All Chapters of สาวใช้คนโปรดของซีอีโอจอมหยิ่ง: Chapter 1 - Chapter 10

จาเวนดรากระแอมเสียงดัง เขารีบดึงมือขวาออกจากหน้าอกของซาซ่า"เธอจะนั่งทับฉันไปถึงเมื่อไร?" เขาถามด้วยเสียงทุ้มต่ำและเรียบเฉยซาซ่าสะดุ้งโหยง ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงลำคอเธอรีบลุกขึ้นจากตักของจาเวนดรา เกือบสะดุดล้มอีกรอบเพราะขาสั่น"ขอโทษค่ะ นายท่าน! ขอโทษจริงๆ ค่ะ!" เสียงของเธอสั่นเครือ ดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอ แต่เธอพยายามอย่างหนักที่จะกลั้นไว้ ศีรษะก้มต่ำ ไม่กล้ามองหน้าจาเวนดราจาเวนดราลุกขึ้นยืนโดยไม่พูดอะไรอีก เขาเหลือบมองซาซ่าแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินกลับเข้าห้องทำงาน ฝีเท้าหนักแน่น ประตูห้องปิดลงพร้อมเสียงคลิกที่ฟังดูหนักอึ้งในหูของซาซ่าตอนนี้เหลือเพียงซาซ่าที่ยืนอยู่ลำพังในทางเดินนั้นร่างของเธอสั่นเทิ้ม หัวเข่าอ่อนจนต้องพิงผนังไว้ น้ำตาที่กลั้นมาตั้งแต่เมื่อครู่ร่วงลงมาในที่สุด เธอใช้มือทั้งสองปิดปากไว้เพื่อไม่ให้ใครได้ยินเสียงร้องไห้ทำไมฉันถึงซุ่มซ่ามขนาดนี้? เธอคิดในใจ เพิ่งวันแรกแท้ๆ ก็เป็นแบบนี้เสียแล้ว นายท่านจาเวนต้องโกรธมากแน่ๆซาซ่ายิ่งหวาดกลัว เธอนึกถึงข่าวลือที่เคยได้ยินเกี่ยวกับจาเวนดรา ประกาสา ชายผู้หยิ่งยโส เย็นชา และไม่ชอบคนไร้ความสามารถเป็นที่สุด ยิ่งเป็นเหตุกา

ซาซ่างุนงงไปชั่วขณะเมื่อจาเวนดราถามเรื่องการนวด เธอไม่ได้ตอบทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ"เอ่อ... เป็นค่ะ นายท่าน" ในที่สุดเธอก็ตอบ "ตอนที่ยังอยู่บ้านกับแม่ แม่เคยสอนดิฉันนวดค่ะ แม่รับจ้างนวดอยู่ในหมู่บ้าน ชอบนวดให้คนที่เหนื่อยล้าและนวดเด็กทารกด้วย ดิฉันเลยพอรู้วิธีอยู่บ้างค่ะ"จาเวนดราเงียบฟังคำอธิบายนั้น แล้วจึงพยักหน้าช้าๆ"ก็ได้ พรุ่งนี้ฉันจะคุยอีกที ตอนนี้เธอไปพักได้แล้ว""ขอบคุณค่ะ นายท่านจาเวน ราตรีสวัสดิ์ค่ะ" ซาซ่าพูดพลางก้มศีรษะคำนับเธอหันหลังเดินกลับไปที่ห้องด้วยฝีเท้าเร่งรีบทันทีที่ประตูห้องปิดลง ซาซ่าก็ถอนหายใจยาวแล้วพิงอยู่หลังประตู"วันแรก... หนักพอสมควรเลย" เธอพึมพำ หลายเรื่องที่เธอไม่เคยคาดคิด แต่อย่างน้อยเธอก็ยังอยู่ที่นี่ ยังไม่ถูกไล่ออก แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เธอโล่งใจแล้วซาซ่านั่งลงที่ขอบเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มีข้อความหนึ่งส่งมาจากแม่ เธอเปิดอ่านแล้วก็สะดุ้งทันทีแม่ส่งข้อความมาบอกว่าไม่อยากรักษาต่อแล้ว เพราะรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์ และมีแต่จะเป็นภาระให้ลูกมือของซาซ่าสั่นขึ้นมาทันที เธอรีบกดโทรออก เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่นานม

ซาซ่ากลืนน้ำลาย คำพูดของจาเวนดราดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบของห้องที่มีเพียงเสียงลมหายใจของพวกเขาสองคนเธอยังคงคุกเข่าอยู่บนเตียง มือที่เมื่อยล้าวางแน่นิ่งอยู่บนตัก"น... นายท่านจาเวนต้องการให้ดิฉันทำอะไรคะ นายท่าน?" เธอถามแทบเป็นเสียงกระซิบเสียงของเธอสั่นเครือ แต่ก็แฝงความหวังอยู่เล็กน้อย เงิน เธอต้องการเงินนั้นเหลือเกินเพื่อแม่จาเวนดราเงียบไปครู่หนึ่ง เขาค่อยๆ พลิกตัวแล้วลุกขึ้นนั่งหันหน้าเข้าหาซาซ่า ร่างเปลือยท่อนบนของเขาอยู่ใกล้มากในตอนนี้ระยะห่างระหว่างพวกเขาแทบไม่เหลือ ซาซ่าได้กลิ่นไวน์และกลิ่นสบู่จางๆ จากร่างของชายหนุ่มสายตาของจาเวนดราค่อยๆ ไล่ต่ำลง ผ่านลำคอของซาซ่า แล้วหยุดนิ่งอยู่นานที่หน้าอกของหญิงสาวซึ่งกระเพื่อมขึ้นลงเพราะความประหม่าแววตาของเขามืดครึ้มและลึกล้ำ จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นสบตาซาซ่าตรงๆมุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่เขาแทบไม่เคยแสดงให้ใครเห็น"ฉันได้ทุกอย่างที่ฉันต้องการเสมอ ซัสมายา" เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำและสงบ "และฉันไม่เคยรับคำปฏิเสธ"ซาซ่ารู้สึกว่าลำคอแห้งผาก เธออยากถอยหนี แต่ร่างกายกลับแข็งทื่ออยู่กับที่"จาเวนดรา ประกาสาไม

ซาซ่ามองจาเวนดราด้วยดวงตาที่บวมช้ำเพราะร้องไห้ คำถามนั้นค้างอยู่กลางอากาศอย่างหนักอึ้ง ห้องรู้สึกแคบลงและร้อนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับผนังห้องก็ร่วมกันบีบคั้นเธอเธอกัดริมฝีปากล่างแรงๆ จนรู้สึกเจ็บ น้ำตาไหลไม่หยุดโดยที่เธอห้ามไว้ไม่ได้ ในหัวของเธอมีภาพใบหน้าอ่อนแรงของแม่ เสียงร้อนรนของป้าสิติ และภาพแม่นอนสลบอยู่หน้าบ้านวนเวียนไปมา"นายท่านจาเวน..." เสียงของเธอแตกพร่า "ดิฉัน... ดิฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะตอบอย่างไร"จาเวนดราไม่ได้เร่งรีบ เขานั่งอย่างสงบ ร่างเปลือยท่อนบนยังคงอยู่ใกล้ซาซ่ามาก แววตาของเขาอดทน แต่ก็แฝงอำนาจไว้อย่างชัดเจน ชายคนนี้เคยชินกับการได้ทุกอย่างที่ตัวเองต้องการ"ฉันไม่ได้บังคับ" จาเวนดราพูดเบาๆ "แต่ฉันก็ไม่ชอบรอคำตัดสินใจที่ยืดเยื้อ เธอต้องการเงินตอนนี้ ฉันให้ได้ ขอแค่เงื่อนไขเดียวที่ฉันต้องการ"ซาซ่าก้มหน้า มือทั้งสองบีบเครื่องแบบจนผ้ายับยู่ยี่ อกของเธออัดอั้นเหลือเกิน ความอายอย่างที่สุดปะทะกับความสิ้นหวังที่ยิ่งใหญ่กว่า"ดิฉันอายค่ะ นายท่าน..." เธอกระซิบอีกครั้ง "ถ้าดิฉันทำแบบนั้น ดิฉันคงมองหน้าตัวเองไม่ติดอีกแล้ว ดิฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ทำเรื่อง

ซาซ่ารู้สึกว่าร่างกายของเธอทรยศเธอเสียแล้วโดยสิ้นเชิงในหัวของเธอ เธออยากกรีดร้องปฏิเสธและผลักจาเวนดราออกไป แต่ความจริงร่างกายของเธอกลับอ่อนระทวยและยอมจำนนความรู้สึกเปียกชื้นที่ส่วนล่างยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเธอไม่อาจโกหกปฏิกิริยาตามธรรมชาติของตัวเองได้ในระยะที่ใกล้ชิดขนาดนี้ ซาซ่าจำต้องมองใบหน้าของจาเวนดราชายหนุ่มดูหล่อเหลาและอันตรายในเวลาเดียวกันภายใต้แสงไฟสลัวในห้องสายตาของซาซ่าจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของจาเวนดราซึ่งดูแดงระเรื่อและนุ่มนวล โดยไม่รู้ตัว ซาซ่ากลืนน้ำลายลงคอมีแรงผลักดันแปลกๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกมึนงง ความอยากรู้ที่ปะทะกับความหวาดกลัวจาเวนดรารู้ตัวว่าซาซ่ากำลังจ้องมองเขาใช้นิ้วโป้งลูบแก้มที่เปียกชื้นของซาซ่า แล้วเลื่อนไปแตะริมฝีปากของหญิงสาวที่เผยอเล็กน้อย"เธอสวยเหลือเกิน ซาซ่า" จาเวนดรากระซิบ "ฉันอดใจไม่ไหวจริงๆ เวลาเห็นเธอเป็นแบบนี้"เสียงของจาเวนดราฟังดูจริงใจแต่ก็เต็มไปด้วยความต้องการชายหนุ่มก้มลงอีกครั้ง จูบซอกคอของซาซ่าอย่างแผ่วเบาพลางสูดดมกลิ่นกายของหญิงสาวที่ทำให้เขายิ่งควบคุมตัวเองไม่อยู่ซาซ่าหลับตาลง รู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าว