บทที่ 2 เอาว่ะครีม

บทที่ 2 เอาว่ะครีม

ส่วนเธอลูกภรรยาคนที่สามจากคุณแม่ถิงถิง แซ่ลี้ สาวอุปรากรจีน แสนสวยเสียงดี ทำให้ตัวลลิตเองผิวขาวราวหยกเนื้อดีเนียนนุ่มไปทั้งตัว แต่เธอคงสืบทอดมาแค่หน้าตาผิวพรรณ ส่วนนิสัยนั่นแตกต่างกับมารดาราวฟ้ากับเหว

ดวงตาที่เคยชั้นเดียวเหมือนมารดา ตอนนี้สองชั้นสวยงามด้วยศัลยกรรมความงาม ส่งให้หน้าคมขึ้นไม่จืดชืด ปากเผยอกระจับแสนสวยด้วยฟิลเลอร์พอประมาณจนแทบดูไม่ออก อาจมีเติมโน้นนี่บ้างเล็กน้อย ที่เหลือนอกนั้นคือการออกกำลังกายล้วน ๆ

ตื๊ดดดดดดดดดด!!

เสียงระบบสั่นของโทรศัพท์ดังกระทบโต๊ะเล็กทรงเตี้ยหน้าโซฟา มือเรียวคว้าขึ้นมาชูเหนือใบหน้าทั้ง ๆ ที่ยังนอนพาดขาบนโต๊ะ พลันดีดตัวขึ้นเมื่อเห็นชื่อของผู้ที่โทรเข้ามา

“ว่าไงลูกครีม”

“ค่ะป๊า ไม่ว่าไงค่ะ”

“ยังจะมาเล่นลิ้น! โทรมาถาม ได้ข่าวมีคลับมาเปิดแข่งกับแกหรือไง”

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแค่ฟังยังนึกใบหน้าแกร่งหล่อแม้วัยเลยหกสิบปี

“ป๊ารู้ได้ไง!!”

“แกคิดว่าป๊าเป็นใคร แล้วนี่คลับแกย่ำแย่มากไหม”

“ม่ะ ไม่เล้ยยย ดีสะอีก มาเปิดแข่งกันเยอะ ๆ จะได้เป็นย่านท่องเที่ยว”

น้ำเสียงสาวน้อยละล่ำละลักรีบพูดจนลิ้นเกือบพันกัน มือจับโทรศัพท์เกร็งจนเหงื่อตก

“ฉันโทรมาเล่าอะไรให้ฟัง ให้คลับนั่นน่ะ เป็นพวกคนจีนแผ่นดินใหญ่ ก็ไอ้พวกสีเทานั่นแล่ะ แกลองคิดดูสิว่ามันเอาเงินมาจากไหนถ้าไม่ทำสิ่งผิดกฎหมาย นี่คงคิดย้ายแหล่งขุดเงินมาที่ไทย”

“แล้วไม่มีใครรู้เหรอ พวกตำรวจ”

“โอ้ย! แกก็รู้ว่าเงินมันอุดได้ทุกอย่าง นี่คงส่งส่วยเป็นหางว่าวเลย ที่จริงถ้าเห็นบัญชีคงพอรู้ว่าส่งให้ใครบ้าง ไม่รู้ว่าขายยาด้วยหรือเปล่า”

ลลิตหูผึ่งสมองฉับไวชาญฉลาดแบบขี้โกงพลันนึกอะไรบางอย่างได้ น้ำเสียงขุนพลคล้ายบอกเล่าเหมือนธรรมดา แต่สิ่งนี้จะเป็นหนทางออกให้เธอ น้ำเสียงกระตือรือร้นขึ้น

“ป๊ารู้จักดีเหรอ พวกนั้นน่ะ เป็นพวกไหน”

“ฮึ แกจะมาหลอกถามเอาข้อมูลจากฉันหรือไง ไปสืบเอาเองสิโว้ย เป็นลูกขุนพลก็ต้องเก่ง เอาตัวรอดได้ทุกอย่าง อ้อ เกือบลืม แม่ฝากเตือนเรื่องกลับมากินข้าวที่บ้านบ้าง บ่นคิดถึงไม่ขาดปาก แล้วก็อย่าไปยุ่งกับไอ้พวกนี้ ปล่อย ๆ ให้มันหากินไปเถอะ เรามันไม้ซีกไปงัดไม้ซุงคงไม่ไหว แค่นี้นะ”

ตืดดดดดดดด

“ป๊า!! ป๊า!!”

มือเล็กเหวี่ยงโทรศัพท์ลงบนโซฟาข้างตัวด้วยความหงุดหงิด มาเล่าให้ฟังแค่เสี้ยวเดียวแล้วจากไป หน้าหวานเง้าลง หากแต่สมองหมุนเป็นลูกข่างคิดคำนวณ

เอาว่ะครีม มันต้องลองดู

อันดับแรกเธอต้องสืบเรื่องเจ้าของคลับโฮสตรงข้ามมาให้ได้เสียก่อน จากนั้นค่อยคิดแผนการต่อไป ถ้าไม่ได้ด้วยเล่ห์เธอก็ต้องเอาด้วยกล ในเมื่อพวกฝั่งตรงข้ามไม่ใช่คนดี ฉะนั้นเธอก็ไม่ต้องรู้สึกผิดถ้าคิดทำบางอย่างซึ่งอาจมีผลทำให้คลับนั่นต้องปิดตัวลง

ใบหน้าหวานค่อยคลายความตึงเครียด ผ่อนร่างสบายใจลุกขึ้นไปยังโต๊ะทำงานเพื่อตรวจบัญชี ยังดีลูกค้าประจำสมัครสมาชิกแบบรายสามเดือนและรายปีไว้มากพอสมควร เธอต้องถนอมลูกค้ากลุ่มนี้ไว้ให้ได้

“นี่ค่ะ”

ภคินียื่นซองเอกสารให้เจ้านายสาวอายุน้อยกว่าในวันถัดไป รวดเร็วทันใจบอสสาว

“ไม่เห็นมีรูป?”

คำแรกที่ออกมาจากปากสวยรูปกระจับทาลิปสติกสีแดงเพลิงตัดกับความขาวของใบหน้าทำให้ภาพที่ออกมาดูน่ารักน่าชัง แต่เอนไปในทางน่าเอ็นดูมากกว่าน่าหมั่นไส้

“ว่ากันว่าเป็นผู้ชายลึกลับ”

“แล้วเด็กในร้านล่ะ ไม่มีใครรู้จักเขาหรือเคยเห็นเจ้านายตัวเองหรือไง”

“เห็นแต่มีกฎห้ามแพร่งพรายข้อมูล รูปถ่าย ทุกอย่างภายในคลับ ห้ามนำออกมา ยกเว้นแต่ทางคลับจะอนุญาต”

มือเรียวยาวแต่งสีสดยังพลิกกระดาษไม่กี่แผ่นแทบไม่มีอะไร จึงเงยหน้ามองส่งสายตาสงสัย

“ก็สืบมาเท่าที่ได้ค่ะคุณครีม มีชื่อ ห่าวอี้ เฉิน เรียกง่าย ๆ กันว่า อลัน ตระกูลเฉินฝั่งทางกวางโจวของจีน ทำธุรกิจโรงแรม คาสิโน และพวกไนต์คลับทั้งในแถบมาเก๋า และจีนแผ่นดินใหญ่”

“เท่านี้!!”

“เออ เห็นว่าทางพ่อกับแม่เขาส่งมาเปิดตลาดที่เมืองไทย เพื่อปูทางธุรกิจอื่นต่อ”

“แล้วนี่อะไร”

ภคินีชำเลืองมองเอกสารที่ลลิตยื่นออกมา เธอมองปราดเดียวก็จำได้เพราะเป็นคนทำแฟ้มนี้เองกับมือ

“ก็พวกส่วนสูง น้ำหนัก งานอดิเรก ไลฟ์สไตล์และสเปกสาวในดวงใจ”

ดวงตารีเรียวเบิกกว้างขึ้นเมื่อกวาดตามองให้ถี่ถ้วนบนหน้ากระดาษ

“พี่โซอี้!! มันจะมีประโยชน์อะไร ครีมจะเอาพวก พวก อะไรเนี่ยสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้า หนักแปดสิบห้ากิโลกรัม คนอะไรหนักชะมัด แล้วงานอดิเรกตีกอล์ฟ ฮึ คงจะชอบออกรอบสินะ ไม่ชอบดูหนัง แต่ฟังเพลงทุกประเภทเน้นเพลงคลาสสิก อ่านแล้วรู้เลยคงพวกน่าเบื่อคิดว่าตัวเองเก่งกว่าใคร พวกเห็นตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลผู้ชาย!! สูบซิการ์!!”

ลลิตเงยหน้าขึ้นจากกระดาษดวงตาเบิกกว้างแปลกประหลาดแฝงความดูถูกก่อนก้มลงอ่านต่อ

“สเปกสาว ขาว สูง อวบ ผมยาว หน้าตาดี การศึกษาดี ทำอาหารเก่ง ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่สูบบุหรี่กินเหล้า อะไรเนี่ย!!! นี่มันผู้ชายยุคหินหรือเปล่า หลุดโลกมาจากไหนกัน”

มือเรียวยาวตกแต่งปลายเล็บสวยงามรวบรวมเอกสารที่เธอคิดว่าช่างไร้สาระกลับเข้าไปในซองตามเดิม แล้วสอดเข้าลิ้นชักโต๊ะทำงาน

“พี่โซอี้ ครีมมีแผนต้องการให้พี่โซอี้ช่วย”

ภคินีถึงกับขนลุกเกรียวยามมองนัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของลูกสาวคนเล็กของนายขุนพล ผู้มีอิทธิพลคล้ายมาเฟียเมืองไทย ทุกครั้งที่ลลิตทำสายตากรุ้มกริ่มแบบนี้นั่นคือลางร้ายแห่งหายนะชัด ๆ

“ว่าไงโซอี้”

เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยขึ้นหลังรับสายโทรศัพท์บอดี้การ์ดสาวของลูกสาวคนเล็ก

“มีเรื่องค่ะนายใหญ่”

คิ้วเข้มขมวดบนใบหน้าหล่อจัดแม้ว่าจะอายุมากแล้ว แต่เสน่ห์มากแพรวพราวจนแม้แต่สาวอายุน้อยยังฝันถึง

“คุณครีมค่ะ จะขอเข้าไปสืบเรื่องคลับโฮสฝั่งตรงข้าม ไม่รู้ไปเอาความคิดนี่มาจากไหน เลยต้องโทรมาขออนุญาตนายเสียก่อน นายว่ายังไงบ้างคะ ถ้าไม่อนุญาตโซอี้จะเป็นคนเข้าไปเอง”

“ปล่อยมันไป แค่ดูห่าง ๆ อย่าให้เกินเลยหรือเดือดร้อนแล้วกัน”

“แต่ว่าทางนั้นเป็นพวกตระกูลเฉินนะคะนาย โซอี้ว่าถ้าขืนทะเล่อทะล่าแล้วนิสัยอย่างคุณครีม มีหวังโดนจับได้ตั้งแต่วันแรก”

“ไม่หรอก แกปล่อยเจ้าครีมให้เข้าไป แต่ห้ามมีอันตราย แล้วคอยรายงานมาเรื่อย ๆ แล้วกัน”

“ค่ะนายใหญ่”

ขุนพลยิ้มกว้างเหลือบตามองภรรยาสุดที่รักถิงถิงมารดาของลลิต ลูกสาวคนเล็ก