MasukShare
บทที่ 11 อาเหมย
Tanggal publikasi:
2026-09-09 21:51:32เช้าวันรุ่งขึ้น
หลินซือเหยียนตื่นแต่เช้าเหมือนเดิม คราวนี้เธอไม่ทำอาหารให้ใคร
เธอไปเดินเล่นในสวนญี่ปุ่นด้านหน้าบ้าน คนใช้สาวชื่ออาเหมยเดินตามมาติดๆ ถูกซูเยี่ยนสั่งให้ "ดูแลคุณผู้หญิง"
หลินซือเหยียนหันไปมองอาเหมย
อาเหมย... ในชาติก่อน อาเหมยเป็นคนใช้ที่ซูเยี่ยนใช้ให้แอบสอดส่องเธอ แล้วก็เป็นคนที่ปลอมแปลงหลักฐานว่าเธอมีชู้
แต่อาเหมยก็มีจุดอ่อน
"อาเหมย" หลินซือเหยียนเรียกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"คะ... คุณผู้หญิงคะ?"
"แม่ของเธอหายดีหรือยัง?"
อาเหมยตัวแข็งทื่อ
"ค... คุณผู้หญิงรู้ได้ยังไง?"
หลินซือเหยียนยิ้ม "ฉันรู้หลายอย่างนะ"
ในชาติก่อน อาเหมยต้องแอบเอาของเล็กๆ น้อยๆ ในบ้านไปขายเพื่อเอาเงินไปรักษาแม่ จนซูเยี่ยนใช้จุดนี้มาบังคับให้เธอทำทุกอย่าง หลินซือเหยียนรู้ดีเพราะอาเหมยเคยสารภาพกับเธอด้วยความสำนึกผิดก่อนที่เธอจะตาย
"แม่ของเธอเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายใช่ไหม?" หลินซือเหยียนเดินต่อไปเรื่อยๆ มองดอกไม้ที่กำลังผลิบาน "ต้องใช้เงินเยอะมากเลยใช่ไหม? เงินเดือนของคนใช้ในบ้านนี้ คงไม่พอ"
อาเหมยน้ำตาคลอเบ้า "คุณผู้หญิงคะ..."
"ฉันจะช่วยเธอได้นะ" หลินซือเหยียนหันกลับมามองเธอ "แต่เธอต้องช่วยตอบแทนฉันบ้าง"
"ช่วยอะไรคะ?"
หลินซือเหยียนยื่นโทรศัพท์มือถือให้อาเหมย
"เมื่อคืนนี้ คุณแม่เรียกใครมาคุยที่ห้องทำงานบ้าง?"
อาเหมยสีหน้าเปลี่ยนทันที
"ไม่ต้องตอบตอนนี้" หลินซือเหยียนพูด "เธอแค่จำไว้ว่า แม่ของเธอมีทางเลือก ไม่ใช่แค่ทางเดียวที่คุณแม่ซูให้ไว้"
เธอเดินผ่านอาเหมยไป พร้อมกับทิ้งซองจดหมายหนาพอประมาณไว้บนมือของอาเหมย
"นี่คือเงินงวดแรก ไว้ให้หมอทำเคมีบำบัดก่อน ที่เหลือฉันจะให้ทีหลัง"
อาเหมยจ้องซองจดหมายในมือ น้ำตาไหลลงมาเป็นทาง
"คุณผู้หญิงคะ... ทำไมถึงช่วยหนู?"
หลินซือเหยียนไม่หยุดเดิน เธอพูดโดยไม่หันกลับ
"เพราะฉันรู้ว่าเธอก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน... เหมือนที่ฉันเคยเป็น"
ตอนเที่ยง
กู้ถิงเฉินกลับจากที่ทำงานมาทานข้าวกับครอบครัวตามคำสั่งซูเยี่ยน
ทุกคนนั่งที่โต๊ะอาหารขนาดใหญ่ คนใช้ยกอาหารมาวางเรียงราย หลินซือเหยียนนั่งข้างสามี ส่วนซูเยี่ยนนั่งหัวโต๊ะ
ซูเยี่ยนยิ้มแย้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สายตาที่มองหลินซือเหยียนกลับเย็นชา
"เจี๋ยเจี๋ย" ซูเยี่ยนเรียกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "วันนี้แม่มีเรื่องจะบอก"
"อะไรเหรอคะคุณแม่?"
"พรุ่งนี้แม่จัดงานเลี้ยงน้ำชาให้แก เรียกเพื่อนๆ ของแม่มารู้จักแก จะได้มีสังคมบ้าง" ซูเยี่ยนยิ้ม "แกแต่งตัวสวยๆ นะ มีแขกสำคัญๆ มาเยอะ"
หลินซือเหยียนก้มหน้ารับ "ขอบคุณคุณแม่ค่ะ"
แต่ในใจเธอรู้
งานเลี้ยงน้ำชานี้... คือกับดัก
ซูเยี่ยนจะหาเรื่องให้เธออับอายต่อหน้าสังคมชั้นสูง เพื่อทำลายชื่อเสียงของเธอตั้งแต่ยังใหม่ๆ
ในชาติก่อน ซูเยี่ยนทำแบบนี้เหมือนกัน ตอนนั้นหลินซือเหยียนไม่รู้ว่าเครื่องดื่มที่เสิร์ฟมีแอลกอฮอล์ผสม เธอดื่มไปแล้วเมา ทำตัวไม่เหมาะสมต่อหน้าแขก ทำให้ซูเยี่ยนมีโอกาสพูดว่า "ลูกสะใภ้ฉันยังเด็ก ยังไม่รู้จักมารยาท"
ตั้งแต่วันนั้น ชื่อเสียงของเธอในวงสังคมก็พังทลาย
Bab terbaru
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 27 ผมขอโทษ
วันที่สามกู้ถิงเฉินกลับไปที่บ้านหลังเล็กของหลินซือเหยียนตลอดสองวันที่ผ่านมา เขาให้คนตามสืบเรื่องทรัพย์สินของเธออย่างละเอียด จนพบโฉนดที่ดินซึ่งยังคงมีชื่อของหลินซือเหยียนเป็นเจ้าของ บ้านหลังเก่าที่อยู่ชานเมือง เขาจำได้ว่าหลินซือเหยียนเคยพูดถึงบ้านหลังนี้ครั้งหนึ่ง ตอนที่ทั้งคู่เพิ่งเริ่มคบกันเธอเคยบอกเขาว่า พ่อทิ้งบ้านหลังหนึ่งไว้ให้ที่ชานเมืองแต่เธอไม่เคยพาเขาไปที่นั่น ตอนนั้นเขาไม่ได้ถามต่อและไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าบ้านหลังนั้นจะสำคัญกับเธอมากแค่ไหน วันนี้เขากลับมายืนอยู่หน้าบ้านหลังนั้น ประตูรั้วไม้เก่าเปิดแง้มอยู่ต้นมะม่วงต้นใหญ่ทอดเงาลงบนลานหน้าบ้าน แล้วเขาก็เห็นเธอ หลินซือเหยียนกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ข้างรั้วเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวมกับกางเกงผ้าฝ้ายธรรมดา ผมถูกรวบไว้เป็นหางม้าต่ำ ไม่มีเครื่องประดับ ไม่มีเครื่องสำอาง ถึงอย่างนั้น เธอกลับดูมีชีวิตชีวากว่าทุกครั้งที่เขาเคยเห็น กู้ถิงเฉินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูหลินซือเหยียนเงยหน้าขึ้น สายตาของทั้งคู่สบกัน เธอไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจแม้แต่น้อย“มาทำไม”กู้ถิงเฉินก้าวเข้ามาในลานบ้าน“เจี๋ยเจี๋ย... กลับบ้านเถอะ”หลินซือเหยียนวางบัวรดน้ำลง“บ้านไหน”
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 26 ความผิดผมเอง
อาเหมยเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าควรตอบเธอยังไง”หลินซือเหยียนวางช้อนลง“แต่ฉันให้อภัยเธอตั้งแต่คืนนั้นแล้ว”ดวงตาของอาเหมยแดงขึ้นทันที“คุณผู้หญิง...”“ชาตินี้เธอยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย”หลินซือเหยียนยิ้มบาง ๆ“เรื่องที่เกิดขึ้นในชาติก่อน ฉันให้อภัยไปแล้ว”น้ำตาของอาเหมยไหลลงมาโดยไม่ทันตั้งตัวหลินซือเหยียนถอนหายใจเบา ๆ“กินข้าวเถอะ”เธอส่งผ้าเช็ดหน้าให้อีกฝ่าย“อย่าร้องไห้เลย ฉันไม่ชอบเห็นคนร้องไห้”อาเหมยรีบเช็ดน้ำตาแล้วพยายามยิ้ม“ค่ะ”บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อย ๆ กลับมาเงียบสงบอีกครั้งอีกด้านหนึ่งบ้านตระกูลกู้เงียบกว่าทุกวันซูเยี่ยนเพิ่งกลับมาถึงบ้านหลังได้รับการประกันตัว ทนายของเธอเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมด แม้คดีจะยังไม่จบ แต่ข่าวเรื่องการสอบปากคำก็แพร่ไปทั่วสังคมชั้นสูงแล้วโทรศัพท์ของซูเยี่ยนเงียบสนิทมาตั้งแต่วันนั้นไม่มีเพื่อนคนไหนโทรมาถาม ไม่มีแม้แต่ข้อความสั้น ๆ แสดงความเป็นห่วงสิ่งที่ได้ยินกลับเป็นคำพูดจากคนรับใช้ในบ้าน“คุณหญิงลี่บอกว่าไม่อยากยุ่งด้วยแล้วค่ะ”“คุณหญิงสมรบอกว่าจะถอนตัวจากงานการกุศล”“คุณท่านผู้หญิงอีกหลายคน... ไม่รับสายเลยค่ะ”ทุกคำพูดทำให้ใบหน้า
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 25 บ้านหลังเก่า
บ้านหลังเล็กในย่านชานเมืองยังเหมือนเดิมทุกอย่างมันเป็นบ้านสองชั้นครึ่งไม้ครึ่งปูนหลังเก่า แม้ผ่านกาลเวลามานานก็ยังดูแข็งแรง ตัวบ้านตั้งอยู่บนที่ดินราวหนึ่งไร่ ริมคลองสายเล็กที่ทอดผ่านทุ่งสีเขียว ล้อมรอบด้วยต้นไม้ใหญ่ที่พ่อของเธอเป็นคนปลูกตั้งแต่ยังเด็กต้นมะม่วง ต้นชมพู่ ต้นกล้วยขึ้นกระจายอยู่ทั่วบริเวณ บางต้นรกจนเกือบคลุมทางเดิน แต่กลับช่วยบังแดดจนลานหน้าบ้านยังคงเย็นสบายหลินซือเหยียนยืนมองบ้านตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปแสงแดดยามเช้าส่องผ่านกิ่งไม้เป็นริ้ว ๆ ลงบนพื้นดินอาเหมยเดินตามมาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กในมือ“นี่คือบ้านของพ่อฉัน”หลินซือเหยียนพูดเบา ๆ พลางมองบานประตูไม้เก่า“พ่อซื้อไว้ก่อนฉันเกิด แล้วทิ้งไว้ให้ฉันกับแม่”อาเหมยเหลือบมองบ้านตรงหน้า ก่อนถามอย่างระมัดระวัง“แล้วคุณผู้หญิง... ไม่เคยมาอยู่ที่นี่เหรอคะ”“เคยอยู่ตอนเด็ก ๆ”หลินซือเหยียนหยิบกุญแจออกมาแล้วไขประตู“หลังพ่อเสีย แม่พาฉันไปอยู่กับญาติ พอแม่เสีย ฉันก็ถูกส่งเข้าเมือง”ประตูถูกผลักออกช้า ๆเสียงบานพับดังเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบกลิ่นอับจากบ้านที่ปิดมานานลอยออกมา เฟอร์นิเจอร์ไม้ด้านในยังอยู่คร
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 24 จดหมายถึงเธอ
เที่ยงคืน กู้ถิงเฉินกลับถึงบ้านบ้านหลังใหญ่เงียบกว่าทุกคืน ไฟหน้ารั้วยังเปิดอยู่ตามคำสั่ง แต่ภายในไม่มีเสียงใครเลยเขาเดินตรงขึ้นไปยังห้องนอนประตูเปิดอยู่ เตียงว่างเปล่ากู้ถิงเฉินยืนนิ่ง ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับซองจดหมายสีขาวบนหมอนเขาหยิบมันขึ้นมาเพียงเห็นลายมือ เขาก็จำได้ทันทีว่าเป็นของหลินซือเหยียนเขาค่อย ๆ เปิดจดหมายที่รักถ้าเธอได้อ่านจดหมายนี้ ฉันคงจากไปแล้วไม่ต้องตามหาฉัน เพราะฉันจะไม่กลับมาตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันเชื่อว่าเธอรักฉันแต่เธอไม่เคยเชื่อฉันแม่ของเธอบอกว่าฉันเป็นคนไม่ดี เธอก็เชื่อแม่ของเธอบอกว่าฉันแกล้งป่วย เธอก็เชื่อแม่ของเธอบอกว่าฉันไม่คู่ควรกับเธอ เธอก็เชื่อทุกครั้ง... เธอเลือกแม่ถ้าวันหนึ่งฉันตายไป เธอก็คงเลือกแม่เหมือนเดิมแต่ฉันไม่ตายฉันแค่เลือกที่จะจากไปเพื่อให้เธอได้รู้ว่า การไม่มีฉันอยู่ในชีวิต... มันเจ็บปวดแค่ไหนลาก่อนหลินซือเหยียนมือของกู้ถิงเฉินสั่นเขาอ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนกำจดหมายแน่นแล้วรีบวิ่งออกจากห้อง“อาเอ้ย!”หญิงรับใช้ที่เพิ่งออกจากห้องพักสะดุ้ง“คุณผู้ชาย?”“เจี๋ยเจี๋ยไปไหน”“หนู... ไม่เห็นคุณผู้หญิงเลยค่ะ”“อาเหมยล่ะ?”อาเอ้ยส่ายหน
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 23 กู้ถิงเฉิน
สองทุ่ม กู้ถิงเฉินขับรถมาถึงสถานีตำรวจไฟบริเวณชั้นสองยังเปิดสว่าง ห้องสอบปากคำด้านในยังคงมีเจ้าหน้าที่เข้าออกเป็นระยะ เขาก้าวขึ้นบันไดด้วยใบหน้าซีดเซียว ก่อนจะเห็นทนายความของซูเยี่ยนยืนรออยู่หน้าห้อง“คุณกู้ครับ”ทนายวัยกลางคนโค้งศีรษะเล็กน้อย“คุณหญิงอยู่ในห้องสอบปากคำมาประมาณสี่ชั่วโมงแล้วครับ”กู้ถิงเฉินหยุดตรงหน้าเขา “แม่ผมเป็นยังไงบ้าง”ทนายถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบตามตรง“สถานการณ์ไม่ค่อยดีครับ หลักฐานที่เจ้าหน้าที่มีค่อนข้างชัด”“หลักฐานอะไร”“บัญชีที่อยู่ในชื่อคุณหลินซือเหยียน มีเอกสารการเปิดบัญชีและรายการอนุมัติที่ใช้ลายเซ็นของคุณหญิงเป็นผู้มีอำนาจ นอกจากนี้ยังพบเงินจากบริษัทในเครือตระกูลกู้โอนเข้าบัญชีดังกล่าวหลายครั้ง”คิ้วของกู้ถิงเฉินขมวดเข้าหากัน“บัญชีของเจี๋ยเจี๋ย?”เขายังไม่ทันถามต่อ ทนายก็พูดขึ้นอีกครั้ง“เมื่อคืนมีเงินหลายสิบล้านถูกโอนออกจากบัญชีครับ รายการทั้งหมดใช้ข้อมูลและรหัสที่อยู่ภายใต้การควบคุมของคุณหญิง”กู้ถิงเฉินนิ่งไปภาพเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างห้ามไม่ได้หลินซือเหยียนปวดท้อง เขาพาเธอไปโรงพยาบาล กลับถึงบ้านตอนเกือบตีสาม และเห็นแม่ยืนอยู่ตรงเชิงบันได
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 22 ฉันขอแจ้งความ
ที่บ้านตระกูลกู้ หลินซือเหยียนนั่งอยู่ในศาลากลางสวน แสงแดดยามสายทอดผ่านกิ่งไม้ลงมาบนโต๊ะตรงหน้าสมุดบันทึกเล่มหนึ่งของอาเหมยวางอยู่ข้างถ้วยชา เธอเปิดไปยังหน้าสุดท้ายวันที่ 8 มิถุนายนคุณนายซูบอกว่าเตรียมการสำหรับวันคลอด สายตาของหลินซือเหยียนหยุดอยู่ตรงประโยคนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดสมุดลงอาเหมยเดินเข้ามาพร้อมถาดผลไม้“คุณผู้หญิงคะ ทนายส่งข่าวมาค่ะ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน”“คุณนายซูล่ะ?”“ถูกเชิญตัวไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจแล้วค่ะ”หลินซือเหยียนพยักหน้าอย่างสงบ“แล้วคุณผู้ชาย?”“ยังปิดโทรศัพท์อยู่ค่ะ”“ดี”เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนวางลงอย่างช้า ๆ“อาเหมย เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกวันนี้?”อาเหมยส่ายหน้าหลินซือเหยียนมองออกไปยังสวน“เมื่อสามปีก่อน วันที่ 9 กันยายน เป็นวันที่ฉันถูกบอกว่าห้ามผ่าคลอด”เธอเว้นช่วง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ“วันนี้ ฉันอยากให้คุณนายซูได้รู้บ้างว่า การถูกคนอื่นกำหนดชะตาชีวิตโดยที่เราไม่มีสิทธิ์เลือก มันรู้สึกอย่างไร”สถานีตำรวจ ซูเยี่ยนนั่งอยู่ในห้องสอบปากคำตรงข้ามตำรวจสองนาย ข้างกายมีทนายความที่เพิ่งเดินทางมาถึงตำรวจเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้า“คุณนายซู ผมขอถามอีกครั้
Anda juga akan menyukai
(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก132.9K Dibacaรวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+)
Chocolate lily 177.8K Dibacaเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์101.6K Dibacaวิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์82.6K Dibacaพันธะเสน่หาอาจารย์เถื่อน
Kim Nayeol348 Dibacaจะเขียนคำว่ารักให้เธอรู้ ( Aimaun )
อิ่มอุ่น ยิปซี27 Dibacaเพราะรักไม่เคยจางหายไป
อิงวรา181 Dibacaหย่าร้อยรอยทราย
สายลมละเมอ81 Dibaca
