8 ไม่มีวันรัก

คอนโด

เมื่อทั้งสองคนเข้ามาในคอนโด เฟรนด์ที่ยืนอยู่ข้างคนตัวสูงหันบอกกับเขาไป

"เฟรนด์ขอแยกห้องนอนกับพี่ภวินทร์นะคะ"

"เราเป็นผัวเมียกันแล้วนะเฟรนด์ จะให้แยกห้องนอนกันได้ยังไง"

"อย่ามาพูดคำว่าผัวเมียกับเฟรน์นะ เพราะเฟรนด์ไม่ได้ต้องการพี่มาเป็นสามีตั้งแต่แรก เพราะฉะนั้นอย่าพูดคำนั้นออกมาเด็ดขาด เพราะเฟรนด์รู้สึกกระดากหูค่ะ"

"แล้วจะให้พี่พูดว่ายังไงล่ะ ก็ในเมื่อความเป็นจริงเราเป็นผัวเมียกันแล้ว ขาดแต่พฤตินัยเท่านั้นแหละ"

"หยุดพูดได้แล้วค่ะพี่ภวินทร์ เพราะเฟรนด์ไม่อยากฟังคำพูดที่ไร้สาระของพี่ และอย่าพูดคำว่าผัวเมียให้เฟรนด์ได้ยินอีก"

"ก็ได้ พี่จะพยายามก็แล้วกันนะ"

"เฟรนด์จะแยกห้องนอนกับพี่นะคะ"

"แต่พี่อยากนอนกับเธอ พี่อยากนอนกอดเมี... เอ่อ...พี่อยากนอนกอดเธอ"

"แต่เฟรนด์ไม่อยากนอนกับพี่ และเฟรนด์ก็ไม่อยากให้พี่มาแตะเนื้อต้องตัวเฟรนด์ค่ะ"

"ขยะแขยงพี่ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ในเมื่อรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว พี่ภวินทร์ยังอยากจะนอนกับเฟรนด์อีกเหรอคะ"

"ถ้าเธอรังเกียจพี่นัก งั้นเราแยกห้องนอนกันสักพักก็ได้"

"ไม่ใช่สักพักค่ะ แต่เราจะแยกห้องนอนกันตลอดไป จนกว่าจะถึงวันหย่าของเรา"

"พี่ไม่หย่า"

"แต่เฟรนด์จะหย่า เพราะเฟรนด์ไม่ได้รักพี่ และจะไม่มีวันรักด้วย"

"..." เขานิ่งไป พลางรู้สึกจุกอยู่ในคอและเจ็บแปลบที่อกข้างซ้าย เมื่อได้ยินน้ำคำของเธอที่เอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น โดยมีแววตาจริงจังอย่างเห็นได้ชัด

เฟรนด์ที่เห็นเขานิ่งไปจึงคิดได้ว่าเธอคงพูดตรงและแรงเกินไป แต่จะให้ทำยังไงได้ ก็ในเมื่อเธอไม่ได้รักเขาจริงๆนี่ เสียใจก็เสียใจไปสิ อยากจะแต่งงานกับเธอเองทำไม ทั้งที่เขาจะปฏิเสธก็ได้ แต่เขาไม่ยอมทำเอง ในเมื่อเขาเลือกที่จะทำให้เธอหมดอิสรภาพได้ งั้นเธอก็จะทำให้เขาเจ็บปวดกับสิ่งที่เขาเลือกได้เหมือนกัน

ภวินทร์เก็บอาการเสียใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ

"เพื่อความสบายใจของเธอ เธอจะนอนอีกห้องก็ได้ พี่จะไม่บังคับเธอ เธอจะทำอะไรก็ทำได้ตามสบายเลย" พูดจบ เขาก็ก้าวเท้าเดินเข้าห้องนอนไป ปล่อยให้เฟรนด์มองตามแผ่นหลังกว้างที่เข้าไปในห้องนอน ก่อนที่เธอจะไปเปิดประตูห้องนอนที่ติดกับห้องของเขาแล้วเข้าห้องไป

ภวินทร์กับเฟรนด์ใช้เวลาอยู่ในห้องนอนของตัวเองหลายชั่วโมงจนกระทั่งตอนเย็น ทั้งคู่จึงออกจากห้องนอนมาพร้อมกัน ภวินทร์ที่เห็นคนตัวเล็กเปิดประตูห้องนอนออกมาจึงเอ่ยถามออกไป

"หิวข้าวเหรอ"

"ค่ะ" เธอตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"จะออกไปกินข้างนอกหรือจะสั่งมากินที่นี่"

"สั่งมากินที่นี่ก็ได้ค่ะ"

"งั้นเดี๋ยวพี่โทรสั่งให้นะ"

"ค่ะ" รับคำเสร็จ หญิงสาวก็เดินไปหย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟากลางห้องโถงกว้าง ก่อนที่ชายหนุ่มจะกดโทรสั่งอาหาร โดยที่ไม่ต้องถามว่าเธอจะกินอะไร เพราะเขารู้ว่าเธอชอบอะไร และไม่ชอบอะไร

เมื่ออาหารมาส่ง เขาก็ลงไปเอาแล้วจัดการใส่จานนำมาวางบนโต๊ะจนเสร็จสรรพ จากนั้นเขาจึงไปเรียกเธอที่นั่งอยู่ในห้องโถง

"ไปกินข้าวสิเฟรนด์ พี่จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว" ว่าแล้ว ร่างเล็กก็ลุกออกจากโซฟาแล้วเดินไปหย่อนสะโพกนั่ง และจัดการกับอาหารบนโต๊ะไปพร้อมกัน

จนกระทั่งทานเสร็จ เฟรนด์จึงเก็บจานบนโต๊ะเพื่อจะเอาไปไว้ในครัว ทว่า...

"เดี๋ยวพี่จัดการเอง เธอจะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ"

"ไม่ได้หรอกค่ะ เฟรนด์จะเก็บจานไปล้างเอง เฟรนด์จะให้ผู้ชายทำได้ยังไง"

"พี่ทำได้ทั้งนั้นแหละ ถ้าทำให้เฟรนด์อยู่กับพี่แล้วสบายใจ พี่ก็ยอมทั้งนั้น"

"ให้เฟรนด์ช่วยนะคะพี่ภวินทร์ เฟรนด์รู้สึกไม่ดีเลยที่เอาเปรียบให้พี่ภวินทร์ทำอยู่คนเดียว"

"พี่ไม่คิดว่าเธอเอาเปรียบพี่หรอกเฟรนด์ เธออย่าคิดมากเลยนะ"

"เอางั้นก็ได้ค่ะ แต่คราวหน้าพี่ภวินทร์อย่าห้ามเฟรนด์นะคะ"

"อืม เธอไปนั่งเถอะ พี่อยากจะทำหน้าที่สามีให้ดีที่สุด ถึงแม้ว่าเธอไม่ต้องการให้พี่เป็นสามีก็ตาม"

"..." เฟรนด์ชะงักนิ่งไปกับคำพูดของเขา แต่เธอไม่ได้ใส่ใจที่เขาพูดออกมาแบบนั้น ก็ในเมื่อเธอบอกเขาก่อนแล้วนี่ว่าเธอไม่ได้ต้องการเขามาเป็นสามีตั้งแต่แรก แต่เขายังดึงดันเอง อยากจะน้อยใจก็น้อยใจไปสิ ก่อนที่เธอจะผละออกไปจากตรงนั้นแล้วเข้าห้องนอนไป

ภวินทร์มองตามหญิงสาวที่เดินเข้าห้องนอนไป พลางคิดในใจว่าเธอคงไม่แคร์ความรู้สึกของเขาเลยสินะ ถึงได้นิ่งเย็นชากับเขาแบบนั้น แต่เขาไม่คิดจะถือสาเธอหรอก เธอคงโกรธเขามากที่อยู่ๆต้องกลายมาเป็นเมียของเขา ถึงจะแค่นิตินัยก็ตาม

ชายหนุ่มจัดการเก็บจานบนโต๊ะและเอาเข้าไปล้างในครัวจนเสร็จเรียบร้อยแล้วออกมา