะดื่มเลือดกินเนื้อนางเลยอย่างนั้นหรือ?

นางนึกเจ็บใจที่เขาไม่รักนาง ไม่รักแม้กระทั่งบุตรที่อยู่ในท้องของนาง!

น้ำตาหยดใสไหลลงมาอาบแก้มนวลของหญิงสาว ทว่าคนที่ยื่นมือมาเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้กับนางไม่ใช่ฉินหมิงเทียนแต่กลับเป็นบิดาและน้องชายของนาง

ที่ผ่านมานางมัวแต่จมปลักอยู่กับเรื่องไร้สาระอันใดกัน จึงละเลยและลืมเลือนพวกเขาเช่นนี้

หากเกิดใหม่ได้อีกครา นางอยากจะแก้ไขเรื่องราวในอดีตอีกสักหน

เสวี่ยหลานอิงอยากจะยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าของคนในครอบครัว แต่นางกลับไร้กำลังที่จะทำเช่นนั้น ร่างกายของนางเริ่มชาและอ่อนแรงลงไปเรื่อยๆ ดวงตาคู่งามเริ่มพร่ามัว ก่อนที่ภาพทุกอย่างเบื้องหน้าจะดับมืดไป พร้อมกับเสียงของใครบางคนที่ดังสะท้อนอยู่ในหัวของนาง

เสวี่ยหลานอิง เจ้าทำชั่วมาไม่น้อย แม้จะได้รับโอกาสให้เกิดใหม่เพื่อแก้ไขตนเองอีกหน แต่บาปกรรมที่เจ้าทำก็ยังต้องชดใช้ให้หมด จงไปเกิดใหม่ในร่างเดิมเพื่อสร้างกรรมดีและชดใช้กรรมชั่วไปพร้อมๆ กันเถอะ!