Masukพอเซี่ยจิงเมี่ยวเห็นเพื่อนก้าวเดินเข้ามา ก็รีบหยิบขนมชิ้นเล็กที่ตนเองชอบ วิ่งดิ่งเข้าไปให้ซ่งอวี้อันทันทีเฮ่อเจียหลี่ชำเลืองมองซ่งจือแวบหนึ่ง หากเป็นยามปกติ ในเวลานี้เขาคงจะแสดงท่าทีสนิทสนมเป็นกันเองมากไปแล้วแต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ พลันนึกนึกถึงคำพูดที่หยางเจ๋ออีเคยเอ่ยกับตนเองสายตาของเขาเพ่งมองไปยังเฉินเยี่ยนเหิงและถังหนิงโดยไม่รู้ตัวทว่าดวงตาของคนทั้งสองกลับนิ่งสงบไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวแม้ว่าเขาจะวิ่งเล่นตามหลังเฉินเยี่ยนเหิงมาตั้งแต่เด็ก ๆ ทว่ากลับไม่ได้เข้าใจความคิดความอ่านของเฉินเยี่ยนเหิงอย่างทะลุปรุโปร่งเลยสักนิดในบรรดาพวกเขาทั้งหมด เฉินเยี่ยนเหิงคือคนที่มีความคิดซับซ้อนและล้ำลึกที่สุดในขณะที่เขากำลังจะละสายตากลับคืนมา เฉินเยี่ยนเหิงก็ช้อนสายตาขึ้น จ้องมองซ่งอวี้อันพลางเอ่ยขึ้นว่า “กินของหวานให้น้อยหน่อย ไม่กลัวหมอฟันแล้วหรือไง?”เฮ่อเจียหลี่พลันถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกทันที ดูท่าทางแล้วหยางเจ๋ออีคงจงใจช่วยถังหนิง ถึงได้เอ่ยประโยคนั้นกับตนแน่ ๆดูจากท่าทีที่เฉินเยี่ยนเหิงเป็นห่วงเสี่ยวอันขนาดนี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไรเฉินเยี่ยนเหิงก็ลงไม้ลงมือกับเขาเพื่อซ่งจือชัด ๆ
หัวข้อบนโต๊ะอาหารพลันแปรเปลี่ยนไปเน้นเรื่องลูกหลานเป็นหลักอย่างรวดเร็วบรรดาทายาทตระกูลต่าง ๆ ที่รุ่นราวคราวเดียวกับเฉินเยี่ยนเหิง อย่างน้อยก็มีลูกกันไปคนสองคนแล้วกรณีของเฉินเยี่ยนเหิงจึงถือเป็นเรื่องแปลกประหลาดอยู่บ้างคุณหญิงย่าเอ่ยกับถังหนิงอย่างไม่เป็นทางการว่า “ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ยังไงวันข้างหน้าก็ต้องมีอยู่ดี ก่อนหน้านี้คิดว่าหนูอายุน้อยกว่าเยี่ยนเหิงตั้งหกปี ยังอายุน้อยเกินไป หากมีลูกเร็วเกินไปก็คงไม่ค่อยดี ตอนนี้หนูอายุยี่สิบสี่แล้ว เป็นช่วงอายุที่เหมาะเจาะที่สุด ช่วงวัยนี้เหมาะกับการมีลูกที่สุดแล้วล่ะ”ถังหนิงก้มหน้าลงส่งเสียงตอบรับในลำคอในตอนนั้นเอง เด็กน้อยไร้เดียงสาคนหนึ่งบนโต๊ะอาหารก็เริ่มนับนิ้วมือ พลางเอ่ยขึ้นว่า “ยี่สิบสี่บวกหกเท่ากับสามสิบ คุณลุงเฉินแก่ไปไหมครับเนี่ย”อุ๊บ บรรยากาศพลันจับตัวเป็นก้อนในทันตา มือของผู้ปกครองรีบตะปบปิดปากเด็กน้อยไว้แน่นถังหนิงถึงกับอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆทันใดนั้น สายตาของชายหนุ่มข้างกายก็พุ่งเป้าตรงมาที่เธอในทันทีถังหนิงเลียริมฝีปากเบา ๆ พยายามเก็บกักรอยยิ้มลงไป เมื่อครู่เธอไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ แต่เพราะมัน
เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุบสายตาลงต่ำและเม้มริมฝีปากแน่นเว่ยซ่งเหลียงตาฝ้าฟาง จึงจำถังหนิงไม่ได้จริง ๆ เขาหรี่ตาลงพลางเอ่ยถาม “แม่หนูที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เยี่ยนเหิงนั่นใครกันล่ะ”สายตาของทุกคนในงานต่างพุ่งเป้ามาที่ถังหนิงในทันทีแน่นอนว่าหน้าตาของถังหนิงไม่ได้แย่เลยสักนิด ทว่าการแต่งหน้าแบบสโมกกี้อายนี้ไม่เข้ากับรสนิยมความงามแบบเรียบหรูดูแพงที่ชนชั้นสูงชื่นชอบเลยแม้แต่น้อย กลับดูเหมือนพวกอันธพาล ทำให้คนที่พบเห็นรู้สึกไม่ประทับใจเอาเสียเลยแม้ว่าคุณหญิงย่าจะไม่ค่อยอยากยอมรับ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ การปล่อยให้ตกอยู่ในความเงียบงันยิ่งจะทำให้ตระกูลเฉินเสียหน้า ท่านจึงยิ้มพลางเอ่ยปากช่วยพูดแก้ต่างให้ “เสี่ยวหนิงอยู่บ้านว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ ก็เลยลองแต่งหน้าลุคใหม่ ๆ น่ะ เห็นว่าเป็นสไตล์ที่กำลังฮิตสุด ๆ ในหมู่เด็กวัยรุ่นตอนนี้ ฉันเห็นแล้วก็ดูแปลกตาดีเหมือนกัน”คนกลุ่มนั้นจำต้องไว้หน้าคุณหญิงย่า จึงได้แต่ฝืนยิ้มไปตามน้ำ พลางสะกดกลั้นความรู้สึกเย้ยหยันเอาไว้ในใจงานเลี้ยงเป็นไปอย่างครึกครื้นมาก ทว่าถังหนิงกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอกที่หลุดออกจากวงล้อมหลังจากร่วมพูดคุยหยอกล้อกันพอประมาณ
ถังหนิงไม่อยากให้ความสนใจทั้งหมดของตนเองไปกระจุกอยู่ที่เฉินเยี่ยนเหิง จึงจงใจเบือนสายตาไปทิศทางอื่นเธอเหลือบไปเห็นเฮ่อเจียหลี่และคนตระกูลเฮ่อยืนอยู่ข้าง ๆ ผู้อาวุโสเว่ยเว่ยซ่งเหลียงมีผมขาวโพลนเต็มศีรษะ และแนบติดกับหน้าผากที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น แผ่นหลังค้อมโค้งเล็กน้อย จนไม่อาจแบกรับเสื้อผ้าผืนบางได้ เสื้อคลุมผ้าฝ้ายตัวหลวมโคร่งคลุมทับอยู่บนเรือนร่างมองดูแล้วสภาพร่างกายค่อนข้างสู้ดีนักไม่ได้แล้วจริง ๆมิน่าล่ะ ครั้งก่อนที่เฉินเยี่ยนเหิงลงมือทำร้ายเว่ยเฉิง ผู้อาวุโสเว่ยถึงยอมอ่อนข้อให้ง่ายดายถึงเพียงนี้ เพราะเมื่อท่านจากโลกนี้ไปแล้ว ก็ไม่รู้ว่าภายในตระกูลเว่ยจะเกิดการแก่งแย่งชิงอำนาจกันวุ่นวายขนาดไหน ในช่วงเวลาแบบนี้ การไปสร้างความขัดแย้งกับตระกูลเฉินย่อมไม่ใช่เรื่องดี ดังนั้นท่านจึงรีบตอบตกลงที่จะคืนดีกันอย่างรวดเร็วเว่ยซ่งเหลียงมีความเชี่ยวชาญและความสามารถสูงส่งในด้านบทกวีและวรรณศิลป์ เคยได้รับการเรียนเชิญให้ไปเปิดการบรรยายวิชาบทกวีที่มหาวิทยาลัย A อยู่หลายต่อหลายครั้ง ซึ่งทุกครั้งก็มีผู้เข้าฟังจนเต็มทุกที่นั่งในเวลานี้ เขากำลังเล่นเกมต่อกลอนกับบรรดาคนรุ่นเยาว์อยู่ยิ่งเ
คุณหญิงย่าใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะประมวลผลออก “ถังหนิง? ทำไมหนูถึงแต่งหน้าแต่งตัวแบบนี้ล่ะ”คุณหญิงย่ามักจะเดินทางไปดูละครโอเปร่าที่ต่างประเทศอยู่บ่อยครั้ง จึงไม่ได้รู้สึกต่อต้านเมคอัพเข้มจัดจ้านแบบนี้ แต่มันก็ต้องดูสถานที่ด้วย เพราะแขกเหรื่อที่มาร่วมงานในวันนี้ไม่มีใครสักคนแต่งหน้าจัดจ้านขนาดนี้ ผู้คนส่วนใหญ่ต่างเน้นความมีสง่าราศี หรูหรา ทรงคุณค่า และดูสำรวมถังหนิงยิ้มจาง ๆ “คุณย่าคะ นี่เป็นผลลัพธ์จากการนั่งแต่งหน้าตั้งสองชั่วโมงเต็มของหนูเลยนะคะ คุณย่าคิดว่าไม่สวยเหรอคะ?”“เอาแต่ใจ” สีหน้าของคุณหญิงย่าบึ้งตึงลงเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ อย่างไรเสียเธอก็คือคนของตระกูลเฉิน ต่อให้ใส่หัวหมูมา ก็ไม่มีใครหน้าไหนกล้าหัวเราะเย้ยหยันอยู่ดีตำแหน่งที่นั่งของถังหนิงอยู่ข้าง ๆ เฉินเยี่ยนเหิง เธอจับชายกระโปรงนั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ ทันทีที่ช้อนสายตาขึ้นมองเล็กน้อย ก็สบเข้ากับสายตาล้ำลึกของชายหนุ่มที่จับจ้องมาที่ใบหน้าของเธอจู่ ๆ เธอก็นึกไปถึงในอดีต ครั้งแรกที่เธอแต่งหน้าเข้มจัดไปร่วมงานปาร์ตี้ของหัวหน้าห้องผู้ชายพร้อมกับเพื่อนร่วมชั้นหัวหน้าห้องชายคนนั้นมีความชื่นชอบการแต่งหน้าจัดเป
ในวันงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของผู้อาวุโสเว่ย ถังหนิงจงใจนัดหมายเวลาเหลื่อมกับเฉินเยี่ยนเหิงเธออ้างกับคุณหญิงย่าว่าต้องไปเซ็นสัญญาทำกิจกรรมกับคณะเต้น เนื่องจากอีกฝ่ายเปลี่ยนเวลากะทันหัน แต่หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จแล้วเธอจะรีบตามไปที่งานเลี้ยงทันทียังโชคดีที่ช่วงนี้คุณหญิงย่ากำลังยุ่งอยู่กับธุระอื่น จึงไม่ได้เซ้าซี้เค้นถามเธอ ได้แต่เอ่ยกำชับไปว่า “ได้สิ งั้นหนูก็รีบตามไปเร็ว ๆ หน่อยล่ะ อย่าไปสายเด็ดขาด มันเสียมารยาท”เธอพยักหน้ารับคำเรื่องงานเลี้ยงฉลองครั้งนี้ เธอเคยปรึกษากับจ้าวหมิงฟู่ไว้ตั้งนานแล้วในเมื่อจำเป็นต้องไปให้ได้ ก็มีเพียงทางเดียวคือต้องทำให้เว่ยเฉิงจำเธอไม่ได้ถังหนิงตั้งใจแต่งหน้าเข้มจัด เมื่อก่อนตอนที่เที่ยวเล่นซุกซนอยู่กับเพื่อนสนิทสองคน เธอเองก็มักจะแต่งหน้าเข้มเป็นประจำ ทว่าหลังจากร้าวฉานกับเพื่อนทั้งสองคนไป เธอก็ไม่เคยแต่งหน้าสไตล์นี้อีกเลยทว่าฝีมือยังคงไม่ตก ถังหนิงมองดูตัวเองในกระจกด้วยความพึงพอใจ การแต่งตาสโมกกี้แทบจะกลบรูปร่างหน้าตาเดิมของเธอไปจนหมด ขนาดเธอยังแทบจำตัวเองไม่ได้ นับประสาอะไรกับเว่ยเฉิงที่เคยพบหน้ากันเพียงแค่สองครั้งตอนเดินทางมาถึงบ้านต้นตระกู







