บทที่ 14*เอะอะฟ้องป๊า

บทที่ 14*เอะอะฟ้องป๊า

บอสสาวซีเคร็ตเจ็บใจจนแทบร้องไห้ออกมาแต่ยังอดทนกลั้นไว้ ตอนนี้เธอเสียเปรียบเขาทุกทางไม่ว่าจะแรงผู้ชาย หรืออาจถึงขั้นจับเธอส่งให้ตำรวจ แต่เธอไม่กลัวหรอก เธอลูกนายขุนพลมาเฟียใหญ่ ไม่มีทางยอมแพ้

ลูกฮึดทำให้เธอสะบัดขาจนงอเข่าได้ยันไปที่หน้าท้องแกร่งแรงสุดชีวิต ด้วยความเผลอของคนตัวโตกว่าทำให้เธอสามารถหลุดออกจากการเกาะกุมรีบดีดตัวลงจากโต๊ะ แต่ห่าวอี้ตั้งตัวได้ทันคว้าเอวกิ่วไว้สะบัดไปทางโซฟาจนเอวของคนร่างเล็กกว่ากระแทกลงตรงขอบจนเจ็บ

มือเล็กคว้าแก้วเหล้าขว้างใส่ไม่หยุด แต่ไม่อาจหยุดยั้งคนร่างโตได้ เขายังคงเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ ร่างแกร่งใบหน้าฉุนเฉียวปนอมยิ้ม มังกรใหญ่แกว่งไกวตามจังหวะก้าวเดินดูน่าหวั่นเกรง

“อย่าเข้ามานะไอ้คนสันดานเสีย ลูกไม่มีพ่อ รังแกผู้หญิง”

ห่าวอี้มองหน้างามขาวผ่องผมสีน้ำตาลคาราเมลสยายเป็นลอนใหญ่สวยงาม ร่างระหงอวบอิ่มพยายามตะกายตัวลงจากโซฟาคลานไปตามพื้นอย่างอ่อนแรงจนถึงกระจกบานใหญ่พยายามทุบให้คนข้างล่างมองเห็น

“เปล่าประโยชน์ครีมมี่คนสวย มันเป็นกระจกด้านเดียว”

‘ด้านเดียว’ ดวงตากลมโตเบิกกว้างตะกายตัวลุกขึ้น ร่างแกร่งตามติดจนเธอไม่ทันได้ขยับตัว เขากระแทกร่างจนอกแข็งชนกับแผ่นหลังบอบบาง ร่างเล็กของเธอแนบติดไปกับกระจกบานยาว

“มองดูสิ คุณอยากมาสืบไม่ใช่เหรอว่าคลับโฮสของผมเป็นยังไง คุณสู้ได้ไหมครีมมี่คนสวย”

ข้อศอกใหญ่ทาบบนกระจกทั้งสองข้างกักเธอไว้ในอ้อมอกร้อนจัด กลิ่นกายสาวด้านหน้าใกล้เสียจนเขาอยากพุ่งทะยานเข้าหาเธอ จงใจเบียดกายชายท่อนล่างลงสะโพกมน

“คุณเข้ามาหาอะไร ครีมมี่ พูดสิ”

“ไม่! ฉันไม่ได้เข้ามาหาอะไร ปล่อยนะห่าวอี้”

“รู้ไหม ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเรียกผมห่าวอี้ มันเป็นชื่อเฉพาะคนในครอบครัวเท่านั้น คุณอยากเป็นครอบครัวเดียวกับผมไหมคนสวย”

“กรี๊ด ไอ้บ้า ปล่อยนะ! ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วย”

“เดี๋ยวนะ ร้องให้คนช่วยในถิ่นของผมเนี่ยนะ มุกนี้ใช้ไม่ได้เลยครีมมี่ คิดใหม่ซิ”

น้ำเสียงเยาะเย้ยปนดูถูกพร้อมเสียงหัวเราะกลั้วในลำคอ เขาเบียดร่างเธอ ริมฝีปากหนาคู่นั้นเปล่งแต่คำพูดถากถาง

สาวร่างเล็กทั้งฉุนทั้งโมโห ตั้งแต่เกิดมาเธอเป็นลูกคุณหนูมาตลอด ไม่เคยมีคนขัดใจ อยากได้อะไรต้องได้แม้ว่าการได้มาของบางอย่างอาจมีข้อแลกเปลี่ยน เธอก็ยอมทำ เธอยอมให้แค่ป๊าของเธอคนเดียว อ้อ! พี่วิกทอเรียอีกคน แต่นายคนนี้!!

เท้าเล็กกระทืบไปด้านหลังบนเท้าใหญ่บดขยี้เต็มแรงแต่ดูเหมือนว่าจะเป็นเพียงแรงมด นอกจากไม่ทำให้เขาสะดุ้งสะเทือน ยังสร้างความขบขันบันเทิงให้เขาอีกต่างหาก

“เข้ามาหาอะไรครีมมี่คนสวย หื้อ?”

จมูกใหญ่ก้มลงเฉียดแก้มนวล เธอได้กลิ่นวิสกี้และกลิ่นซิการ์ประจำตัว เขากดแนบทำให้ร่างเล็กของเธอต้องแนบใบหน้าข้างหนึ่งกับแผ่นกระจกเบี่ยงหนี ยิ่งง่ายต่อการซุกไซของคนร่างโต

“อืม ขนาดทำงานมาทั้งวันยังหอม”

“อื้ยย!! ปล่อยนะ ถ้าป๊าฉันรู้นายไม่ตายดีแน่!!”

“โอ้โห้! หาทางออกไม่ได้ก็จะเล่นไปฟ้องพ่อแล้ว รู้อะไรไหม?”

เขาซุกหน้าขบใบหูเธอพร้อมลากลิ้นไปตามแนวคาง

“คุณมันเด็กดื้อและแสบ คงไม่มีใครสั่งสอนคุณได้ใช่ไหม”

ลลิตสะบัดตัวโกรธจัดเมื่อถูกจี้ใจดำ มันทำให้เธอเสียหน้า เธอโดนเขาจับได้ แผนพังล่มไม่เป็นท่า แต่เธอยังไม่ยอมแพ้หรอก

“ทำไม! คุณจะสั่งสอนฉันเหรอห่าวอี้”

“ฮึ ผมจะยิ่งกว่าสั่งสอน และก่อนจบคืนนี้ ผมจะทำให้ปากสวยๆ ของคุณต้องยอมพูด บอกว่าคุณปลอมตัวมาเพื่ออะไร”

เขาจับร่างเธอพลิกกลับมาประจันหน้า ดึงเสื้อยืดเธอออกจากตัวโยนทิ้งลงพื้นก่อนยิ้มกว้างขำขันเมื่อมองผ้ารัดหน้าอกที่เธอพันไว้จนแน่น

“ครีมมี่ คุณมีเรื่องให้ผมประหลาดใจหลายอย่างเลย”

มือเล็กเรียวกำแน่นเงื้อมขึ้นตั้งท่าชกไปที่ใบหน้าหล่อตรงมุมปาก

“โอ๊ย!”

แต่เป็นลลิตเองที่ร้องเสียงหลง เธอเจ็บมากจริง ๆ เมื่อหมัดที่เธอคาดไว้ว่าต้องโดนหน้าหล่อของห่าวอี้กลายเป็นว่าเขาคว้ากำปั้นเธอไว้ได้ทันแล้วดันไปไพล่หลัง

“เป็นผู้หญิงที่ชอบความรุนแรงหรือไงคนสวย”

“หยุดเรียกฉันแบบนี้สักทีไอ้ห่าวอี้ มันน่าคลื่นไส้ เรียกตำรวจมาสะเรื่องมันจะได้จบ ๆ ไป”

“จุ๊ ๆ คุณนี่ดูท่าไม่มีใครสั่งสอนคุณได้จริง ๆ ปากจัดอย่างกับ ..”

ชายร่างสูงไม่พูดให้จบ จับมืออีกข้างของเธอรวบไปด้านหลังดันเธอออกมาจากกระจกกระทั่งถึงโซฟา

ตุบ!!

“ไม่นะ ปล่อยนะ ฉันเอาจริงนะ ฉันจะแจ้งตำรวจ ฉันจะบอกว่าคุณข่มขืนฉัน ฉันจะเอาคุณเข้าคุก ไอ้ห่าวอี้!!”

คนร่างสูงดันสาวร่างเล็กกว่าล้มลงนอนบนโซฟาขาห้อยลงพื้นข้างหนึ่ง แทรกเข่าลงตรงกลาง คุกเข่าลงตรงหน้า มือใหญ่แข็งแรงยังจับมือเธอไพล่หลัง

“มันไม่ใช่การข่มขืนหรอกครีมมี่ คุณจะต้องร้องครางเสียงดังเลย”

ขาเรียวเล็กเตะไปมาจนห่าวอี้ต้องใช้ขาอีกข้างกดไว้ด้วยน้ำหนักของตัวเอง เอื้อมมือไปหยิบมีดเล็กบนโต๊ะสำหรับปอกผลไม้ชูขึ้นต่อหน้าเธอ

“จะทำอะไรน่ะ อย่านะ หยุดดดด!!”

ตากลมโตเบิกกว้างมองตามมือใหญ่ตรงหน้า มือเขากำมีดแน่น แล้วขยับมีดไปใต้ผ้าพันหน้าอกค่อยใช้มีดเฉือนทีละนิดใบหน้าคมเข้มแพรวระยับ นัยน์ตาสีน้ำตาลเจิดจ้ากำลังสนุกที่ได้ปอกเปลือกของสาวร่างเล็กออกทีละน้อย

ห่าวอี้ยอมรับเลยว่าสาวใต้ร่างคนนี้ทำให้เขาสนุกอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมานานแล้วนับแต่พ้นวัยรุ่น เขาผ่านร้อนผ่านหนาวทั้งทำงานหนักจนตอนนี้สามสิบสามปียังแทบไม่ได้พัก

ผิวเนื้อเนียนนุ่มขาวค่อย ๆ เผยออกเมื่อมีดเริ่มเฉือนเลาะขึ้นด้านบนกระทั่งขาดออกจากกันจนหมด สองเต้าเต่งตึงเด้งตัวออกเมื่อไร้สิ่งรัดรึง ร่างสูงใหญ่สูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาล้ำลึกยามจับจ้องทรวงอกอวบอิ่มกลมกลึงสวยได้รูป ปลายถันสีชมพูเล็กน่ารัก

“คุณสวยจริง ๆ ครีมมี่”

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าปนกระเส่า ลลิตใบหน้าแดงซ่านระเรื่อ นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายเห็นเธอเปลือยหน้าอก

การเลี้ยงดูอย่างไข่ในหินของขุนพลทำให้เธอไม่มีแฟน ถึงเคยแอบมีบ้างแต่เป็นต้องกระเจิงหนีหายไม่ทันถึงเดือน เธอเองเคยก็แค่กอดจูบกันเท่านั้น

แต่ห่าวอี้ ผู้ชายคนนี้ เขาทำยิ่งกว่าที่ผู้ชายคนอื่นเคยได้ทำ มือใหญ่หยาบกอบกุมทรวงอกเธอคลึงเคล้นและเฝ้ามองอย่างกระหาย เธอเห็นแววปรารถนาล้ำลึกในดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น

“ยะ อย่า ห่าวอี้ อย่านะ”

เสียงหวานอ่อนแรงของลลิตทำให้ห่าวอี้หยุดมือเงยหน้าขึ้นมอง ร่างเล็กนอนนิ่งช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แก้มแดงปลั่งเขินอายไร้จริตทั้งสองข้าง ดวงตาหวาดหวั่นไม่ปิดบัง

“ไม่ได้หรอกครีมมี่ เรามาสุดทางแล้วมีแต่ต้องไปต่อ”

ลลิตส่ายหน้า ครั้งนี้เธอหวาดกลัวขึ้นมาจริง ๆ มังกรใหญ่กลางหว่างขายังผงกขึ้นรับตลอดเวลาขณะที่เขาลงมือเคล้นคลึงบีบหน้าอกอวบอิ่ม