7 เปลี่ยนวิธีใช้หนี้

หญิงสาวที่กำลังง่วนอยู่กับการตรวจทานเอกสารงบการเงินบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ชะงักมือลงทันที เธอถอนหายใจยาวก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตามารดาด้วยสายตาเรียบเฉย

“เจสบอกไปเมื่อตอนเย็นแล้วไงคะแม่ ว่าเจสไม่ได้คิดอะไรกับคุณวิณณ์เกินกว่าคนรู้จัก และที่สำคัญที่สุดเจสไม่เคยมีความคิดเอาชีวิตตัวเองไปแลกคอนเนกชันธุรกิจของใคร” น้ำเสียงของเธอเย็นชา

“อย่ามาเป็นเด็กเอาแต่ใจ เอาตัวเองเป็นที่ตั้งตอนนี้นะเจสสิก้า!” คุณมณฑาเริ่มเสียงดังขึ้นด้วยความขัดใจ

“โลกของธุรกิจมันไม่ได้หมุนด้วยความมั่นใจอย่างเดียว! ต่อให้แกจะเก่งแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีบารมีและฐานอำนาจที่แข็งแกร่งค้ำหัวไว้ พ่อแกไม่อยู่แล้วนะเจส...วันหนึ่งที่ล้ม มันก็ไม่มีใครช่วยพยุง!”

“แล้วทำไมเจสจะต้องรอให้คนอื่นมาช่วยพยุงด้วยค่ะ?” เจสสิก้าผุดขึ้นยืนเต็มความสูง ท่วงท่าสง่าผ่าเผยถูกแทนที่ด้วยความแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยว เธอประสานสายตากับมารดาอย่างไม่เกรงกลัว

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา เจสพิสูจน์ให้เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าฝีมือการบริหารของเจสทำให้บริษัทโตขึ้นมากแค่ไหน เจสทำงานหนัก นำทัพขยายตลาดด้วยตัวคนเดียวมาตลอด เจสเก่งพอ เจสมั่นใจว่าศักยภาพของเจสคนเดียวก็พาธุรกิจของเราไปไกลโดยไม่ต้องพึ่งบารมีหรือยอมก้มหัวขอความช่วยเหลือจากผู้ชายคนไหนทั้งนั้น!”

“เจสสิก้า! แกกำลังดูถูกความหวังดีของแม่!”

“เจสไม่ได้ดูถูกความหวังดีค่ะ แต่เจสเกลียดการโดนขีดเส้นชีวิต ชีวิตของเจส....เจสขอเลือกเอง และจะไม่ยอมแต่งงานกับคนที่เจสไม่ได้รัก เพียงเพราะมันเป็นผลประโยชน์ของแม่เด็ดขาด!” เจสสิก้ากำมือแน่น ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความโกรธ

สิ้นคำพูดนั้นความเงียบอันหนักอึ้งก็เข้าครอบคลุมห้องทำงาน สองแม่ลูกจ้องหน้ากันด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น คุณมณฑาหน้าตึงด้วยความโกรธที่ลูกสาวไม่ยอมลงให้ ในขณะที่เจสสิห้าหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานทันทีพร้อมกับปิดหระตูเสียงดังสนั่น

เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอนส่วนตัว เจสสิก้าทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง อารมณ์กรุ่นโกรธยังคงตกค้างอยู่ในอก เธอพลักตัวไปมาบนเตียงกว้างเป็นรอบที่เท่าไรไม่รู้ เธอทะเลาะกับมารดาเพราะเรื่องนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่ท่านก็ไม่เคยลดราละเลิกเรื่องจับคู่ให้เธอเสียที เสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็นจังหวะเหมือนแรงกดดัน ในเมื่อข่มตาให้หลับไม่ลง เธอก็จุดไหในอกด้วยการลุกขึ้นมาแต่งตัว เมคอัปจัดเต็มกับชุดเดรสโทนเข้มเรียบหรู ก่อนจะพาตัวเองออกไปหาเครื่องดื่มเย็น ๆ ในคลับหรูใจกลางเมือง

บรรยากาศครึกครื้น แสงไฟสลัวและเสียงเบสหนัก ๆ ช่วยดึงเธอออกจากความเงียบได้บ้าง เจสสิห้านั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์หมุนแก้วคอกเทลในมือช้า ๆ ทว่าสายตาจับจ้องไปที่ของเหลวใสอย่างไร้จุดหมาย

“มาดื่มคนเดียวในสถานที่แบบนี้ ไม่กลัวอันตรายเหรอครับ?”

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นข้างตัว เจสสิก้าหันไปมองก็พบกับเพลิงในลุกสบาย ๆ แต่กลับมีเสน่ห์อย่างประหลาด เขาสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเนอร์ก่อนจะขยับเข้ามานั่งข้างเธอ

“คนอย่างฉันน่ากลัวกว่าสถานที่พวกนนี้เยอะ” เจสสิก้าแค่นยิ้ม เหยียดริมฝีปากตอบกลับอย่างไม่ยอมคน เพลิงหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมกริบมองสบตาเธออย่างไม่เกรงกลัว

“นั่นสินะ....แต่ดูเหมือนคนน่ากลัวแถวนี้จะมีเรื่องให้คิดจนตาโรยเลย”

บทสนทนาที่เริ่มต้นด้วยการประชันอารมณ์ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเรียบง่ายตามฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทั้งคู่เปิดปากคุยกันถึงภาระหนี้สินสามสิบล้านบาทที่แขวนอยู่บนหัว เรื่องนี้มารดาของเธอยังไม่รู้เรื่อง เพลิงพูดถึงมันด้วยท่าทีสบาย ๆ ทว่าแววตาจริงจัง ขณะที่เจสสิก้าฟังคำยืนยันของเขาแล้วก็ได้แต่ประเมินคนตรงหน้าด้วยสายตาเฉียบขาด

‘เด็กเมื่อวานซืนอย่างเขา... ต่อให้ตั้งใจแค่ไหน จะไปหาเงินสามสิบล้านมาคืนทันได้ยังไง’ เจสสิก้าคิดในใจ ความเป็นจริงทางบัญชีมันบีบให้เธอรู้ว่าโอกาสได้เงินคืนตามกำหนดเวลาแทบเป็นศูนย์ คงไม่พ้นพายุต้องมาตามใช้หนี้แทน

“มานั่งทำหน้าระรื่นอยู่ตรงนี้ ไม่คิดจะไปดิ้นรนหาเงินมาคืนฉันบ้างหรือไง”น้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงความกดดันเอ่ยขึ้น ขัดจังหวะคนที่กำลังนั่งทอดอารมณ์อยู่พักใหญ่

ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน เขาค่อย ๆ หันกลับมามองใบหน้าเนียนเฉียบของคนตรงหน้า รอยยิ้มกรุ้มกริ่มจุดขึ้นที่มุมปากก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

“คืนแน่ครับ... แต่แหม ผมเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าพี่เป็นเพื่อนสนิทกับพี่ชายผม ถึงว่าล่ะ...”

“ถึงว่าอะไร?”หญิงสาวขมวดคิ้ว กอดอกมองอีกฝ่ายด้วยสายตาจับผิด

“ก็ถึงว่า...” เขาเว้นจังหวะ เลื่อนสายตามองสบตาคนฟังอย่างมีความหมาย “เจ้าหนี้คนสวยถึงยอมปล่อยเงินกู้ให้ผมง่าย ๆ แถมให้ยอดเยอะขนาดนี้ คงไม่ใช่เพื่อนธรรมดาแล้วมั้งครับ?”