Se connecterPartager
บทที่ 3 ทำการใหญ่ ใจต้องนิ่ง
Date de publication:
2025-12-11 13:07:42บทที่ 3 ทำการใหญ่ ใจต้องนิ่ง
“มีอะไรคะคุณ เรื่องเจ้าครีมหรือเปล่า”
“ไม่มีอะไรหรอกที่รัก วันนี้ผมบอกคุณหรือยังว่าคุณสวยขนาดไหน”
“ปากหวานตลอดนะคะที่รัก”
“ผมปากหวานเฉพาะภรรยาผมเท่านั้นคุณก็รู้”
ถิงถิงเอนศีรษะซบไหล่หัวเราะออกมาเพราะรู้ว่าขุนพลเองก็พูดแบบนี้กับภรรยาอีกสองคนเช่นกัน ไพล่นึกถึงลูกสาวคนเล็ก ตั้งแต่ไปเปิดคลับโฮสแทบไม่กลับบ้าน ไม่รู้ว่าป่านนี้เป็นยังไงบ้าง
ร่างระหงที่กำลังถูกบิดามารดาพูดถึงยืนมองห้องพักเก่าเล็กด้วยสายตารังเกียจ แล้วเหลือบหางตามองบอดี้การ์ดสาวอายุมากกว่ายืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
“เป็นไงคุณครีม พี่ว่าใช้ได้นะ”
ลลิตกวาดตามองห้องเล็กขนาดเพียงก้าวขาเข้ามาก็เจอเตียง ห้องน้ำในตัวที่กระเบื้องขึ้นคราบจนไม่สามารถล้างออกได้เพราะความเก่า
“ครีมว่ามันเกินไปหรือเปล่า”
“โธ่! คุณครีม ถ้าไม่อยู่หอเก่าแบบนี้แล้วเกิดจับได้ไม่แย่งั้นเหรอ มีหวังได้เข้าซังเตแน่”
เจ้านายสาวเดินรอบห้องก้าวยาว ๆ เพียงห้าก้าวของเธอก็ชนผนังอีกฝั่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลง
“ได้ ไหน ๆ ก็จะทำแล้วต้องเอาให้สุด คนอย่างครีมลูกป๊าขุนพลไม่มีทางย่อท้อเพราะเรื่องแค่นี้เด็ดขาด”
“ดีค่ะคุณครีม อ้อ ต้องให้พี่เข้าไปด้วยไหม”
“ไม่ต้อง ครีมจะจัดการเอง พี่ช่วยทำบัตรประชาชนปลอมให้ครีมหน่อยแล้วกัน เร็วที่สุดนะคะ เวลาไม่รอท่า ยิ่งนานวันคลับเมจิกไนต์จะยิ่งดึงคนไปหมด”
บอดี้การ์ดสาวปิดประตูห้องพักสำหรับเช่าราคาถูก หลังจากเจ้านายสาวที่ดูราคาแพงระยับด้วยแบรนด์เนมทั้งตัวเดินออกจากห้องพลางยิ้มในหน้า
“พี่จองไว้สองห้องติดกัน เป็นห้องของพี่ด้วยหนึ่งห้อง”
“ครีมกำลังทำให้พี่โซอี้ลำบากหรือเปล่า”
ลลิตพูดขึ้นขณะก้าวยาวบนรองเท้าส้นสูงสามนิ้ว ไม่ได้หันกลับไปมองภคินีด้วยซ้ำจึงไม่ทันเห็นใบหน้าบอดี้การ์ดยิ้มระอาใจเพราะรู้นิสัยสาวน้อยคนนี้ดี ปากถามไปแบบนั้นแต่แท้จริงเป็นคนเอาแต่ใจตัว อย่างไรก็จะทำ ห้ามไม่ฟังอยู่ดี
“ไม่หรอก แต่ถึงพี่ลำบาก คุณครีมก็ต้องทำให้ได้อยู่ดี”
“ฮ่า ฮ่า พี่โซอี้รู้ใจครีมที่สุด”
โชคดีหอพักเก่าหลังนี้ยังมีลิฟต์ขนาดเล็กให้ใช้ ไม่อย่างนั้นลลิตคงบ่นเพิ่มมาอีกรายการ ไฮโซสาวมองปุ่มลิฟต์อย่างรังเกียจก่อนจะเอากระดาษทิชชูในกระเป๋าออกมาพันนิ้วแล้วถึงจิ้มกดเรียกลิฟต์
ทำการใหญ่ใจต้องนิ่งครีม นิ่งไว้!!
“มาสมัครแม่บ้านค่ะ”
เสียงนุ่มหวานบอกพนักงานรักษาความปลอดภัยด้านหลังร้านพร้อมแลกบัตรประชาชน เธอมองยามรูปร่างบึกบึนไม่เหมือนยามทั่ว ๆ ไปดูแล้วเป็นมืออาชีพอย่างยิ่ง
“น้องยังเด็กอยู่เลยแต่จะมาทำเป็นแม่บ้าน ทำไมไม่สมัครเด็กเสิร์ฟ”
“หนูไม่ชอบค่ะพี่ เป็นแม่บ้านสบายกว่าไม่ต้องยุ่งกับคน”
“เออ ก็จริง น้องเข้าไปแล้วเลี้ยวขวาเดินไปตามทางจนเกือบสุดเลยนะ มีประตูกระจกเปิดเข้าไปถามได้เลย”
“ขอบคุณมากค่ะพี่”
ลลิตรับบัตรเสียบหน้าอกเขียนคำว่า ‘visitor’ จากนั้นจึงเดินไปตามโถงด้านใน มือขยับวิกผมสั้นบ็อบประบ่าสีดำสนิทด้วยความตื่นเต้น จนจมูกชื้นเหงื่อ
ร่างระหงอยู่ในชุดเสื้อยืดธรรมดาตัวใหญ่กางเกงยีนส์ซีดเก่ามือสองที่เพิ่งจะซื้อมาใหม่จากกองลดราคา
โถงสว่างด้วยไฟเพดานตลอดทางจนถึงห้องคล้ายสำนักงานมีคนอยู่ข้างในไม่กี่คน
ก๊อก ก๊อก!
“มาสมัครแม่บ้านค่ะ”
สาวอ่อนวัยสุดที่นั่งด้านหน้า คงเป็นพนักงานอาวุโสน้อยที่สุดในห้องนี้ ไม่ยิ้มแต่ยื่นมือออกมาขอซองเอกสาร ลลิตจึงยื่นซองออกไปส่งให้ถึงมือ
“จบมอหก โรงเรียนวัดศรีจันทร์ มาจากจังหวัดพิจิตร”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองเธอก่อนจะค่อยยิ้มออกมา
“ที่แท้ก็บ้านใกล้กัน เราคนพิษณุโลก นั่งก่อนสิ”
ลลิตค่อยยิ้มผ่อนคลายเมื่อเด็กสาวดูแล้วมีอัธยาศัยดีขึ้นทันตา ร่างระหงเลือกนั่งตรงเก้าอี้พลาสติกสีแดงตรงหน้าโต๊ะ
“ทำไมเลือกทำแม่บ้านล่ะ งานหนักนะ ดูหน้าตาพอใช้ได้ ถ้าไม่รวมไฝเม็ดใหญ่นั่น สมัครเด็กเสิร์ฟหรือเด็กเอนคอยชงเหล้าคงรายได้ดี”
ลลิตเผลอยกมือขึ้นจับไฝปลอมปลายคางแล้วยิ้มกว้าง
“ไม่ชอบยุ่งกับคนค่ะ อีกอย่างไม่อยากกลับดึกด้วยค่ะ”
“อ้อ แต่งงานหรือยัง หรือมีแฟนมีลูก”
“ยังไม่แต่งค่ะ ไม่มีแฟน อยู่คนเดียวพักใกล้ ๆ นี่ ออกจากงานโรงงานมาสองเดือนแล้ว ยังหางานทำไม่ได้เลยค่ะ”
“พี่วาคะ”
ลลิตมองไปตามสายตาของเด็กสาวตรงหน้าที่เอี้ยวหน้าไปด้านหลัง หญิงสาวสวยอายุราวเกือบสามสิบปีเงยหน้าขึ้นจากงานบนโต๊ะ
“มีอะไรฟ้า”
“คนนี้เขามาสมัครแม่บ้านค่ะ แต่เรายังเต็มอยู่เลย จะรับไว้ไหมคะ”
ลลิตพยายามทำหน้าให้ดูใสซื่อที่สุดในคราบการปลอมตัวด้วยไฝปลอมมุมคางและแว่นตาอันใหญ่กรอบดำ สายตาของคนชื่อวากวาดสำรวจไปทั่วตัวประเมินลักษณะท่าทาง
“ชั้นวีไอพีของบอสขาดคน ไหนลองยืนสิ”
เธอรีบผุดลุกยืนตามคำสั่งด้วยรูปร่างสูงโปร่งข้างในรัดผ้าคาดอกไว้กลัวว่าความใหญ่จะพุ่งทะลุเกินจนความแตก
“ดูผอมไปนิดนะ ว่าแต่แข็งแรงดีหรือเปล่า ชั้นบอสต้องใช้แรงเยอะหน่อย แล้วอาจเลิกดึก”
“ดึกมากไหมคะ”
“ไม่มากหรอก ไม่เกินเที่ยงคืน กลับบ้านได้หรือเปล่า”
“ได้ค่ะ หออยู่ซอยไม่ไกล”
“ฟ้าบอกกฎให้ .. ชื่ออะไรเธอน่ะ”
“ชื่อครีมค่ะ ชื่อจริงบุญจันทร์”
“ชื่อจริงเชยไปหน่อยนะ แต่ชื่อเล่นน่ารักดี แล้วนั่นแว่นสายตาหรือเปล่า”
“ค่ะ สายตาสั้นค่ะ”
“หวังว่าคงไม่มาทำตกหล่นหายนะ ฟ้าบอกกฎให้ครีมด้วย และพาไปเบิกชุดแม่บ้านเลย เตรียมเงินมัดจำชุดไว้ด้วยล่ะ ไม่มากหรอก”
“ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณวา”
ลลิตไหว้ขอบคุณนอบน้อมแล้วนั่งลงตามเดิมยิ้มให้คนชื่อฟ้า
“ฟังกฎนะ ข้อที่หนึ่ง ห้ามเข้าห้องนอนของบอสห่าวอี้ ข้อที่สอง ห้ามถ่ายรูปใดใดในนี้ ไม่ว่าชั้นไหน ห้องอะไร ข้อที่สาม เห็นอะไรให้หุบปากเงียบ ยกเว้นเรื่องร้ายแรงให้ลงมาแจ้ง รปภ. ข้างล่าง ข้อที่สี่ บอสห่าวอี้ชอบคนสะอาดสะอ้าน ฉะนั้นต้องแต่งตัวเรียบร้อย เวลาเดินใกล้ห้ามมีกลิ่นเหงื่อ ถ้ารู้ว่าตัวเองกำลังทำงานมีเหงื่อให้รีบเดินหนีบอส ข้อที่ห้า ..”
“ยังมีอีกเหรอคะ”
เด็กสาวชื่อฟ้ายิ้มกว้างเมื่อลลิตเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน ใบหน้าของแม่บ้านคนใหม่ดูมึนงงระคนสงสัย กฎยาวเหยียดแปลกประหลาด
“ข้อที่ห้า ห้องน้ำและห้องแต่งตัวมีประตูแยกต่างหาก เข้าไปทำความสะอาดได้อีกทาง แต่ห้ามทำความสะอาดห้องบอส”
“อ้าว แล้วใครเป็นคนทำความสะอาดให้คะ”
“ดูท่าแม่บ้านคนใหม่จะพูดมากนะ”
เสียงคนชื่อวาพูดลอยมาตามลมโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากงาน ลลิตจึงแสร้งหัวเราะเก้อเขิน
“ขอโทษค่ะ”
“ข้อที่หก ห้องรับรองและห้องทำงานต้องสะอาดตลอดเวลา หมายความว่าถ้าบอสมีแขกต้องคอยอยู่ใกล้ ๆ เตรียมพร้อม ข้อที่เจ็ด เข้างานต้องฝากโทรศัพท์ไว้ที่ยามข้างหน้า ขอรับคืนได้เมื่อเลิกงาน ข้อที่แปด เงินเดือนออกทุกวันที่หนึ่งและสิบห้า ขอเบิกล่วงหน้าไม่ได้ ข้อที่เก้า ชุดแม่บ้านห้ามเอากลับบ้านให้ถอดเปลี่ยนจะมีคนมาเก็บไปซักให้ ข้อที่สิบ ทดลองงานสามเดือนนะ คนที่แล้วเกือบจะผ่านถ้าไม่ไปอ่อยบอสสะก่อน แย่เลย”
“อะไรแย่คะ”
ลลิตหน้าเสียมองมือเล็กของฟ้ายกขึ้นปาดคอตัวเองทำสีหน้าหวาดหวั่นสะพรึงกลัว
“โดนโยนออกจากคลับไม่ได้เงินเดือนสักบาท หน่อยทำเป็นปลอมตัวมาหวังล่อให้เหยื่ออย่างบอสติดกับ ไม่มีวันสะล่ะ ไปเดี๋ยวไปเอาชุดกัน”
ลลิตลุกขึ้นตามเด็กสาว มองกลับหลังไปยังสำนักงานไม่มีใครสนใจหรือสงสัยเธออีกถึงผ่อนลมหายใจโล่งอก
กฎมากมายสิบข้อจิ๊บจ๊อยถ้าเทียบกับการลงทุนในครั้งนี้ ซึ่งลลิตคาดหมายไว้ว่าจะเป็นลงทุนลงแรงที่คุ้มค่ามหาศาลสำหรับเธอ
Dernier chapitre
สืบรักมาเฟียสาว บทที่ 30**NC จบ
บทที่ 30**NC จบ“อื้อ เฮีย เฮีย!!”“จ๋าครีมมี่ เมียรัก”“อย่าแรงนักสิ ครีมจุก”“โอ๊ย!! เฮียไม่ไหวหรอก ต้องแรง ๆ”ร่างเล็กสั่นสะเทือนยามคนร่างสูงเสียบเสยจากด้านหลังในท่าคุกเข่าพาดขอบเตียงดวงตาพร่าเลือนจากแรงส่งโจนจ้วง จากช่วงเที่ยงตอนนี้บ่ายคล้อยจนแสงเริ่มทอสีส้ม พลันคิดว่าป่านนี้คนในบ้านคงรับรู้กันหมดแล้วว่าห่าวอี้กับเธอกำลังทำอะไรกัน“อื้อ อ่า อา รอบนี้เสร็จแล้วครีมขอพักนะ อื้อ”“งั้นนาน ๆ หน่อยแล้วกันนะครีมมี่”“นาน ๆ!!”มือแกร่งดันศีรษะเล็กของเธอไว้จมเตียงยามยกเท้าอีกข้างบนขอบเตียงขย่มตัวลงกระแทกตอกจนร่างเธอจมฟูก“ครีมมี่!! อา ซี้ดด อ่า”ห่าวอี้ค่อยถอนลำรูดยาวช้าเกือบสุดสอดเสียบเข้าไปใหม่จนมิด ความรู้สึกยามอยู่ในฝักร้อนดีจนเขาเกือบหลั่งออกมาหลายครั้งแต่ยังยั้งใจสะกดกลั้นไว้ได้ทัน“เฮีย!! อื้อ อ่า เร็วสิ อย่าช้า”คนด้านหลังเธอหัวเราะเสียงทุ้มต่ำแต่ยังไม่ทำตามใจเธอ ส่งจังหวะช้า ๆ ถอนออกและเข้าสุดดำเนินต่อไปอีกสักพักจนน่าขัดใจ มือเล็กทุบเตียงข้างหน้า“เฮีย!! โอ๊ย! เร็ว ๆ สิ อ่า เร็วอีก ช้าแบบนี้เมื่อไรครีมจะเสร็จ”“อู้ยย! อย่าเร่งสิจ๊ะ อ่า โอ๊ยตอดอีกแล้ว ซี้ดด ช้า ๆ ได้พร่าเล่มงามนะค
สืบรักมาเฟียสาว บทที่ 29 ผัวเมียไม่เจอกันนาน
บทที่ 29 ผัวเมียไม่เจอกันนาน“เออ ครีมนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ลาที่ทำงาน ครีมขอตัวกลับก่อนนะคะ”สาวร่างเล็กไม่รอช้า เธอไม่แม้แต่ไหว้ลา อารามรีบร้อนแทบทำเก้าอี้ล้มด้วยซ้ำเมื่อดันออกไปด้านหลัง“ไปตามห่าวอี้เดี๋ยวนี้!!”ตากลมโตเบิกโพลงมองไปทางอเล็กซ์พ่อของห่าวอี้ หน้าหวานเปลี่ยนสีจนเกือบซีดเผือด ออกวิ่งไปยังประตูด้านหน้า แต่ในเมื่อเธออยู่ในบ้านของมาเฟียใหญ่กวางโจว จึงมีบอดี้การ์ดคุมกันเข้มข้นชายร่างยักษ์สองคนขวางเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะออกจากโถงกลางหน้าบ้านด้วยซ้ำเสียงรองเท้าที่กำลังเดินลงบันไดลงมา ฝีเท้าหนักแน่นจนเธอเองไม่กล้าหันกลับไปมองอย่านะ ได้โปรด ขออย่าให้เป็นเขาเธอไม่รอให้คำภาวนาเป็นผลหรือไม่ พุ่งตรงไปข้างหน้าด้วยความเร็วก่อนจะเบี่ยงซ้ายหลบใต้รักแร้ของบอดี้การ์ด“ให้ตายเถอะ!!”เสียงทุ้มต่ำบนบันไดยิ่งทำให้ลลิตวิ่งสุดชีวิตอีกนิดเดียวเธอจะถึงประตูบ้าน เสียงฝีเท้าด้านหลังยิ่งกว่าเสียงอันน่าหวาดหวั่นใดในชีวิต“ว้าย!! ปล่อยนะ!! ปล่อยนะไอ้ห่าวอี้”มือใหญ่คว้าเอวเหวี่ยงแรงจนร่างเล็กหมุนแต่ไม่ล้มเพราะเขาจับเธออุ้มขึ้นเสียก่อนตุบ!!รองเท้าส้นสูงหล่นกระจัดกระจายเพราะลลิตเตะขาไปมาอย่างแรง
สืบรักมาเฟียสาว บทที่ 28 อาอี้!!
บทที่ 28 อาอี้!!“บอสครับ”ห่าวอี้หันกลับไปหาบอดี้การ์ดหนุ่ม ในมือยังถือแก้ววิสกี้ ดวงตาคมกล้าดุดันตามอารมณ์สุดเหวี่ยงในช่วงห้าเดือนที่ผ่านมา“ยังไม่เจอครับ เส้นทางการเงินก็ไม่พบครับ”ตึก!!มือแกร่งกระแทกแก้ววิสกี้ลงกับโต๊ะทำงานในบ้านหลังใหญ่กวางโจว เป็นเวลากว่าห้าเดือนมาแล้วที่เขายังตามหาลลิตไม่เลิกรา เธอไม่ติดต่อใครยกเว้นพี่สาวสองคนซึ่งแต่ละคนก็ไม่ยอมปริปากบอกแม้ว่าเขาจะขอร้องอย่างไรแชะ!!มือหยิบซิการ์ขึ้นมาจุดหันกลับไปทางหน้าต่างของบ้านขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ชานเมืองที่นี่ก็เหมือนชาวจีนทั่วไปที่มักนิยมอยู่เป็นครอบครัวใหญ่ ทั้งป๊า ม๊า โกว เตี๋ย[1] ยังอาตี๋ลูกของอาโกวกับอาเตี๋ย“แล้ววันนี้ตั้งโต๊ะกี่โมง”“ยังไม่แน่ใจครับบอส บอสเฉินยังไม่เรียก คงจะรอเพื่อนของคุณไฉ”ห่าวอี้พยักหน้ารับไม่พูดอะไรต่ออีกนอกจากยืนสูบซิการ์ ส่วนโจวเว่ยถอยหลังกลับออกไป บอดี้การ์ดร่างยักษ์จึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมา ช่วงห้าเดือนที่ผ่านมาเวลาเขาเข้าไปหาบอสอย่างกับว่ากำลังเดินบนเส้นด้ายบาง ๆ ที่พร้อมขาดผึงตลอดเวลาห่าวอี้หย่อนร่างลงเก้าอี้ตัวใหญ่เอนกายพิงพนักยกขาไขว่ เหมือนผ่อนคลายแต่ไม่ใช่เลย ร่างกายเขาตึงเครียดใกล้ถ
สืบรักมาเฟียสาว บทที่ 27 ตายห่าแล้ว
บทที่ 27 ตายห่าแล้ว“เดี๋ยวรอเจ้าครีมก่อน ใกล้เสร็จแล้ว เด็กสาวก็แบบนี้พิถีพิถัน”“ครับไม่เป็นไรครับรอได้ครับ”“มานั่ง ๆ ก่อน แล้วนี่ทำคลับเป็นไงบ้าง”“ก็ดีครับ ได้รับการตอบรับดีมากครับ”“แล้วมีโปรเจกใหม่หรือยัง”“มีแล้วครับ ไม่เกินหนึ่งปีคงได้ขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง”“ดี ๆ อาชอบคนขยันทำมาหากิน อ้อ นั่นเจ้าครีมมาแล้ว”ห่าวอี้ลุกขึ้นยืนทันทีอย่างสุภาพบุรุษพึงกระทำ หันกลับไปทางเสียงรองเท้าส้นสูงเดินย่ำกระเบื้องมาตามโถงใจอดชื่นชมไม่ได้ว่าเข้าใจเลือกแต่เมื่อสาวร่างระหงพ้นประตูเข้ามา นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้างตกใจจนปิดไม่มิดก่อนหรี่แคบลงเห็นดวงหน้างดงามของลลิตเองก็มีสีหน้าตกใจเช่นกัน“ห่าวอี้!!”“ครีม!!”ต่างคนต่างเรียกชื่อของกันและกันน้ำเสียงตื่นตระหนก แต่คนร่างเล็กกว่ารู้ดีว่าเป็นฝีมือใคร ลลิตหันไปหาขุนพลทันที“ป๊า นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน อย่าบอกนะว่าคนนี้คือคนที่จะมาดูตัว”“ดูตัว? ดูตัว!!”“ทำไม ไม่ต้องมาทำเสียงแข็งที่นี่เลยนะห่าวอี้”เธอก้าวเข้ามาในห้องพร้อมทำเสียงแหลมไม่พอใจ ลงถ้าคุณหนูคนเล็กแผลงฤทธิ์ ใครหน้าไหนก็หยุดเธอไม่ได้รวมไปถึงขุนพลด้วย“ครีมมีนัดดูตัว!!!”“ใช่! คุณเองก็เหมือนก
สืบรักมาเฟียสาว บทที่ 26 เอาแล้ว
บทที่ 26 เอาแล้ว“ก็เขาเป็นคนใหญ่คนโต จะมานัดข้างนอกใครเห็นจะดูไม่ดี ไปทานข้าวที่บ้านเขาน่ะดีแล้ว ทำความรู้จักบ้านว่าที่พ่อตาแม่ยายไว้”“นี่ผมหนีไม่ได้แล้วใช่ไหม”“ใช่ มันเป็นหน้าที่ของลื้ออาอี้”มือใหญ่วางโทรศัพท์ลงด้านข้างใบหน้าเข้มแข็งกระด้างขึ้นโดยไม่ทันสังเกตว่าคนข้าง ๆ หน้าถอดสี“อิ่มหรือยังคนดี วันนี้ค้างกับเฮียนะ”“ไม่ค่ะ ครีมต้องกลับบ้าน ป๊ากับม๊าให้กลับบ้าน”“ฮื้อ แล้วจะมาที่ร้านอีกวันไหน ถ้าไปหลายวันเฮียคิดถึงแย่เลย”ห่าวอี้ยกมือปัดลูกผมไปทัดหูแล้วใช้นิ้วหัวแม่เขี่ยริมฝีปากกระจับ แค่นั่งมองระหว่างมื้ออาหารเขาเองก็อยากจะโน้มหน้าไปจูบอีกแล้ว“แล้วเมื่อกี้ใครคะโทรมา”“ป๊าโทรมาจากจีน”“อ้อ แล้วว่ายังไงบ้างคะ”“ไม่มีอะไร ก็ถามเรื่องทั่วไป”ลลิตพยักหน้ารับเงียบ ๆ เธอกำลังมึนงง ตั้งตัวไม่ทันเมื่อได้ยินสองพ่อลูกคุยกัน ดูเหมือนว่าห่าวอี้เองมีคู่หมั้นแล้วใกล้แต่งงาน คล้ายเป็นการแต่งงานคลุมถุงชนแล้วเธอล่ะ เธอจะอยู่ตรงส่วนไหนของชีวิตเขา หรือว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการฮุบคลับโฮสของเธอตามปกติลลิตไม่ใช่คนที่ใช้ความคิดหมกมุ่น เธอมักคิดในคราวเดียวจนจบอย่างรวดเร็วตามลักษณะนิสัยห้าวเล็กน้อ
สืบรักมาเฟียสาว บทที่ 25***NC
บทที่ 25***NCห่าวอี้กวาดตาไปบนทรวงอก ยอดถันสีชมพูสวยงามแต่โดยรอบล้วนมีแต่รอยแดงจากคิสมาร์คที่เขาจงใจทำไว้“งั้นขอดูก่อนว่าแดงจริงไหม”“ห่าวอี้!!”ห่าวอี้สลัดผ้าห่มออกจากร่างเลื่อนตัวลงไปยังเนินสาว จับต้นขาเปิดออก“อ้าขาสิ แบบนี้เฮียจะเห็นได้ยังไง”“จะบ้าเหรอ สว่างแล้ว!!”“ก็ยิ่งดี จะได้เห็นชัด ๆ ไง ครีมมี่ เร็ว! อ้าขาออก”สั่งแล้วคนตัวโตก็จับต้นขาเธอดันขึ้น แล้วจับมือเธอมาให้จับต้นขาของตัวเองไว้“จับไว้แน่น ๆ สิครีมมี่ ดันไปตรงหน้าอก เฮียจะดูว่าแดงจริงหรือเปล่า”ลลิตก้มหน้าลงมองผ่านกลางหว่างขาเห็นบอสหนุ่มตั้งใจมองเนินสาวของเธอจริงจังมาก“เฮีย นี่เอาจริง?”“ก็ไม่แดงเท่าไรนะ สีชมพูระเรื่อกำลังสวยพอดีเลย อืม ยังหวานอยู่เลย”กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองเสียท่าให้คนที่อยู่กลางหว่างขา ลิ้นสากก็ลงละเลงลากขึ้นลง“อืม ดูสิ ขอดูอีกนิดนะ ใช้นิ้วตรวจดูก่อนว่าเป็นยังไง”“อื้อ เฮีย!!”ลลิตร้องเสียงหลง ห่าวอี้ทั้งลงลิ้นทั้งใช้นิ้วจัดการเนินสาวจนฉ่ำน้ำใบหน้าคมเข้มแนบลงใกล้เนินสวาท เนื้อนุ่มสีขาวอมชมพูอวบอูม ลิ้นยาวตวัดกลีบบางเซาะเข้าสู่หลืบร่องแล้วดูดน้ำจากเม็ดสวยตรงกลาง หงายมือสอดนิ้วขยับเข้าออกถี่จนน้ำห
สืบรักมาเฟียสาว บทที่ 24 คนใจร้าย
บทที่ 24 คนใจร้ายเธอยืนนิ่งกอดอกแน่นแม้ตัวสั่นแต่ใบหน้าเชิดรั้นขึ้นหยิ่งทะนง จ้องเขาตอบไม่ลดละจนห่าวอี้เองพอใจ เขาไม่ชอบผู้หญิงอ่อนแอไม่สู้คน แต่ถ้ามากไปก็ต้องปรามกันบ้างจับเข็มขัดลูบไปบนเนินสาวสังเกตหน้าซับสีแดงระเรื่อขึ้นทันตาเม้มปากกลั้นเสียงคราง“ชอบใช่ไหม น้ำเริ่มออกหรือยัง”ลลิตไม่ตอบได้แต่
สืบรักมาเฟียสาว บทที่ 22 โต๊ะหน้าเลยน้อง
บทที่ 22 โต๊ะหน้าเลยน้อง“ว่าไงนะ”“เมื่อคืนนี้ครับ คุณเฉินไปค้างที่คลับซีเคร็ต”ขุนพลแม้หน้าถอดสีลงไปบ้างแต่ยังพยักหน้ารับรู้ เขาสั่งให้ลูกน้องแฝงตัวอยู่ในคลับลูกสาวแล้วคอยรายงานเป็นระยะ ๆ แต่ข่าวในวันนี้ทำให้ลำคอคนเป็นพ่อฝืดเคืองเขาเอี้ยวหน้าไปมองภรรยาทั้งสามที่นั่งรออยู่โต๊ะทานข้าวพร้อมกันในทุก
สืบรักมาเฟียสาว บทที่ 21 ฉันจะฆ่ามัน ไอ้ห่าวอี้
บทที่ 21 ฉันจะฆ่ามัน ไอ้ห่าวอี้“โอ๊ย!! ทำไมถึงเมื่อยอย่างนี้นะ”ลลิตบ่นพึมพำตั้งแต่ยังไม่ทันลืมตาเมื่อเธอพลิกร่างโปร่งบางบนเตียงนอนตะแคงกอดผ้าห่มอุ่นสบายมือเล็กลูบผ้าห่มผืนนุ่มคิ้วขมวดเมื่อรู้สึกเจ็บเต้นตุบ ๆ ตรงช่วงล่างจากการใช้งานหนักหน่วง และชื้นแฉะจมูกเล็กขยับไหวพเยิบพยาบสูดดมกลิ่นบางอย่างแป
สืบรักมาเฟียสาว บทที่ 19***NC
บทที่ 19***NC“อืม เรียกทำไมครีมมี่ ชอบไหม หวานหอม อืม เดี๋ยวจะเข้าลึก ๆ เลยนะ”ร่างบางนอนพาดคว่ำหน้าโดยที่ร่างสูงนั่งคุกเข่าทางด้านหลัง ลลิตรู้สึกถูกแหวกออกแล้วบางสิ่งลากผ่านปากทางพยายามแหย่ลงให้ลึกเท่าที่ลิ้นเรียวเล็กของห่าวอี้จะทำได้เสียงกระเส่าพึมพำบางอย่างขณะกวาดไล้ไปทั่วร่องรัก ลลิตกัดฟันแน่
Vous vous intéresseriez aussi à
