Novel-novel oleh CORDIA/เดือนสิบ

แม้ปากจะเอ่ยขอ แต่เพลิงก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวล้ำเส้นเขตแดนเข้าไปในตัวบ้านของพี่ชายโดยพลการ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาภายใต้ตระกูลชัยสวัสดิ์ กฎเหล็กข้อหนึ่งที่พี่น้องทุกคนยึดถือมาตลอดคือการให้เกียรติและเคารพพื้นที่ส่วนตัว ของกันและกันอย่างเคร่งครัด ไม่มีใครกล้าก้าวก่าย ไม่มีใครกล้าซักไซ้ไล่เลียงเรื่องส่วนตัว หากเจ้าตัวไม่ยอมเป็นคนเอ่ยปากเล่ามันออกมาด้วยตัวเองพายุยืนจ้องหน้าน้องชายชั่วขณะ ดวงตาคมกริบพิจารณาสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและร่องรอยความเหนื่อยล้าของเพลิงอย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นว่าสภาพจิตใจของน้องชายดูย่ำแย่เกินกว่าจะปล่อยให้ยืนเคว้งอยู่หน้าประตู พายุจึงผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ยอมละมือจากการกอดอก แล้วพยักเพยิดหน้าเป็นเชิงอนุญาต“เข้ามาสิ...” พายุเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ยืนบื้ออยู่ตรงนั้นเดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งไปซะก่อน เดินเข้ามาในบ้านได้แล้ว”เพลิงพยักหน้ารับน้อย ๆ ก่อนจะก้าวเท้ายาว ๆ เดินล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของพี่ชาย ทว่าบรรยากาศกดดันภายในบ้านหลังนี้ กลับไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มในอกของเพลิงเย็นลงเลยแม้แต่น้อย... กลับกัน มันกำลังรอเวลาที่จะปะทุออกมา

ผู้เป็นพ่อลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนอยู่ด้านข้าง พร้อมกับวางมือลงบนบ่ากว้างของเพลิง ออกแรงบีบเบา ๆ เพื่อส่งผ่านแรงกดดันและเป้าหมายอันยิ่งใหญ่“โครงการบ้านจัดสรรหมื่นล้านที่เจสสิก้ากำลังภาคภูมิใจ... ตอนนี้ทีมตรวจสอบและซัพพลายเออร์ฝั่งเราเข้าไปแทรกซึมเรียบร้อยแล้ว วัสดุก่อสร้างกำลังจะมีปัญหา เอกสารสำคัญอยู่ในกำมือเรา แค่แกตกลงที่จะเข้าร่วมแผนการนี้อย่างเต็มตัว... เราจะใช้สถานะสามีของแกนี่แหละ เป็นมีดเล่มสุดท้ายที่จ้วงแทงหัวใจตระกูลราเชลให้พังพินาศคามือ!”ราเมศวร์จ้องหน้าลูกชายด้วยแววตาดุดลเปี่ยมด้วยความคาดหวัง รอคอยคำตอบที่จะเป็นจุดเริ่มต้นของการล้างแค้นอันยาวนาน“หมายความว่ายังไงครับอาป๊า...” เพลิงทวนคำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ร่างสูงชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนไม่เชื่อหูตัวเอง เมื่อจู่ ๆ ความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดสามเดือน กลับถูกผู้เป็นพ่อเอ่ยปากพูดออกมาอย่างง่ายดายราเมศวร์แค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ ชายวัยกลางคนปรายตามองลูกชายด้วยแววตานิ่งสนิทไร้ซึ่งความปรานี“แกคิดว่าเรื่องการแต่งงานกำมะลอระหว่างแกกับแม่หนูเจสสิก้า... ป๊าไม่ร

ในมุมมองของคุณมณฑา การที่เพลิงทำตัวระยำตำบอน แอบไปติดต่อผู้หญิงอื่นและทิ้งลูกสาวเธอให้อับอายกลางงานสังคม มันไม่ใช่เรื่องแย่เสียทีเดียว... แต่มันคือ ‘โอกาสทอง’ต่างหาก! โอกาสที่เธอเฝ้ารอมานาน ในการกำจัดลูกเขยจอมปลอม ที่มีทั้งเบื้องหลังตระกูลเน่าเฟะและคอยเป็นตัวถ่วงความเจริญของลูกสาว ให้หลุดพ้นออกไปจากชีวิตของเจสสิก้าได้อย่างชอบธรรม โดยที่ตระกูลราเชลไม่ต้องเสียชื่อเสียงแม้แต่น้อย!คุณมณฑาหันกลับมามองลูกสาวที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ มือเรียวของเจสสิก้ากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ผู้เป็นแม่จึงค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะไหล่ลูกสาวเบา ๆ แววตาทอประกายความเหี้ยมเกรียมและเด็ดเดี่ยวบรรยากาศภายในห้องรับรองส่วนตัวหลังเวทีงานแถลงข่าวคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด ราวกับมีมวลอากาศร้อนระอุแผ่ซ่านอยู่รอบตัว หลังเหตุการณ์อับอายที่เฌอเบลล์จงใจทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ เจสสิก้าก็ปลีกตัวเดินเลี่ยงเข้ามาด้านใน ทว่ายังไม่ทันจะได้สงบสติอารมณ์ ผู้เป็นแม่อย่าง คุณมณฑาก็ก้าวตามเข้ามาติด ๆ ด้วยสีหน้าบึ้งตึงและแววตาที่เต็มไปด้วยความขัดเคืองใจ“แกเห็นหรือยังล่ะยัยเจส?!” คุณมณฑาเปิดฉากขึ้นทันที น้ำเสียงแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยคว

สำหรับมณฑาแล้ว... ต่อให้เธอจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าลูกเขยอย่างเพลิงสักเท่าไหร่ แต่ศักดิ์ศรีและความเหนือกว่าของตระกูลราเชล ไม่มีวันยอมให้เด็กกะโปโลอย่างเฌอเบลล์มาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีตบหน้าลูกสาวตัวเองเด็ดขาด!“ขอบใจมากนะจ๊ะสำหรับคำอวยพร...แล้วก็... ขอบคุณเรื่องดอกไม้ด้วยนะจ๊ะ ถึงแม้ว่ารสนิยมบางอย่างมันจะดู พยายาม มากเกินไปหน่อยก็เถอะ” คุณมณฑายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา น้ำเสียงทุ้มเรียบแฝงความเย่อหยิ่งและคมกริบราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้งมัทนาชะงักรอยยิ้มค้างทันที สีหน้าเริ่มเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อโดนพี่สาวสาดคำพูดแทงใจดำ แต่มณฑายังไม่ยอมหยุดแค่นั้น ผู้เป็นแม่หันไปโอบไหล่ลูกสาวสุดที่รัก พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อประกาศศักดาให้ทุกคนในบริเวณนั้นได้ยินชัด ๆ“แน่นอนอยู่แล้วล่ะจ๊ะมัทนา... ลูกสาวของพี่คนนี้ทั้งสวย ทั้งเก่ง ทั้งร่ำรวย และเพียบพร้อมไปด้วยความสามารถระดับท็อปของวงการ ผู้หญิงหน้าไหนในสังคมนี้ก็ไม่มีวันก้าวขึ้นมาเทียบเคียงหรือทาบรัศมีได้หรอก” มณฑาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ไม่มีวันเทียบได้' พร้อมกับกวาดสายตามองเฌอเบลล์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยหางตา“อีกอย่าง... คนเราน่ะนะ ถ้าพื้นฐานจิตใจ

แสงไฟแฟลชยังคงสาดส่องระยิบระยับ เสียงปรบมือแสดงความยินดีดังเกรียวกราวไปทั่วห้องจัดเลี้ยงหรูหรา เมื่อการแถลงข่าวเปิดตัวโครงการบ้านจัดสรรหมื่นล้านดำเนินมาถึงช่วงท้าย ทว่าท่ามกลางบรรยากาศชื่นมื่นนั้น... ร่างสูงของเพลิงที่ควรจะยืนเคียงข้างภรรยากลับหายลับไปจากสายตาอย่างกะทันหัน เจสสิก้าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ เธอกวาดสายตามองหาร่างของสามีในนามไปทั่วบริเวณ แต่ก็ไร้วี่แวว ไม่มีแม้แต่คำบอกกล่าวหรือเสียงกระซิบลาใด ๆ ทั้งสิ้น จู่ ๆ เขาก็เดินหายออกไปจากงานดื้อ ๆ ทิ้งให้เธอยืนรับหน้าแขกเหรื่อและสื่อมวลชนตามลำพังในจังหวะที่หญิงสาวกำลังยืนหน้าตึงด้วยความหงุดหงิด คุณมณฑาผู้เป็นแม่ก็ถือโอกาสเดินเข้ามาประชิดตัว สีหน้าของผู้เป็นแม่เต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ดวงตาคมกริบมองตามทิศทางที่เพลิงเพิ่งเดินหายออกไป“เห็นหรือยังยัยเจส? ผัวแกมันไว้ใจได้ที่ไหนล่ะ! ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย นึกจะมาก็มา นึกจะหายหัวไปก็หายโดยไม่แม้แต่จะขออนุญาตแกสักคำ” คุณมณฑาเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ระคนระแวงเจสสิก้าเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดในอกเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น เมื่อนึกถึงท่าทีเย็นชาแ

“ก็งานมันบังคับนี่ครับ... ผมต้องทำหน้าที่สามีที่ดีให้สมกับเงินที่พี่จ้างมาหน่อย” เพลิงกระซับวงแขนที่โอบเอวเธอให้แน่นขึ้น ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความกวนประสาทที่เธอไม่ได้เห็นมานานในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังยืนยิ้มแย้มหยอกล้อกันอย่างแนบเนียนต่อหน้าสื่อ ร่างของ คุณมณฑา ผู้เป็นแม่ยายก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมปลาบกวาดมองลูกเขยตัวดีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหมั่นไส้ระคนชิงชังเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว“ทำตัวเป็นปาท่องโก๋ติดกันแจเชียวนะ นายเพลิง! เจสสิก้ากล้าพานายมางานเปิดตัวยิ่งใหญ่แบบนี้ด้วยเหรอ... สร้างภาพเก่งนักนะแกน่ะ!” คุณมณฑาเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความไม่สบอารมณ์ พลางส่งค้อนวงใหญ่ให้เพลิงไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับคำเหน็บแนมนั้นเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มกลับระบายยิ้มกว้าง แสร้งทำเป็นตีหน้าซื่อตาใสแล้วขยับเข้าไปคลอเคลียเจสสิก้าให้หนักข้อขึ้นไปอีกต่อหน้าแม่ยาย“โถ คุณแม่ครับ... จะให้ผมทำตัวห่างเหินกับภรรยาสุดที่รักได้ยังไงล่ะครับ ก็เจสสิก้าทั้งสวยทั้งเก่งขนาดนี้ ผมรักและหลงจนแทบจะถอนตัวไม่ขึ้นแล้วจริงไหมครับที่รัก?” พูดจบเพลิงก็หันไปส่งสายตาหวานเชื่อมใส่เจสสิก้า จนหญิงสาวถึงกับทำตัวไม่ถู

กรุงเทพมหานคร แสงสว่างได้นำพาทั้งสองมายังบ้านของธาดา ซึ่งเป็นบ้านหลังที่ทั้งคู่มีความทรงจำที่ดีร่วมกันมาหลายเดือน ในบ้านหลังนี้ยังมีหมวดตะวันอยู่ด้วยเพราะในขณะที่เจ้าของบ้านไม่อยู่ ธาดาได้ฝากฝังให้เพื่อนรักมาอยู่ดูแลและเฝ้าบ้านให้ ซึ่งผู้หมวดตะวันก็กำลังงีบหลับอยู่บนโซฟาตัวยาวหน้าโทรทัศน์ ปรางเงยหน้ามองสามีด้วยสายตากรุ้มกริ่มมีความคิดบางอย่างแอบแฝง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าไปหาบุคคลที่นอนหลับอยู่“พี่ตะวันขา........”“หืม?” เมื่อได้ยินเสียงแว่ว ๆ จึงสะลึมละลือตื่นขึ้นมา เข้าใจว่าตนเองหูฝาดไปหรือไม่ เพราะบ้านทั้งหลังมีเพียงเขาคนเดียวที่เป็นสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ที่นี่ ดวงตาเปิดกว้างมากขึ้นมองเห็นอะไร ๆ ชัดเจนมากยิ่งขึ้น ทันใดก็ตามาด้วยเสียงร้องตกใจปนดีใจที่ได้เห็นคนสองคนที่เขาโคตรคิดถึงและเฝ้ารอคอย“เฮ้ย!!!! ไอ้หมอ น้องปราง จริงเหรอ พวกมึงกลับมาแล้ว!” หมวดตะวันโผกอดเพื่อนรักแน่น แถมยังฉวยโอกาสกอดเมียเพื่อนด้วย ธาดารู้ทันรีบดึงร่างบางของภรรยาไปหลบด้านหลังตนเอง“เฮ้ย เมียกู ไอ้นี่ วอนซะแล้ว”“โทษทีมึง กูลืมตัว ว่าแต่กลับมาเมื่อไหร่ กลับมาได้ยังไง มึงรู้ไหมว่าแม่มึ

ส่วนหมื่นพรรธน์ยศหลังจากที่เขาได้แต่งงานกับแม่เดือนแรม ช่วงนี้แม่เดือนแรมมีครรภ์อ่อน ๆ แถมยังมีอาการแพ้ท้องหนักไม่สู้ดีนัก เหม็นกลิ่นอาหาร อยากแต่จะกินของแปลก ๆ ไข่มดแดง หนูนาย่าง หรือแม้แต่เนื้อวัวสด ๆ จิ้มกับน้ำจิ้มแจ่วรสขม ท่านหมื่นจึงต้องดูแลเมียอย่างใกล้ชิด เพราะแบบนี้เขาจึงไม่ได้แวะไปหาลูกสาวที่เกิดจากแม่เกสรเลย นอกเสียจากขุนปวรรัชดลจะนัดเจรจาเรื่องงานเท่านั้นจึงจะแวะไป ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเขาไม่ต้องการให้เกิดปัญหากับสหายรัก หลังจากที่ผัวของแม่เกสรรู้เรื่องพ่อที่แท้จริงของแม่แสงดาว เขาก็ไม่สบายใจเท่าใดนักถึงแม้ว่าขุนปวรรัชดลจะไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้เลยก็ตาม“แม่ อยากกินสิ่งใดฤา พี่จักให้พวกบ่าวหามาให้จงได้”“ข้าเวียนหัว ข้าคิดถึงแม่ ฮือ” นี่ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เขาต้องพบเจอ นั่นคืออารมณ์แปรปรวนของเมียสาว“โอ๋ ๆ อย่าร้องไห้เมียพี่”“คุณหญิงเดือนมาเจ้าคะหมื่นท่าน” บ่าวรับใช้คลานเข่าเข้ามาหาเพื่อแจ้งข่าว“ท่านแม่”“ลูกแม่ เป็นเยี่ยงไรบ้าง เจ้าร้องไห้รึ” แม่เดือนรีบโผเข้ากอดลูกสาว เมื่อเห็นน้ำตาของผู้เป็นลูกสาว สายตาดุก็ตวัดมองหน้าเจ้าลูกเขยตัวดี ท่านหมื่นรีบยกมือห้าม อย่าเพิ่งเข้าใ

1 เดือนต่อมา เมื่อเรื่องราวต่าง ๆ ถูกคลี่คลายและจบลงด้วยดีทำให้เรือนท่านพระยาเกรียงไกรกลับมาสดใสอีกครั้ง ขุนปวรรัชดลยอมรับแสงดาวเป็นลูกสาวและยอมให้อภัยภรรยาเนื่องด้วยเหตุผลที่กระทำลงไปนั้นเขามีส่วนผิด ที่สำคัญเขารักหนูน้อยแสงดาวนี้เต็มหัวใจไปแล้วจึงยากจะไม่รักได้ นิ่มถูกส่งตัวกลับไปหาท่านป้าปิ่นทองด้วยเหตุผลที่ว่าขุนปวรรัชดลต้องการทุ่มเทหัวใจและเวลาทั้งหมดให้กับลูกสาวและภรรยา"แม่ปราง""พี่หมอ" ธาดาซึมซับความเป็นชาวกรุงศรี ทั้งการใช้ชีวิตการกินและการพูดจา ด้วยความที่ธาดาไม่ได้ดูแลผิวพรรณอย่างสม่ำเสมอเพราะที่กรุงศรีไม่มีครีมบำรุง หรือแม้แต่ที่โกนหนวดเครา ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้มีริ้วรอยและหนวดเคราขึ้นเป็นตอแข็ง"คิดถึงทุกคนที่บ้านไหมคะ" ปรางถามอย่างเข้าใจความรู้สึกของคนที่จากบ้านมาไกล และไม่รู้จะมีโอกาสได้กลับไปอีกไหม"คิดถึงครับ ป่านนี้ไอ้หมวดคงถูกเคล้นหาความจริงว่าผมหายตัวไปไหนแล้วละมั่ง""แล้วที่ทำงานของพี่หมอเล่า" เธอหมายถึงโรงพยาบาลที่หมอธาดาทำงานอยู่"ผมหายไปนานขนาดนี้เขาคงไล่ผมออกแล้วล่ะ อีกอย่างอาจจะถูกถอนหุ้นไปหมดแล้วก็ได้" ธาดาพูดติดตลก"หมายถึง….ไม่ได้ทำงานหรือ

ขุนปวรรัชดลระบายความโกรธด้วยการซัดฝ่ามือของบนใบหน้าของนางแต้มเต็มแรง"ลูกใคร!!!!? บอกกู!!!!!" เสียงตะคอกถามดังลั่น ทำให้คนถูกตบเบิกตาโพลนด้วยความหวาดกลัวมองหาที่พึ่งซึ่งยืนอยู่ไกลจากที่ตนนั่ง ทำให้ต้องรีบยกมือไหว้ขอชีวิต"ขุนท่าน….. ฮือ…..อย่าทำบ่าวเลยหนา บ่าวกลัว บ่าวทะ ท้องอยู่หนาเจ้าค่ะ" แต้มเอาลูกมาอ้าง หวังให้ท่านขุนเห็นใจ"กู….ถาม….ว่า….ลูกใคร!!! ห๊ะ!!!! มึงกล้าหลอกกูงั้นรึอีชั่ว!!!""โอ๊ย!!! เจ็บ กลัวแล้ว ๆ ฮือ" ขุนปวรรัชดลฟาดฝ่ามือใส่แต้มอีกครั้ง และเขาไม่สนใจแล้วว่าท้องหรือไม่ท้อง เพราะเด็กในท้องไม่ใช่สายเลือดของเขา แถมยังให้มารดาเขาดูแลปรนนิบัติมันอย่างดี"พี่แปด ใจเย็นก่อนเถิด" ปรางพยายามขอให้พี่ชายใจเย็นลง ซึ่งเสียงของเธอเปล่าประโยชน์เมื่อขุนปวรรัชดลไม่ฟังอะไรเลย เสียงทะเลาะกับบนเรือนทำให้เมฆที่นั่งรออยู่ด้านล่างกระวนกระวายใจ เพราะหนึ่งในนั้นคือเสียงของแต้ม ทำให้เขาก้าวขึ้นเรือนด้วยความหวาดหวั่น คนมีชนักติดหลังจึงกลัวจนขวัญเสียแต่ก็ต้องยอมเพราะนั่นคือลูกของเขา เขาคงยอมไม่ได้ที่จะเห็นเมียกับลูกถูกทำร้ายเช่นนี้ นิ่มยืนอยู่หน้าห้องของตนเองเพราะเสียงดังทำให้เธอนอนก

"มิเป็นไร เพราะข้าจักถามเอง แม่แสงดาวมิใช่หลานข้ามิใช่ลูกสาวของพี่แปดใช่ฤๅไม่""พูดบ้ากระไรของเจ้า แสงดาวจักมิใช่ลูกของพี่ขุนได้เยี่ยงไร พี่ขุนเป็นผัวพี่หนา" เกสรขึ้นเสียงดังใส่หญิงสาว"เมื่อวานพี่แปดปวดหลังได้ขอให้พี่หมอไปตรวจดูให้ จึงรู้ว่าพี่แปดเป็นหมัน…." ในเมื่อพี่สะใภ้ไม่ยอมรับผิดเสียที ปรางจึงต้องบอกความจริงให้รับรู้"บอกความจริงข้ามาเถิด เพราะว่าข้าเห็นแก่พี่เกสรข้าจึงไม่นำเรื่องนี้ไปบอกพี่แปด ข้ามาคุยกับพี่ก่อน" ปรางขอร้องจากใจแม้จะไม่ชอบใจนักที่พี่ชายถูกหลอกเช่นนี้"เพราะพี่กับพี่แปดแต่งงานอยู่กินกันมานานมิมีลูกเสียที พี่ชายของเจ้ากล่าวหาว่าพี่อ่อนแอมีลูกให้เขามิได้ แถมยังจักให้อีแต้มขึ้นมาเป็นเมียรองจากพี่ พี่เสียใจหนาแม่ปราง ฮึก…. พี่เพียงอยากให้ผัวของพี่เห็นพี่อยู่ในสายตาบ้างแลอยากพิสูจน์ตัวเองว่าพี่มิใช่หญิงอ่อนแอขี้โรค พี่จึงใคร่ขอให้….." เกสรเงียบไปชั่วครู่เพราะกำลังลังเลถึงการพูดถึงพ่อผู้ให้กำเนิดลูกสาวที่แท้จริง"ขอให้กระไรฤๅเจ้าคะ""หมื่นทิศช่วย แม่ปราง….พี่มองมิเห็นผู้ใดจริง ๆ หมื่นทิศเป็นคู่หมายของเจ้า เป็นสหายรักของพี่ขุน พี่จึงขอให้เขาช่วยทำลูกให้พี่ ฮือ…..พี่มิ

"คิดถึงเมียครับ ไปนอนกับท่านแม่ตั้งหลายวันเชียวครับไม่คิดถึงผมหรือ" ธาดาถามอย่างออดอ้อนกึ่งงอนหน่อย ๆ หลังจากที่ท่านพระยาฯ กับท่านหญิงเทียนทราบเรื่องระหว่างปรางกับธาดาแล้วและท่านทั้งสองเปิดใจยอมรับในความสัมพันธ์ของทั้งสอง แต่ทว่าวันเวลาผ่านไปการแต่งงานของพวกเขาก็ยังไม่เกิดขึ้นเป็นเพราะปรางได้ตัดสินใจว่าจะไม่มีการแต่งงานของเธอเกิดขึ้น มีเพียงพิธีผูกแขนตามธรรมเนียมเท่านั้น และได้รับเกียรติจากท่านหญิงไพรมณีมาเป็นเถ้าแก่ฝั่งเจ้าบ่าวให้ธาดา ท่านหญิงเทียนยอมรับในการตัดสินใจของบุตรสาว"หนูคิดถึงพี่หมอสุดหัวใจเลยค่ะ แต่ว่าคืนนี้ขอนอนกับท่านแม่อีกคืนนะคะเดี๋ยวพรุ่งนี้จะขอท่านแม่กลับไปนอนห้องตัวเอง" ด้วยความที่ท่านหญิงเทียนเพิ่งสูญเสียสามีไปทำให้ท่านไม่กล้าที่จะนอนในห้องคนเดียว ปรางผู้เป็นลูกสาวคนเดียวจึงอาสามานอนเป็นเพื่อนมารดาที่ห้อง เพราะเดือนแรมก็เพิ่งแต่งงานออกเรือนไปท่านจึงไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน"กลับห้องตอนนี้ได้ไหม อยากมีลูกเหมือนคนอื่นเขา" ธาดาพูดจาตรงไปตรงมาส่งผลให้ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความเขินอาย จึงหยิกแขนลำแก้เขินไปหนึ่งที ก่อนจะหมุนตัวในอ้อมแขนหันหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคื

วันนั้นเราบังเอิญเดินชนกันตรงมุมตึกสำนักงาน เป็นครั้งแรกที่ผมได้มองใบหน้าสดใสชัด ๆ และได้สัมผัสเรือนร่างนุ่มนิ่มของเธอ เธอน่ารักน่ามองไปเสียทุกส่วน แถมกลิ่นกายยังหอมกรุ่นจนใจผมแอบคิดอยากก้มลงไปสูดดมใกล้ ๆ“ขอโทษทีครับ เจ็บตรงไหนมั้ยครับ”“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ”เธอทำท่าจะเดินจากไป แต่ผมรอช้าไม่ได้ ต้องหารับมือเพื่อรั้งเธอไว้ก่อน“เดี๋ยวก่อนครับ เราเคยเจอกันมาก่อนมั้ย คุณทำงานที่ตึกนี้เหรอครับ”“ใช่ค่ะ ทำงานที่นี่” เธอชะงักทักทาย สายตาคู่โตมองหน้าผมนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะประหม่าจนต้องหลบสายตาไปทางอื่น“ผมก็ทำงานที่นี่เหมือนกันครับ ผมชื่อวินนะ คุณชื่ออะไรเหรอครับ”“นิรดาค่ะ... คงต้องขอตัวก่อนนะคะ”“เรา... พอจะมีโอกาสได้เจอกันอีกมั้ยครับ”........ ร่างบางเดินหายเข้าไปในตึก ทิ้งให้ผมยืนอยู่อย่างคนไม่รู้อะไรเลย นอกจากชื่อของเธอ... นิรดาเธอทำงานอยู่แผนกไหนกันแน่? ผมเฝ้าหาข้อมูลจนสืบรู้มาว่าเธอเป็นพนักงานธนาคารอยู่ชั้นสาม หลังจากนั้น เราสองคนก็ได้เจอกันบ่อยขึ้น ซึ่งส่วนหนึ่งก็มาจากความตั้งใจของผมเองที่พยายามพาตัวเองไปวนเวียนใกล้ ๆ เธอ จากได้สบตา ก็เริ่มได้พูดคุย จากทำความรู้จัก ก็เลื่อนสถานะมา

ส่วนคนสุดท้ายเด็กชายฟาร์เดลวัยแปดเดือน ช่วงที่ตั้งท้องคนนี้เธอบอกเลยว่าแพ้ท้องหนักมาก กินอะไรเข้าไปคืออาเจียนออกมาหมด แต่พอถึงเวลาคลอดคุณหมอกลับมาบอกว่าเด็กตัวโต ไม่สามารถคลอดธรรมชาติได้จะต้องผ่าคลอด กว่าจะผ่านพ้นช่วงเวลานั้นมาได้ เล่นเธอขลาดเรื่องการมีลูกไปอีกนานเลย“ตาตามา” เสียงน้องเดมี่เรียกคุณตาวิน พร้อมกับชี้มือไปหน้าบ้าน จนทุกคนในบ้านต้องมองตามวินกับภรรยามาเยี่ยมหลาน ๆ นั่นเอง นิรดาเองก็เพิ่งคลอดลูกสาวได้ไม่นาน หลังจากที่เอเนร่าคลอดน้องฟาร์เดลได้ไม่ถึงสามเดือน วินก็ส่งข่าวมาบอกว่าแม่เลี้ยงคลอดน้องแล้วนะ ลูกสาวของนิรดากับวินมีชื่อว่าน้องญาดา น่ารักน่าชังเหมือนแม่มาก เป็นน้องสาวที่ห่างกับเธอยี่สิบเก้าปีเลย“สวัสดีค่ะพ่อ สวัสดีค่ะพี่นิ่ม นึกว่าจะมาวันอาทิตย์ นี่นั่งเครื่องมาไม่บอกหนูเหรอคะพ่อ”“คุณวินคิดถึงหลาน ๆ ค่ะ อยากจะมาตั้งแต่วันจันทร์ที่แล้วอีกค่ะ แต่งานไม่เสร็จจึงต้องมาวันศุกร์แทน”“เจ้าอ้วนของตา โอ้ ตาอุ้มหนูไม่ไหวแล้วนะเนี่ย” คุณตาวินเดินไปหอมแก้มหลานสาวทั้งสองคนก่อนจะรับร่างหลานชายมาอุ้ม“ซื้ออะไรมาเยอะแยะครับพี่”“ของฝากจากกรุงเทพฯ น่ะ นี่เหล้าอิตาลีเชียวนะได้มาจากลูก

น้องชายทั้งสองของเอเนร่าถูกเชิญมานำขบวนถือแหวนให้พี่สาวและช่อดอกไม้ และแน่นอนว่าเพื่อนเจ้าสาวจะเป็นใครไม่ได้เลยนอกจากกุ๊บกิ๊บเพื่อนสนิทสาวที่รู้ใจเอเนร่าที่สุด ขณะที่เจ้าสาวกำลังเดินผ่านแขกเหรื่อนั้นเธอหันไปสบตากับอริส แม่ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ มันทำให้เธอน้ำตาคลอ ใบหน้าของบรู๊คลินเปื้อนยิ้มขณะมองมาที่หญิงสาว เขาในลุคนี้ดูหล่อเท่กว่าทุกวัน ทรงผมที่ถูกจัดแต่งมาอย่างเนี๊ยบเอเนร่าไม่เคยเห็นเขาในลุคนี้มาก่อน และนั้นคงจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอกับเขาต้องรู้จักกันมากขึ้น บรู๊คลินยื่นมือออกมารอรับ วินจับมือของลูกสาวไปวางทาบทับบนฝ่ามือใหญ่ ไม่มีใครพูดอะไรออกมามีเพียงรอยยิ้มเท่านั้น“นางสาวเอเนร่า สุขภักดี คุณจะรับนายบรู๊คลิน ลีเบิร์นเนอร์เป็นสามีของคุณหรือไม่” บาทหลวงถาม“รับค่ะ”“คุณบรู๊คลิน คุณจะรับนางสาวเอเนร่า สุขภักดีเป็นภรรยาของคุณหรือไม่” “รับครับ”“ข้าพเจ้าเอเนร่า สุขภักดีขอรับบรู๊คลิน ลีเบิร์นเนอร์เป็นสามี และขอสัญญาว่าจะถือความซื่อสัตย์ต่อคุณในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบายเพื่อรักแลยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่” เอเนร่ากล่าวคำปฏิญาณ“ข้าพเจ้าบรู๊คลิน

“Yes or no” เขาถามย้ำอีกครั้ง“นี่มันเป็นวันเกิดฉันนะ” เอเนร่าสวนกลับไปทันที “ผมอยากเป็นของขวัญวันเกิดให้คุณ แต่งงานกับผมนะครับ” เขาพูดพร้อมทรุดกายนั่งคุกเข่ากับพื้นและหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน แหวนเพชรเม็ดงามวงใหญ่กว่าที่เธอสวมอยู่“ทุกคนรู้เรื่องอยู่แล้วใช่ไหมค่ะ พ่อรู้ใช่ไหม” เอเนร่ายังเล่นตัวไม่ยอมตอบคำถามของบรู๊คลิน และหันไปจี้ถามทั้งสามคน นิรดาหลบตาเธอคนแรก นั่งหมายความว่าทุกคนรู้เรื่องหมดยกเว้นเธอ“พ่อรู้นิดเดียว บรู๊คบอกจะเซอร์ไพส์ลูก พ่อรู้แค่นั้น” “ใช่ฉันก็รู้แค่นั้น เพราะคุณอาบรู๊คไม่ยอมบอกอะไรเลย” กุ๊บกิ๊บรีบออกตัว“พี่ก็รู้เท่าที่คุณวินรู้แหละค่ะ” นิรดาตอบบ้าง“ผมวางแผนเองคนเดียวเลย หันมาตอบคำถามผมก่อน เร็ว!” บรู๊คลินรับผิดก่อนจะรบเร้าให้เอเนร่าตอบเขาก่อน“ค่ะ ตกลง”“เย้!!! รักคุณที่สุดเลยที่รักของผม วันนี้ผมเรียกพี่ว่าพ่อได้เต็มปากแล้วนะครับพ่อวิน” คำพูดของบรู๊คลินเรียกเสียงหัวเราะให้ทุกคนในบ้าน วันเกิดปีนี้เป็นวันที่สุดพิเศษและมีความสุขที่สุด วินได้เจอผู้หญิงที่รักเขาและเขาก็รักเธอแล้ว นั้นเป็นสิ่งที่เธอหมดห่วงและยอมตกลงแต่งงา

วันเสาร์ เป็นวันที่วินกับนิรดาหยุดงานทำให้ทั้งสองนัดเจอกันเพื่อไปเลือกซื้ออาหารมาจัดงานวันเกิดเล็ก ๆ ให้ลูกสาวสุดที่รัก ก่อนหน้านั้นสองวันวินชวนลูกสาวคุยถึงงานวันเกิดที่จะถึงว่าจะจัดแบบไหน หรือบรู๊คลินอยากพาไปเลี้ยงที่ไหนไหม“แล้วลูกคุยกับบรู๊คหรือยังว่าจะไปที่ไหน” “ไม่ต้องคุยหรอกค่ะพ่อ เราทำอาหารกินภายในครอบครัวเหมือนทุกปีก็พอ”เมื่อได้ยินสิ่งที่เอเนร่าพูดก็พอจะเดาได้ว่าระหว่างสองคนเกิดอะไรขึ้น จึงปล่อยเลยตามเลยเพราะว่าก่อนหน้านั้นหนึ่งเดือนบรู๊คลินยังคุยกับเขาอยู่เลยว่าจะทำเซอร์ไพส์ในงานวันเกิดของเอเนร่า ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมจึงไม่รู้ว่าบรู๊คลินคิดจะทำอะไรงานวันเกิดปีนี้เอเนร่าไม่ได้เหงาอย่างที่คิด แม้วาในทุกปีจะมีเพียงพ่อกับเธอเท่านั้น แต่ทว่าปีนี้มันพิเศษกว่าทุกปีเพราะว่ามีนิรดา และยังมีกุ๊บกิ๊บมาร่วมงานวันเกิดเธอด้วย และที่สำคัญอริสวิดีโอคอลข้ามประเทศมาอวยพรวันเกิดให้ลูกสาว“สุขสันต์วันเกิดนะลูกรัก แม่ขอให้หนูมีความสุขและ ขอให้หนูประสบความสำเร็จในชีวิตในทุก ๆ เรื่องนะลูก เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีในอนาคต แม่รักลูกนะจ๊ะ” “ขอบคุณค่ะแม่ หนูก็รักแม่ค่ะ”“ส่วนของข

“พ่อยังไม่กลับหรือ” เป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับเธอ เอเนร่าลอบถอนหายใจเมื่อทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คาดหวัง“กำลังกลับ” เธอตอบสั้น ๆ เพราะเธอไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไรนัก นับวันบรู๊คลินยิ่งดูหล่อเท่และเนี๊ยบตามฉบับนักธุรกิจหนุ่ม มันช่างแตกต่างจากบรู๊คลินคนที่เธอรู้จัก เขาดูดีในชุดสูทรองเท้าหนัง หากเป็นแต่ก่อนคงเห็นภาพเสื้อยืดตัวบางกับกางเกงสปอร์ตขายาวสะพายกระเป๋าใบใหญ่ เขาเดินมาหาและยกมือใหญ่ลูบศีรษะของแฟนสาวอย่างเอ็นดู ก่อนจะโอบรอบเอวหญิงสาวพาเดินเข้าบ้าน“งอนเหรอ……ช่วงนี้ผมงานยุ่งจริง ๆ ผมอยากให้คุณเข้าใจ” เขาพูดขณะทรุดกายนั่งก่อนฉุดร่างเพรียวบางลงไปนั่งตักหนาด้วย“เข้าใจค่ะ เพราะเข้าใจไงคะ ฉันถึงไม่ไปวุ่นวายกับคุณ”“บอกให้ไปอยู่ด้วยกันแต่แรก็ไม่ยอม ผมอยากตื่นเช้ามาเจอหน้าคุณคนแรกก่อนนอนก็อยากเห็นหน้าเมียเป็นคนสุดท้าย” น้ำเสียงเนือย ๆ บ่งบอกว่าเจ้าตัวน้อยใจแต่ปากแข็ง“ไม่ต้องพูดเลย จะให้ฉันทิ้งพ่องั้นเหรอ”“ไม่ใช่ยังงั้นซะหน่อย มีอะไรกินบ้างอะหิวมากเลย หิวจนจะกินคุณได้ทั้งตัวแล้ว” เขาเปลี่ยนเรื่องคุย แล้วแกล้งจู่โจมหญิงสาวด้วยการใช้ปากและจมูกซุกไซร้งาบงับซอกคอ จนคนในอ้อมแขนดิ้นข