บทที่ 15 มังกรสลบ 555

บทที่ 15 มังกรสลบ 555

แสงไฟในห้องคาราโอเกะมืดสลัวจนเธอมองไม่เห็นสีหน้าของคนข้างบนยามเขาโน้มร่างลงหาเธอ

ความรู้สึกเปียกชื้นเป็นทาง ลิ้นสากลากผ่านทรวงอกแต่ละข้าง ทั้งดูดกลืนคลุกเคล้าหิวกระหาย ลลิตหอบหายใจเบี่ยงหน้าหนี ไม่ต้องการเห็น รับรู้เพียงคลื่นความร้อนบางอย่างก่อตัวข้างในลุกลามร้าวทั่วหน้าท้อง

ห่าวอี้ปล่อยมือจากข้อมือเล็กเพื่อบดร่างของตัวเองลงหาเธอ พรมจูบเป็นทางจนถึงริมฝีปากจัดจ้าน

“เปิดปากออกครีมมี่ รับลิ้นผมเข้าไป”

ร่างอ่อนแรงได้แต่ทำตามคำสั่ง เธอเปิดปากออกรับลิ้นสากสอดใส่ทันควัน โรมรันเกี่ยวกระหวัดร้อยรัดลิ้นน้อยของเธอจนทั่ว ฝ่ามือร้อนจัดลูบไล้ไปตามลำคัวเธอ

“หวาน ฮันนี่”

มือใหญ่ดึงผมยาวให้ศีรษะเธอแหงนหน้าขึ้นเปิดลำคอค่อยไถลปากหนาลงดูดดึงจนขึ้นรอยแดงเป็นจ้ำหลายรอย

“ผมจะตีตราคุณครีมมี่ ทั้งตัว อ่า”

ห่าวอี้เลื่อนพรมจูบลงอีกจนถึงเนินทรวงขบเม้มดูดดึงจนขึ้นรอยเช่นเดียวกับลำคอ

“อย่านะห่าวอี้ อย่า”

คนข้างบนหน้ามืดไปกับความเนียนนุ่มของกายสาว กลิ่นอ่อนจางบางอย่างทำให้เขาใหลหลง เลื่อนใบหน้าลงสู่กลางลำตัวลากลิ้นเป็นทาง

ลลิตสะดุ้งเฮือก สติกลับคืนมาเมื่อมือของห่าวอี้เริ่มปลกกระดุมกางเกง เธอลืมตาเบิกกว้างมองไปบนเพดานด้านบน

ฉันลูกสาวขุนพล ฉันกำลังจะเสียสาวในห้องคาราโอเกะ!!

เธอเอี้ยวหน้ามองไปที่โต๊ะเห็นขวดวิสกี้ราคาแพงตั้งอยู่ไม่ไกลในระยะพอเอื้อมถึง เหลือบตามองคนร่างโตยังหมกหมุ่นกับกระดุมกางเกงทั้งโน้มหน้าลงหอมทั้งพยายามปลดออก

โป๊ก!! โอ๊ยยยย!! โครม!!

เพียงคว้าขวดเหล้าทรงกลมใหญ่ได้พลันเหวี่ยงใส่ชายที่ยังมุดหน้าอยู่กลางลำตัว ลลิตกระโดดผลุงลุกขึ้นจากโซฟามองร่างแกร่งกุมศีรษะตรงที่เธอใช้ขวดวิสกี้ฟาดเข้าไปเต็มเปา เขานั่งกุมขมับนิ่ง

เธอรีบขว้างขวดทิ้งวิ่งไปหยิบเสื้อยืดขึ้นมาไม่ทันได้สวมก็วิ่งออกจากห้องผ่านบอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่ยืนทำหน้าตกตะลึง

ลูกสาวมาเฟียใหญ่กำลังขวัญเสียขณะที่วิ่งไปตามโถงโดยไม่สวมเสื้อ มือเล็กกำเสื้อยืดตรงหน้าอกแน่น ใจหวาดหวั่นว่าคนตัวโตจะตายหรือเปล่า แต่ความกลัวว่าหากยังไม่ตายแล้ววิ่งตามเธอออกมามีมากกว่า จึงวิ่งก้าวเท้าอย่างเร็วไม่คิดชีวิต พยายามหักห้ามใจไม่หันกลับไปมองด้านหลัง ดวงตากลมโตเบิกกว้างตลอดทางที่วิ่งหนีไปฝั่งตรงข้ามท่ามกลางพนักงานกะค่ำและ รปภ.ของคลับ

ฉันตีหัวห่าวอี้ ฉันตีหัว อลัน ห่าวอี้ เฉิน!!

“บอสครับ บอส!!”

โจวเว่ยรีบพยุงบอสใหญ่พยายามไม่ก้มมองมังกรที่เคยใหญ่ตอนนี้กลายเป็นมังกรน้อยไปเสียแล้ว

“เฮ้ย!! ใครอยู่ข้างนอกบ้าง ตามผู้หญิงคนนั้นไป”

“ไม่ต้อง ปล่อยเธอไป”

เสียงทุ้มสั่นพร่าเพราะอาการมึนศีรษะ สมองการรับรู้ยังไม่ปกติดีนัก เจ็บปวดไปทั้งศีรษะและมึนจนทุกสิ่งรอบกายหมุนวน

“ไปโรงพยาบาลนะครับ ต้องไปเอ็กซเรย์ แต่ว่า ผมจะช่วยเอา เออ เข้าไปในกางเกงให้นะครับ”

“ไม่ต้อง!! ฉันทำเอง”

ห่าวอี้ขยับตัวยัดท่อนน้อยเข้าไปรูดซิปขึ้นทันพอดีกับลูกน้องคนอื่น ๆ เข้ามา

วันนี้เขาพลาดท่า ทั้งเสียหน้าต่อหน้าลูกน้อง ทั้งเจ็บตัว มือใหญ่ยังกุมขมับตำแหน่งโดนฟาด แม้ว่าไม่แตกแต่มันทำให้เขาปวดน่าดู

ซึ่งอันที่จริงเขาเองสามารถลุกขึ้นฉุดเธอกลับมาได้อีกครั้ง แต่มันไม่มีประโยชน์อะไรจึงจงใจปล่อยสาวคนนั้นไปก่อน รอคิดบัญชีคราวเดียว

ถึงตอนนี้เขาพอรู้คร่าว ๆ แล้วว่าบอสสาวคนนั้นต้องการอะไร เธอต้องการให้เขาติดคุกหรือถูกตรวจค้น จะด้วยข้อหาอะไรก็ตามแต่ เขาไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด

“โจวเว่ย ช่วงนี้เข้มงวดลูกค้าหน่อยนะ ตรวจยาเสพติดด้วยอย่าให้เอาเข้ามาเสพที่ร้าน”

“ครับบอส”

โจวเว่ยพยุงบอสใหญ่ขึ้นรถท่ามกลางพนักงานหลายคนที่ไม่เคยเจอหน้าบอสมาก่อน ต่างพากันยืนพูดซุบซิบ บอดี้การ์ดร่างยักษ์เหลือบมองเจ้านายหนุ่ม แต่เจ้านายของเขาไม่ได้ใส่ใจ พุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่คลับโฮสฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาที่แม้แต่เขาเองยังหวาดหวั่น

“บอสหญิงเป็นไงบ้างล่ะ”

สาวร่างแกร่งบิดกายออกจากอ้อมแขนแข็งแรงตะแคงตัวมองหนุ่มหน้าตี๋ร่างยักษ์

“จะเป็นยังไง คุณครีมก็แจ้นกลับบ้านไปแล้วน่ะสิ”

“ฮึ สมควรกลัวแล้ว บอสใหญ่โกรธน่าดู”

ภคินีลุกขึ้นนั่งปล่อยให้ผ้าห่มร่วงหล่นกองรอบเอวแต่ไม่ได้ใส่ใจ เอี้ยวหน้ามองโจวเว่ยขณะที่เขานอนสูบบุหรี่อยู่บนเตียงในห้องพัก

“แล้วบอสคุณเป็นไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง”

“บอสไม่เป็นอะไรหรอก เอ็กซเรย์มาปกติดี มีมึนหัวบ้างอยู่สองสามวัน”

“แล้วนี่วันนี้ว่างหรือไงถึงนัดฉันมาเล่นมวยปล้ำบนเตียง”

บอดี้การ์ดสาวภคินีลุกขึ้นยืนเปลือยกายทั้งร่าง กล้ามเนื้อหนั่นแน่นบึกบึน แม้ว่าจะผ่านการโรมรันบนเตียงมาร่วมชั่วโมงกับโจวเว่ย แต่เธอไม่รู้สึกอ่อนแรงแม้แต่น้อย ตรงข้ามกับกระชุ่มกระช่วยอย่างกับได้ออกกำลังกายมาใหม่ ๆ

“บอสกลับจีน คุณเฉินเรียกตัวด่วน”

“แล้วนี่ทางโน้นรู้เรื่องบอสคุณถูกตีหัวหรือยัง”

พูดไปพรางมือก้มลงหยิบเสื้อคลุมมาสวมผูกสายรัดเข้าหากัน หันไปมองร่างแกร่งเปลือยเปล่าของโจวเว่ย

นับจากวันที่เขาและเธอนัดทดสอบยูโดสายดำ ทุ่มกันแค่ไม่กี่ครั้งต่างคนก็ต่างพุ่งเข้าหากัน ชุดยูโดไม่ทันได้ถอดออกด้วยซ้ำยามที่โจวเว่ยสอดใส่กระแทกเข้าไปตรงหว่างขา

“ยัง ผมเองยังไม่กล้ารายงาน กลัวบอสหญิงของคุณจะโดนดี ทางนั้นเขาถือเรื่องนี้ใหญ่พอควร ยิ่งบอสห่าวอี้เป็นทายาทคนเดียว”

ภคินีคุกเข่าขึ้นเตียงเดินด้วยเข่าไปหาร่างแกร่งดึงบุหรี่ออกจากมือขึ้นมาสูบต่อ

“บอสห่าวอี้จะกลับมาวันไหน ฉันจะได้เตรียมตัวป้องกันถูก”

ร่างสาวแกร่งขยับขึ้นไปนั่งคร่อมพ่นควันออกขณะที่เอ่ยถาม สะโพกย้ายส่ายไปมาหยอกล้อกายแกร่งของโจวเว่ยที่เริ่มผงาดง้ำอีกรอบ

“อีกหนึ่งอาทิตย์ ช่วงนี้ผมจะว่างเป็นพิเศษ คุณอยากใช้บริการบอดี้การ์ดของผมไหมล่ะ ผมคิดไม่แพงเลย”

“อืม บริการด้านไหนดีล่ะ ชอบเอ้าดอร์ไหม”

โจวเว่ยดึงบุหรี่ออกจากมือสาวข้างบนสูบเข้าปอดต่อพ่นควันขาวด้านหน้า

“ไม่เกี่ยง นัดมาเลยชอบที่ไหน”

“อ่า ดี งั้นเราจะเล่นเกมกันสักหน่อย เราจะไม่นัดกันแต่เราจะใช้ความเร่งด่วนในเกมนี้แทน”

“น่าสนใจดี”

โจวเว่ยดันสะโพกสอบขึ้น ท่อนเนื้อใหญ่เสียบเสยเข้าร่องสาวแกร่งพอดีจนเขาสะท้านไปทั้งร่าง

“อืม ดีชะมัด คุณนี่แข็งแรงดีเป็นบ้าโจวเว่ย เมื่อไรที่ฉันส่งสัญญาณ คุณต้องพร้อมเดี๋ยวนั้น”

“หื้อ เมื่อไร? อ่า ซี้ดดด”

“ใช่ ไม่ว่าจะห้องน้ำ อืมม ดีจัง แรงอีก อ่า ห้องทำงาน หรือในรถ สัญลักษณ์คือกระพริบตา ตกลงไหม”

“ได้ ผมรับคำท้า แต่ว่าตอนนี้เราลองไปข้างหน้าต่างกันดีไหม”

ภคินียิ้มพรายโน้มหน้าลงจูบรสชาติบุหรี่ในปากโจวเว่ย เราทั้งสองคนเข้าขากันได้อย่างดี จนบอดี้การ์ดสาวแทบไม่น่าเชื่อ

หายากจริง ๆ ผู้ชายอึดแบบนี้