FAZER LOGINCompartilhar
บทที่ 13
Último capítulo
สิบปีแห่งรัก บทที่ 14
ฉันไม่รู้ว่าจะอธิบายกับสามีอย่างไร ทว่าหลี่จื้อเฉียงกลับดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เขาใส่เกียร์หมาเตรียมจะวิ่งหนี ทว่าสามีของฉันกลับเคลื่อนตัวไวกว่าหยิบแจกันบนตู้ข้างๆ ขึ้นมา แล้วออกแรงขว้าไปยังหลี่จื้อเฉียงที่กำลังวิ่งหนีทันทีเสียงเพล้งดังสนั่น แจกันใบนั้นฟาดเข้าที่หัวของหลี่จื้อเฉียงอย่างจังฉันเบิกตากว้างมองดูหลี่จื้อเฉียงล้มคว่ำลงไปกับพื้นตาม ตรงส่วนหัวยังมีเลือดไหลทะลักออกมาเป็นทางอีกด้วยฉันไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรแล้วจริงๆ!"มึงกล้ามาเป็นชู้กับเมียกูเรอะ! ไอ้สารเลว!"ฉันยืนทื่ออยู่กับที่ ทว่าสามีของฉันกลับพุ่งตัวเข้าไป ประเคนทั้งหมัดทั้งแข้งใส่หลี่จื้อเฉียงที่นอนสลบอยู่บนพื้นอย่างบ้าคลั่งเพียงไม่กี่หมัดที่ซัดลงไป หลี่จื้อเฉียงก็ร่อแร่ใกล้จะสิ้นลม ในที่สุดฉันก็ดึงสติกลับมาได้"มีคนฆ่ากัน! มีคนฆ่ากัน!"ตอนแรกฉันคิดจะห้ามปรามสามี ทว่านึกไม่ถึงว่าสามีกลับหันมาตบหน้าฉันอย่างแรง"อีแพศยา! ลักลอบมีชู้ลับหลัง! มึงเองก็ไม่ได้ดีเด่อะไรเหมือนกันนั่นแหละ!"สามีโกรธจนตัวสั่นเทา เขาปลดปล่อยเพลิงโทสะทั้งหมดลงบนร่างของหลี่จื้อเฉียงที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นเลือดของหลี่จื้อเฉียงยิ่งไ
สิบปีแห่งรัก บทที่ 13
"ไม่... ไม่เคยค่ะ..."ฉันส่ายหน้า ทว่าร่างกายกลับไม่อาจต้านทานความสุขสมนี้ได้ จมดิ่งลงไปภายใต้การกระทำอันดุดันของหลี่จื้อเฉียงครั้งแล้วครั้งเล่าฉันรู้สึกว่า นี่เป็นเรื่องที่บ้าคลั่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยทำมาในชีวิตและหลี่จื้อเฉียงไม่ได้รู้สึกพอใจเพียงเท่านี้ เขาถึงขั้นเสนอแนะว่า ให้พวกเราไปทำกันที่หน้าเตียงที่สามีของฉันกำลังนอนหลับอยู่สักรอบหนึ่งในตอนนั้น ในที่สุดฉันก็ดึงสติกลับมาได้ฉันรู้สึกว่าเขาเป็นคนบ้าไปแล้วจริงๆ!แค่แอบมีชู้ก็ว่าหนักแล้ว แต่จะไปทำต่อหน้าต่อตาสามีของฉันได้ยังไงกัน!"ไม่โอเคก็ช่างเถอะครับ ผมก็ไม่ได้บังคับคุณสักหน่อย"เมื่อเห็นฉันปฏิเสธรุนแรงขนาดนี้ หลี่จื้อเฉียงก็ยักไหล่ แสดงท่าทางไม่ใส่ใจทว่าฉันกลับไม่มีอารมณ์จะทำต่อ จึงบอกให้เขาออกจากบ้านไป"งั้นก็ต้องให้มันเสร็จสิ้นเรื่องราวก่อนสิครับ จริงไหมครับคุณครูเฉินเชี่ยน?"หลี่จื้อเฉียงกลับไม่ยอม ชายผู้ได้ใจรู้ดีว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ปฏิเสธคนไม่เป็น เขาทั้งตื๊อทั้งหยอกเย้า ฉันก็ลงไปคุกเข่าหมอบอยู่บนโซฟาอีกครั้ง ได้รับสัมผัสอันมหัศจรรย์จากเขาความรู้สึกที่ทำให้ฉันลุ่มหลงจนแทบเคลิบเคลิ้ม ร่างทั้งร่างอ่อนระทวยรา
สิบปีแห่งรัก บทที่ 12
หลี่จื้อเฉียงสวมเสื้อโค้ทตัวยาวคลุมเข่าตัวหนึ่ง มองฉันด้วยรอยยิ้มฉันกลัวเหลือเกินว่าเขาจะบุ่มบ่ามบุกเข้ามาจนทำให้สามีตื่น จึงรีบผลักไสเขาให้ออกไปนอกประตูบ้านทว่านึกไม่ถึง เขากลับอาศัยจังหวะนี้รวบร่างของฉันเข้าไปไว้ในอ้อมกอดเสียอย่างนั้น"อย่าทำแบบนี้ค่ะ... สามีฉันยังอยู่นะ..."ฉันดิ้นรนขัดขืน ทว่าวินาทีต่อมาฉันกลับรับรู้ได้ว่า มีบางอย่างดันทิ่มอยู่บนท้องน้อยของฉัน ฉันก้มหน้าลงดูตามสัญชาตญาณภายใต้เสื้อโค้ทตัวยาวของหลี่จื้อเฉียง กลับไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าอะไรไว้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว!และสิ่งของชิ้นมหึมาที่เคยทำให้ฉันสุขสมจนแทบสิ้นใจมานับครั้งไม่ถ้วน ในเวลานี้กลับดันทิ่มอยู่บนท้องน้อยของฉันตรงๆ ทั้งยังเต้นตุบๆ อีกด้วย"เป็นอะไรไป? ไม่ชอบเหรอครับ?"หลี่จื้อเฉียงใช้เสื้อโค้ทห่อหุ้มร่างของฉันไว้ เขาที่ยิ้มกุมความได้เปรียบก้มหน้าจ้องมองดูฉันจ้องมองจนใบหน้าของฉันร้อนผ่าว ภายในใจรู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูกในแง่หนึ่ง ฉันรู้สึกทั้งประหลาดใจและเสียวซ่านต่อการที่เขาใจกล้ามาเล่นลูกไม้แปลกใหม่กับฉันแบบนี้ทว่าในอีกแง่หนึ่ง ฉันกลับกลัวเหลือเกินว่าสามีที่อยู่ในห้องนอน จะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา
สิบปีแห่งรัก บทที่ 11
ฉันส่งเสียงครางกระเส่าเย้ายวนอยู่ในห้องน้ำ หวังว่าในเวลานี้ จะได้รับความสนใจจากสามีบ้างทว่าสิ่งที่ฉันได้รับ กลับมีเพียงร่างกายที่ว่างเปล่า และการปลอบประโลมที่มาจากนิ้วมือของตัวเองเท่านั้นครั้งนี้ ฉันทำจนกระทั่งหมดเรี่ยวแรง ถึงได้ลากร่างกายที่เหนื่อยล้า เดินกลับห้องนอนไปพอเหลือบมองดูสามีที่นอนหันหลังให้และหลับสนิทไปแล้วในเวลานี้ ฉันรู้ดีว่า เรื่องราวทุกอย่างไม่มีวันจะหวนคืนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้วเพียงแต่ว่า ฉันที่ทำเรื่องแบบนี้ลงไป ตอนที่เผชิญหน้ากับสามี ภายในใจนอกจากความรู้สึกผิดแล้ว สิ่งที่มีมากกว่า กลับเป็นความเสียวซ่านเร้าใจที่บอกไม่ถูกบางที นี่คงจะเป็นรสชาติของการคบชู้แอบได้เสียกันสินะค่ำคืนนี้ แม้แต่ในความฝันฉันก็ยังหวนระลึกถึงตอนที่สามีโทรหาฉัน แล้วฉันกำลังแอบเริงสวาทกับหลี่จื้อเฉียงและก็อาจเป็นเพราะตกหลุมรักรสชาติอันเสียวซ่านแบบนี้เข้าเสียแล้วในวันต่อมา ฉันมักจะหาข้ออ้างสารพัด เพื่อไปออกเดตลับๆ กับหลี่จื้อเฉียงอยู่บ่อยครั้งบางครั้งก็เป็นที่บ้านของเขา บางครั้งก็เป็นที่โรงแรม"ภรรยาคุณล่ะคะ?"หลังจากเริงสวาทกับหลี่จื้อเฉียงอีกครั้ง ฉันก็เอ่ยถามคำถามที่ฉั
สิบปีแห่งรัก บทที่ 10
ฉันในรูปภาพนั้น ดูร่านสวาทอย่างที่สุด ฉันเองก็เพิ่งเคยเห็นตัวเองในสภาพแบบนี้จากมุมนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกันโดยเฉพาะในตอนนี้ สามีของฉันยังนั่งอยู่ตรงหน้าฉันแท้ๆความรู้สึกละอายใจที่บังเกิดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แทบจะกลืนกินร่างทั้งร่างของฉันให้จมลงไป!ฉันไม่รู้ว่าเจตนาที่หลี่จื้อเฉียงส่งรูปภาพนี้มาให้ฉันคืออะไร ทว่าหลังจากลังเลซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันก็อาศัยจังหวะที่สามีไม่ทันสังเกต หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แอบถ่ายรูปใต้กระโปรงของตัวเอง แล้วส่งไปให้หลี่จื้อเฉียง"อร่อยจริงๆ"เมื่อเห็นข้อความตอบกลับอีกครั้งของหลี่จื้อเฉียง ฉันก็รีบลบประวัติการแชททั้งหมดกับเขาทันทีและในตอนนั้น สามีก็ได้ยกแก้วไวน์แดงขึ้นมา"สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานของเราครับ""สุขสันต์วันครบรอบ... แต่งงานของเราค่ะ"ฉันยกแก้วขึ้นมาด้วยความรู้สึกผิด จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวกว่าจะผ่านพ้นมื้ออาหารมาได้อย่างยากลำบาก จนถึงเวลาอาบน้ำ ตอนที่ฉันเพิ่งจะถอดเสื้อผ้าออกจนเปลือยเปล่าในห้องน้ำ ทว่านึกไม่ถึงในตอนนั้นเอง สามีกลับเดินตามเข้ามาด้วยเช่นกัน"พวกเราไม่ได้อาบน้ำด้วยกันนานมากแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่
สิบปีแห่งรัก บทที่ 9
หลี่จื้อเฉียงคงจะจับจุดนิสัยของฉันได้แล้ว จึงรู้ว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ร่านเงียบพอหยอกเย้าเพียงสองสามที ก็ลากฉันไปออกกำลังกายอย่างเต็มคราบอีกรอบหนึ่งตอนก่อนจะไป เขาบังคับไม่ให้ฉันสวมกางเกงในกลับ บอกว่าจะเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกฉันไม่ยอม ทว่ากลับสู้แรงเขาไม่ได้ ทำได้เพียงคล้อยตามเพียงแต่ถุงน่องขาดแล้ว จึงไม่สามารถสวมใส่ได้อีก ฉันจึงถอดถุงน่องออกไปด้วยกันเลย สวมเพียงกระโปรงกลับบ้านไปตัวเปล่าพลันคิดว่าถึงบ้านแล้ว จะอาศัยจังหวะที่สามีไม่ทันสังเกต ค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกชุด ทว่านึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าพอฉันก้าวเท้าเข้าประตูมา สามีก็อุ้มช่วงเอวของฉันขึ้นมา"คุณจะทำอะไรคะ?"การกระทำแบบนี้ของสามี ทำให้ฉันตกใจหมดฉันกลัวเหลือเกินว่าจะถูกเขาจับได้เรื่องที่ฉันแอบไปกินลับหลัง ทว่าสามีกลับเพียงแค่ยิ้ม พลางอุ้มฉันมาที่โต๊ะอาหาร"ที่รัก คุณลืมแล้วเหรอครับ? วันนี้ เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรานะ"เมื่อได้ยินคำพูดอันแสนอ่อนโยนของสามี มองดูดินเนอร์ใต้แสงเทียนอันแสนอบอุ่นที่จัดวางอยู่ตรงหน้า ฉันถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญอะไรมิน่าเล่าตอนนั้น สามีถึงได้โทรศัพท์หาฉันครั้งแล้วครั้งเล่า...
