LOGINสตรีใบหน้าสวยสง่า แม้ย่างเข้าสู่วัยสี่สิบปี ทว่ากาลเวลาไม่อาจ พรากความอ่อนเยาว์จากเธอได้เลย
หลังจากออกกำลังกายเสร็จ ทุกคืนที่นั่งประจำของเธอ คือหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ทุกพื้นที่รายล้อมไปด้วยครีมเคาน์เตอร์แบรนด์
ซุนบรรจงละเมียดเครื่องประทินผิวบำรุงทุกส่วนของร่างกาย
ผลลัพธ์ของการดูแลตัวเอง ได้สะท้อนผ่านเงากระจก ความงามอันไร้ที่ติ มันสร้างความพึงใจให้เธอเป็นอย่างมาก
เธออยู่กับภูรภัทรแบบไม่มีพิธีวิวาห์ ไม่มีทะเบียนสมรส แม้กระทั่งแหวนอันเป็นพันธะสัญญาของชีวิตคู่ เธอไม่เคยคิดจะสวมใส่เลยสักครั้ง
ไม่ใช่เขาไม่เคยขอ ไม่ใช่เขาไม่ให้ในสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนบนโลกใบนี้ต้องการ ถึงคนรักจะคุกเข่าขอแต่งงานทุกปีก็ตาม
เพราะเรื่องในอดีต มันได้บ่มเพราะเมล็ดพันธุ์แห่งความไร้ศรัทธาในรักแท้ เธอเชื่อมาตลอด เวลาเปลี่ยน ใจคนเปลี่ยน
เหมือนแม่กับพ่อของเธอ....
การแต่งงานมันคือคำมั่นสัญญาว่าเธอจะเป็นภรรยาที่ดี นั่นหมายถึงการมีครอบครัวที่สมบูรณ์ มีลูก
เธอจึงปฏิเสธมาตลอด
จมูกคมสันกดลงที่ไหล่มนของหญิงคนรักด้วยไฟปรารถนา ก่อนเลื่อนไปจูบแก้ม
"คืนนี้ได้ไหมครับ"
"ได้แต่ต้องรีบ ๆ นะเพราะนี่ก็ดึกมากละเดี๋ยวใต้ตาดำ ไม่ชอบ"
"ครับ"
ภูรภัทรรีบเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำสระผม แปรงฟัน และโกนหนวดอีกครั้งทั้งที่ชั่วโมงที่แล้วเพิ่งทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เตรียมเข้านอนได้เลย
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ภูรภัทรพันผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวออกจากห้องน้ำตรงไปห้องแต่งตัวฉีดน้ำหอม เช็คกลิ่นปาก มั่นใจว่าตนเองสะอาดพอ จึงเดินกลับไปยังห้องนอน
ซุนจิบไวน์ในชุดนอนไม่ได้นอน ผ้าซาตินสีแดงฉาน นั่งตรงปลายเตียงด้วยท่าทางเชื้อเชิญ
ภูรภัทรเดินเข้าไปจูบซับใบหน้าเธอด้วยความรัก ทุกการสัมผัสเบามือ
ความรักจากชายตรงหน้า ที่มอบให้เธอ ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ มันทำให้ซุนเชื่อว่าต่อให้เธอไม่น่ารักแค่ไหน...เขายังคงต้องการเธอเสมอ
"คุณอาบน้ำยัง"
"อาบสองรอบแล้ว"
"ยังดีที่รู้ใจซุน"
ขณะที่บทรักกำลังจะเริ่มต้นขึ้น "เดี๋ยว ก่อนคุณ"มือเรียวปิดปากที่กำลังประทับจูบซอกคอ พร้อมดันออกห่าง"มีถุงยางไหมคะ"
หญิงสาวรีบหมุนตัวไปดูในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง ก่อนที่ไฟปรารถนาของชายคนรักจะลุกโชนโหมกระหน่ำไปมากกว่านี้ โดยไม่มีถุงป้องกันการตั้งครรภ์
"หมดตั้งแต่เมื่อไหร่นะ"
"หมดก็ไม่เป็นไรหรอก ถ้าท้องขึ้นมาเราเลี้ยงได้อยู่แล้ว" ที่จริงถุงยางในลิ้นชักใบนี้ไม่เคยพร่องเลย เพราะความต้องการเขาที่มีต่อซุนมันไม่มีที่สิ้นสุด
แต่ต่อให้มีเยอะเป็นโหล หนึ่งเดือนได้ใช้แค่อันเดียวเท่านั้น บางทีสามเดือนครั้ง แต่เขารับได้เพราะเธอคือรักแรกที่ตรึงใจ ทุกอย่างที่เป็นเธอ ภูรภัทรไม่เคยโต้แย้ง
เพราะคำพูดของพ่อวัยไม้ใกล้ฝั่ง อยากมีหลาน เขาจึงเอาถุงยางไปเก็บ
"เรามีลูกกันดีไหม"
"ซุน ซุน"หญิงสาวอยากปฏิเสธออกไปทันทีเลย แต่เพราะเธอทำไปหลายต่อหลายรอบแล้ว กลัวว่าเขาจะเสียใจ
แต่ความลังเลในคำตอบของเธอ ภูรภัทร ก็เข้าใจในคำตอบทันที
"เราก็มีตาหมอกนั่นไงคะ"
ขณะเดียวกันนั้นเสียงมือถือได้ดังขึ้น หญิงสาวคว้ามือถือมารับ โดยไม่สนใจในสิ่งที่ภูรภัทรกำลังจะพูด
"มีลูกที่เกิดจากความรักของเรา"ภูรภัทรได้แค่เอ่ยพึมพำกับแผ่นหลังที่เดินไกลออกไปจากห้องนอน
เธอเดินหายไปยังห้องแต่งตัวไม่นานกลับออกมาในชุดออกไปข้างนอก
เธอเดินมากอดภูรภัทรจากด้านหลัง
"ยายนาถเมา เดี๋ยวซุนไปรับก่อนนะคะ"
"ครับ ขับรถดี ๆ นะ"
หญิงสาวพยักหน้ารับส่ง ๆ ไม่ได้สนใจ ว่าคนที่เธอกำลังหันหลังให้รู้สึกเช่นไร ถ้าเธอใส่ใจมองจะเห็นใบหน้าผิดหวัง
เนยเดินตรงเข้ามายังโต๊ะที่ภูรภัทรนั่งอยู่ เธอกำลังอ้าปากทักทายสตรีผู้นั้น ทว่าสตรีร่างระหงกลับลุกขึ้นแล้วเดินสวนออกไปทันทีระหว่างกำลังเดินสวนทางกัน ไหล่ของเนยเฉียดฉิวกับสตรีคนนั้นห่างเพียงอึดใจเดียว เธอรับรู้ได้ถึงสายตาอำมหิต จ้องมาอย่างไม่วางตา"ใครคะ สวยจัง"เนยเอ่ยถามด้วยความใสซื่อ ไม่รู้เลยว่าถ้าได้ยินคำตอบอาจเป็นเธอที่ต้องเจ็บปวด"ถ้าบอกไปแล้ว จะไม่โกรธใช่ไหมครับ""ค่ะ""แฟนเก่าพี่เอง""ใช่! หม่าม๊าซุน คือแฟนพ่อฉันเอง"เสียงของเด็กหนุ่มดังขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะเดินตรงเข้ามายังโต๊ะแล้วหย่อนตัวลงข้าง ๆ เสกสรรค์ "สวัสดีครับป๊า สวัสดีครับป๊าเสก สวัสดีครับคุณหนีนี่"หมอกทักทายทุกคน ยกเว้นเนย หมอกไม่มีวันทักทายผู้หญิงที่มาแย่งพื้นที่ในใจพ่อของเขาได้"ลูกลืมอะไรหรือเปล่า? ทักทายคุณเนยสิเขาเป็นภรรยาพ่อ"ภูรภัทรทักท้วงที่ลูกชายไม่ทักทายภรรยาของตนเนยเป็นคนใจเย็นและปล่อยผ่านเรื่องเล็กน้อยเสมอ ทว่าตั้งแต่ในร่างกายเธอมีอีกคนอะไรต่าง ๆ มักเปลี่ยนแปลงไปโดยเฉพาะอารมณ์ เธอพร้อมเสมอ...ไม่ใช่หาวิธีรับมือ แต่เป็นพร้อมบวกเสมอ ถ้าเหตุการณ์นั้นเธอไม่ผิดชายหนุ่มผู้มาเยือนอายุใกล้เคียงกับเนย มีนิสัยดื้อรั้
เนยเดินตามฟ้ามาเรื่อย ๆ จุดหมายห่างจากร้านไม่ไกลมากนัก เดิมที่ดินตรงนี้ไม่มีบ้าน เธอคงไม่ได้มานานมากแล้ว ยามนี้ถึงมีบ้านหลังงามสไตล์มินิมอลตั้งตระหง่านอยู่ ความมืดสนิทเป็นฉากหลังตัวบ้านทำให้แสงไฟสะท้อนดูอบอุ่นราวกับบ้านในฝันฟ้าเปิดประตูให้เธอเดินนำเข้าไปก่อน จากนั้นเด็กสาวเดินตามติด ๆ เมื่อได้มาสัมผัสบรรยากาศในบ้าน มันทำให้หัวใจของเนยมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก "ห้องนอนทางนี้ค่ะ""ไม่เป็นไร นอนตรงนี้แหละจ๊ะ"ความง่วงที่ไร้ความปราณีคนท้อง เนยรีบปฏิเสธทันควัน ถึงจะชอบบ้านหลังนี้มากแต่ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการนอน เธอเก็บความสุขใจเอาไว้แล้วเอนตัวจมดิ่งไปกับโซฟาในห้องนั่งเล่นเนยผลอยหลับไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ทว่าจู่ ๆ เธอก็รู้สึกตัวว่ามีสาวสวยคนหนึ่งเดินออกมาหยุดยืนที่ปลายเท้า เนยนึกในใจเธออาจจะเป็นญาติของฟ้าจึงไม่ได้ใส่ใจ หญิงสาวคนนี้ก็มีท่าทางแปลก ๆ ยืนจ้องเนยนิ่งตาไม่กระพริบหรือเนยเองที่มองไม่ชัด'ไม่แสบตาบ้างเหรอไงนะ?'ถ้าไม่ใช่คนนี่คิดว่าเป็นผีน่ะเนี้ย เนยนึกในใจเพียงลำพัง'เขาคงมาจากบ้านนอกเลยไม่รู้จักมารยาทว่าไม่ควรยืนมองคนอื่นแบบนี้แต่แล้วเนยมองเห็นฟ้าเดินออกมาจากห้องด้านใน "คุณนา
ตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าท้อง เธอก็เหมือนคนง่วงและไม่สบายตลอดเวลา พอรู้ว่าท้องเจ้าตัวน้อย เนยยิ่งง่วงไปใหญ่ ดวงตาของเธอเริ่มหนักอึ้งทั้งที่พยายามฝืนสุดฤทธิ์ก็ตาม นี่สินะเรียกอาการหลับกลางอากาศ จนในที่สุดเธอต้องเสียมารยาทขอตัวกลับก่อนแขก"เนยขอตัวกลับก่อนนะคะ"เธอเอ่ยพลางทำท่าสะพายกระเป๋า"พี่กลับด้วย"ภูรภัทรเตรียมจะลุกตามทันทีที่เห็นเนยขยับตัว"ไม่ต้องหรอกค่ะ เพื่อนมาเยี่ยมเราต้องต้อนรับให้ดี พี่อยู่คุยกับเพื่อนเถอะค่ะ""ไม่เป็นไรเสกต้องพาลูกกลับเมียไปนอนแล้วเหมือนกัน"ระหว่างที่เนยกับภูรภัทรกำลังตกลงกัน"ขออนุญาตนำเสนอแผนงานได้ไหมครับ"ชายวัยห้าสิบกว่า ผิวหนังแห้งกร้านไหม้แดดเพราะกรรมงานหนักในสวน ถือเอกสารมาหนึ่งถุงต้าที่นั่งคุมเชิงอยู่ห่าง ๆ มาตลอดรีบเข้ามากันท่าห้ามผู้มาเยือน เข้าใกล้ภูรภัทรโดยไม่ได้รับอนุญาต"ขอร้องเถอะครับ ให้โอกาสผมหน่อย ลูกกำลังจะเรียนมหาลัย"สีหน้าของเขาดูเป็นกังวล คล้ายแม่ของเธอในเมื่อก่อน คำว่าไม่มีแม้แต่บาทเดียวก็คือไม่มี เธอเคยอยู่ตรงนั้นมันเจ็บปวดจริง ๆ"งั้นเราอยู่ต่ออีกหน่อยค่ะ"เนยอยากช่วยคุณลุง แต่เธอไม่อยากก้าวก่ายงานของเขา หญิงสาวครุ่นคิดสักพักกำลังจะเอ่ยป
เนยก้มมองตัวเลขในบัญชีที่เพิ่งได้รับ เธอไม่เคยมีเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน ถึงกระนั้นก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นดีใจอะไร เพราะเธอแค่อยากวัดใจหญิงสาวง่วนอยู่กับหน้าจอสักพักเสียงแจ้งเตือนมือถือของภูรภัทรก็ดังขึ้น เนยจึงเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ดูว่าเขามีสีหน้าอย่างไรแต่ทว่ากลับเป็นหญิงสาวเองที่ต้องตกใจเมื่อกล่องแหวนเพชรแวววาวระยิบระยับบนมือเขายื่นมาตรงหน้าเธอ "ทุกครั้งที่กลับจากทำงาน หนูจะเปิดไฟรอพี่เสมอ ต่อจากนี้ช่วยเปิดไฟรอพี่ทั้งชีวิตได้ไหมครับ"เสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความมั่นคงเอ่ยกับเธอ เนยหลุบตาลงต่ำเม้มริมฝีปากแน่นราวกับว่ากำลังครุ่นคิด ก่อนเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้าอีกครั้งเหมือนไม่แน่ใจว่าตนเองได้ยินอะไรการที่เนยไม่ตอบตกลงในทันทีนั้น ความสั่นไหวได้วิ่งเกาะกุมหัวใจของภูรภัทร เขากลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย ถูกคนรักปฏิเสธการแต่งงาน"แต่งงานกันนะครับ"เธอไม่ตอบ แต่ทว่าความสุขล้นปรากฏเด่นชัดอยู่บนใบหน้าหวาน เนยยิ้มจนดวงตาหยีก่อนยื่นมือให้ภูรภัทรสวมแหวนให้ เนยนึกย้อนไปจากคู่กรณีจนกลายเป็นคู่รัก เธอตกหลุมรักภูรภัทรตั้งแต่แรกพบ ใบหน้านี้ คิ้ว หู ตา จมูก เธอชอบทั้งหมดที่เป็นเขา ในวั
ภูรภัทรมักจะเป็นฝ่ายคุมเกมแม้เหตุการณ์นั้นจะคับขันแค่ไหนก็ตาม ทุกการตัดสินใจเขามักมีเหตุผลและแผนสำรองเสมอ ทว่ากับเธอ เขามักจะสูญเสียการควบคุมตัวเอง ท่าทีหมางเมินของเนย ภูรภัทรไม่ชอบเอาเสียเลย เขาได้รู้แล้วว่าเธอไม่ใช่กระต่ายน้อยอย่างที่คิด "ขอโทษ ดีกันได้ไหม"เนยนิ่งมองใบหน้าหล่อบัดนี้ฉายแววหม่นเสียใจ แต่มันมีคำพูดบางคำ และการกระทำบางอย่างของเขาที่ทำให้เธอเองก็เสียใจไม่น้อย"พี่ดุหนูวันนั้น...ไม่ใช่เพราะของราคาแพง แต่เพราะกลัวคนอื่นเดินมาเหยียบ แล้วเขาจะเอาหนูไปพูดลับหลัง""แล้วมีงานด่วนพี่เลยไม่ได้มาหาหนู""และไม่สะดวกให้หนูไปหา""หลังจากลงเครื่อง ก็รีบไปคุยงานพอเสร็จแล้วจากนั้น..."ภูรภัทรกำลังจะอธิบายต่อ แต่เสียงคนที่ฟังอย่างเงียบ ๆ มาตลอดก็ดังขึ้น "จากนั้นพี่ก็ตายไปแล้ว! ถึงได้ไม่เห็นข้อความของเนย"หญิงสาวเอ่ยด้วยท่าทีเหมือนไม่สนใจ พลางมองแก้วน้ำเปล่าในมือ แต่ในน้ำเสียงกลับเจือปนความน้อยใจเอาไว้"ไม่ใช่นะครับ พี่กำลังจะตอบหนู พวกเพื่อน ๆ อยากเห็นรูปหนูพี่เลยเอาให้พวกมันดูแต่เจ้าเมฆน่ะสิเมามือไม้อ่อนทำหลุดมือตกบ่อน้ำพุ "เนยยกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่เชื่อ ก่อนเอ่ยประโยคที่เป็นเหมื
เนยเดินออกมาจากความวุ่นวาย ทอดมองท้องฟ้าที่เจิดจรัสด้วยหมู่ดาวระยิบระยับ ดวงจันทร์ในคืนนี้ไม่เต็มดวง แต่เป็นอีกหนึ่งคืนที่งดงาม ทว่าความคิดมากมายทำให้หัวใจของเธอยุ่งเหยิงเสียยิ่งกว่าใยแมงมุม ถึงเธอจะโกรธเคืองเขา แต่ขณะเดียวกันใจของเธอก็รู้สึกไม่อยากจากเขาไปแม้แต่น้อย"แม่ควรอยู่เป็นครอบครัวเพื่อลูกใช่ไหม"เธอเอ่ยกับตัวเองพลางลูบท้องน้อยกริ๊ง! กริ๊ง! เสียงมือถือดังขึ้น เนยที่อยู่ในภวังค์ความเศร้า ถึงกับตกใจอุทานออกมา"ตกใจหมดเลย ที่แท้ก็มือถือดังนี่เอง"หญิงสาวยกมือลูบอกตัวเองเบา ๆ ก่อนแหงนหน้าจอที่กระพริบปริบ ๆ มาดู ปรากฏชื่อที่คุ้นเคยใบหน้างามถึงกับต้องขมวดคิ้วแน่น "ติดเป็นเงาเลย"เธอเพิ่งเดินออกมาไม่ถึงสิบนาที เขาก็โทรตามเธอเสียแล้ว เนยถอนหายใจก่อนกดรับสาย"ค่ะ"ทันทีที่กดวางสายยังไม่ทันหันหลังเดินกลับ เสียงของสตรีวัยรุ่นก็ดังขึ้นด้านหลัง "คุณนายคะ"เนยไม่แน่ใจว่าเป็นตนเองหรือเปล่าแต่มันดังใกล้ ๆ เนยมองหาคนบริเวรรอบ ๆ ไม่มีใครนอกจากเธอ เธอจึงชี้นิ้วเข้าที่ตัวเป็นเชิงถาม"เรียกพี่หรือเปล่าคะ""ใช่ค่ะ คุณผู้ชายให้ฟ้ามารับคุณกลับไปที่โต๊ะค่ะ""แหม! เจ้านายหนูนี่ก็เนาะ พี่ออกมาแค่แป๊บ







