ตอนที่ 10 ภรรยา 2

หลังจากที่ลลัลนากลับมาถึงคอนโด เธอวางกระเป๋าที่โต๊ะกระจกหน้าโซฟา ก้าวขายาวๆไปเปิดประตูห้องนอน เดินตรงเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำให้คลายความเหนื่อยล้า ก่อนจะออกมานั่งพักผ่อนที่โซฟาสักพัก แล้วหยิบคอมพิวเตอร์ขนาดพกพามาเปิดเพื่อทำวิทยานิพนธ์ต่อ

วันนี้หญิงสาวตั้งใจว่าจะไม่ออกไปไหน เธอจะต้องร่างวิทยานิพนธ์ให้ได้เค้าโครงบ้างแล้ว เพราะที่ผ่านมาแทบจะไม่มีเวลาทำเลย

ครืด ครืด

“ค่ะ พี่นัท” ลลัลนาดูหน้าจอโทรศัทพ์ก่อนจะกดรับสายเสียงหวาน

“วันนี้พี่กลับดึกนะ ลัลทานข้าวได้เลย ไม่ต้องรอ ที่บริษัทมีปัญหานิดหน่อย”

“โอเคค่ะ พี่นัทก็ทานข้าวด้วยนะคะ” หญิงสาวเข้าใจ เธอตอบรับพร้อมกับบอกกล่าวเขาเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะวางสายไป

ในวันที่ลลัลนาต้องอยู่คนเดียวในรอบหลายวัน หญิงสาวได้มีเวลาคิดทบทวนอะไรหลายๆอย่าง ดวงตากลมโตเหม่อลอย สีหน้าครุ่นคิด ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเธอ

เหมือนทุกอย่างมันเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว 2 อาทิตย์ที่แล้ว เธอยังเป็นนักศึกษาเตรียมจบธรรมดาอยู่เลย ตอนนี้เธอกลายเป็นคนที่แต่งงานแล้ว แถมยังเป็นกับรักแรกของเธอ ที่ทั้งเขาและเธอ ก็เพิ่งได้คุยกันไม่นานนี้เองด้วย หวังว่าชีวิตของเธอ คงจะราบเรียบแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องวุ่นวายหรือมีปัญหาอะไรนะ

หลังจากนั่งคิดอะไรเพลินๆอยู่ครู่ใหญ่ เธอจึงลงมือทำงานตามที่ตั้งใจไว้ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมง มือบางถึงได้กดปิดโน๊ตบุ๊ค บิดกายไปมาขับไล่ความเมื่อยขบ จากการนั่งจ้องหน้าจอเป็นเวลา ก่อนจะลุกเดินเข้าครัวไปหาอะไรทานและเข้าห้องนอนไป

“แก วันนี้ฉันไปนอนกับแกนะ”

“เอาสิ เบื่อๆอยู่พอดี ทำชาบูกินกัน”

“โอเค”

“กินชาบูกันเหรอ ไปด้วยสิ”

ระหว่างที่สองสาวกำลังนัดแนะกันอยู่ ณดลได้เข้ามาได้ยินพอดี ตอนแรกชายหนุ่มตั้งใจจะเข้ามาทักทายตามปกติ แต่มาได้ยินว่าทั้งคู่กำลังนัดกันอยู่ จึงเอ่ยปากขอไปกับหญิงสาวทั้ง 2 คนด้วย

“ได้สิ หลายๆคน สนุกดี” ลลัลนาไม่ได้คิดอะไรมาก แต่กลับกัน ฟางข้าวหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย ก่อนจะปรับให้เป็นปกติโดยที่ลลัลนาไม่ทันได้สังเกต

หลังเลิกเรียน ทั้ง 3 คนพากันแวะไปห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ เพื่อไปซื้อของมาทำชาบูกินกันที่คอนโดของลลัลนา หลังจากซื้อของเสร็จก็มาที่ห้องของลลัลนา ระหว่างที่ช่วยกันจัดเตรียมของ นัทธีก็มาพอดี

“ทำอะไรกันอยู่” ชายหนุ่มตรงมาหาลลัลนา หอมแก้มเธอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากถาม

“ทำชาบูทานกันค่ะ พี่นัททานด้วยมั้ยคะ”

“หืม ปาร์ตี้หรอ ทานกันไปเถอะ งั้นวันนี้พี่นอนห้องฝั่งนู้นนะ”

“ค่ะ” หญิงสาวส่งยิ้มขอบคุณให้เขา ฝ่ามือหนาลูบศีรษะทุยเบาๆก่อนจะออกจากห้องของเธอไป

“ดีจัง อาจารย์ตามใจแกน่าดู” ฟางข้าวพูดขึ้นหลังจากนัทธีออกจากห้องไปเรียบร้อยแล้ว

“ก็ไม่เชิงนะ เขาก็เอาแต่ใจตัวเองนิดๆเหมือนกัน แต่เขาแค่ไม่พูดน่ะ”

เมื่อเตรียมของเสร็จ สองสาวช่วยกันจัดโต๊ะส่วนณดลเตรียมเครื่องดื่ม วันนี้มีปาร์ตี้เลยมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นิดหน่อยได้พอหอมปากหอมคอ

“แก ฉันยืมเสื้อเปลี่ยนหน่อยนะ” ฟางข้าวชี้เสื้อนักศึกษาของตัวเองแล้วเดินเข้าห้องนอนลลัลนาไป

“ดล เราถามอะไรหน่อยสิ” ลลัลนาเอ่ยขึ้นเบาๆ หลังจากที่ฟางข้าวเดินเข้าห้องเธอไปแล้วณดลมองตาม

“อะไรเหรอ”

“ดลชอบข้าวเหรอ” ณดลชะงัก นิ่งไปสักพัก

“เราก็ยังไม่แน่ใจ ว่าแค่ชอบ หรือมากกว่านั้น”

“แล้วข้าวรู้ไหม”

“ไม่รู้สิ เราดูไม่ออก”

“แล้วเคยบอกข้าวไหม” เพียงคำถามเดียวที่ลลัลนาถาม ณดลถึงกับนิ่งอึ้งไป พอดีกับที่ฟางข้าวเปิดประตูออกมา

“มีอะไรกันเหรอ ทำไมหน้าเครียดจัง”

“ไม่มีอะไร ลงมือกันเถอะ หิวละ” ลลัลนาตัดบทและเดินไปนั่งประจำที่

ระหว่างที่ลงมือทานกัน ทั้ง 3 คนทานกันไปคุยกันไปจนดึก ฟางข้าวเริ่มมึนๆเลยจะขอตัวไปนอน พอดีกับที่นัทธีเข้ามาในห้อง ณดลเลยอาสาไปส่งฟางข้าวกลับบ้าน เพราะไม่อยากรบกวนความเป็นส่วนตัวของนัทธีกับลลัลนา

หลังจากที่ณดลกับฟางข้าวกลับออกไป นัทธีก็มาช่วยลลัลนาเก็บของ ก่อนจะพากันไปนั่งเล่นดูทีวี

“ณดลชอบฟางข้าวเหรอ” นัทธีเอ่ยถามลลัลนาขึ้น เขาเองก็พอมองออก

“ใช่ค่ะ แต่ตัวดลเองก็ยังไม่ค่อยรู้ตัวเท่าไหร่ ยัยข้าวเองก็ยังไม่รู้ ดลไม่ยอมบอก” ลลัลนาตอบพลางถอนหายใจ

“แต่ลัลดูแล้วยัยข้าวน่าจะชอบดลนะคะ เพียงแต่ยัยข้าวเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกออกมา”

“พี่ว่าอย่าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวเขาเลย เดี๋ยวเขาก็จัดการความรู้สึกกันเองแหละ” นัทธีเตือนหญิงสาว เธอจึงพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะใช้เวลาที่เหลือของวันในการพักผ่อนร่วมกัน