11

ทุกคนรับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาในตอนเย็น นิรินแอบเหลือบมองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอ เขามีสีหน้าเรียบเฉยไม่ใคร่จะอยากคุยกับญาติคนอื่นๆ นัก จะว่าเขาถือตัวก็ใช่หรือจะว่าเขาไม่ถือตัวก็ใช่อีก เพราะต่างคนต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ได้สนิทชิดเชื้อกันมากมายนอกจากรุ่นบิดาของเธอที่ค่อนข้างสนิทกันพอสมควร อีกอย่างคนมีปมในใจอย่างนรราชก็ไม่อยากสุงสิงกับใคร เมื่อใครถาม เขาก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง เรียกว่าถามคำตอบคำ จึงไม่มีใครกล้าเซ้าซี้กับเขานัก

นิรินเดินตามคุณย่าทวดเข้าห้องนอนต้อยๆ เธอไม่เปิดโอกาสให้คนที่จ้องจะรังแกทำอะไรได้อีก

“นอนกับคนแก่เบื่อไหมลูก” คุณย่าทวดเอ่ยถามอย่างเอ็นดู นิรินกำลังตบฟูกนอนเนื้อนุ่มอยู่ข้างๆ เตียงของท่านอย่างยินดีปรีดา

“ไม่เลยค่ะคุณท่าน เนยต้องขอบคุณมากๆ ที่คุณท่านชวนมานอนด้วยกันแบบนี้นะคะ”

“ขอบคุณทำไมเหรอจ๊ะ” ท่านขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยสีหน้าสงสัย นิรินจึงรีบพูดกลบเกลื่อน

“ก็เนยจะได้มาดูแลคุณท่านก่อนนอนยังไงล่ะคะ”

“ปากหวานเสียจริงแม่คุณ นอนเถอะจ้ะ พรุ่งนี้ฉันอยากจะตื่นใส่บาตรแต่เช้า” ท่านพูดอย่างเอ็นดู

“พรุ่งนี้เนยจะรีบตื่นมาทำอาหารถวายพระนะคะ”

“ดีจ้ะ ทำบุญทำทานเอาไว้ ชีวิตจะได้เจริญรุ่งเรือง” ท่านพูดยังไม่ทันขาดคำ ยังไม่ได้ล้มตัวลงนอนเสียด้วยซ้ำ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

“ใครกันล่ะนั่น”

“ผมเองครับคุณย่า” เสียงคุ้นเคยนั้นทำให้เจ้าของห้องถึงกับอมยิ้ม       แต่คนที่นั่งอยู่บนฟูกนอนถึงกับสะดุ้งสุดตัว

“แม่เนยไปเปิดประตูให้ลุงเขาหน่อยสิ” คำสั่งของหญิงชราทำให้เธอต้องลุกไปเปิดประตูให้นรราชอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

นิรินเปิดประตูให้นรราชอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เผลอมองสบตาเขาก่อนจะก้มงุดหลีกทางให้คนตัวสูงเดินเข้ามาในห้อง

“อะไรกันราช หอบผ้าหอบผ่อนมาทำไมกันล่ะนั่น” หญิงชราที่นั่งอยู่บนเตียงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ผมคิดถึงคุณย่าน่ะครับ คืนนี้เลยอยากจะมานอนด้วย” เขายิ้มประจบ ทำเอาหญิงชราต้องยิ้มกว้างแทบจะทันที

“ปากหวานเชียว แม่เนยมานอนกับย่าแล้วนะ”

“เขานอนได้ แล้วผมนอนไม่ได้เหรอครับ” คนตัวโตที่อายุปาเข้าไปสี่สิบสองแล้วทำท่างอแงกับญาติผู้ใหญ่ที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของตนเอง นิรินได้แต่กะพริบตาปริบๆ เธอไม่กล้ามองหน้าเขาหรอก

“นอนได้สิ เอาเถอะๆ นอนกันหลายคนจะได้ไม่เหงา” หญิงชราตอบอย่างใจดี

“งั้นผมนอนตรงนี้แล้วกันครับ” คนที่หอบฟูกนอนเข้ามา ซึ่งเขาอุตส่าห์ให้แม่บ้านสูงวัยจัดหาให้ รีบปูที่นอนลงไปใกล้ๆ ฟูกนอนของเด็กสาว กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอลอยอบอวลไปทั่วห้อง ทำให้เขาต้องเผลอสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ

“เราจะไปนอนเบียดแม่เนยตรงนั้นทำไม มองแล้วไม่งาม ขยับไปนอนอีกฝั่งสิ” หญิงชราทำเสียงดุหลานชาย

“ไม่งามอะไรกันครับ ลุงกับหลานนอนด้วยกัน”

“แม่เนยไม่ใช่เด็กตัวเล็กๆ เหมือนแต่ก่อนแล้วนะ แม่เนยโตเป็นสาวแล้ว” ประโยคนั้นของหญิงชราทำให้นิรินนึกถึงตอนเด็กๆ เธอตามบิดามากราบคุณย่าทวดทำให้ต้องเจอเข้ากับคนหน้ายักษ์อย่างนรราชหลายครั้ง เขาชอบทำหน้าบึ้งใส่เหมือนอารมณ์บูดอยู่ตลอดเวลา เธอเลยชอบหลบอยู่ด้านหลังของบิดาเวลาเจอเขา

นรราชจำต้องหอบฟูกนอนของตัวเองไปปูนอนอีกฝั่งหนึ่งของเตียงอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก นิรินนั่งอยู่บนฟูกนอนของตัวเองด้วยหัวใจเต้นแรง จะขอคุณย่าทวดออกไปนอนที่อื่นในเวลานี้ก็คงไม่ดีแน่

“อยากคุยอะไรกับย่าเหรอราชหรือเราจะมีเมีย” คนเป็นย่าเอ่ยถามขณะนั่งพิงไปกับพนักหัวเตียง หันไปสนทนากับหลานชาย หลานและเหลนมานอนด้วยแบบนี้ ท่านเลยยังไม่ง่วง อยากหาเรื่องคุยจนกว่าจะง่วง

“เปล่าครับ”

“อายุปูนนี้แล้ว คนอื่นเขามีลูกกันเป็นโขยงแล้วนะราช เราจะครองตัวเป็นโสดไปถึงไหนกัน” หญิงชราบ่นเบาๆ เข้าใจว่าหลานชายยังรักปักใจกับมุกดา มารดาของนิรินไม่จืดจาง จึงไม่อยากมีหญิงอื่นและครองตัวเป็นโสดเรื่อยมา

แต่มุกดาแต่งงานกับสุทธิศักดิ์ แถมยังมีลูกเต้าไปแล้วด้วย ที่สำคัญก็คือเธอได้จากไปนานหลายปีมากแล้ว ท่านจึงอยากให้หลานชายลองพิจารณาผู้หญิงคนอื่นดูบ้าง ผู้หญิงไม่ได้มีคนเดียวในโลก คนที่นิสัยดี เป็นคนดีก็ยังมีอีกมาก เคยแนะนำให้ก็ไม่เอา ไม่สนใจท่าเดียว ท่านล่ะหนักใจนักกับเรื่องนี้

“มีลูกกวนตัว มีเมียกวนใจจะตายไปครับคุณย่า”

“ย่าไม่พูดกับเราแล้ว” หญิงชราค้อนหลานชาย ก่อนจะหันไปคุยกับ    เด็กสาวที่นั่งฟังตาปริบๆ อยู่อีกฟากของเตียง

“นอนเถอะแม่เนย พรุ่งนี้ต้องตื่นมาทำกับข้าวใส่บาตรอีกไม่ใช่รึ”

“ค่ะคุณท่าน” คนรับคำนั่งพับเพียบเรียบร้อยก่อนจะสวดมนต์และก้มลงกราบก่อนจะทิ้งตัวลงนอน เธอเผลอพลิกตัวตะแคงไปยังด้านที่นรราชนอนอยู่ เขาจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ ก่อนจะตาโตเมื่ออ่านปากที่เขาพูดแต่ไม่มีเสียง