6 ความหวังดีของแม่

วิณณ์ถึงกับชะงัก รอยยิ้มสุภาพตามมารยาทเริ่มเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อเจอกับรังสีความเฉียบขาดของผู้หญิงตรงหน้า และนี่คือเจสสิก้า คนเดิมที่อ่านผู้ชายออกหมดทุกคน... เว้นก็เสียแต่เด็กบ้าอย่าง เพลิง ที่ยังคงก่อกวนอยู่ในหัวใจเธอไม่ยอมหยุด!

วิณณ์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ปรับรอยยิ้มเจื่อน ๆ นั้นให้กลายเป็นรอยยิ้มผ่อนคลายที่ดูจริงใจขึ้น ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ประสานมือไว้บนตักพลางมองตอบเจสสิก้าด้วยความชื่นชมอย่างไม่คิดจะปิดบัง

“ถ้าให้พูดตรง ๆ แบบเปิดเผยอย่างที่คุฯเจสสิก้าว่า...ตอนแรกผมก็ถูกคุณพ่อมัดมือชกให้มาจริง ๆ นั่นแหละครับ” วิณณ์เอ่ยเสียงนุ่มน้ำเสียงยังคงความนุ่มนวลแต่แฝงความหนักแน่น

เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าที่ยังคงรักษาท่าทีสง่าผ่าเผยและความมั่นใจไว้อย่างไร้ที่ติ ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง ๆ

“แต่พอได้มาเห็น....และได้ยินคุณพูดตรงไปตรงมาแบบนี้ ผมคงต้องยอมรับใหม่แล้วล่ะครับ” วิณณ์สบตาเธอตรง ๆ สายตาอบอุ่นคู่นั้นประกายความสนใจขึ้นมาอย่างชัดเจน “เพราะตอนนี้ ผมเริ่มรู้สึกว่าการมาเจอคุณวันนี้ มันไม่ได้เสียเวลาเลยสักนิด กลับกันมันทำให้ผมอยากทำความรู้จักคุณเจสสิก้าให้มากกว่านี้เสียอีก”

เจสสิก้าเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาประหลาดใจวูบผ่านไปครู่เดียวก็จะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มพราย ผู้ชายส่วนใหญ่พอเจอเธอต้อนเข้าหน่อยก็มักจะเลิ่กลั่กหรือไม่ก็รีบถอยไปตั้งหลัก แต่พ่อหนุ่มคนนี้กลับรับหมัดของเธอได้อย่างนุ่มนวลและสวนกลับมาได้อย่างมีชั้นเชิง

“ปากหวานสมกับเป็นลูกชายของคุณลุงบุญสินเลยนะคะ” เจสสิก้าหัวเราะในลำคอเบา ๆ กอดอกมองเขาอย่างพิจารณา

“ผมพูดจริงครับ ไม่ได้ใช้คารมรักษาไข้ใคร เอาเป็นว่า เรื่องผู้ใหญ่ปล่อยให้เป็นเรื่องของคุณพ่อกับคุณอามณฑาไปก่อน...แต่เรื่องของเรา ผมขอโอกาสชวนคุณเจสสิก้าคุยต่อในฐานะคนที่อยากรู้จัก จริง ๆ ได้ไหมครับ?” วิณณ์หัวเราะสั้น ๆ ท่าทางดูสบายใจขึ้นมาก

สายตาของวิณณ์ที่มองมาทั้งให้เกียรติและแสดงความนับถือในตัวเธออย่างจริงใจ ควรจะเป็นสิ่งที่ทำให้เจสสิก้ารู้สึกพึงพอใจ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น ภาพใบหน้ายโสกับรอยยิ้มกวนประสาทของเพลิงกลับซ้อนทับขึ้นมาในความเสียอย่างนั้น

‘เหอะ... ยิ้มสุภาพ ส้นตึกอะไรกัน ยวนโมโหแบบเจ้าเด็กบ้านั่นน่าหงุดหงิดกว่าเยอะ!’

เจสสิก้าสลัดภาพเพลิงออกจากหัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งรอยยิ้มทรงเสน่ห์กลับไปให้วิณณ์ เธอยังคงรักษาท่วงท่าง่าผ่าเผยเอาไว้ได้อย่างหมดจด เธอเอียงคอเล็กน้อยรับคำขอของชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มตามแบบฉบับ แม้ลึก ๆ จะยอมรับในใจว่าความตรงไปตรงมาและชั้นเชิงในการรับมือของวิณณ์นั้น น่าสนใจกว่าผู้ชายทั่วไปที่เธอเคยเจอ แต่ความจริงที่ว่าการพบกันครั้งนี้เกิดจากการจับคู่ของผู้ใหญ่ ก็มากพอที่จะจุดไฟ ความต่อต้านในใจเธอให้ลุกโชนขึ้นมา

สำหรับเจสสิก้า...ไม่มีอะไรที่เธอเกลียดไปมากกว่าการถูกบังคับหรือยอมให้ใครเอาไม้บรรทัดมาขีดให้เธอเดินตาม

“นับว่าคุณวิณณ์แก้ไขสถานการณ์ได้เก่งนะคะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ทิ้งระยะห่างไว้อย่างชัดเจน

“แต่ถ้าให้พูดกันตรง ๆ อีกข้อ....ฉันป็นพวกไม่ชอบให้ใครมาวางกรอบหรือกำหนดชีวิตให้เท่าไหร่ การที่คุณลุงกับคุณแม่พยายามจัดแจงเรื่องของเรา มันเลยทำให้ฉันไม่ได้รู้สึกอินไปกับมันสักเท่าไหร่ค่ะ”

วิณณ์รับฟังอย่างตั้งใจ ไม่ได้แสดงท่าทีเสียหน้า เขายังรักษามารยาทและเว้นระยะห่างไว้อย่างพอดี ซึ่งทำให้เจสสิก้ารู้สึกว่าเขาเป็นคู่สนทนาที่ไม่เลว แต่ก็นั่นแหละเพียงไม่เลวในฐานะคนรู้จักใหม่เท่านั้น

“เพราะฉะนั้น วันนี้ถือว่าเรามาจิบชา คุยกันตามมารยาทของผู้ใหญ่ก็แล้วกันนะคะ ส่วนเรื่องหลังจากนี้....ปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคตดีกว่า” เจสสิก้ายกแก้วชาขึ้นจิบเล็กน้อยด้วยท่าทางผ่อนคลาย  ทว่าเป็นการปิดประตูหัวใจไว้อย่างแน่นหนา

การสงวนท่าทีอย่างสุภาพแต่เด็ดขาดของเธอ เป็นสัญญาณเตือนชัดเจนว่าชายหนุ่มยังคงยืนอยู่นอกเขตของเธออย่างสมบูรณ์ และในขณะที่เธอกำลังเล่นเกมวางตัวตามมารยาทกับชายหนุ่มผู้แสนเพียบพร้อมอยู่นั้น ใบหน้ากวนประสาทกับแววตาท้าทายของเพลิง ก็แวบเข้ามาในความคิดอีกรอบ

ตกดึกบรรยากาศภายในห้องทำงานของบ้านเดี่ยวหลังใหญ่กลับอบอวลไปด้วยความตึงเครียด เสียงถ้วยชากระทบกับจานรองดังกริ๊กเบา ๆ จากมือของคุณมณฑา ก่อนที่เธอจะเปิดประเด็นขึ้นมา

“แม่ตัดสินใจแล้วนะเจส....เรื่องการแต่งงานของลูกกับวิณณ์ แม่จะเริ่มคุยรายละเอียดกับทางฝั่งนั้นยังเป็นทางการ ตระกูลของวิณณ์เขามีทั้งคอนเนกชันทางการเมือง วงการธุรกิจถ้าลูกได้แต่งงานกับเขา มันจะช่วยเสริมรากฐานธุรกิจของเราให้มั่นคงยิ่งขึ้น และจะไม่มีใครกล้ามาแตะต้องเราได้ง่าย ๆ” คุณมณฑาจ้องมองลูกสาวด้วยสายตาจริงจัง