บทที่ 2 ถูกนายท่านเห็นเข้า

จาเวนดรากระแอมเสียงดัง เขารีบดึงมือขวาออกจากหน้าอกของซาซ่า

"เธอจะนั่งทับฉันไปถึงเมื่อไร?" เขาถามด้วยเสียงทุ้มต่ำและเรียบเฉย

ซาซ่าสะดุ้งโหยง ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงลำคอ

เธอรีบลุกขึ้นจากตักของจาเวนดรา เกือบสะดุดล้มอีกรอบเพราะขาสั่น

"ขอโทษค่ะ นายท่าน! ขอโทษจริงๆ ค่ะ!" เสียงของเธอสั่นเครือ ดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอ แต่เธอพยายามอย่างหนักที่จะกลั้นไว้ ศีรษะก้มต่ำ ไม่กล้ามองหน้าจาเวนดรา

จาเวนดราลุกขึ้นยืนโดยไม่พูดอะไรอีก เขาเหลือบมองซาซ่าแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินกลับเข้าห้องทำงาน ฝีเท้าหนักแน่น ประตูห้องปิดลงพร้อมเสียงคลิกที่ฟังดูหนักอึ้งในหูของซาซ่า

ตอนนี้เหลือเพียงซาซ่าที่ยืนอยู่ลำพังในทางเดินนั้น

ร่างของเธอสั่นเทิ้ม หัวเข่าอ่อนจนต้องพิงผนังไว้ น้ำตาที่กลั้นมาตั้งแต่เมื่อครู่ร่วงลงมาในที่สุด เธอใช้มือทั้งสองปิดปากไว้เพื่อไม่ให้ใครได้ยินเสียงร้องไห้

ทำไมฉันถึงซุ่มซ่ามขนาดนี้? เธอคิดในใจ เพิ่งวันแรกแท้ๆ ก็เป็นแบบนี้เสียแล้ว นายท่านจาเวนต้องโกรธมากแน่ๆ

ซาซ่ายิ่งหวาดกลัว เธอนึกถึงข่าวลือที่เคยได้ยินเกี่ยวกับจาเวนดรา ประกาสา ชายผู้หยิ่งยโส เย็นชา และไม่ชอบคนไร้ความสามารถเป็นที่สุด ยิ่งเป็นเหตุการณ์น่าอายแบบนี้ด้วยแล้ว

ฉันจะโดนไล่ออกไหม?

จะโดนฟ้องเพราะถูกมองว่าทำตัวไม่สำรวมหรือเปล่า?

ฉันยังไม่ทันได้ส่งเงินให้แม่เลย...

น้ำตาของเธอไหลหนักขึ้น ซาซ่าร้องไห้อยู่คนเดียวที่มุมทางเดิน ไหล่สะท้านขึ้นลง เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นมืออาชีพเอาเสียเลย สาวบ้านนอกที่บ้าบิ่นมาสมัครงานในคฤหาสน์หรูหลังนี้ กลับทำพลาดร้ายแรงตั้งแต่วันแรก

จาเวนดรายังไม่ออกมาจากห้องเสียที ยิ่งซาซ่ารอนานเท่าไร ความกลัวก็ยิ่งทวีขึ้นเท่านั้น

**

ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูห้องทำงานก็เปิดออกอีกครั้ง จาเวนดราเดินออกมาอย่างเป็นปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยเหมือนเคย

ซาซ่ารีบใช้หลังมือเช็ดน้ำตา เธอยังคงก้มหน้าต่ำ ไม่กล้ามองไปข้างหน้า

"เธอเข้าใจแล้วใช่ไหมว่าต้องทำอะไรบ้าง?" จาเวนดราถามอย่างสบายๆ ราวกับเหตุการณ์ในทางเดินเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

ซาซ่าค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แก้มของเธอแดงก่ำ จมูกก็แดง และดวงตายังเปียกชื้น จาเวนดราชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นเธอ

"เธอเป็นอะไร? ทำไมหน้าแดงไปหมดแบบนั้น?" เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย "เธอเพิ่งร้องไห้มาหรือ?"

คำถามนั้นกลับทำให้ซาซ่ากลั้นน้ำตาไม่อยู่ยิ่งกว่าเดิม น้ำตาไหลลงมาอีกทั้งที่เธอพยายามอย่างหนักที่จะกลั้นไว้ เธอรู้สึกว่าการร้องไห้ต่อหน้านายจ้างเป็นเรื่องเสียมารยาทมาก แต่เธอก็หยุดไม่ได้

"ขอโทษค่ะ นายท่าน..." เสียงของเธอสั่นและแหบพร่า เธอรีบเช็ดน้ำตา แต่มันกลับไหลออกมามากขึ้น "ขอโทษเรื่องเมื่อกี้ด้วยนะคะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ ดิฉัน... ดิฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ ได้โปรดอย่าไล่ดิฉันออกเลยนะคะ นายท่านจาเวน ดิฉันจะทำงานให้ดีกว่านี้ ดิฉันสัญญาค่ะ"

ซาซ่าก้มหน้าลงอีกครั้ง ไหล่สั่นสะท้านเพราะกลั้นสะอื้น มือซ้ายยังกำชายเครื่องแบบไว้แน่น

"ดิฉันต้องการงานนี้... ถ้าถูกไล่ออก ดิฉันก็ไม่รู้จะไปที่ไหนแล้วค่ะ"

เสียงของซาซ่าเบาลงเรื่อยๆ ตอนท้ายประโยค เธอรอคำตัดสินจากจาเวนดราด้วยร่างกายที่เกร็งแน่นและหัวใจที่หวาดกลัว

จาเวนดราเพียงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ เงียบงันและเฝ้ามองหญิงสาวที่พยายามอย่างหนักจะกลั้นน้ำตาอยู่

จาเวนดราเกาคิ้วข้างหนึ่ง แล้วสูดลมหายใจยาวขณะมองซาซ่าที่ยังคงกลั้นน้ำตา น้ำตาของหญิงสาวไหลไม่หยุดแม้จะเช็ดไปหลายครั้งแล้ว

"ฉันไม่อยากให้เธอร้องไห้แบบนี้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่น "เหมือนกับว่าฉันเพิ่งทำอะไรที่เลวร้ายกับเธอ"

ซาซ่าตกใจเมื่อได้ยิน เธอพยักหน้าช้าๆ พลางกลืนน้ำลาย

"ขอโทษค่ะ นายท่าน ดิฉันแค่รู้สึกผิด..."

จาเวนดรากลั้นหายใจไปชั่วครู่ ราวกับกำลังข่มบางอย่างในตัวเอง ตอนนั้นเองที่ซาซ่าเพิ่งรู้ตัวว่ากระดุมเครื่องแบบสองเม็ดบนหลุดออกไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

ช่วงอกอันอวบอิ่มของเธอจึงเผยให้เห็นอยู่บ้าง เธอตกใจรีบเอามือทั้งสองข้างปิดไว้ ใบหน้ายิ่งแดงก่ำ

จาเวนดราเบือนสายตาไป

"ฉันว่าเธอต้องเปลี่ยนชุดด่วน เดี๋ยวฉันจะให้หัวหน้าแม่บ้านเอามาให้เดี๋ยวนี้"

ซาซ่าอายเหลือเกิน ศีรษะของเธอก้มต่ำลงกว่าเดิม

"ขอโทษค่ะ นายท่าน... ขอโทษอีกครั้งนะคะ"

จาเวนดราถอนหายใจเบาๆ

"อย่าขอโทษบ่อยนัก ทำงานให้ถูกต้องก็พอ"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง "และตั้งแต่นี้ไป ระวังตัวให้มากกว่านี้"

ซาซ่าได้แต่พยักหน้าเร็วๆ น้ำตายังคงเอ่อคลอ แต่เธอพยายามอย่างหนักที่จะหยุดร้องไห้ หัวใจยังคงเต้นแรง ความรู้สึกปนเปกันไปหมดทั้งอาย กลัว และโล่งใจที่ยังไม่ถูกไล่ออกในทันที

จาเวนดราหันหลังเดินกลับเข้าห้องทำงาน ทิ้งซาซ่าให้ยืนอยู่ลำพังในสภาพเครื่องแบบยุ่งเหยิงและหัวใจที่ยังไม่สงบ

**

ไม่นานนัก หัวหน้าแม่บ้านก็มาที่ห้องทำงานของจาเวนดราพร้อมเครื่องแบบชุดใหม่ ตอนนั้นซาซ่ายังยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของนายท่านจาเวน มือทั้งสองข้างปิดหน้าอกไว้ ใบหน้าแดงก่ำเพราะความอาย

หัวหน้าแม่บ้านยื่นเครื่องแบบให้อย่างสุภาพ ซาซ่ารับมาด้วยมือข้างเดียว ขณะที่อีกข้างยังพยายามปิดหน้าอกไว้

จาเวนดราซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานเหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วพูดเสียงเรียบ "ฉันจะออกไปข้างนอกสักพัก เปลี่ยนที่นี่ได้เลย"

"ค่... ค่ะ นายท่าน" ซาซ่าตอบเบาๆ

ทันทีที่จาเวนดราและหัวหน้าแม่บ้านออกไป ซาซ่าก็รีบล็อกประตู เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกปนประหม่า เครื่องแบบชุดใหม่นี้ใหญ่กว่าชุดเดิมหนึ่งไซซ์ เธอหวังว่าครั้งนี้จะใส่สบายกว่าเดิม

แต่เมื่อมองขนาดหน้าอกของตัวเองในกระจก ซาซ่าก็รู้สึกเศร้าใจอีกครั้ง ทำไมต้องใหญ่ขนาดนี้ด้วยนะ? เธอคิดในใจ

ในฐานะผู้หญิงที่มีหน้าอกใหญ่ เธอหาเสื้อผ้าที่เหมาะกับตัวได้ยากมาตลอด บางทีเสื้อหลวมก็ดูไม่สวย เสื้อพอดีตัวก็คับเกินไปจนเตะตา เธอกลัวว่ารูปร่างของเธอจะนำปัญหามาให้ในบ้านหลังนี้

ถ้าฉันก่อเรื่องอีก ต้องถูกไล่ออกทันทีแน่ๆ เธอคิดอย่างกังวล

แต่อีกใจหนึ่ง เธอก็โล่งอกอยู่บ้าง นายท่านจาเวนอาจจะพูดห้วนและเย็นชา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้มองว่าเธอเป็นตัวปัญหาเพียงเพราะรูปร่างของเธอ

ซาซ่าเริ่มถอดเครื่องแบบชุดเก่าที่เหลืออยู่ ปลดกระดุมทีละเม็ดจนเสื้อหล่นลงไปกองกับพื้น ตอนนี้บนตัวเธอเหลือเพียงเสื้อชั้นในสีดำที่คับแน่นเต็มที เสื้อชั้นในตัวนั้นแทบปิดหน้าอกอันอวบอิ่มของเธอไม่มิด เกือบจะล้นออกมาทุกครั้งที่ขยับ

ขณะที่เธอกำลังหยิบเครื่องแบบชุดใหม่ขึ้นมาใส่ จู่ๆ ก็มีเสียงคลิกดังขึ้น ซาซ่าตะลึงงัน

ประตูห้องเปิดออก

จาเวนดราเดินกลับเข้ามาโดยไม่เคาะประตู ในมือยังถือเอกสารอยู่หลายแผ่น

ซาซ่าตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ร่างกายท่อนบนเกือบเปลือยเปล่า เหลือเพียงเสื้อชั้นในบางๆ ที่แทบจะรั้งหน้าอกของเธอไว้ไม่อยู่

"กรี๊ด! นายท่านจาเวน!" เสียงของซาซ่าติดขัดด้วยความหวาดกลัว

จาเวนดราหยุดชะงักตรงธรณีประตูทันที สายตาของเขาตกลงไปที่หน้าอกของซาซ่าซึ่งเปิดเผยให้เห็นอย่างชัดเจน