ตอนที่9 ที่ปรึกษา

ตอนที่9 ที่ปรึกษา

“เอ่อ....ขอโทษทีนะฉันไม่ได้ตั้งใจมอง!” 

เขมราชรีบละสายตาจากเต้าอวบๆขาวๆของแม่ลูกอ่อนในทันที ลำคอหนาลอบกลืนน้ำลายลงคอไปอย่างไม่เข้าใจตนเองเวลานี้ เพราะโบตั๋นมีเนื้อหนังมังสา ผิวพรรณเนียนละเอียดเปร่งปลั่ง หุ่นดี เอวคอด สมบูรณ์แบบไปหมดทุกส่วนรวมถึงใบหน้าคร่าตาของเจ้าหล่อน โบตั๋นมีดวงตาสีดำสนิทที่คมคาย เธอสวยเขารู้ดี เหมาะที่จะไปเป็นดารา นางแบบดีๆนี่เอง

เขาไม่ได้ชมเธอเกินไปจริงๆ เขมราชคิดแบบนั้นและไม่ได้เอ่ยออกมาให้เจ้าตัวได้ยินหรอก

“ไม่เป็นไรค่ะ!”

“เจ้าหนูนั่นป็นอะไรถึงเข้าโรงพยาบาลหล่ะ?” เขมราชก็เอ่ยสัพเพเหระขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ 

“ท้องเสียค่ะ!” เธอตอบเสียงเรียบไปแค่นั้นอย่างจ้องมองไปข้างหน้าโดยไม่ได้หันไปมองเจ้านายหนุ่ม

“อ๋อ แล้วนี่หายดีเเล้วหรือไง?” 

เขมราชยังคงเอ่ยถามพลางคิดในใจถึงเจ้าเด็กอ้วนในอ้อมกอดแม่ ว่ากินเก่งแบบนั้นจนท้องเสียเฉยเลย น่าสงสารและน่าเอ็นดูขึ้นมาอย่างประหลาด คงเพราะหนูใบหม่อนเป็นเด็กคนแรกที่เขาได้สัมผัสเป็นครั้งแรกละมั้ง และคงติดเชื้อมาจากคุณหญิงขจี ที่คะยั้นคะยอให้รักเด็ก เขาเองก็มีความรู้สึกดีๆขึ้นมาหน่อยแล้ว

“ค่ะ!”

“ฉันมีเรื่องอยากจะขอปรึกษาเธอหน่อยจะได้ไหม?” 

“ได้ค่ะ เรื่องอะไรหรือคะ?”

“ในฐานะที่เธอมีครอบครัวมาก่อน เรื่องคู่ชีวิตนะสิ!”

“เธอว่าผู้หญิงส่วนมากหวงความโสดกันหรือเปล่า....คือพอดีว่าแฟนของฉันดูท่าแล้วยังไม่อยากแต่งงาน” 

เขมราชเข้าเรื่องในทันที เขาชำเลืองมองไปที่ใบหน้าของสาวใช้ โดยไม่ได้มองนมของเธออีก เเล้วเจ้าตัวก็เหมือนจะเอามือป้องไว้เป็นที่เรียบร้อยเเล้ว

“เป็นบางคนค่ะ เพราะความหลงใหลของแต่ละคนไม่เหมือนกัน อย่างแฟนของคุณเขมเขาอาจจะกำลังหลงใหลในงานไงคะ ก็อาจจะยังไม่คิดเรื่องสร้างครอบครัวในตอนนี้ ส่วนโบตั๋นก็หลงใหลให้กับการเลี้ยงลูกค่ะ!”

“งั้นเหรอ.....” จากที่เขมราชฟังเธอออกความเห็น โบตั๋นนั้นมีความคิดที่โตเป็นผู้ใหญ่ทั้งที่เธอเพียงแค่ยี่สิบปีต้นๆและเขาทึ่งมากจริงๆกับคำพูดลื่นๆหูแบบนั้น

“เธอนี่ก็ดูสำบัดสำนวนดีนะ ขอบใจนะที่ให้คำปรึกษา แล้วเธอพอจะรู้ไหมว่าฉันควรจะทำยังไงเป็นการรวบรัดตัดตอน โน้มน้าวน้ำหวานให้ตอบตกลงปลงใจกับฉันได้ เธอพอจะรู้วิธีไหมหื้ม?” 

เขมราชคนดุยังคงตั้งคำถามเชิงปรึกษาหารือไม่หยุด รู้สึกคุยสนุกคอแปลกๆ

“วิธีที่ดีที่สุดคือคุยกันให้รู้เรื่องนะคะคุณเขม ห้ามหักหาญน้ำใจเธอเด็ดขาดค่ะ!”

เพราะโบตั๋นเองก็ผ่านมันมาแล้ว เธอเองไม่มีโอกาสแม้ได้คุยได้บอกอะไรเลย ซึ่งคนมันไม่ใช่คู่ชีวิตกัน เราก็ควรต้องต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า

“ฉันก็ว่าอย่างนั้น แต่แม่ฉันเขารอไม่ได้แล้วนะสิ”

“เรื่องนี้ก็คงต้องยอมรับค่ะและให้คุณท่านรอไปก่อน!” 

โบตั๋นบอกกับเขาอย่างเป็นกลางที่สุด เรื่องแค่นี้เขมราชดูคิดหนัก ก็อย่างว่าเขาคงถนัดแต่เรื่องงานหนักๆของเขา ส่วนเรื่องความรักนั้นละเอียดอ่อนมากจริงๆใช้สมองคิดอย่างเดียวไม่ได้ ต้องใช้ความเข้าใจและใช้หัวใจนำทางและดูเหมือนเขาจะรักแฟนสาวมากเลยทีเดียว 

ใบหน้าสวยหวานได้แต่ยิ้มให้กับเขาอย่างยินดีในการให้คำปรึกษาในครั้งนี้ 

โบตั๋นรู้สึกดีใจที่เขมราชคนดุได้เปลี่ยนแปลงเพราะผู้หญิงที่ชื่อน้ำหวาน เขมราชดูมีวิสัยทัศน์ที่ดีขึ้น ใจดี และมีน้ำใจขึ้นมา แม้กระทั่งกับคนใช้อย่างเธอ

ตัดภาพไปที่ปีก่อนๆนะเย็นชาและไม่สนโลกมากจริงๆ 

@หนึ่งปีก่อนหน้านี้

“อย่าให้ฉันเห็นว่าใครลืมอะไรไว้บนห้องนอนของฉันอีกเด็ดขาด เพราะถ้ามีครั้งที่สองอีก พวกเธอก็เตรียมหางานใหม่ได้เลย!”

เหตุการณ์ในวันนั้น โบตั๋นลืมอุปกรณ์ทำความสะอาดนั่นก็คือไม้ปัดขนไก่เอาไว้ในห้องนอนของเขา จนเขมราชเข้าไปเจอก็เรียกไปฟังเทศก์ในทันที

โบตั๋นก็ได้แต่นั่งก้มหน้าก้มตาฟังเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ ทำตาปริบๆอยู่อย่างนั้น

“ฉันไม่ชอบอาหารจานนี้เอาไปเททิ้ง!”

มือหนาวางช้อนเสียงดังในขณะที่รับประทานอาหารบนโต๊ะเพียงคนเดียว หากเป็นเพศหญิงก็นึกว่ากำลังเป็นวันนั้นของเดือนสะอีก โบตั๋นก็รีบเข้าไปเก็บจานอาหารที่เธอเป็นคนทำ

ทีแรกเขมราชบอกว่า เอาอะไรมาเสริฟก็ได้เขาคิดไม่ออกว่าจะทานอะไร แต่กลับทำตัวเอาแต่ใจ เอาใจไม่ถูกแบบนี้ก็สร้างความเบื่อหน่ายให้กับเธอมากจริงๆ

และอีกหลายเหตุการณ์ เรียกองุ่นเพื่อนของเธอไปด่าเรื่องที่พาคุณหญิงเล่นหวยอีก

เดิมทีคุณหญิงไม่เคยเล่นเพราะเป็นลูกคุณหญิงคุณนายอีกที แต่เขากลับไม่เปิดโอกาสให้มารดาทำในสิ่งที่แปลกใหม่ 

“เธอคิดว่าเเม่ฉันเป็นเพื่อนเล่นงั้นเหรอ?”

องุ่นได้แต่ยืนก้มหน้าก้มตาและน้ำตาคลอเบ้าเลยจริงๆเพราะกลัวเขมราชจะไล่ออก งานสมัยนี้กับวุฒิที่เรียนไม่สูง มีหรือจะอยากหางานใหม่

“พวกเราแค่อยากชวนคุณท่านมาคลายเครียดเฉยๆเองนะคะ!”

เป็นโบตั๋นที่ยืนข้างๆองุ่นเอ่ยขึ้นมาออกตัวรับแทนเพื่อน เพราะเธอก็หัวอกเดียวกัน

“เธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเล่นหวยนั่นมันจะเครียดกว่าเดิมหน่ะ!”

เขาปั้นหน้ายักษ์กัดฟันพูดอย่างไม่ชอบใจ นับวันๆเด็กพวกนี้คงไม่เห็นหัวคุณแม่ เห็นเป็นเพื่อนเล่นแล้วหล่ะ

“ไม่เครียดนะคะ ไม่เชื่อคุณเขมก็ลองมาเล่นสักงวดสิคะ!”

“ฉันไม่ชอบฟังคำยอกย้อนจากคนรับใช้อย่างเธอหรอกนะโบตั๋น!”

“จำเอาไว้ ว่าอย่ามาพูดจาแบบนี้กับฉันอีก ฉันไม่ชอบ!”

เขมราชไม่ปกติแล้วจริงๆ เขาเหมือนหมาบ้าคนหนึ่งที่มองโลกแคบและเจ้าระเบียบมากที่สุด

....…………..

ใช้เวลาไม่นานรถหรูของเขมราชก็เข้ามาจอดในบ้านอนันต์ธการณ์ โบตั๋นก็รีบเอ่ยขอบคุณเขาอีกครั้งแล้วรีบพาลูกลงจากรถ ขาเรียวก้าวฉับไวไปในทางที่ไปยังบ้านพักของเธอ เขมราชที่นึกอยากจะเดินเล่นก็เลยถือวิสาสะเดินตามเจ้าหล่อน เพราะเขารู้สึกเหงาๆในหัวใจ

เขาคิดถึงแฟนสาวอยู่ทุกเวลาเเต่เธอไม่ยอมรับสาย คนรอก็ปวดใจและร้อนใจเรื่องขอเธอแต่งงานเช่นกัน

และในตอนนี้เขมราชก็สาวเท้าหนักๆของเขามาถึงบ้านพักของเธอ เป็นครั้งแรกที่ได้รับรู้ว่าเธอพักอยู่หลังไหน ดวงตาคมเห็นแผ่นหลังไวๆของสาวใช้ก็นึกสงสัย 

แล้วพ่อของลูกเธอไปไหนกัน....

ร่างหนายืนตึงคิ้วพินิจพิจารณาอยู่คนเดียวจนกระทั่งได้ยินเสียงประตูดังแอ๊ด!!!มาจากบ้านพักของโบตั๋น พอๆกับที่ดวงตาคมเห็นร่างบางโผล่ออกมา

“คุณเขมคะ พอดีว่าโบตั๋นน่าจะลืมมือถือไว้บนรถของคุณหน่ะค่ะ!”

“…..”

เขมราชให้กุญแจรถของเขาเพื่อให้เธอนำไปเปิดรถ โบตั๋นหายไปสักพักก็เดินดุ่มๆกลับมาพร้อมกับมือถือที่อยู่ในมือและกุญแจรถของเขา

“ขอบคุณนะคะ!”

โบตั๋นส่งคืนให้ชายหนุ่มและรีบสาวเท้าดุ่มๆเดินกลับเข้าไปในบ้านของเธอทันที แปลกใจไม่น้อยที่เขมราชมาหยุดยืนอยู่ตรงนี้ แต่โบตั๋นก็ไม่ได้ใส่ใจแล้วเธอก็ตั้งหน้าตั้งตาเลี้ยงลูกของเธอทั้งวัน 

จนกระทั่งในตอนโพล้เพล้เธอช่วยงานครัวเสร็จก็พาลูกน้อยมาเดินเล่นรับลมที่สวนดอกไม้ของคุณหญิง

ร่างบางเดินอุ้มลูกน้อยเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างหวงแหน แล้วโบตั๋นก็นึกอยากพาลูกน้อยไปดูน้ำพุที่หน้าคฤหาสน์ เธอจึงพาร่างของตนเองกับลูกไปในทันที

“มีไอ่แท็กซี่ที่ไหนมาจอดมองเธออยู่นะ เผื่อเธอไม่รู้!!!”

………...........