/ โรแมนติก / สามีพันธกาลรัก / บทที่ 45 คำสาปของสามี

공유

บทที่ 45 คำสาปของสามี

작가: Mamaya Writer
last update 최신 업데이트: 2026-01-13 12:10:41

‘ข้ารอเจ้ามาตลอด’ เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังขึ้นไม่ไกลจากตัวเธอมากนัก ‘มาสิ เจ้าอยากรู้ความลับของเขาหรือไม่ ความลับของคำสาป’

ความลับคำสาปของสามีเธอ!

คำพูดนั้นเป็นแรงจูงใจให้มิราวดีอยากจะรู้ขึ้นมาทันที

“มะ...หมายความว่าอย่างไร”

เธอเอ่ยถามโดยที่ยังไม่หันไปมองด้านหลัง

‘ทุกอย่างที่เจ้าต้องการรู้ คำสาป การแก้คำสาป’

เมื่อได้ยินหญิงสาวก็รีบหันไปมองทันทีจนลืมไปว่าตนนั้นไม่อยากจะเผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับ ทว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นมีเพียงกลุ่มควันสีดำไม่มีรูปร่าง ไม่มีตัวตนและอยู่ใกล้ ๆ กับแผ่นหิน

“คุณจะบอกฉันเหรอคะ แล้วคุณเป็นใครคะ”

‘ใช่ เดินมานี่สิ’

มิราวดีมีท่าทีลังเล เพราะเสียงของหญิงสาวปริศนานี้ดังก้องในหัวมานานราวกับว่ารอคอยเวลาวันที่จะได้พบกับเธอ ท้ายที่สุดแล้วความอยากรู้และ

อยากค้นหาคำตอบที่ชายหนุ่มได้ปิดบังเอาไว้ก็ทำให้ยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอก

เมื่อเดินมาจนถึงหน้าแผ่นหินแล้วจึงได้จ้องมองไปยังกลุ่มควันนั้นอีกครั้ง ความกลัวและอึดอัดใจบอกไม่ถูกราวกับมีดจะปักที่หน้า
이 책을.
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
잠긴 챕터

최신 챕터

  • สามีพันธกาลรัก   บทที่ 60 เปลวไฟแห่งความอิจฉา

    ‘เลิกหวังสักทีแล้วก็คืนร่างของฉันมา !’วิกัญญาสะดุ้งก่อนรีบหันไปมอง มิราวดีเป็นเสี้ยนหนามที่ยังคงอยู่ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรีบกำจัดออกไปให้เร็วที่สุด“ร่างนี้” หญิงสาวยกมือขึ้นทาบอกแล้วยิ้มออกมา “ได้กลายเป็นของข้าแล้ว !”มิราวดีที่วิญญาณอ่อนแรงเต็มทนก็ได้แต่มองวิกัญญาด้วยความโกรธและเสียใจ ความทรงจำครั้งในอดีตชาติบางส่วนก็ได้กลับคืนมา ความรู้สึกที่เหนี่ยวรั้งและผูกมัดราวกับโซ่ตรวนนี้มันมีมาตั้งแต่หลายศตวรรษแล้ว“และข้า...ที่ได้รับพรจากพระเจ้าอีกครั้ง” วิกัญญายิ้มหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข “ส่วนเจ้าควรหายไปซะ !”‘ไม่มีทาง...’วิกัญญายิ้มพลางสาวเท้าเดินเข้ามาหาวิญญาณของมิราวดี แรงและกำลังจากความรักและอาฆาตยังมีมากพอที่จะทำร้ายวิญญาณของอีกฝ่ายได้วิกัญญาใช้แรงเพียงเล็กน้อยบีบไปที่คอของมิราวดี ใบหน้าแสยะยิ้มและหัวเราะราวกับมีชัย “นี่คือผลของเพื่อนที่ทรยศข้า เจ้าแย่งคนรักของข้าครั้งแล้วครั้งเล่า !”วิญญาณของมิราวดีดิ้นทรมานราวกับจะต้องตายอีกครั้งหนึ่ง สิ่งที่สะท้อนตรงห

  • สามีพันธกาลรัก   บทที่ 59 ความสุขจอมปลอม

    ผ่านไปหลายวันวิกัญญาได้ใช้ชีวิตท่ามกลางความสุขที่ได้รับจากพรของเทพครั้นอดีต หล่อนพยายามเรียนรู้เรื่องราวยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไป ทั้งอักขระตัวหนังสือ และความเป็นอยู่ช่วงกลางวันที่เฝ้าคอยของวันหยุด เฝ้าฝันว่าจะเป็นมื้อแรกที่ได้ร่วมรับประทานอาหารกับชายหนุ่มอีกครั้งหลังจากที่พ่อบ้านบอกว่าเขาติดงานจนไม่สามารถมาร่วมรับประทานอาหารสามมื้อกับเธอได้“ศราล่ะ”วิกัญญาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแข็งส่งสายตาเหยียดมองมงคลพ่อบ้านมงคลรู้สึกแปลกใจที่จู่ ๆ การเรียกชื่อของนายท่านเปลี่ยนไป แต่เรื่องชื่อก็ได้คำตอบมาว่าคือชื่อเดิมของนายท่านนั่นเอง“นายท่านให้ผมยกอาหารกลางวันไปห้องทำงานครับ” พ่อบ้านมงคลตอบ ทั้งที่ก็พอดูออกว่าเจ้านายจงใจเลี่ยงไม่พบหน้าภรรยา“ส่วนอาหารกลางวันของคุณ ผมเตรียมไว้ที่โต๊ะเรียบร้อยแล้วครับ”สีหน้าของวิกัญญามีแต่ความไม่พอใจจนซ่อนเก็บไม่อยู่“ทำไมถึงไม่ยอมลงมา”มงคลตกใจแต่ก็ยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ ท่าทางของนายหญิงก็ไม่เหมือนเดิมตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาล ความสงสัยที่เก็บซ่อนไว้ไม่สมควรเอ่ยถา

  • สามีพันธกาลรัก   บทที่ 58 ความจริง

    “ทะ...หมายถึง...อะไรคะ” วิกัญญาลนลาน “ฉันไงคะ...”รชตยังคงมองด้วยสายตาเรียบนิ่ง แตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง ทั้งที่คิดว่าแปลกแต่ก็ไม่กล้าคิดเพราะหญิงสาวตรงหน้าคือภรรยาที่รักของเขาเองแม้รู้อยู่แก่ใจมาตลอด แต่วันนี้ก็ได้คำตอบที่ชัดเจนแล้ว ชายหนุ่มสูดลมหายใจเบือนหน้าหนีราวกับต้องใช้เวลาครู่หนึ่งดึงสติกลับคืนมา“งั้นคุณตอบผมได้ไหม คุณกับผมเราเจอกันครั้งแรกอย่างไร”“คะ” สีหน้าของหล่อนลนลาน ตากลอกไปมา “คุณก็รู้ว่าฉันเสีย...ความทรงจำ...”หล่อนเลิ่กลั่กทำหน้าไม่ถูกและพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก“จริงสิคะ...ฉันจำได้ว่า คุณไม่...เคยกินของหวานนี่คะ”“คุณไม่ใช่....ภรรยา...ของผม” เขากลั้นใจพูดด้วยความเจ็บปวดวิกัญญากัดฟันมองด้วยสีหน้าไม่พอใจ แล้วร้องตะโกนออกมาทันที“ข้าคือภรรยาของท่านนะคะ !”ลักษณะพูดเปลี่ยนไปทำให้เขามองด้วยความแปลกใจ และมั่นใจแล้วว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่มิราวดีอย่างแน่นอน“ไม่ใช่”“ไม่มีทาง ตอนนี้ร่างนี้....ข้

  • สามีพันธกาลรัก   บทที่ 57 สิ่งชั่วร้าย

    สี่สัปดาห์ต่อมาหลังจากที่รักษาตัวในโรงพยาบาลนานหลายเดือน ในที่สุดก็ได้ออกจากที่แห่งนี้สักที วิกัญญาพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับผู้คนในยุคสมัยนี้ แต่คำพูดและคำสนทนาก็ยังไม่ชินมากนักรวมถึงตัวอักษรด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้หล่อนจึงตัดสินใจที่จะแกล้งความจำเสื่อม และเลือกที่จะจำได้เพียงชายหนุ่มเท่านั้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องและนั่งลงที่ปลายเตียง เธอก็เอื้อมมือรั้งตัวของชายหนุ่มไว้ สายตาส่งยั่วยวนราวกับรอคอยและเฝ้ารอมานาน“อยู่เป็นเพื่อน...ได้ไหมคะ” น้ำเสียงหวานเปล่งออกมาก่อนที่จะขยับตัวลุกขึ้นไปกอดชายหนุ่มทางด้านหลัง “...คิดถึงมากเหลือเกินค่ะ”รชตรู้สึกตกใจเล็กน้อยที่ท่าทางและนิสัยของภรรยาดูแปลกไปจากเดิม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรักเหมือนเดิมชายหนุ่มขยับตัวหันมาจุมพิตที่ขมับของหญิงสาว“ผมจะมาอยู่เป็นเพื่อนคุณแน่นอน คุณพักผ่อนเถอะ”รอยยิ้มปรากฏที่ใบหน้าเขา วิกัญญาได้แต่มองด้วยความปรารถนา ที่เฝ้ารอมาทั้งชีวิตเพียงรอยยิ้มและจุมพิตที่แสนอ่อนโยนจากผู้ชายคนนี้“ค่ะ” เธอยิ้มและส่งสายตาหวานให้ มองเขาเดินจากไปด้วยความสุขที

  • สามีพันธกาลรัก   บทที่ 56 ทวงคืนร่าง

    วินาทีที่วิกัญญาใช้มีดแทงเข้าที่หัวใจอลิชาจนหมดลมหายใจ เลือดจากหัวใจหญิงสาวไหลสู่พื้น มิราวดีก็รับรู้ถึงความเจ็บปวดไปทั่วร่างและไม่นานนักก็เกิดแสงปรากฏขึ้นล้อมเป็นอักขระที่อ่านไม่ออกเสียงหัวเราะดังไปทั่วราวกับว่าความสุขจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้าวิกัญญายังคงทำพิธีต่อไป สังเวยด้วยเลือดของมนุษย์และสัตว์ตามตำราโบราณจนครบหมดสิ้น ภายในที่แห่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วจนน่าสะอิดสะเอียนมิราวดีได้เพียงแต่ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูกมองร่างของหญิงสาวนอนจมกองเลือดจนแทบเหือดแห้ง ไม่นานนักก็มีแสงส่องสว่างไปทั่ว ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับสู่สภาพเดิม วิกัญญาในตอนนี้ราวกับคนไร้สติ เธอหัวเราะและเดินเข้ามากอดร่างของชายหนุ่มด้วยความรัก ทว่า...‘กรี๊ด ~~~’ เสียงกรีดร้องของวิกัญญาดังขึ้นโหยหวนอย่างทรมาน และไม่นานนักร่างกายก็ราวกับมีไฟประทุออกมา เธอถอยออกห่างจากร่างของชายหนุ่มแล้วกุมไหล่ทั้งสองข้างก่อนทรุดตัวลงกับพื้น‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น ! ข้าทำทุกอย่าง...ตามที่ตำราเขียนไว้แล้ว’วิกัญญามองมือทั้งสองข้างของตนที่มีไฟจากในกายแผดเผาออกมา เสียงร้องด้วยความทรมาน

  • สามีพันธกาลรัก   บทที่ 55 เรื่องในอดีต

    มิราวดีแรงเริ่มตกจนแทบก้าวไม่ออก แต่ก็ยังก้าวต่อไปไม่สนเสียงฝีเท้าที่ไล่ตามหลังมา เมื่อเริ่มเห็นปลายทาง มีแสงไฟจากตึกสูงทำให้หัวใจของเธอรู้สึกตื่นเต้น ใช่แล้ว ใกล้จะหนีพ้นจากขุมนรกนี้เสียทีแฮก ... แฮก เสียงหายใจหอบดังขึ้นเป็นระยะ ทั้งเหนื่อย และอ่อนล้ามาหลายชั่วโมง เมื่อใกล้ถึงปากทางของถนนใหญ่มิราวดีไม่รอช้าที่จะรีบมองอย่างมีความหวัง“เร็ว อยู่ทางนี้ !”หญิงสาวหันมองกลับไปด้วยระยะที่ห่างกันไม่มากนัก ขาก็แทบก้าวต่อไม่ไหวอีกแล้ว อีกนิด ... แค่ออกจากซอยนี้ไปอาจจะหาใครสักคนช่วยได้ !มิราวดีรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายวิ่งออกไปยังถนนใหญ่ เสียงแตรรถแสงไฟทำให้รู้สึกดีใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าแตรรถที่บีบนั้นคือการส่งสัญญาณบอกเธอนั่นเองดวงตากลมหันมองรถที่แล่นมาอย่างเร็ว แสงไฟหน้ารถส่องเข้าสว่างจ้าจนแทบมองไม่เห็น รวมทั้งเวลานี้ ร่างกายก็ไม่มีแรงมากพอที่จะหนีอีกต่อไป ในเสี้ยววินาทีที่พยายามจะดิ้นรนต่อชีวิต ควันสีดำกลับปรากฏขึ้นรอบตัวและปิดบังหนทางข้างหน้าเอาไว้ กว่าจะรู้ตัวอีกทีรถที่แล่นเข้ามาด้วยความเร็วสูงชนเข้ากับร่างของหญิงสาวจนกระเด็นไปอีกหลายเมตร ก่อนที่ร่างทั

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 책을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 책을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status