Mag-log inShare
บทที่ 10 เครื่องดักฟัง
Petsa ng paglalathala:
2026-09-09 21:51:05เธอเดินไปถึงห้องทำงานของซูเยี่ยน ซึ่งอยู่ปลายสุดของทางเดินชั้นสอง มันเป็นห้องที่ซูเยี่ยนเก็บเอกสารสำคัญและโทรปรึกษาธุรกิจส่วนตัว
หลินซือเหยียนหยุดอยู่หน้าประตู
ในชาติก่อน เธอเคยถูกห้ามไม่ให้เข้าใกล้ห้องนี้ ครั้งหนึ่งเธอเผลอเดินผ่านหน้าห้อง ซูเยี่ยนด่าเธอต่อหน้าคนใช้ว่า "ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง" ตั้งแต่นั้นมาเธอไม่เคยกล้าแม้แต่จะเหล่ตามอง
แต่คืนนี้...
หลินซือเหยียนคุกเข่าลง เลื่อนมือไปใต้พรมปูทางเดิน ตรงมุมขวาที่ติดกับขอบประตู ใช้นิ้วคลำหารอยบากเล็กๆ ที่เธอเคยทำไว้ในชาติก่อน
เจอแล้ว
เธอใช้เล็บงัดแผ่นไม้ปาร์เกต์ที่หลวมขึ้นมา ด้านใต้มีเครื่องฟังเสียงขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองที่เธอซ่อนไว้ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแต่งงาน
ในชาติก่อน เธอค้นพบเครื่องฟังนี้โดยบังเอิญตอนทำความสะอาดบ้าน หลังจากตาย เธอจำตำแหน่งและวิธีการติดตั้งได้หมด
เป็นของที่ซื้อมาในวันแรกที่เธอย้อนกลับมา
เธอเสียบหูฟังขนาดจิ๋วเข้าไปในเครื่องรับสัญญาณ แล้วเปิดเครื่อง
เสียงของซูเยี่ยนดังขึ้นมาทันที พร้อมกับเสียงผู้ชายอีกคน
"คุณนายครับ ผมตรวจสอบแล้ว ข้อความที่ส่งไปยังเครื่องของคุณถิงเฉินมาจากหมายเลขที่ลงทะเบียนชื่อคุณนายจริงๆ" เสียงผู้ชายทุ้มต่ำ ฟังดูเป็นมืออาชีพ
"เป็นไปไม่ได้!" เสียงซูเยี่ยนตอบ "ฉันไม่ได้ส่ง!"
"แต่ว่าทางผู้ให้บริการยืนยันแล้วครับ ว่าข้อความถูกส่งจากเครื่องของคุณนายในเวลานั้น"
ซูเยี่ยนเงียบไปครู่ใหญ่ แล้วก็พูดด้วยเสียงที่สั่นเทา "งั้น มีใครเข้าไปในมือถือฉันได้ไหม? โดยที่ฉันไม่รู้ตัว?"
"เป็นไปได้ครับ ถ้ามีคนแอบติดตั้งแอปพลิเคชันสอดแนม หรือแฮกเข้าผ่านเครือข่ายบ้าน แต่ว่าคุณนายคิดว่าใครในบ้านนี้จะทำได้?"
หลินซือเหยียนยิ้มในความมืด
ใครเหรอ?
ลูกสะใภ้ที่ทุกคนมองว่าอ่อนแอและโง่เขลาน่ะสิ
"ฉันนึกออกแล้ว" เสียงซูเยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ผู้หญิงคนนั้น เธอต้องเป็นคนทำ"
"คุณนายหมายถึง... คุณหลิน?"
"ยังมีใครอีก? เธอเพิ่งเข้ามาในบ้านได้ไม่ถึงวัน แล้วก็มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นทันที! งานแต่งงานก็เทแชมเปญใส่ฉัน มาถึงบ้านก็มีข้อความแปลกๆ แล้วก็พูดจาไม่รู้เรื่อง! แกไปสืบเธอมาให้หมด ตั้งแต่เกิดจนโต เรียนที่ไหน มีแฟนเก่าไหม เคยทำอะไรผิดหรือเปล่า ฉันจะหาเรื่องเธอให้ได้!"
"ครับคุณนาย"
"แล้วก็..." ซูเยี่ยนหยุดคิด "หาผู้ชายคนหนึ่งมา"
"ครับ?"
"ผู้ชายรูปหล่อๆ ไว้ใจได้ ฉันจะให้เขาไปยั่วยวนเธอ ถ้าเกิดมีอะไรเกิดขึ้น จะได้เป็นหลักฐาน"
ซูเยี่ยนหัวเราะเบาๆ มันเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นชา "เธออยากเล่นเกมกับฉันใช่ไหม? ฉันจะเล่นให้เธอรู้ว่ามืออาชีพมันเล่นยังไง"
หลินซือเหยียนถอดหูฟังออก เก็บเครื่องฟังกลับเข้าที่เดิม วางแผ่นไม้ปาร์เกต์ลงแล้วลุกขึ้น
เธอเดินกลับไปยังห้องนอนอย่างเงียบๆ
ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ มองภาพสะท้อนตัวเองในชุดนอนสีขาว
"มืออาชีพเหรอ?" เธอกระซิบกับตัวเอง "คุณแม่คะ หนูก็เป็นมืออาชีพเหมือนกัน มืออาชีพในการตาย"
เธอเดินกลับไปนอนบนเตียง ข้างๆ กู้ถิงเฉินที่ยังหลับสนิทไม่รู้เรื่องอะไร
เธอมองหน้าเขาในแสงจันทร์ แล้วยิ้ม
อีกไม่นาน...
อีกไม่นานคุณจะได้เห็นว่าแม่ของคุณเป็นใคร
และคุณจะได้รู้ว่าการปล่อยให้คนที่รักตาย... มันเจ็บปวดแค่ไหน
Pinakabagong kabanata
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 53 ฉันพร้อมจะเริ่มต้นใหม่แล้ว
หลินซือเหยียนอ่านจนจบ ก่อนพับจดหมายเก็บอย่างเรียบร้อย“เธอให้ฉันทำไม”“ผมคิดว่าคุณควรรู้”หลินซือเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้น“คุณ... ไปเยี่ยมแม่คุณบ้างไหม”กู้ถิงเฉินพยักหน้า“ไป”“แล้วเป็นยังไงบ้าง”“แม่ดูดีขึ้นมาก”“ก็ดี”เงียบไปครู่หนึ่ง กู้ถิงเฉินจึงถามเบา ๆ“คุณจะให้อภัยแม่ผมไหม”หลินซือเหยียนมองลูกชายที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ไม่ไกล“ฉันให้อภัยไปนานแล้ว”กู้ถิงเฉินนิ่ง“แต่ฉันไม่ได้หมายความว่าฉันจะลืม”เขาพยักหน้า“ผมเข้าใจ”คืนนั้นหลินซือเหยียนนั่งอยู่บนระเบียง ลูกชายหลับไปแล้ว อาเหมยเองก็เข้านอนแล้วเหลือเพียงเธอกับท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวประตูด้านหลังเปิดออก กู้ถิงเฉินเดินออกมา“ยังไม่นอนอีกเหรอ”“นอนไม่หลับ”เขาเดินมานั่งลงข้าง ๆ“คิดอะไรอยู่”หลินซือเหยียนเงียบไปนาน ก่อนตอบเบา ๆ“คิดถึงเรื่องเมื่อก่อน”กู้ถิงเฉินไม่ได้ถามต่อทั้งสองนั่งเงียบอยู่ด้วยกันผ่านไปครู่ใหญ่ หลินซือเหยียนจึงเอ่ยขึ้น“กู้ถิงเฉิน”“ครับ”“ฉันมีเรื่องจะบอก”เขาหันมามอง“อะไร”หลินซือเหยียนสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ“ฉัน... พร้อมแล้ว”“พร้อมอะไร”เธอหันไปสบตาเขา“พร้อมจะเริ่มต้นใหม่”กู้ถิงเฉินนิ่งไป“กั
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 52 จดหมายสำนึกผิด
เวลาผ่านไปเก้าเดือนบ้านหลังเล็กในย่านชานเมืองที่เคยเงียบเหงา กลับมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิม ทั้งเสียงหัวเราะและกลิ่นหอมจากอาหารที่ลอยออกมาจากในครัวหลินซือเหยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกตรงระเบียง มือหนึ่งประคองท้องที่โตขึ้นมาก อาเหมยเดินไปเดินมาอยู่ไม่ไกล สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น“คุณผู้หญิง... หมอกำหนดคลอดไว้เมื่อไหร่คะ”“อีกสองสัปดาห์”“หนูตื่นเต้นจังเลยค่ะ”หลินซือเหยียนหัวเราะเบา ๆ“ตื่นเต้นอะไร เธอไม่ได้คลอดเองสักหน่อย”“ก็หนูจะช่วยเลี้ยงนี่คะ”หลินซือเหยียนลูบท้องตัวเองเบา ๆ“อีกหน่อยเธอจะได้มีเพื่อนเล่นแล้ว”อาเหมยยิ้มกว้าง“จริงด้วยค่ะ”สองปีผ่านไปอย่างรวดเร็วหลินซือเหยียนเปิดร้านขายของเล็ก ๆ อยู่หน้าบ้าน ขายของชำและเครื่องดื่มให้คนในชุมชนเธอไม่ได้กลับไปทำงานเป็นที่ปรึกษาครอบครัวเหมือนเดิม แต่เลือกนำความรู้ที่มีมาเปิดสถานที่ให้คำปรึกษาเล็ก ๆ สำหรับผู้หญิงที่กำลังเผชิญปัญหาความรุนแรงในครอบครัวส่วนกู้ถิงเฉินยังคงมาหาเธอแทบทุกวันตอนแรกเขามาช่วยซ่อมบ้านต่อมาก็ช่วยยกของเข้าร้านจนตอนนี้... เขากลายเป็นคนที่ช่วยดูแลลูกหลินซือเหยียนไม่เคยพูดว่าพวกเขากลับมาคบกัน แต่เธอก็ไม่เคยไล่เข
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 51 เสียงของหัวใจ
รถยนต์สีดำแล่นออกจากโรงพยาบาลหลินซือเหยียนนั่งอยู่เบาะหลัง ส่วนกู้ถิงเฉินนั่งอยู่ด้านหน้า อาเหมยเป็นคนขับเมื่อรถแล่นผ่านสี่แยก สายตาของหลินซือเหยียนพลันหยุดลงที่ป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้ามซูเยี่ยนยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังเธอสวมเสื้อผ้าธรรมดา ผมรวบเรียบร้อย ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง และดูผอมลงกว่าเดิมมากหลินซือเหยียนมองอยู่ครู่หนึ่งในใจไม่มีทั้งความสะใจและความสงสาร มีเพียงความรู้สึกว่างเปล่าที่อธิบายไม่ได้“อาเหมย”“คะ”“จอดรถ”อาเหมยนำรถเข้าจอดข้างทางกู้ถิงเฉินหันกลับมา“เจี๋ยเจี๋ย มีอะไรครับ”หลินซือเหยียนเปิดประตู“รออยู่ในรถ”เธอเดินข้ามถนนไปยังป้ายรถเมล์ซูเยี่ยนเงยหน้าขึ้น“คุณหลิน”“คุณซู”ทั้งสองยืนมองหน้ากันเงียบ ๆ“รถเมล์ยังไม่มาเหรอ”“อีกประมาณสิบนาที”ซูเยี่ยนมองเธอ“คุณ... ไปหาหมอมาเหรอ”“ค่ะ ไปตรวจครรภ์มา”ซูเยี่ยนชะงัก“คุณท้อง... ลูกของถิงเฉินเหรอ”“ใช่ค่ะ”“ดีใจด้วย”หลินซือเหยียนมองเธอครู่หนึ่ง“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเยาะเย้ยคุณ ฉันแค่อยากบอกว่า... ฉันไม่โกรธคุณแล้ว”ซูเยี่ยนนิ่งไป“แต่ฉันก็ยังไม่ลืม”“ฉันเข้าใจ”“ฉันหวังว่าคุณจะดูแลตัวเองให้ดี และต่อจากนี้... อย่าทำแ
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 50 ฉันไม่ได้สัญญาว่าจะกลับไป
ในห้องตรวจแพทย์หญิงวัยสี่สิบกว่าตรวจครรภ์อย่างละเอียด ก่อนจะยิ้มให้คนไข้ตรงหน้า“คุณหลินคะ ตอนนี้อายุครรภ์ประมาณสิบเอ็ดสัปดาห์แล้วนะคะ”หลินซือเหยียนพยักหน้า“เด็กแข็งแรงดีค่ะ หัวใจเต้นปกติ”“ขอบคุณค่ะ”แพทย์หญิงเปิดดูผลตรวจในแฟ้มต่อสีหน้าของเธอจริงจังขึ้นเล็กน้อย“แต่จากผลตรวจครั้งก่อน หมอเห็นว่ามีสารกดประสาทอยู่ในเลือด”หลินซือเหยียนนิ่งไป“ช่วงนี้ยังมีอาการผิดปกติอะไรอยู่ไหมคะ”“ไม่มีแล้วค่ะ”“ดีแล้วค่ะ แต่หมออยากให้ตรวจเลือดซ้ำอีกครั้ง เพื่อดูว่ายังมีสารตกค้างอยู่หรือไม่ จะได้ติดตามให้แน่ใจว่าไม่มีผลต่อสุขภาพของคุณกับเด็ก”“ได้ค่ะ”แพทย์หญิงบันทึกข้อมูลลงในแฟ้ม ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง“แล้วคุณพ่อของเด็กมาด้วยไหมคะ”หลินซือเหยียนชะงักไปเล็กน้อย“มาค่ะ... แต่รออยู่ข้างนอก”“ถ้าสะดวก หมออยากคุยกับเขาสักหน่อยค่ะ เรื่องการดูแลคุณระหว่างตั้งครรภ์”หลินซือเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“ได้ค่ะ”เธอลุกขึ้น เดินไปเปิดประตูห้องตรวจทันทีที่ประตูเปิด กู้ถิงเฉินก็เงยหน้าขึ้น“เป็นยังไงบ้าง”“หมออยากคุยกับคุณ”กู้ถิงเฉินชะงัก“กับผม?”“ใช่”เขารีบลุกขึ้นเดินตามเธอเข้าไปในห้องตรวจหลินซื
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 49 รอยยิ้มบาง ๆ
เช้าวันจันทร์หลินซือเหยียนเพิ่งลืมตาตื่นได้ไม่นาน ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอรีบลุกจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำ อาเหมยที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงก็รีบตามเข้าไป“คุณผู้หญิง... แพ้ท้องอีกแล้วเหรอคะ”หลินซือเหยียนคุกเข่าอยู่หน้าโถสุขภัณฑ์ อาเหมยคอยลูบหลังให้อย่างเบามือเมื่ออาการคลื่นไส้ทุเลาลง อาเหมยจึงถามขึ้น“วันนี้หมอนัดตรวจครรภ์ไม่ใช่เหรอคะ”“อือ”หลินซือเหยียนตอบสั้น ๆ ก่อนเปิดน้ำล้างหน้าแล้วใช้ผ้าขนหนูซับริมฝีปาก“คุณผู้หญิงจะไปเอง หรือให้หนูไปด้วยคะ”“ฉันไปคนเดียวก็ได้”อาเหมยมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้“เมื่อวานคุณผู้ชายโทรมา บอกว่าถ้าคุณผู้หญิงจะไปหาหมอ เขาอยากไปด้วยค่ะ”มือของหลินซือเหยียนที่กำลังเช็ดหน้า หยุดลงเล็กน้อย“แล้วแต่เขาเถอะ”เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินออกจากห้องน้ำบนโต๊ะในครัวมีถุงของหลายใบวางอยู่ ที่มุมถุงมีลายมือคุ้นตาเขียนอยู่บนกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก“วันนี้หมอนัด ผมจะรออยู่ที่โรงพยาบาล ถ้าคุณไม่มา ผมจะกลับ”หลินซือเหยียนยืนมองข้อความนั้นอยู่นานสุดท้ายเธอก็หยิบกระดาษขึ้นมา พับอย่างเรียบร้อย แล้วเก็บใส่กระเป๋า“อาเหมย”“ค่ะ”“เตรียมชุดให้ฉันหน่อย”
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 48 ให้อภัยตัวเอง
ซูเยี่ยนรับกระดาษทิชชูมา เช็ดน้ำตาเงียบๆ"ยอมรับอะไรคะ""ยอมรับว่าคุณควบคุมทุกอย่างไม่ได้"ซูเยี่ยนเงยหน้าขึ้น"แม้แต่คนที่ฉันรัก?""ค่ะ"เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มหน้าลงอีกครั้ง"ฉันแค่... ไม่อยากถูกทิ้งอีก""เพราะสามีเคยทิ้งคุณไป"ซูเยี่ยนเม้มริมฝีปาก น้ำตาค่อยๆ ไหลลงมาอีกครั้ง"ค่ะ ตอนนั้นลูกยังเด็ก ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเลี้ยงเขาให้โตขึ้นมาได้ยังไง"เธอสูดลมหายใจลึก"ฉันเคยคิดว่าถ้าฉันดีพอ ถ้าฉันทำทุกอย่างให้ครอบครัวดีพอ เขาคงไม่ไป"นักจิตวิทยามองเธออย่างสงบ"แต่เขาก็ไปแล้วนะคะ""ค่ะ"คำตอบสั้นๆ ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง"ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็กลัวมาตลอดว่า คนที่ฉันรักจะทิ้งฉันไปอีก""รวมถึงลูกของคุณ"ซูเยี่ยนพยักหน้า"ฉันเลยพยายามควบคุมเขา""เพราะคุณกลัวว่าจะเสียเขาไป""ค่ะ"เธอก้มหน้าลง มองกระดาษทิชชูในมือ"ฉันอยากรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ไปไหน ทำอะไร อยู่กับใคร... ฉันคิดว่าถ้ารู้ทุกอย่าง ฉันจะปกป้องเขาได้"เสียงของเธอสั่น"แต่สุดท้าย ฉันกลับทำให้เขาอึดอัด""และทำให้เขาอยากหนีจากคุณ"ซูเยี่ยนหลับตาลง น้ำตาไหลผ่านแก้ม"ค่ะ"นักจิตวิทยาเว้นช่วง ก่อนพูดขึ้นอย่างนุ่มนวล"การรักใครสักคน
Maaari mong magustuhan
เกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat214.9K viewsพิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet189.2K viewsคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์80.1K viewsหกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา352.7K viewsที่พักใจชองนายซุปตาร์
DJArtsyStory 94 viewsCAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ
ศรีอักษรรินทร์47 viewsรักพรางใจใยเสน่หา
หงส์ จันรัญจวน แม่พลอยหุง93 viewsพระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์420 views
