บทที่ 1 เผลอจับของนายท่าน

"อ๊า นายท่านจาเวน หยุดเถอะค่ะ อื้อ" ซาซ่าหลุดเสียงครางอย่างยอมจำนนออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริก ขณะที่มือของจาเวนดราซึ่งบีบเคล้นหน้าอกของเธออยู่กลับยิ่งออกแรงหนักขึ้น

จาเวนดราไม่ได้เพียงนั่งนิ่งรอคอยอีกต่อไป

ขณะที่ซาซ่าขยับตัวขึ้นลงอย่างเก้งก้าง จาเวนดรากลับดึงเอวของเธอเข้ามา ให้ร่างของหญิงสาวแนบชิดกับเขาจนไม่เหลือช่องว่าง

ท่าทีเขินอายและลังเลของซาซ่ากลับกลายเป็นชนวนที่แผดเผาการควบคุมตัวเองของจาเวนดรา

"เร็วกว่านี้ ซาซ่า" จาเวนดราสั่งด้วยลมหายใจหอบกระชั้นข้างหูหญิงสาว

ซาซ่าสะดุ้ง เธอพยายามขยับให้เร็วขึ้นแม้เสียงสะอื้นจะยิ่งแตกพร่า

หน้าอกเปลือยเปล่าของเธอเสียดสีกับผิวของจาเวนดรารุนแรงขึ้น เกิดเป็นความร้อนผ่าวที่ทำให้ศีรษะของเธอมึนงง

จาเวนดราครางออกมาเสียงดัง ศีรษะเงยไปด้านหลังเมื่อสัมผัสถึงความนุ่มนวลของซาซ่าที่ทำให้เขาแทบคลั่ง

ชายหนุ่มเสียการควบคุมไปเล็กน้อย

มือของเขาไม่ได้อยู่นิ่งแค่ที่เอวอีกต่อไป แต่เริ่มลากไล้ไปยังแผ่นหลังของซาซ่า กดร่างของหญิงสาวเข้าหาตัวราวกับอยากหลอมผิวของทั้งคู่ให้เป็นหนึ่งเดียว

ท่าทีที่ซาซ่าพยายามเชื่อฟังทั้งที่ร่างกายสั่นเทาอย่างหนัก ยิ่งยั่วให้จาเวนดราแทบคุมตัวเองไม่อยู่

"บ้าเอ๊ย เธอทำให้ฉันแทบบ้าจริงๆ" จาเวนดราพึมพำเสียงแหบพร่า

หลายวันก่อนเหตุการณ์นั้น ในวันที่ซาซ่าได้รับเลือกให้เป็นสาวใช้ส่วนตัวในบ้านหลังนั้น

ซัสมายายืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยหัวใจที่เต้นแรง มือซ้ายจับสายกระเป๋า มือขวากำแฟ้มใบสมัครงานที่เริ่มชื้นเพราะเหงื่อ

"นี่เป็นโอกาสที่ดี" เธอพูดซ้ำๆ ในใจ "เงินเดือนก็ไม่เลว ส่งให้แม่ได้ทุกเดือน แล้วก็ไม่ต้องไปช่วยงานร้านชำของเพื่อนบ้านอีก"

แต่ความหวังนั้นปะปนไปด้วยความกลัว ถ้าถูกปฏิเสธอีกครั้ง เธอก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะทำอย่างไรต่อไป

ห้องรับแขกดูกว้างขวางและเย็นเยียบเกินไป ผู้สมัครอีกสองคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ซาซ่าเลือกเก้าอี้ตัวริมสุด นั่งหลังตรงแต่หัวเข่ากลับสั่นเล็กน้อย

เธอพยายามควบคุมลมหายใจ ใจเย็นๆ ซาซ่า ตอบคำถามให้ดีก็พอ อย่าพูดมาก

ไม่นานนัก จาเวนดรา ประกาสาก็เดินเข้ามา ชายหนุ่มก้าวเดินอย่างมั่นคง ใบหน้าเรียบเฉยและเย็นชา

ข่าวลือว่ากันว่าเขาเป็นคนหยิ่งยโส ไม่ชอบให้ใครโต้แย้ง มีบุคลิกเย็นชาจนน่าหวาดหวั่น ชายวัยสามสิบสี่ที่ยังครองตัวเป็นโสด ถึงอย่างนั้น เสน่ห์ของเขาก็ทำให้ทุกคนที่ได้เห็นต้องกลั้นหายใจ

จาเวนดรานั่งลงบนเก้าอี้ตัวหลัก สายตากวาดมองคนทั้งสามที่อยู่ตรงหน้า เมื่อสายตานั้นแวะมาที่ซาซ่า หญิงสาวรู้สึกแปลกๆ เขามองเธอนานไปหน่อย ก่อนจะรีบเบือนสายตาไปทางอื่น

ซาซ่ากลืนน้ำลาย ฉันแต่งตัวผิดหรือเปล่านะ? เธอคิดในใจ กระโปรงดำกับเสื้อเชิ้ตขาวชุดนี้เป็นชุดที่เรียบร้อยที่สุดที่เธอมีแล้ว

"แนะนำตัวมา" จาเวนดราพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ผู้สมัครคนแรกและคนที่สองพูดก่อน ทั้งคู่มีประสบการณ์หลายปีและมีใบรับรองมากมาย ซาซ่ายิ่งรู้สึกประหม่า

พวกเขามีประสบการณ์มากกว่าฉันเยอะเลย ทำไมฉันถึงบ้าบิ่นมาที่นี่นะ? ซาซ่าคิดในใจอีกครั้ง

ถึงตาของเธอแล้ว ซาซ่าลุกขึ้นยืน มือทั้งสองข้างบีบกันแน่นอยู่ตรงหน้าท้อง

"ดิฉันชื่อซัสมายา ลาราซาติค่ะ นายท่าน เรียกสั้นๆ ว่าซาซ่า อายุยี่สิบเอ็ดปี จบมัธยมปลาย ดิฉันไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยเพราะไม่มีทุนทรัพย์ แต่ดิฉันขยัน ละเอียดรอบคอบ และพร้อมเรียนรู้ทุกอย่างที่จำเป็น ดิฉันต้องการงานนี้มากจริงๆ ค่ะ"

เสียงของซาซ่าเบาแต่เธอพยายามพูดให้ชัดเจน เมื่อพูดจบ เธอนั่งลงพลางกลั้นหายใจ ได้โปรดรับฉันเถอะ ได้โปรด ซาซ่าวิงวอนอยู่ในใจไม่หยุด

จาเวนดราเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้น "พวกคุณสองคนกลับได้แล้ว ขอบคุณ"

ผู้สมัครอีกสองคนเดินออกไปด้วยสีหน้าผิดหวัง ตอนนี้เหลือเพียงซาซ่าที่อยู่ในห้องกับจาเวนดรา

หัวใจของซาซ่ายิ่งเต้นแรงขึ้น เธอก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ

"เธอได้งาน" จาเวนดราพูดเสียงเรียบ

"ดิฉันได้งานหรือคะ นายท่าน?" ซาซ่าแทบไม่อยากเชื่อ แต่เธอก็รู้สึกขอบคุณอย่างที่สุด

"ใช่ แต่มีเงื่อนไข"

"เงื่อนไขอะไรคะ นายท่าน? ดิฉันยอมทำทุกอย่างเพื่องานนี้ค่ะ"

"จริงหรือ?"

ซาซ่าพยักหน้าเร็วๆ

ซาซ่าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง จาเวนดรามองเธอตรงๆ

"เรียกฉันว่านายท่านจาเวน เธอรับใช้ฉันคนเดียวเท่านั้น ห้ามโกหกเด็ดขาด และห้ามพยายามเข้าใกล้เกินขอบเขต เข้าใจไหม?"

"ค่ะ นายท่านจาเวน ดิฉันเข้าใจค่ะ" ซาซ่าตอบเร็ว เสียงแทบหายไปในลำคอ "มีเงื่อนไขอื่นอีกไหมคะ นายท่าน?"

จาเวนมองซาซ่าแวบหนึ่งก่อนจะเบือนสายตาไป "ไว้ฉันค่อยคิด ตอนนี้พอแค่นี้ เธอกลับได้แล้ว"

ซาซ่าพยักหน้า "ขอบคุณค่ะ นายท่าน ดิฉันจะทำงานให้ดีที่สุดเพื่อครอบครัวนี้ค่ะ"

"อะไรนะ?" จาเวนจ้องซาซ่าด้วยสายตาคมกริบ

ซาซ่ากลืนน้ำลาย ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า เธอคิดในใจ

"เธอไม่ได้ทำงานให้ครอบครัวนี้ เธอทำงานให้ฉัน ฉันคนเดียว จาเวนดรา"

ซาซ่าพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ค่ะ ขอโทษค่ะ นายท่านจาเวน"

"ตั้งแต่พรุ่งนี้เช้า เธอย้ายมาอยู่ที่นี่"

"ค่ะ นายท่าน"

**

ซาซ่าเดินออกจากบ้านหลังนั้นด้วยฝีเท้าที่รู้สึกทั้งเบาและหนักไปพร้อมกัน ดีใจที่ในที่สุดก็ได้งาน แต่ก็มีความหวาดหวั่นบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ นายท่านจาเวนต่างจากที่เธอจินตนาการไว้ เย็นชา แต่สายตาของเขาเมื่อครู่ ไม่รู้ทำไมถึงทำให้เธอกระวนกระวายใจ

คืนนั้น ซาซ่าเก็บข้าวของอันน้อยนิดของเธอพลางครุ่นคิด

"นี่ก็แค่งาน ฉันต้องเป็นมืออาชีพ รักษาระยะห่าง ทำงานหนัก แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อยเอง ซาซ่า เธอห้ามก่อเรื่องเด็ดขาด"

**

เช้าวันรุ่งขึ้น ซาซ่ายืนอยู่ในห้องสาวใช้ส่วนตัวที่จัดเตรียมไว้ให้เธอแล้ว

ชุดเครื่องแบบขาวดำที่หัวหน้าแม่บ้านให้มารู้สึกแข็งและคับเกินไปตรงช่วงอก เธอดึงผ้าด้านหน้าเสื้อเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่สบายตัวอยู่ดี

"ทำไมใส่เสื้ออะไรก็เป็นแบบนี้ทุกทีเลยนะ" เธอบ่นในใจอย่างหงุดหงิด ขนาดหน้าอกของเธอเป็นปัญหามาตลอด

เสื้อหลวมก็ดูตลก เสื้อพอดีตัวก็กลายเป็นแบบนี้ เธอถอนหายใจยาวพลางพยายามยืนให้หลังตรงขึ้น

เพิ่งจะจัดผมที่มัดไว้ให้เรียบร้อย ประตูห้องก็เปิดออก จาเวนดราเดินเข้ามาอย่างเป็นปกติ ซาซ่าก้มศีรษะคำนับทันที

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ นายท่านจาเวน" เธอทักทายอย่างสุภาพ เสียงยังประหม่าอยู่บ้าง

จาเวนดราหยุดยืนตรงหน้าเธอ สายตาไล่มองซาซ่าจากล่างขึ้นบน เมื่อสายตามาถึงหน้าอกของซาซ่าที่ถูกเครื่องแบบคับๆ ห่อหุ้มไว้ ชายหนุ่มก็ชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้ายังคงเรียบเฉย แต่ซาซ่าทันเห็นแววตาของเขาเปลี่ยนไป

ซาซ่ารู้สึกหน้าร้อนผ่าว เธอก้มหน้าทันทีแล้วดึงเครื่องแบบอีกครั้งด้วยมือขวา

"ขอโทษค่ะ นายท่านจาเวน ชุดมันคับไปหน่อยค่ะ" เธอพูดเบาๆ อายเหลือเกิน

จาเวนดราไม่ตอบทันที เขากลืนน้ำลาย แล้วกระแอมเบาๆ ก่อนจะพูด

"ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?" เสียงของเขาทุ้มต่ำ

ซาซ่ากัดริมฝีปากล่าง "ดิฉันเพิ่งใส่เมื่อเช้านี้เองค่ะ นายท่าน กลัวจะเป็นการรบกวน เดี๋ยวดิฉันขอเปลี่ยนเป็นชุดที่พอดีกว่านี้ค่ะ"

จาเวนดราเงียบไปครู่หนึ่ง สายตายังไม่ละไปจากร่างของซาซ่าเสียทีเดียว

"ไม่จำเป็น เดี๋ยวฉันจะสั่งหัวหน้าแม่บ้านให้เปลี่ยนขนาดให้เอง"

"ขอบคุณค่ะ นายท่าน" ซาซ่าตอบเร็ว ยังคงก้มหน้าอยู่

อากาศในห้องรู้สึกหนักอึ้ง ซาซ่ารู้สึกว่าหัวใจกลับมาเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง เธอพยายามเตือนสติตัวเอง

แต่เมื่อเธอเหลือบมองขึ้นไปแวบหนึ่ง จาเวนดรายังคงยืนอยู่ตรงนั้น มองเธอด้วยสายตาที่ทำให้ซาซ่าอยากถอยหลังสักก้าว

"สำหรับวันนี้ ตามฉันมา ฉันจะพาไปดูว่าเธอต้องทำอะไรบ้าง" ในที่สุดจาเวนดราก็พูดขึ้น เสียงกลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม

"ค่ะ นายท่านจาเวน"

ซาซ่าเดินตามชายหนุ่มออกจากห้อง แต่ในใจเริ่มมีคำถามผุดขึ้นไม่หยุด

ซาซ่าเดินตามจาเวนดราไปตามทางเดินของบ้านหลังกว้าง ชายหนุ่มอธิบายหน้าที่ของเธอด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ขณะเดินนำหน้า

"ตอนเช้าเธอเตรียมกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลไว้บนโต๊ะทำงานของฉัน หลังจากนั้นทำความสะอาดห้องนอนของฉัน แต่ห้ามแตะโต๊ะเขียนหนังสือ ตอนกลางวันเธอต้องตามฉันไปทุกที่ถ้าฉันต้องการ ตอนกลางคืน—"

จู่ๆ ซาซ่าก็สะดุดชายพรมที่พับงออยู่เล็กน้อย ร่างของเธอเซไปข้างหน้า เธอตกใจและพยายามทรงตัว แต่กลับถลาไปหาจาเวนดราที่เพิ่งหยุดเดินและหันกลับมาพอดี

"ว้าย!"

ตุบ!

ซาซ่าล้มลงไปบนตักของจาเวนดราซึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวในห้องทำงาน บั้นท้ายของเธอลงไปทาบตรงโคนขาของเขาพอดิบพอดี เธอสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แข็งและอุ่นอยู่ข้างใต้

"ขอโทษค่ะ นายท่าน! ดิฉัน—" ซาซ่าพูดอย่างตื่นตระหนกขณะพยายามลุกขึ้น

แต่ในตอนนั้นเอง มือของจาเวนดราก็ยื่นออกมาโดยอัตโนมัติเพื่อประคองไม่ให้เธอล้มลงไปกับพื้น ฝ่ามือขวาของเขาวางลงบนหน้าอกของซาซ่าที่ตึงแน่นเพราะเครื่องแบบคับ นิ้วมือของเขาเผลอบีบเบาๆ ตรงนั้น สัมผัสถึงความนุ่มนวลและน้ำหนักอันอวบอิ่ม

เวลาราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ซาซ่าตัวแข็งทื่อ ความร้อนแล่นขึ้นใบหน้าและใบหูทันที เธอสัมผัสได้ว่าแผ่นอกของจาเวนดรากระเพื่อมขึ้นลงถี่เร็วอยู่ด้านหลัง ลมหายใจของเขาเป่ารดต้นคอเธอ

มือของจาเวนดรายังอยู่ตรงนั้น ไม่ได้ปล่อยออกในทันที

ซาซ่าตัวสั่น "นายท่านจาเวน... ขอโทษค่ะ..."

เสียงของซาซ่าแทบหายไป เธอพยายามลุกขึ้น แต่การขยับตัวกลับทำให้บั้นท้ายของเธอเสียดสีเบาๆ อยู่บนส่วนนั้นของจาเวนดราซึ่งแข็งขึ้นเรื่อยๆ

จาเวนดราเกร็งตัว ลมหายใจของเขาหนักหน่วงอยู่ข้างหูซาซ่า

เขาไม่ได้ปล่อยมือออกในทันที