บทที่ 1 ลลิต

บทที่ 1 ลลิต

ปัง ปัง ปัง!!!

เสียงปืนสั้นดังขึ้นติด ๆ กัน ส่งลูกกระสุนสีเงินออกจากลำกล้องของปืนสั้นอัตโนมัติจากมือสาวสวยร่างบางหากแต่อวบอิ่ม ดวงหน้ารูปไข่มน แววตามุ่งมั่นจ้องตรงไปยังเป้านิ่งข้างหน้าขณะยิงปืนสีเงินมันปลาบราคาแพง

ลำแขนเรียวยาวสวยเหยียดตรงในชุดเสื้อคอโปโลสีขาวสำหรับซ้อมยิงปืน ยืนกางขาเพรียวทั้งสองข้างออกกว้างตั้งหลักมั่นกันการกระแทกจากแรงระเบิดดินปืนในชุดกางเกงยีนส์พอดีตัวสียีนส์เข้ม ร่างระหงอวบอิ่มยืนมั่นคงแม้ยามลูกปืนระเบิดตัวเกิดแรงดันพุ่งออกจากลำกล้องรูเล็ก

สีหน้าพึงพอใจเล็กน้อยขณะที่ลดลำแขนเรียวเล็กลง มือขาวยาวเรียวดั่งลำเทียนดึงสลักปืนด้านหลังปลดปลอกเปล่าออกวางลงกับโต๊ะอย่างเชี่ยวชาญ โต๊ะสีดำตรงหน้ากั้นระหว่างลานยิงปืนและส่วนในร่วม  ด้านหน้าแบ่งเป็นช่อง ๆ สำหรับยิงปืนแบบห้องเก็บเสียงในเมืองหลวง

ภคินี เทพวรจักร หรือโซอี้ ชื่อในวงการระดับวีไอพีคุ้มครองบุคคลสำคัญระดับประเทศ ร่างสมส่วนไม่สูงไม่เตี้ย แต่ภายใต้เสื้อยืดกางเกงยีนส์คือกล้ามเนื้อแน่นจากการออกกำลังกายสม่ำเสมอ เดินไปกดปุ่มให้เป้าซ้อมยิงปืนเลื่อนกลับมายังจุดที่ยืนอยู่ แผ่นกระดาษสีขาวมีวงกลมเรียงซ้อนใหญ่ไปเล็กกระจายออกราวสิบวง

“มือตกนะคะคุณครีม”

ลลิต อนันตโชค หรือครีม หันกลับมาทั้งตัวมองบอดี้การ์ดสาว หยิบแผ่นเป้าออกจากล็อกชูให้ดูรูบนกระดาษ ไม่แม้จะเฉียดวงในสีดำเลยด้วยซ้ำ

“พี่โซอี้ก็รู้ว่าช่วงนี้ครีมหงุดหงิด”

พูดเสร็จหันกลับไปจัดการเก็บปืนด้วยตัวเองลงกล่อง ในทุกวันตามปกติเธอไม่ได้รับอนุญาตจากที่บ้านให้พกปืน นอกจากออกมาซ้อมที่สนาม ฉะนั้นปืนจะถูกเก็บลงกล่องเล็กบุนวมอย่างดีแบบนั้นจนกว่าเธอจะกลับมาซ้อมอีกครั้ง

“คุณครีมก็หงุดหงิดตลอดนั่นแล่ะ”

“ไม่ ไม่ พี่โซอี้ไม่เข้าใจ ไอ้คลับเฮงซวยที่มาเปิดใหม่ตรงข้ามมันแย่งลูกค้าครีมไปเกือบหมด!”

ปัง!!

เสียงนุ่มตวัดสูงแล้วกระแทกมือเล็กใส่อารมณ์กับกล่องเหล็ก ใบหน้าฉุนเฉียวเง้างอ กระชากหูหิ้วกล่องบรรจุปืนมาถือเองขณะที่เดินออกจากห้องซ้อมกันเสียง

“คุณครีมพูดไม่เพราะอีกแล้ว”

“พี่โซอี้! นี่ฟังครีมอยู่หรือเปล่า”

ภคินีตามหลังอยู่ชะงักหยุดกึกเมื่อเจ้านายสาวหันกลับมาทั้งตัว ในมือแม้ถือกระเป๋าปืนหนักอึ้งยังสู้อุตส่าห์เท้าสะเอวมองข่มขู่ แต่ดูไปแล้วไม่น่ากลัวเลยสักนิด ซ้ำดูน่ารักเสียมากกว่า

“ฟังอยู่ค่า”

บอดี้การ์ดสาวรับคำเสียงยานคาง เธอเป็นบอดี้การ์ดที่พ่อจ้างมาให้คุ้มครองเข้าปีนี้เป็นปีที่สามแล้ว ทำให้ทั้งสองคนสนิทสนมกันดั่งพี่น้อง

“พี่โซอี้ ครีมตั้งใจทำคลับโฮสนี้มาก อยากให้พ่อประทับใจจะได้ให้ครีมช่วยงานด้านอื่นต่อ แต่ถ้าขืนยังเป็นอยู่แบบนี้มีหวังเจ๊ง!!”

เสียงหวานนุ่มขึ้นเสียงสูงในท่อนท้ายประโยคซ้ำลงกระแทกเสียงหนัก บอกถึงความหงุดหงิดปนกรุ่นโกรธ

“อย่าบ่นเลยเด็กดี ไป พี่จะพาไปคาเฟ่กินอะไรอร่อย ๆ ก่อนเข้าร้าน”

ภคินีคล้องแขนเจ้านายสาวสวยหุ่นดีร่างสูงผิวขาวเหมือนชื่อ พาเดินออกจากสนามยิงปืนในเมือง

ลลิตยังคงหน้าเง้าไม่พอใจ ไพล่นึกไปถึงคลับโฮสซีเคร็ตของตัวเอง ซึ่งอยู่ในระหว่างปีแรกของการเปิดร้าน ตั้งอยู่ในย่านดังแพงสุดของกรุงเทพมหานคร คลับโฮสกำลังไปได้สวยทำกำไรเดือน ๆ หนึ่งเกินแปดหลัก

แต่แล้ววันหนึ่งมีพวกคนจีนข้ามน้ำข้ามทะเลมาเปิดแข่งกับเธอ อยู่ฝั่งตรงข้ามกันแค่ถนนกั้น แข่งขันกันซึ่ง ๆ หน้า!!

แรกเริ่มเมื่อเห็นตอนก่อสร้างยังไม่คิดอะไร เพราะดูถูกรสนิยมว่าไม่น่าสู้คนไทยได้ อีกอย่างเราเป็นเจ้าถิ่นย่อมรู้ใจหญิงไทยที่สุด ด้วยสไตล์แบบหนุ่ม ๆ เกาหลี และช่างเอาอกเอาใจ

การก่อสร้างเป็นไปอย่างรวดเร็วไม่กี่เดือนก็เปิดทำการ ลลิตถึงกับตกตะลึงเมื่อเห็นชื่อแบรนด์ดังติดด้านบนของอาคาร เมจิกไนต์คลับ คลับชื่อดังของอเมริกา

ตัวอาคารมีหลายชั้นโดยแบ่งชั้นบนเป็นคาราโอเกะรองรับนักท่องเที่ยวชายไปด้วย โดยทำทางขึ้นอีกฟากแยกออกมาไม่ปะปนกัน

ผ่านไปแค่สองเดือนตั้งแต่คลับคนจีนเปิดตัว ยอดกำไรเธอหดหายลงไปอย่างรวดเร็วราวสายน้ำไหล

ปัง!!

ลลิตกระแทกปิดประตูรถหรูแล้ววางกล่องบรรจุไว้ข้างตัว สนามยิงปืนแห่งนี้เช่าพื้นที่บ้านของเธออยู่ ด้วยธุรกิจไม่ค่อยขาวสะอาดแต่ไม่เทามากนักของที่บ้านทำให้เธอเติบโตแบบสาวกล้าลุย

ใบหน้าหวานอย่างลูกครึ่งจีนเพราะคุณแม่เป็นจีนแท้ ๆ นักร้องอุปรากรจีนที่พ่อบังเอิญไปพบรักครั้งเมื่อเดินทางไปเจรจาธุรกิจกับตระกูลเฉิน และพาหอบกลับเข้าบ้านเพื่อคารวะภรรยาคนแรกและคนที่สองซึ่งมีอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

“ไปคลับเลยดีกว่าพี่โซอี้ ครีมอยากดูบัญชีและวางแผนการตลาด ยอดเดือนนี้ไม่เข้าเป้าเลย ครีมกลัวว่าพ่อจะไม่ให้ทำต่อแล้ว”

“อย่ากังวลไปเลยคุณครีม เปิดใหม่ ๆ เดือนแรกก็มักแบบนี้ พอคนหายเห่อก็กลับมาหาเองนั่นแล่ะ”

คำปลอบใจจากภคินีไม่ได้ทำให้เธอคลายกังวล เธอทำธุรกิจนี้ซึ่งเป็นธุรกิจแรกหลังจากเรียนจบเอกบริหารธุรกิจมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง เธอตั้งมั่นไว้แล้วว่าต้องรอด พ่อจะได้ไว้วางใจเหมือนกับวางใจพี่สาวคนโตที่กลายเป็นดั่งมือขวา วิกทอเรีย

“ครีมคงไม่เก่งเท่าพี่วิก”

“ไม่หรอกคุณครีม คุณวิกเธอช่วยคุณขุนพลมานานแล้ว ประสบการณ์ย่อมมีมากกว่า”

“ไม่อ่ะพี่โซอี้ ตั้งแต่พี่วิกจบมาพ่อก็ให้ขึ้นแท่นบริหารเลย ดูแลกิจการในเครือทุกอย่าง ส่วนครีมกว่าจะขอเงินมาเปิดคลับโฮสได้ต้องรอเป็นหลายเดือน”

ภคินีเงียบเสียงลงมองไปยังกระจกหลัง เห็นสาวสวยนั่งหงอยมองออกไปนอกหน้าต่าง สาวสวยวัยยี่สิบสี่ปีดื้อรั้นแถมเอาแต่ใจเป็นที่สุด เอะอะก็ใช้ลูกงอน จะมีผู้ชายคนไหนปราบพยศเธอลงได้บ้างนะ เธออยากจะรู้จริง ๆ

เสียงอึกทึกครึมโครมจากดนตรีดั่งกระหึ่มไปทั่วทั้งโถงตั้งแต่เธอเดินเข้ามาข้างในยามบ่ายแก่ ๆ นักดนตรีกำลังซ้อมวงขึ้นเพลงใหม่อาร์แอนด์บีสุดคลูจนคนทำความสะอาดยังอดเต้นตามไม่ได้

ลลิตยิ้มกว้างให้พนักงานแล้วเดินตรงไปด้านหลังร้านโดยมีบอดี้การ์ดสาวตามติดดั่งเงา ร่างระหงสะบัดผมยาวดัดลอนใหญ่แบบเกาหลีสีน้ำตาลอ่อนคาราเมลไฮไลท์บลอนด์เป็นย่อม ๆ ปล่อยสยายกลางแผ่นหลัง

“คุณครีมจะอาบน้ำก่อนไหม”

“อืม เดี๋ยวครีมนั่งดูบัญชีก่อนแล้วค่อยอาบ พี่โซอี้ไปพักผ่อนเถอะค่ะ ครีมจะอยู่แต่ในห้อง”

ลลิตปิดประตูห้องทำงานกึ่งห้องพักผ่อนในตัวลงหลังจากเดินเข้าไป เสียงเงียบสนิทลงทันทีที่ประตูบานหนาหนักด้วยการออกแบบกันเสียงรบกวนจากภายนอกดีเยี่ยม

ลลิตวางกระเป๋าบรรจุปืนในตู้นิรภัยขนาดใหญ่รวมไปถึงเงินสดจำนวนมากวางเรียงเป็นปึกด้านใน ทิ้งตัวลงบนโซฟานอนหงายหมดแรง

ลูกคนเล็กอย่างเธอมักโดนดูถูกจากคนรอบข้างว่าไม่เอาไหน จนเธอเองพยายามทำตัวให้แตกต่างจากพี่สาวต่างแม่ทั้งสอง

ไพล่นึกไปถึงพ่อมาเฟียขาใหญ่ในย่านชื่อดังของเมืองหลวง ไม่มีใครไม่รู้จัก ขุนพล อันนตโชค จดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงเพียงคนเดียวคือเทเรซ่า ลูกสาวมาเฟียขาใหญ่ชาวอิตาลี นัยว่าเชื่อมสัมพันธ์กันทางธุรกิจ มีลูกด้วยกันหนึ่งคนคือพี่วิทอเรีย หรือพี่วิก สาวสวยมั่นใจในตัวเองพ่วง้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งรัฐศาสตร์

เธอไม่รู้ว่าจะเรียกครอบครัวเราเช่นไรดี พ่อขุนพลมีภรรยาที่อยู่ด้วยกันอีกสองคนนอกจากภรรยาหลวงเทเรซ่า คนหนึ่งเป็นคนไทยแท้เด็กในบ้านลูกของแม่บ้านชื่อน้ากาญจนา

น้ากาญจนาให้กำเนิดพี่สาวคนรองชื่อ พี่เกวลิน เรียนจบรัฐศาสตร์เช่นเดียวกับพี่คนโต แต่เลือกทำงานเป็นตำรวจเพื่อหลีกเลี่ยงอาชีพสีเทา