บทที่ 6 ผู้ชายขายน้ำ

บทที่ 6 ผู้ชายขายน้ำ

แผ่นหลังบอบบางเหยียดตรงแต่ยังไม่ยอมหันกลับไปให้เสียฟอร์ม  คิ้วโก่งคันศรขมวดมุ่น พลางคิดในใจว่าต้องมีเรื่องแน่ ยามปกติเธอกับลิลลี่ไม่สุงสิงกัน

ลลิตไม่ชอบรสนิยมใช้ผู้ชายเปลืองเป็นว่าเล่นของลูกสาวนายตำรวจใหญ่ เพื่อนชายที่มหาวิทยาลัยหลายคนอกหักยับเยินเพราะหลงให้ใจสาวหน้าสวยแต่ใจเสือคนนี้

“ครีม ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่”

ลิลลี่เข้ามาใกล้ส่งเสียงร้องทัก ลลิตจึงจำใจหันกลับไปแสร้งยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตประหลาดใจ

“อ้าว ลิลลี่ เพิ่งจะเห็นเลยไม่ได้ทัก”

ลิลลี่ลอบเบะปากความมารยาของลลิต เพราะเธอรู้ว่าเจ้าหล่อนเห็นเธอแล้วเต็ม ๆ ตอนที่กวาดตามองหาโต๊ะนั่ง

“ไม่เป็นไร พอดีเพื่อนเราที่มาด้วย ...”

“เพื่อน!! แน่เหรอลิลลี่”

ลลิตขัดขึ้นด้วยเสียงสูงปรี๊ดรู้ทันก่อนที่ลิลลี่จะพูดจบประโยค พร้อมยิ้มกว้างดวงตาเจ้าเล่ห์ เขย่าแก้วเหล้าในมือ

“เพื่อนจริง ๆ! เขาอยากรู้จักครีมน่ะ”

ลิลลี่ลงเสียงหนักขึ้น ดวงตาเริ่มขุ่นเคือง

“อยากรู้จัก! ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนทำให้คุณหนูใหญ่วงการตำรวจ ต้องลุกจากโต๊ะมาชวนสาวอีกคนได้ ช่างเป็นคนที่ .. ดู .. น่าเกรงขาม”

ลลิตทำมือวาดบนลงล่างผายออกไปทางเพื่อนสาวคล้ายยกย่อง จนใบหน้าลิลลี่แดงซ่านระเรื่อขึ้นทันควันก่อนกลายเป็นสีแดงจัด ปากเย้ายวนสีแดงเบอร์กันดีเม้มแน่น ดวงตาหรี่ลงไม่พอใจ

ปกติลิลลี่เองก็ไม่ชอบลลิตเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่รับอาสามาเองโดยที่ห่าวอี้ไม่ได้ใช้ก็เพราะอยากเห็นแม่สาวคนนี้เจอดีบ้าง ลิลลี่ฝืนทนกัดฟันพูดออกไป

“ใช่แล้ว เธอต้องอยากรู้จักแน่นอน”

“ทำไมฉันต้องอยากรู้จักคู่ขาของเธอด้วยลิลลี่”

ลลิตแกว่งแก้วในมือชูขึ้นสูงตรงหน้าลิลลี่ ส่งสายตามองแสงไฟที่ส่องในแก้ว ลอบมองเพื่อนผ่านสีใสของเหล้ามาร์การิต้า อมยิ้มเมื่อเห็นลิลลี่ไม่อาจระงับความโกรธเกรี้ยวได้ ดวงหน้าที่เติมทั้งฟิลเลอร์และโบท็อกซ์เขียวคล้ำปนแดง

“ก็เพราะ ...”

ลูกสาวนายตำรวจกัดฟันพูดผ่านไรฟัน แต่ไม่ทันได้พูดจบก็ถูกหญิงสาวลูกมาเฟียใหญ่ขัดขึ้นเสียก่อนอีกครั้ง

“อีกอย่างนะ ระดับคนอย่างชั้น ไม่เดินไปหาใครง่าย ๆ โดยเฉพาะผู้ชาย .. อืม ใช้คำไหนดีนะพี่โซอี้ ครีมนึกคำไม่ถูกเลย”

ใบหน้าหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางแต่พอดีส่งให้ลลิตยิ่งหน้าหวาน เบิกดวงตากว้างก่อนหรี่ลงยิ้มมุมปาก ดูแล้วร้ายกาจปนเจ้าเล่ห์  แสร้งทำเสียงหวานใสแต่เชิดใบหน้าขึ้นคล้ายสะใจ กวาดตามองหน้าแดงก่ำของคนตรงหน้า แล้วส่งยิ้มกว้างให้เพื่อนสาวอีกครั้ง ดีดนิ้วเปาะตรงหน้าลิลลี่คล้ายนึกคำขึ้นได้

เปาะ!

“อ้อ คงต้องเป็นคำนี้แน่เลย ผู้ชายขายน้ำ ใช่ไหมพี่โซอี้”

เสียงหัวเราะหวานใสดังขึ้นเมื่อลูกสาวนายตำรวจสะบัดหน้าพรืด เดินขาขวิดโกรธจัดกลับไปยังโต๊ะของตัวเอง สังเกตว่าหนุ่มสูงใหญ่หน้าหล่อยังมองเธอไม่วางตา จึงเชิดหน้าใส่หน้าคมเข้มหล่อจัดทรงยุโรปผสมเอเชียดูแปลกประหลาด แล้วสะบัดหน้ากลับหันไปด้านในของบาร์

“คุณครีม ทำเกินไปหรือเปล่า”

เสียงภคินีเริ่มไม่แน่ใจ หางตาสังเกตว่าพ่อกล้ามโตคล้ายปูตัวใหญ่มองตามมายังพวกเธอจับจ้องไม่วางตา แม้ว่าเธอถูกฝึกฝนอย่างมาดีช่ำชอง แต่ถ้าเทียบกับนายคนนั้นเธอยังห่างไกลลิบลับ

“ไม่หรอกพี่โซอี้ อย่างลิลลี่ต้องเจอแบบนี้ ชิ คิดว่าเราจะง่าย ๆ หรือไง ส่วนผู้ชายคนนั้นถ้าอยากรู้จักสาวก็หัดกล้า ๆ หน่อย หลบหลังกระโปรงผู้หญิง ไม่แมนเลย”

“พี่ว่าไม่น่าจะใช่นะคุณครีม โน้นบอดี้การ์ดของเขายืนอยู่ไกล ๆ คาดว่าคงระดับใช่ย่อย”

“พี่รู้จักไหมบอดี้การ์ดคนนั้น”

ลลิตเอี้ยวหน้าหันไปมองตรงที่ภคินีทำปากบุ้ยใบ้ ถึงค่อยเห็นชายร่างยักษ์หน้าตี๋ถือแก้วเหล้าเหมือนคนปกติทั่วไป แต่ถ้ามองดีดีจะพบว่าสายตาเขาไม่เคยหยุดนิ่ง คอยลอบสังเกตและกวาดตาไปโดยรอบเพื่อตรวจดูสิ่งผิดปกติ แต่หยุดนิ่งทางเธอเป็นพิเศษ

“ไม่รู้จัก ดูแล้วเป็นคนจีน คุณครีมอย่าไปสุงสิงด้วยน่ะถูกแล้ว”

ลลิตชายตามองไปยังโต๊ะลิลลี่อีกครั้ง ลูกสาวนายตำรวจกำลังหย่อนร่างเซ็กซี่ลงข้างตัวชายหนุ่ม ส่วนเขายังจ้องเธอไม่วางตา จึงหรี่ตาลงสู้แล้วเชิดหน้าใส่ให้อีกหนึ่งครั้ง

ขอให้ตาบอดสะนะพ่อหนุ่มคู่ขา!

“ลิลลี่ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย รู้ไหมอลัน ยายนั่นมันปากจัดขนาดไหน”

เขาเบือนหน้าออกมาจากร่างระหงสวยจัด จึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าใบหน้าลิลลี่แดงก่ำโกรธจัด

“ทำไมล่ะ”

“ยายนั่นว่าคุณว่าเป็นผู้ชายขายน้ำของฉัน บ้าจริง!! ฉันยังไม่ทันจะบอกเลยว่าคุณเป็นใคร ขอให้ตาบอดไปเลย เจอคนดีสนใจไม่เล่นด้วย ก็ขอให้เจอผู้ชายห่วย ๆ ไปแล้วกัน”

“พูดจาไม่น่ารักเลยลิลลี่”

น้ำเสียงยานคานคล้ายหยอกล้อมุมปากขยับชอบใจ ถ้าสาวคนนั้นจะดุปากจัดขนาดนั้นยิ่งเพิ่มความน่าสนใจเข้าไปอีก

“โอ้ย!! อลัน รอให้คุณได้ยินจากปากของแม่นั่นเองก่อนเถอะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ผมรู้แล้วนี่ว่าเธอเป็นใคร”

“แล้ววันนี้ลิลลี่กลับบ้านกับอลันได้ไหม คิดถึงร่างแน่น ๆ”

จู่ ๆ ลิลลี่ก็กลับมาอารมณ์ดีส่งเสียงออดอ้อน เอื้อมมือออกไปบีบต้นแขนล้ำแน่นของอลัน

“อย่าดีกว่า เมื่อคืนผมเพิ่งจัดหนักไปอยากจะพัก”

“อย่างอลันเนี่ยนะต้องพัก! ลิลลี่ว่าคุณคงกลัวแม่สาวปากจัดเห็นว่ากลับด้วยกันกับลิลลี่ใช่ไหม”

เขายิ้มอารมณ์ดี ยกสก็อตวิสกี้ขึ้นจิบ ดวงตาคมสีน้ำตาลยังมองแต่ร่างระหงบนเก้าอี้ทรงสูงหน้าบาร์เครื่องดื่มคนนั้น

ถ้าเป็นเธอต่อให้ไม่ต้องพักไปอีกหลายเดือนเขาก็ยอม

ห่าวอี้ส่งสายตาไปยังบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนอยู่ไกล ๆ จากนั้นโจวเว่ยจึงวางแก้วลงเดินไปทางสองสาวทันทีอย่างรู้งาน

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง”

ประโยคทักทายแบบภาษาอังกฤษสำเนียงแปลกดังขึ้นด้านหลัง ภคินีรีบส่งร่างแข็งแกร่งเข้าขวางตรงหน้าทันที กั้นระหว่างพ่อกล้ามปูกับคุณหนูลลิต เมื่อครู่เธอเผลอลดความระวังตัวชั่วไม่กี่วินาทีจนชายร่างยักษ์แต่เดินแผ่วเบาว่องไวคนนี้ เดินมาจนถึงตัวเธอจึงเพิ่งจะรู้สึก

“ไม่ทราบมีธุระอะไร”

โจวเว่ยมองสาวร่างเล็กกว่าเนื้อแน่นด้วยกล้ามอย่างผู้หญิง พลันยิ้มกว้างถูกใจ บอดี้การ์ดอย่างเขาต้องการอะไรที่มันสมน้ำสมเนื้อ คือหุ่นบึกบึนเสียหน่อยจะได้ไม่ต้องออมแรง

“ผมชื่อโจวเว่ย เป็นบอดี้การ์ดของ ห่าวอี้ เฉิน หรือคุณอลัน”

ห้าวอี้ เฉิน!

ชื่อนี้ทำให้คุณหนูอย่างลลิตสนใจทันที หันหน้าขวับกลับไปหาบอดี้การ์ดร่างโต ส่งมือเล็กเรียวดันร่างบอดี้การ์ดสาวของตัวเองออกพ้นทางเพื่อจะได้สนทนากับพ่อหนุ่มกล้ามปูได้ถนัด

“คุณพูดใหม่สิ ฉันไม่ได้ฟังผิดไปนะ”

“ครับ อลัน ห่าวอี้ เฉิน อยากจะรู้จักคุณครับ”

หน้าหวานหันกลับไปมองหนุ่มต้นเรื่อง ท่าทางแสนมั่นใจในตนเองกำลังยกแก้วสก็อตวิสกี้ขึ้นสูงให้เธอ

“นั่นมัน ห่าวอี้ เจ้าของคลับโฮสเมจิกไนต์ งั้นเหรอ?”

“ครับ คุณห่าวอี้ต้องการเชิญคุณไปร่วมโต๊ะครับ”

ลลิตคลี่รอยยิ้มแสนหวานหรี่ดวงตาลง ในใจพลันนึกถึงต้นเหตุทำให้เธอต้องขัดห้องน้ำสามวัน เอนเรือนร่างบอบบางแต่อวบอิ่มไปด้านหลัง แผ่นหลังพิงเคาน์เตอร์บาร์ใช้ข้อศอกเท้าแขนลงบนหน้าท็อปบาร์ยกเท้าไขว้ห้างสูงจนชุดเดรสรั้งเห็นต้นขาขาวเนียน ลำตัวแอ่นโค้งจนยอดอกพุ่งชัน เอียงใบหน้าเชิดขึ้นหลุบตากวาดไปทั่วร่างบอดี้การ์ดจนพ่อกล้ามปูหน้าแดงก่ำ ก่อนใบหน้าหวานจะยกมุมปากหนึ่งข้างพร้อมโก่งคิ้วสูง

“แล้วเขาไม่มีขาหรือไง เขาคิดว่าแค่พูดชื่อแล้วจะทำให้ฉันยอมเดินไปอย่างงั้นเหรอ บอกเขาว่า ฉันชื่อ ลลิต อนันตโชค เจ้าของคลับโฮสซีเคร็ต คู่แข่งของเขา ถ้ายังอยากรู้จักฉันก็ต้องเดินมาเอง”

ลลิตยิ้มหวานให้บอดี้การ์ดหน้าตี๋อีกครั้งก่อนหมุนเก้าอี้กลับไปหายังบาร์เทนเดอร์ ปล่อยพ่อกล้ามปูร่างยักษ์เดินกลับไปถ่ายทอดคำพูด

ฮึ นายห่าวอี้ ดูสิว่าจะทำยังไง

“คุณครีม เขาคือห่าวอี้ เฉิน พี่ว่าเรากลับกันเถอะ ถ้าขืนอยู่นานเขาจับได้ว่าคุณครีมลอบเข้าไป พี่ว่าไม่ดีแน่ ๆ ตายห่าแล้ว! ไม่ทัน เขาเดินมาแล้ว”

บอดี้การ์ดสาวคงตกใจจริงเพราะตามปกติลลิตแทบไม่เคยได้ยินภคินีหลุดคำหยาบแม้แต่น้อย