Novels by CORDIA/เดือนสิบ

ครั้งล่าสุดที่ไปเจอกันเมื่อสี่ปีก่อน อองตวนชวนเขาออกเที่ยวทุกคืนทำให้เขากลัวว่าน้องชายจะถูกผู้หญิงหลอกหรืออาจจะจับทำผัว แต่พ่อปลาไหลไม่ยอมให้ใครจับง่าย ๆ อองตวนมีวิชาเอาตัวรอดเก่งกว่าพี่ชายอย่างบรู๊คลินเสียอีก “สาวไทย…. ก็ไม่แพ้สาวผมบลอนซ์ที่บ้านเราเลยนะ แอดไลน์ไว้คนหนึ่งเดี๋ยวไปคุยรายละเอียดก่อนดีกว่า ถ้าพี่ไม่มีอะไรขอตัวนะครับ”“ป้องกันด้วยล่ะ”“ครับผมมม”น้องชายเดินออกจากห้องไปแล้ว แม้จะเหนื่อยเพลียกับงานที่ตนเองไม่ถนัดเพียงใดแต่ทว่าบรู๊คลินไม่เคยย่อท้อหรือยอมแพ้ เขายอมเลิกทำงานที่ตนเองรักมาบริหารงานของบิดาอย่างเต็มตัว บรู๊คลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูความเคลื่อนไหวของใครบางคน เฟซบุ๊กของเอเนร่าบล็อกเขา เขาจึงต้องเปิดใช้งานบัญชีเฟซบุ๊กตัวใหม่เพื่อส่องหญิงสาวแทนแต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อเปิดหน้าเฟซบุ๊กของหญิงสาวปรากฏว่าเธอไม่ได้ตั้งค่าความเป็นส่วนตัวแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเอเนร่าจะให้เห็นแต่เฉพาะเพื่อนในเฟซบุ๊กเท่านั้น แม้จะแปลกใจแต่ก็ดีใจไม่น้อยเลยที่อย่างน้อยได้เห็นความเคลื่อนไหวของคนรักสาวแล้ว เมื่อเลื่อนดูไทม์ไลน์ของเธอไปเรื่อย ๆ เอเนร่ามักจะโพสทุกอย่างลงในเฟซบุ๊กอยู่ตลอด

‘เฮ้อ…. ผมไม่รู้จะพูดไงดี มีผู้ชายคนหนึ่งสั่งคนมาจับตัวผม เขาบังคับให้ผมไปรับเป็นพ่อของลูกในท้องของพี่นานะ แต่ผมกับพี่นานะเราไม่ได้เจอกันมานานแล้วนะ’“บรู๊คลินเหรอ” น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยถาม‘ใช่ เอเนร่าที่รัก คุณรู้หรือเปล่าว่าเขามีผู้หญิงอีกคน คู่หมั้นของคุณไม่ได้มีคุณคนเดียว ผมหวังดีเลยบอก….’ ไมค์เว้นจังหวะการพูดเล็กน้อยเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของปลายสาย เขาเชื่อว่าวิธีนี้จะทำให้เขาได้ตัวและหัวใจของเอเนร่ากลับมาอีกครั้ง รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนใบหน้าขาวตี๋เมื่อเขาคิดว่าตนเองเป็นต่อในเกมรักนี้ ลิ้นร้อนดุนดันกระพุ้งแก้มข้างซ้ายระหว่างรอการตอบกลับจากคนปลายสาย เอเนร่านิ่งเงียบไปนาน“ฉันรู้แล้วและฉันก็รู้ด้วยว่าเธอท้อง”‘หา!? รู้แล้วเหรอ แล้วทำไม….’ คำตอบที่ได้รับผิดจากที่คาดการณ์ไปมากเลยทีเดียว ไมค์หน้าเหวอเมื่อรู้ว่าเอเนร่ารู้เรื่องทุกอย่าง แต่ทำไมถึงยังไม่ถอนหมั้นกับบรู๊คลิน“ขอบคุณมากนะไมค์ที่ส่งข่าวมาบอก ส่วนเรื่องที่เขาบังคับให้คุณรับผิดแทนฉันจะจัดการให้”‘คุณไม่โกรธเขาหรือเอเนร่า’“โกรธค่ะ ฉันโกรธมาก เลยหนีมาอยู่อเมริกาไงคะเดี๋ยวใจเย็นลงฉันจะกลับไปเคลียร์ให้ ถ้าคุณไม่ใช่พ่อก

“ลูกรัก แม่เคยพลาดเรื่องความรักมาแล้วครั้งหนึ่งเพราะแม่ไม่ยอมทำตามหัวใจของตนเอง และแม่ไม่อยากให้ลูกผิดพลาดและเสียใจกับสิ่งที่ลูกกำลังคิดตัดสินใจอยู่ ตอนนั้นแม่ยังเด็กมาก แม่กลัวคุณตาคุณยายของลูกไม่ให้อภัยและตัดขาดจึงยอมทิ้งลูกทิ้งคนที่ตัวเองรักกลับไปเรียนต่อและทำตามความต้องการของผู้ใหญ่ แม่เสียใจและรู้สึกผิด ฝันดีนะจ๊ะ”คำพูดของแม่ยังติดตราตรึงในหัวใจ เขาเข้ามาในชีวิตเธอและเป็นเพราะเธอเองที่ดึงเขาเข้ามาในความสัมพันธ์สวาทครั้งนี้ มันไม่ควรจะเกิดขึ้นตั้งแต่แรก แม้เธอกับบรู๊คลินจะไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดเลย แต่ทว่าเขาเป็นเพื่อนรักของวินซึ่งวินเป็นพ่อแท้ ๆ ของเธอทำไมการนับญาติมันช่างยุ่งเหยิงแบบนี้ เขาเรียกพ่อว่าพี่ ถึงว่าสถานะจะเปลี่ยนแปลงไปแล้วก็ตามแต่บรู๊คลินยังคงเรียกสรรพนามเดิมที่เคยเรียกวิน หรือเธอจะยุติความสัมพันธ์กับเขาไปเลยเรื่องราวทุกอย่างจะได้จบและคลี่คลาย เขาเองจะได้รับผิดชอบในสิ่งที่ตนเองกระทำลงไปเอเนร่าหยิบโทรศัพท์เครื่องเล็กขึ้นมาเปิดเครื่องอีกครั้ง เธอปิดเครื่องและตัดขาดจากทุกคนในเมืองไทยไปหลายวันแล้ว เมื่อเปิดเครื่องและเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตจึงปรากฏข้อความยาวเหยี

หนุ่มตี๋หน้าถอดสีเมื่อบุคคลตรงหน้าล่วงรู้ความลับของเขามากกว่าที่คาดการณ์ไว้ ซึ่งนั้นทำให้ไมค์ไม่สามารถประมาทได้อีกแล้ว เขาต้องระวังและวางตัวให้ดีกว่านี้เพื่อให้อีกฝ่ายตายใจ เข้าใจว่าเขายอมแพ้แล้ว “ตกลงผมจะยอมช่วยคุณก็ได้”ดวงตาเบิกกว้างตกใจเล็กน้อยบรู๊คลินแปลกใจเหตุใดไมค์ถึงยอมเขาอย่าง่ายดายเช่นนี้ ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำลายยกเรื่องนู่นเรื่องนี้มาบังคับขู่เข็ญ บรู๊คลินยกมุมปากเล็กน้อยอย่างพึงพอใจเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่ตนต้องการแล้ว ขอเพียงเท่านี้ขอเพียงให้เอเนร่ายอมรับฟังเขาบ้าง เขาไม่ได้คาดหวังให้หญิงสาวเชื่อคำพูดของไมค์ หากเอเนร่าไม่เชื่อเขายังมีแผนสำรอง“ดี แกตัดสินใจถูกแล้วที่เลือกทำแบบนี้ ฉันจะปล่อยแกไปแต่แกอย่าหวังว่าจะหนีฉันพ้น ส่วนเรื่องลูกแกฉันจะช่วยพูดกับนานะให้” บรู๊คลินยื่นข้อเสนอแก่ไมค์ เขายินดีตอบแทนไมค์และเขาเป็นผู้ใหญ่ที่ดีไม่รังแกหรือเอาเปรียบเด็ก ไมค์พนักหน้ารับไม่ได้พูดอะไรต่อ เอเนร่านั่งมองหิมะตกอยู่ริมหน้าต่างขณะนี้เป็นเวลาสามทุ่มครึ่ง เธอกำลังเข้านอนแต่ทว่าใจเจ้ากรรมกลับล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าคิดถึงใบหน้าคมคายของคุณอารูปหล่อกล้

มือขาวเรียวสั่นเทายื่นออกไปหยิบซองกระดาษสีน้ำตาล เขารู้สึกอับอายเมื่อมือมันสั่นไม่หยุดหนึ่งในฝรั่งร่างยักษ์หัวเราะออกมาเบา ๆ ราวกับว่ากำลังเยาะเย้ยเขา เมื่อเปิดออกมาดูปรากฏรูปถ่ายจำนวนสองใบ หนึ่งในรูปนั้นคือเขากับนานะกำลังนั่งคลอเคลียเกยตักกันในร้านอาหารกลางคืนแห่งหนึ่ง ละรูปถ่ายของนานะคนเดียว นี่นานะเป็นเด็กเลี้ยงของผู้ชายคนนี้หรอก ฉิบหายแล้วกู"ผมขอโทษครับ ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าพี่ผู้หญิงคนนี้เป็นผู้หญิงของคุณถ้าผมรู้ผมจะไม่ยุ่งเลย อย่าทำอะไรผมเลย" ไมค์พูดรัวขอโทษขอโพยเลิ่กลั่ก เขาไม่น่าไปยุ่งกับผู้หญิงอันตรายคนนี้เลย สองมือยกขึ้นพนมไหว้ท่วมหัว เกิดมาไม่เคยต้องมาทำอะไรแบบนี้เลย"แกรู้จักผู้หญิงคนนี้ แล้วตอนนี้แกกับเธอก็ยังกินกันอยู่" บรู๊คลินถามอย่างใจเย็น"เอ่อ…คือ ชะ ใช่ครับรู้จักครับ ตะ แต่ ผมกับเขาไม่ได้เจอกันสักพักแล้วนะครับ" ไมค์ตอบตะกุกตะกัก"สองเดือนที่แล้ว แกยังอยู่กับเธอใช่ไหม ตอบ!!!!""ครับ!!" อารามตกใจทำให้ไมค์บ้าจี้ตอบ"เธอท้อง ฉันอยากให้แกไปสารภาพกับคู่หมั้นของฉันว่าคนที่เป็นพ่อของเด็กในท้องนานะคือแก"ไมค์ผงะตกใจเมื่อรู้ว่านานะตั้งท้อง แต่ก็ต้องมาตกใจเมื่อเขาต

"มีอะไรหรือครับพี่" บรู๊คลินร้อนใจเมื่อวินไม่ยอมเปิดปากพูดออกมาเสียที"เอเนร่ากำลังไปอเมริกา""ห๊ะ!!? ผมต้องรีบไปห้ามเธอ""เดี๋ยวบรู๊ค! นั่งลง นายน่าจะรู้นิสัยของเอเนร่าดีนะ" วินเตือนสติ วินเชื่อว่ายังไงเอเนร่าไม่มีทางฟังบรู๊คลินแน่นอน ไปห้ามตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์เขากำกำปั้นทุบศีรษะตนเองเพื่อระบายอารมณ์ เรากำลังจะมีความสุขกันแล้วแต่ทำไมต้องเกิดเรื่องราวให้บาดหมาดกันแบบนี้ด้วย แค่สี่เดือนที่ต้องห่างกันก็สร้างความทรมานให้เขาจนแทบขาดใจ แต่นี้หญิงสาวเป็นฝ่ายหนีเขาไปเอง ทั้ง ๆ ที่เขายังไม่ทันได้อธิบายความจริงให้เธอเข้าใจเลยแม้แต่คำเดียว บรู๊คลินสบถคำด่าออกมาอย่างไม่เกรงใจคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆดวงตาแดงก่ำแต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด วินเห็นใจและเข้าใจเขาจึงตบบ่าของเพื่อนรุ่นน้องเบา ๆ อย่างปลอบใจ เขาเชื่อว่าเอเนร่าจะต้องเข้าใจและให้อภัยบรู๊คลิน สำหรับเรื่องนี้มันเป็นเรื่องของคนสองคนส่วนเขาเป็นพ่อจึงไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของลูกสาว เอเนร่ารักบรู๊คลินข้อนี้เขารู้แก่ใจและเขาเชื่ออีกว่าบรู๊คลินจะสามารถเอาชนะใจเอเนร่าได้ ไม่ช้าก็เร็ว"นายจะค้างที่นี่ก็ได้นะ เดี๋ยวพี่จะขึ้นไปคุยกับอริส" วินบอก บรู

กรุงเทพมหานคร แสงสว่างได้นำพาทั้งสองมายังบ้านของธาดา ซึ่งเป็นบ้านหลังที่ทั้งคู่มีความทรงจำที่ดีร่วมกันมาหลายเดือน ในบ้านหลังนี้ยังมีหมวดตะวันอยู่ด้วยเพราะในขณะที่เจ้าของบ้านไม่อยู่ ธาดาได้ฝากฝังให้เพื่อนรักมาอยู่ดูแลและเฝ้าบ้านให้ ซึ่งผู้หมวดตะวันก็กำลังงีบหลับอยู่บนโซฟาตัวยาวหน้าโทรทัศน์ ปรางเงยหน้ามองสามีด้วยสายตากรุ้มกริ่มมีความคิดบางอย่างแอบแฝง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าไปหาบุคคลที่นอนหลับอยู่“พี่ตะวันขา........”“หืม?” เมื่อได้ยินเสียงแว่ว ๆ จึงสะลึมละลือตื่นขึ้นมา เข้าใจว่าตนเองหูฝาดไปหรือไม่ เพราะบ้านทั้งหลังมีเพียงเขาคนเดียวที่เป็นสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ที่นี่ ดวงตาเปิดกว้างมากขึ้นมองเห็นอะไร ๆ ชัดเจนมากยิ่งขึ้น ทันใดก็ตามาด้วยเสียงร้องตกใจปนดีใจที่ได้เห็นคนสองคนที่เขาโคตรคิดถึงและเฝ้ารอคอย“เฮ้ย!!!! ไอ้หมอ น้องปราง จริงเหรอ พวกมึงกลับมาแล้ว!” หมวดตะวันโผกอดเพื่อนรักแน่น แถมยังฉวยโอกาสกอดเมียเพื่อนด้วย ธาดารู้ทันรีบดึงร่างบางของภรรยาไปหลบด้านหลังตนเอง“เฮ้ย เมียกู ไอ้นี่ วอนซะแล้ว”“โทษทีมึง กูลืมตัว ว่าแต่กลับมาเมื่อไหร่ กลับมาได้ยังไง มึงรู้ไหมว่าแม่มึ

ส่วนหมื่นพรรธน์ยศหลังจากที่เขาได้แต่งงานกับแม่เดือนแรม ช่วงนี้แม่เดือนแรมมีครรภ์อ่อน ๆ แถมยังมีอาการแพ้ท้องหนักไม่สู้ดีนัก เหม็นกลิ่นอาหาร อยากแต่จะกินของแปลก ๆ ไข่มดแดง หนูนาย่าง หรือแม้แต่เนื้อวัวสด ๆ จิ้มกับน้ำจิ้มแจ่วรสขม ท่านหมื่นจึงต้องดูแลเมียอย่างใกล้ชิด เพราะแบบนี้เขาจึงไม่ได้แวะไปหาลูกสาวที่เกิดจากแม่เกสรเลย นอกเสียจากขุนปวรรัชดลจะนัดเจรจาเรื่องงานเท่านั้นจึงจะแวะไป ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเขาไม่ต้องการให้เกิดปัญหากับสหายรัก หลังจากที่ผัวของแม่เกสรรู้เรื่องพ่อที่แท้จริงของแม่แสงดาว เขาก็ไม่สบายใจเท่าใดนักถึงแม้ว่าขุนปวรรัชดลจะไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้เลยก็ตาม“แม่ อยากกินสิ่งใดฤา พี่จักให้พวกบ่าวหามาให้จงได้”“ข้าเวียนหัว ข้าคิดถึงแม่ ฮือ” นี่ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เขาต้องพบเจอ นั่นคืออารมณ์แปรปรวนของเมียสาว“โอ๋ ๆ อย่าร้องไห้เมียพี่”“คุณหญิงเดือนมาเจ้าคะหมื่นท่าน” บ่าวรับใช้คลานเข่าเข้ามาหาเพื่อแจ้งข่าว“ท่านแม่”“ลูกแม่ เป็นเยี่ยงไรบ้าง เจ้าร้องไห้รึ” แม่เดือนรีบโผเข้ากอดลูกสาว เมื่อเห็นน้ำตาของผู้เป็นลูกสาว สายตาดุก็ตวัดมองหน้าเจ้าลูกเขยตัวดี ท่านหมื่นรีบยกมือห้าม อย่าเพิ่งเข้าใ

1 เดือนต่อมา เมื่อเรื่องราวต่าง ๆ ถูกคลี่คลายและจบลงด้วยดีทำให้เรือนท่านพระยาเกรียงไกรกลับมาสดใสอีกครั้ง ขุนปวรรัชดลยอมรับแสงดาวเป็นลูกสาวและยอมให้อภัยภรรยาเนื่องด้วยเหตุผลที่กระทำลงไปนั้นเขามีส่วนผิด ที่สำคัญเขารักหนูน้อยแสงดาวนี้เต็มหัวใจไปแล้วจึงยากจะไม่รักได้ นิ่มถูกส่งตัวกลับไปหาท่านป้าปิ่นทองด้วยเหตุผลที่ว่าขุนปวรรัชดลต้องการทุ่มเทหัวใจและเวลาทั้งหมดให้กับลูกสาวและภรรยา"แม่ปราง""พี่หมอ" ธาดาซึมซับความเป็นชาวกรุงศรี ทั้งการใช้ชีวิตการกินและการพูดจา ด้วยความที่ธาดาไม่ได้ดูแลผิวพรรณอย่างสม่ำเสมอเพราะที่กรุงศรีไม่มีครีมบำรุง หรือแม้แต่ที่โกนหนวดเครา ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้มีริ้วรอยและหนวดเคราขึ้นเป็นตอแข็ง"คิดถึงทุกคนที่บ้านไหมคะ" ปรางถามอย่างเข้าใจความรู้สึกของคนที่จากบ้านมาไกล และไม่รู้จะมีโอกาสได้กลับไปอีกไหม"คิดถึงครับ ป่านนี้ไอ้หมวดคงถูกเคล้นหาความจริงว่าผมหายตัวไปไหนแล้วละมั่ง""แล้วที่ทำงานของพี่หมอเล่า" เธอหมายถึงโรงพยาบาลที่หมอธาดาทำงานอยู่"ผมหายไปนานขนาดนี้เขาคงไล่ผมออกแล้วล่ะ อีกอย่างอาจจะถูกถอนหุ้นไปหมดแล้วก็ได้" ธาดาพูดติดตลก"หมายถึง….ไม่ได้ทำงานหรือ

ขุนปวรรัชดลระบายความโกรธด้วยการซัดฝ่ามือของบนใบหน้าของนางแต้มเต็มแรง"ลูกใคร!!!!? บอกกู!!!!!" เสียงตะคอกถามดังลั่น ทำให้คนถูกตบเบิกตาโพลนด้วยความหวาดกลัวมองหาที่พึ่งซึ่งยืนอยู่ไกลจากที่ตนนั่ง ทำให้ต้องรีบยกมือไหว้ขอชีวิต"ขุนท่าน….. ฮือ…..อย่าทำบ่าวเลยหนา บ่าวกลัว บ่าวทะ ท้องอยู่หนาเจ้าค่ะ" แต้มเอาลูกมาอ้าง หวังให้ท่านขุนเห็นใจ"กู….ถาม….ว่า….ลูกใคร!!! ห๊ะ!!!! มึงกล้าหลอกกูงั้นรึอีชั่ว!!!""โอ๊ย!!! เจ็บ กลัวแล้ว ๆ ฮือ" ขุนปวรรัชดลฟาดฝ่ามือใส่แต้มอีกครั้ง และเขาไม่สนใจแล้วว่าท้องหรือไม่ท้อง เพราะเด็กในท้องไม่ใช่สายเลือดของเขา แถมยังให้มารดาเขาดูแลปรนนิบัติมันอย่างดี"พี่แปด ใจเย็นก่อนเถิด" ปรางพยายามขอให้พี่ชายใจเย็นลง ซึ่งเสียงของเธอเปล่าประโยชน์เมื่อขุนปวรรัชดลไม่ฟังอะไรเลย เสียงทะเลาะกับบนเรือนทำให้เมฆที่นั่งรออยู่ด้านล่างกระวนกระวายใจ เพราะหนึ่งในนั้นคือเสียงของแต้ม ทำให้เขาก้าวขึ้นเรือนด้วยความหวาดหวั่น คนมีชนักติดหลังจึงกลัวจนขวัญเสียแต่ก็ต้องยอมเพราะนั่นคือลูกของเขา เขาคงยอมไม่ได้ที่จะเห็นเมียกับลูกถูกทำร้ายเช่นนี้ นิ่มยืนอยู่หน้าห้องของตนเองเพราะเสียงดังทำให้เธอนอนก

"มิเป็นไร เพราะข้าจักถามเอง แม่แสงดาวมิใช่หลานข้ามิใช่ลูกสาวของพี่แปดใช่ฤๅไม่""พูดบ้ากระไรของเจ้า แสงดาวจักมิใช่ลูกของพี่ขุนได้เยี่ยงไร พี่ขุนเป็นผัวพี่หนา" เกสรขึ้นเสียงดังใส่หญิงสาว"เมื่อวานพี่แปดปวดหลังได้ขอให้พี่หมอไปตรวจดูให้ จึงรู้ว่าพี่แปดเป็นหมัน…." ในเมื่อพี่สะใภ้ไม่ยอมรับผิดเสียที ปรางจึงต้องบอกความจริงให้รับรู้"บอกความจริงข้ามาเถิด เพราะว่าข้าเห็นแก่พี่เกสรข้าจึงไม่นำเรื่องนี้ไปบอกพี่แปด ข้ามาคุยกับพี่ก่อน" ปรางขอร้องจากใจแม้จะไม่ชอบใจนักที่พี่ชายถูกหลอกเช่นนี้"เพราะพี่กับพี่แปดแต่งงานอยู่กินกันมานานมิมีลูกเสียที พี่ชายของเจ้ากล่าวหาว่าพี่อ่อนแอมีลูกให้เขามิได้ แถมยังจักให้อีแต้มขึ้นมาเป็นเมียรองจากพี่ พี่เสียใจหนาแม่ปราง ฮึก…. พี่เพียงอยากให้ผัวของพี่เห็นพี่อยู่ในสายตาบ้างแลอยากพิสูจน์ตัวเองว่าพี่มิใช่หญิงอ่อนแอขี้โรค พี่จึงใคร่ขอให้….." เกสรเงียบไปชั่วครู่เพราะกำลังลังเลถึงการพูดถึงพ่อผู้ให้กำเนิดลูกสาวที่แท้จริง"ขอให้กระไรฤๅเจ้าคะ""หมื่นทิศช่วย แม่ปราง….พี่มองมิเห็นผู้ใดจริง ๆ หมื่นทิศเป็นคู่หมายของเจ้า เป็นสหายรักของพี่ขุน พี่จึงขอให้เขาช่วยทำลูกให้พี่ ฮือ…..พี่มิ

"คิดถึงเมียครับ ไปนอนกับท่านแม่ตั้งหลายวันเชียวครับไม่คิดถึงผมหรือ" ธาดาถามอย่างออดอ้อนกึ่งงอนหน่อย ๆ หลังจากที่ท่านพระยาฯ กับท่านหญิงเทียนทราบเรื่องระหว่างปรางกับธาดาแล้วและท่านทั้งสองเปิดใจยอมรับในความสัมพันธ์ของทั้งสอง แต่ทว่าวันเวลาผ่านไปการแต่งงานของพวกเขาก็ยังไม่เกิดขึ้นเป็นเพราะปรางได้ตัดสินใจว่าจะไม่มีการแต่งงานของเธอเกิดขึ้น มีเพียงพิธีผูกแขนตามธรรมเนียมเท่านั้น และได้รับเกียรติจากท่านหญิงไพรมณีมาเป็นเถ้าแก่ฝั่งเจ้าบ่าวให้ธาดา ท่านหญิงเทียนยอมรับในการตัดสินใจของบุตรสาว"หนูคิดถึงพี่หมอสุดหัวใจเลยค่ะ แต่ว่าคืนนี้ขอนอนกับท่านแม่อีกคืนนะคะเดี๋ยวพรุ่งนี้จะขอท่านแม่กลับไปนอนห้องตัวเอง" ด้วยความที่ท่านหญิงเทียนเพิ่งสูญเสียสามีไปทำให้ท่านไม่กล้าที่จะนอนในห้องคนเดียว ปรางผู้เป็นลูกสาวคนเดียวจึงอาสามานอนเป็นเพื่อนมารดาที่ห้อง เพราะเดือนแรมก็เพิ่งแต่งงานออกเรือนไปท่านจึงไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน"กลับห้องตอนนี้ได้ไหม อยากมีลูกเหมือนคนอื่นเขา" ธาดาพูดจาตรงไปตรงมาส่งผลให้ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความเขินอาย จึงหยิกแขนลำแก้เขินไปหนึ่งที ก่อนจะหมุนตัวในอ้อมแขนหันหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคื