7 เปลี่ยนป็นคนละคน

ตอนเที่ยง

เฟรนด์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็ออกมาหาเขาที่รออยู่ในบ้าน จึงเห็นว่าเขานั่งคุยอยู่กับคุณท่านในห้องรับแขก เมื่อภวินทร์เห็นเธอเข้ามาจึงหันบอกกับพิมพ์ภรณ์ที่นั่งอยู่

"ผมพาเฟรนด์ไปเลือกชุดแต่งงานก่อนนะครับแม่"

"ไปเถอะลูก" ว่าแล้ว ชายหนุ่มก็ลุกจากโซฟาแล้วเดินไปหาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้วยสีหน้าหม่นหมอง

จากนั้น ภวินทร์ก็พาเธอไปขึ้นรถและขับออกไป

บนรถ

"ไม่คิดจะคุยกับพี่เลยเหรอเฟรนด์" เจ้าของใบหน้าหล่อหันถามยังร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่สายตาของเธอมองออกไปนอกรถ และตั้งแต่นั่งรถมาเธอก็ไม่คุยกับเขาเลย

"ไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุยนี่คะ"

"แค่แต่งงานกับพี่เธอถึงกับต้องเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยเหรอ"

"คำว่าแค่แต่งงานที่พี่พูดออกมา นั่นมันหมายถึงชีวิตของเฟรนด์ที่ต้องหมดอิสรภาพนะคะ"

"ถึงเราจะแต่งงานกันแล้ว แต่พี่จะให้อิสรภาพเธอเต็มที่ ไม่ว่าเธอจะไปไหนหรือจะทำอะไรพี่ก็ไม่ห้าม เธอทำได้ตามสบายเลย"

"แต่มันก็ไม่เหมือนกับการที่อยู่ตัวคนเดียว ถ้าแบบนั้นเฟรนด์จะรู้สึกสบายใจมากกว่า"

"เธอจะทำอะไร หรือไปเที่ยวที่ไหน พี่ยอมทั้งนั้น"

"ทำไมพี่ถึงต้องยอมเฟรนด์ขนาดนั้นด้วยคะ" เธอหันมาขมวดคิ้วถาม

"คือ...พี่อยากให้เธออยู่กับพี่แล้วรู้สึกสบายใจ และไม่อึดอัดตอนที่อยู่กับพี่ไง"

"ถ้าพี่ภวินทร์อยากตามใจเฟรนด์ งั้นพี่ภวินทร์ก็อย่าจัดงานแต่งงานสิคะ เพราะเฟรนด์ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเฟรนด์แต่งงานแล้ว"

"ไม่ดะ..."

"ไหนว่ายอมได้ทั้งนั้นไงคะ ถ้าพี่ภวินทร์ยอมเฟรนด์อย่างที่พูดจริง งั้นก็ไม่ต้องมีงานแต่งงาน"

"ก็ได้ พี่ไม่จัดงานแต่งก็ได้ แต่เฟรนด์ต้องจดทะเบียนสมรสกับพี่"

"ได้ค่ะ เฟรนด์จะยอมจดทะเบียนสมรสกับพี่ และพี่ก็ห้ามบอกให้ใครรู้เด็ดขาดว่าเราเป็นอะไรกัน"

"เฟรนด์..."

"ไหนว่ายอมได้ทั้งนั้นไงคะ ถ้ายอมก็ห้ามมีข้อแม้ค่ะ"

"ตกลง พี่จะทำตามความต้องการของเธอ และพรุ่งนี้เราจะไปจดทะเบียนสมรสกัน"

"พรุ่งนี้เลยเหรอคะ"

"ใช่ ก็ในเมื่อเธอไม่อยากให้มีงานแต่ง งั้นก็จดทะเบียนสมรสเลยแล้วกัน"

"ทำไมถึงต้องรีบร้อนด้วยคะ ค่อยเป็นเดือนหน้าไม่ได้เหรอ"

"ถ้าอยากจดเดือนหน้า งั้นเธอก็ต้องยอมให้จัดงานแต่ง แต่ถ้าไม่ยอม พรุ่งนี้พี่จะพาเธอไปจดทะเบียนสมรสแทนการจัดงานแต่ง"

"ก็ได้ค่ะ จดพรุ่งนี้ก็ได้" เธอคิดว่าการจดทะเบียนสมรสสามารถปิดเป็นความลับได้ แต่ถ้าจัดงานเลี้ยงคนอื่นต้องรู้แน่นอน เพราะครอบครัวของเขาเป็นคนที่มีชื่อเสียงในสังคม ดังนั้นพอนักข่าวรู้ต้องมาทำข่าวแน่

"ถ้าอย่างนั้นเราไปทานข้าวเที่ยงในร้านใกล้ๆแถวนี้ดีกว่านะ"

"ค่ะ" ว่าแล้ว ภวินทร์ก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล

วันต่อมา

วันนี้ภวินทร์พาเฟรนด์มายังที่ว่าการอำเภอใกล้บ้าน พอรถมาจอดหน้าอำเภอ เฟรนด์มีท่าทีโยกโย้โอ้เอ้ไม่ยอมลงจากรถ ภวินทร์ลงจากรถไปเปิดประตูฝั่งที่เธอนั่งแล้วบอกกับเธอ

"ลงมาสิเฟรนด์"

"เราไม่ต้องจดทะบียนสมรสกันได้ไหมพี่ภวินทร์"

"ไม่ได้"

"แต่เฟรนด์..."

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น รีบลงมาเร็ว เดี๋ยวเราต้องย้ายไปอยู่คอนโดกัน"

"ทำไมต้องไปอยู่คอนโดด้วยคะ แล้วคุณท่านไม่ว่าเอาเหรอคะ"

"แม่เป็นคนบอกพี่เองว่าให้เราไปอยู่คอนโด" เมื่อคืนแม่บอกว่าให้เขาพาเฟรนด์ไปอยู่คอนโด เพราะคนเป็นผัวเมียกันควรแยกบ้านไปอยู่กันส่วนตัว เพื่อที่ทั้งสองจะได้ใช้ชีวิตคู่อย่างมีอิสระ

"เราอยู่ด้วยกันแต่ไม่ต้องจดทะเบียนกันไม่ได้เหรอคะพี่ภวินทร์" เธอยังคงต่อรอง

"เธอขอมากไปแล้วนะเฟรนด์ เมื่อวานเธอก็ขอไม่ให้พี่จัดงานแต่งงาน พี่ก็ยอม พอมาวันนี้เธอจะมาขอไม่ให้จดทะเบียนสมรสอีก พี่ไม่ยอมหรอกนะเฟรนด์"

"อยู่กันไปสักพักค่อยจดก็ได้ค่ะ"

"เธออย่ามาพูดหว่านล้อมพี่ เพราะถึงยังไงวันนี้เราจะต้องจดทะเบียนสมรสกัน ถ้าเธอไม่จด งั้นพี่จะโทรไปบอกแม่"

"จดก็ได้ค่ะ" พูดจบ หญิงสาวก็ลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปในอำเภอด้วยสีหน้ามึนตึง ผิดกับอีกคนยิ้มหน้าระรื่นที่ตัวเองกำลังจะมีเมีย

เมื่อทั้งสองมานั่งที่โต๊ะ เจ้าหน้าที่ก็วางเอกสารลงตรงหน้าคนทั้งสอง ภวินทร์เป็นคนแรกที่หยิบปากกาเซนชื่ออย่างไม่ลังเล เซ็นเสร็จก็หันบอกกับว่าที่ภรรยาที่กำลังนั่งหน้าบูดบึ้งอยู่

"เซนสิเฟรนด์" เขาบอกพร้อมกับยื่นปากกาให้เธอ เธอตวัดสายตามองเขาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ก่อนจะหยิบปากกาจากมือหนามาเซนด้วยท่าทีฝืนใจ เมื่อเธอเซนเสร็จและวางปากกาลง เรียวปากหนาก็ระบายยิ้มออกมาอย่างรู้สึกโล่งใจที่สามารถบังคับเธอให้ยอมจดทะเบียนสมรสได้สำเร็จ จากนั้นทั้งสองจึงพากันไปยังคอนโดหลังใหม่หรูหราที่อยู่ชั้นบนสุด ซึ่งราคาหลายสิบล้านบาท