All Chapters of สุดสายป่านหัวใจเพรียกหา: Chapter 1 - Chapter 10

28 Chapters

1.ในวันที่ฝนตก

"เก่งแล้วใช่ไหม?"น้ำเสียงเข้มพร้อมแววตาไม่หลงเหลือความรัก จากคนในวันวานที่สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะกับแม่ของเธอ ว่าจะถนอมเธอเท่าชีวิต วันนี้แม้แต่คำพูดดี ๆ ก็ไม่มีให้กันเสียแล้ว "ถ้าเธอคิดว่าเอาตัวรอด โดยไม่มีฉันอยู่ด้วยได้ล่ะก็"" ได้!""งั้นเราเลิกกัน!...แต่เธอต้องไปแต่ตัวบ้าน รถ ของสักชิ้นก็อย่าคิดจะแตะ เธอไม่มีสิทธิ์" หญิงสาวไม่ตอบโต้ เพียงคว้าหยิบมือถือพร้อมสะพายกระเป๋าคู่ใจ เดินออกไปอย่างเงียบ ๆ ความคิดสับสนพรั่งพรู ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำในตอนนี้ เธอจะเสียใจทีหลังไหม แต่เธอรู้เพียงว่า...ไม่อยากเป็นคนอื่นในบ้านตัวเองอีกแล้วทว่าเธอก็หวังลึก ๆ เสมอทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เขาจะตามง้อ กอดเธอเอาไว้แน่น ๆ เอ่ยประโยคที่ต่อให้ที่ผ่านมา เขาจะใจร้ายแค่ไหนเธอก็จะให้อภัยได้ "อย่าไปเลย"เป็นถ้อยคำที่ไม่อยากให้มีแค่ในฝัน แต่ทันทีที่เดินถึงประตูหน้าบ้าน หญิงสาวรับรู้ได้ว่า สิ่งที่หวังมันยังคงเป็นเพียงฝันลม ๆ แล้ง ๆ เธอหยุดฝีเท้าด้วยหัวใจที่เต้นหนักขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนหันหลังกลับไปมอง ในบ้านที่เคยเป็นชีวิตของเธอ ไม่มีแม้เงาของเขา ใบหน้าหญิงสาวเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา ขณะหันหลังเดินออกมา ทุกย่างก้าวที่เดิน
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

2.เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

เหตุการณ์ก่อนหน้า"รับได้ก็อยู่ต่อ รับไม่ได้ก็เลิกกัน"น้ำตาคล่อย ๆ เอ่อขอบตา หยุดแหมะลงขอบเสื้อ เจ้าของเสียงดังกร้าวเดินพรวดออกไปด้วยไฟโทสะ ทิ้งหญิงสาวนั่งร้องไห้เพียงลำพังเนยเป็นเพียงเด็กสาวที่เติบโตจากบ้านนอก ฐานะทางบ้านเรียกได้ว่ายากจน วุฒิการศึกษาสูงสุดของเธอคือชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในวันที่เพื่อน ๆ ฐานะทางบ้านดี หรือพ่อแม่ส่งไหว ได้พากันย่างก้าวสู่ประตูรั้วมหาวิทยาลัย ส่วนเธอได้แต่ตัดใจ เก็บกระเป๋าเดินทางเข้ามาหางานทำที่ต่างเมืองชีวิตในเมืองที่ผู้คนวุ่นวาย ความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นน้อยกว่าตนเอง ทุกอย่างเป็นการแข่งขันไปเสียหมดช่างเหน็บหนาวทั้งที่เป็นฤดูร้อนนั้น ในวันนี้โชคชะตาลิขิตเอาไว้แล้วและมันได้นำพาเนยมาพบกับความสัมพันธ์เรียกว่าอยู่กินฉันสามีภรรยากับนายตำรวจวัยสามสิบแปดปีตำแหน่งผู้กำกับ เขาเคยผ่านการแต่งงานมาแล้วพร้อมกับมีลูกติดความใสซื่อของเด็กสาวที่เพิ่งผ่านโลก ไม่อาจต้านทานความช่ำชองผู้เจนจัดในสนามและคำว่ากตัญญูมันสลักลึกในใจเนยตั้งแต่วันที่เธอได้รับโอกาสเรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัย ทุกครั้งที่เขา ตะคอกใส่ ละเลย ไม่สนใจ มองข้ามความรู้สึกเธอ หญิงสาวก็จะหวนนึกถึงในวันที่เข
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

3.ทุกอย่าง

บ้านหลังใหญ่อันรโหฐานตั้งตระหง่านท่ามกลางบริเวณพื้นที่ห้าร้อยกว่าไร่ รายล้อมด้วยต้นไม้ที่ผ่านการตัดแต่ง ไปจนถึงสนามหญ้าที่เขียวขจี ล้วนได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถัน จากคนรับใช้นับสิบ เฟอร์นิเจอร์และข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านล้วนประณีตและมีราคา เพียงมองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าของเคหสถานแห่งนี้ไม่ใช่คนธรรมดา หากแต่เป็นตระกูลผู้ลากมากดีที่มีฐานะมั่งคั่งและเคร่งครัดในทุกระเบียบของชีวิต"วันนี้ทำไมมาคนเดียวล่ะ ภู"เสียงของหมอภูมิภัทร เอ่ยถามลูกชายคนเล็กด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้ในใจของหมอจะเป็นห่วงลูกชายอยู่ไม่น้อย ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาทั้งเขาและภรรยาอุทิศตนเพื่อช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ที่ตกทุกข์ได้ยาก อีกทั้งทำบุญสุนทานทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ทำไมโชคชะตาถึงได้มอบฝันร้ายที่ไม่ยอมตื่นให้ลูกชายเพียงคนเดียวของบ้าน"ซุนติดงานครับป๊าเลยไม่ได้มาด้วย""อืม"แววตาชายสูงวัยอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ทุกคนในบ้านร่วมโต๊ะรับประทานอาหารเย็น"ป๊าแก่แล้ว อยากเห็นหลาน""ซุนเขาไม่อยากท้องครับ อีกอย่างครอบครัวเราก็มีหลาน ๆ ทั้งสามคนแล้วลูกของเจ๊ภิ""บ้านเราไม่ขาดเงิน ถึงเวลาบั้นปลายของชีวิต ลูกและภรรยาจะคอยเค
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

4.วันที่อาจไม่มีอีก

สตรีใบหน้าสวยสง่า แม้ย่างเข้าสู่วัยสี่สิบปี ทว่ากาลเวลาไม่อาจ พรากความอ่อนเยาว์จากเธอได้เลย หลังจากออกกำลังกายเสร็จ ทุกคืนที่นั่งประจำของเธอ คือหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ทุกพื้นที่รายล้อมไปด้วยครีมเคาน์เตอร์แบรนด์ซุนบรรจงละเมียดเครื่องประทินผิวบำรุงทุกส่วนของร่างกาย ผลลัพธ์ของการดูแลตัวเอง ได้สะท้อนผ่านเงากระจก ความงามอันไร้ที่ติ มันสร้างความพึงใจให้เธอเป็นอย่างมากเธออยู่กับภูรภัทรแบบไม่มีพิธีวิวาห์ ไม่มีทะเบียนสมรส แม้กระทั่งแหวนอันเป็นพันธะสัญญาของชีวิตคู่ เธอไม่เคยคิดจะสวมใส่เลยสักครั้งไม่ใช่เขาไม่เคยขอ ไม่ใช่เขาไม่ให้ในสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนบนโลกใบนี้ต้องการ ถึงคนรักจะคุกเข่าขอแต่งงานทุกปีก็ตามเพราะเรื่องในอดีต มันได้บ่มเพราะเมล็ดพันธุ์แห่งความไร้ศรัทธาในรักแท้ เธอเชื่อมาตลอด เวลาเปลี่ยน ใจคนเปลี่ยนเหมือนแม่กับพ่อของเธอ.... การแต่งงานมันคือคำมั่นสัญญาว่าเธอจะเป็นภรรยาที่ดี นั่นหมายถึงการมีครอบครัวที่สมบูรณ์ มีลูก เธอจึงปฏิเสธมาตลอดจมูกคมสันกดลงที่ไหล่มนของหญิงคนรักด้วยไฟปรารถนา ก่อนเลื่อนไปจูบแก้ม"คืนนี้ได้ไหมครับ""ได้แต่ต้องรีบ ๆ นะเพราะนี่ก็ดึกมากละเดี๋ยวใต้ตาดำ ไม่ชอบ""ครับ
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

5.ให้ฉันคนเดียว

ณ ท่าอากาศยานหญิงสาวนั่งมองนาฬิกาที่ข้อมือครั้งแล้วครั้งเล่า แววตาโกรธจัด คิ้วขมวดแน่น เธอจองทริปท่องเที่ยวยุโรปที่จะไปดูแสงเหนือเอาไว้ แต่ต้องตกเครื่องคนเดียวภูรภัทรรีบสาวเท้าไปนั่งยอง ๆ ตรงหน้าซุน ที่ตอนนี้สีหน้าบอกบุญไม่รับ "คุณทำไมถึงจองแค่ชั้นบิสซิเนสให้ซุนคะ"ซุนใช้ตั๋วเครื่องบินตบลงบนอกเขาซ้ำ ๆ ภูรภัทรนิ่งให้เธอระบายความโมโหสักพัก ก่อนเอ่ยประโยคด้วยความใจเย็น"เดี๋ยวเจ็บมือนะครับ"เขากำมือของเธอเอาไว้"นายจองตั๋วใหม่ให้คุณซุน รู้ใช่ไหมต้องจองอันไหน"ภูรภัทรสั่งลูกน้องคนสนิท"ทราบครับ"หลังสั่งลูกน้องเสร็จเขาจึงลุกขึ้นมานั่งข้าง ๆ เธอ"มันจะมีประโยชน์อะไร คุณไม่เห็นสายตาพวกนั้น ที่มองว่าฉันรวยแต่เปลือก จนแล้วไม่เจียมตัว""คุณนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ แค่ให้จองตั๋วแค่นี้ก็ผิดพลาด ถ้าจองไม่เป็นทำไมไม่บอก""ผมเข้าใจแล้ว"สายตาอ่อนโยน พร้อมตั้งใจฟัง"คุณเข้าใจอะไร อย่ามาตอบส่ง ๆ นะ""ผมผิด ผมผิดเอง"เขาพยามกอดปลอบเธอ"ใช่ไง ซุนไม่ผิด"เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง"รู้ว่าตัวเองผิด แล้วทำไมถึงมาช้า""ทานข้าวเป็นเพื่อนคุณพ่ออยู่น่ะครับ"น้ำเสียงทุ้มต่ำใบหน้านิ่งเรียบ"แต่ทันทีที่ได้รับสายคุณ
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

6.แสงตะวัน

ท่ามกลางถนนอันมืดมิด ฝนตกไม่ขาดสาย เนยยืนเหม่อลอยกับเรื่องในวันนี้มันยากเกินจะรับไหว "เชิญทางนี้ครับ" เสียงที่เขาพูดเธอฟังไม่ค่อยชัด ทุกอย่างโอนเอนไปมาดวงตาพยายามขับไล่ความพร่ามัวจากหยาดน้ำฝน ความรู้สึกหนักอึ้งหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนดวงตาอับแสงในที่สุดร่างบางถึงกับเป็นลมล้มพับ ไปต่อหน้าเขา ชายหนุ่มคว้ารับเอาไว้ได้ทัน เขาอุ้มหญิงสาวเดินตรงขึ้นไปยังรถ พาไปส่งโรงพยาบาลเช้าวันใหม่...เสียงนกน้อยบินชนกระจกเสียงดังปัง! ดวงตาคมค่อย ๆ ลืมตื่นขึ้นมา บนแขนเธอมีสายให้น้ำเกลือ และเสื้อผ้าถูกเปลี่ยนใส่ชุดโรงพยาบาล บาดแผลบนร่างกายได้รับการรักษาเรียบร้อยเธอกวาดสายตามองรอบ ๆ ทั้งพยายามนึกถึงต้นเหตุของการมาอยู่ที่นี่ก็อก ๆ ๆเสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนประตูจะเปิดออก ชายหนุ่มท่าทางสงบเคร่งขรึมเดินนำชายอีกสองคนเข้ามาพร้อมกับดอกไม้หนึ่งช่อ ชายทั้งสองที่เดินตามเข้ามาวางของลงเสร็จก็ถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ ในห้องเหลือแค่เขาและเธอเขามองเธอด้วยสายตารู้สึกผิด"ผมมาเยี่ยมครับ ขอโทษที่ขับรถไม่ระวังทำให้คุณได้รับบาดเจ็บ" ชายหนุ่มยื่นดอกไม้ให้หญิงสาวบนเตียง"ไม่เป็นไรเลยค่ะ เนยใจลอยเองจะโทษคุณทั้งหมดไม่ได้"เสียงใ
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

7.วันใหม่

"ป๊ามาได้ไงครับ""มาเยี่ยมที่ทำงานเดิมไม่ได้หรือไง"คุณหมอภูมิภัทรเดินเข้ามานั่งยังโซฟาในห้องผู้ป่วย "ป๊ามาเยี่ยมตานนท์ด้วย"ที่พูดไปทั้งหมดเป็นเพียงข้ออ้าง อันที่จริงหมอภูมิภัทรได้ข่าวจากอานนท์หลานชายซึ่งเป็นหมออยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ เมื่อคืนขณะเข้าเวร เขาเห็นภูรภัทรอุ้มผู้หญิงมาส่งโรงพยาบาล แต่เธอในอ้อมแขนไม่ใช่ซุน จึงอยากมาเห็นกับตาว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าและหลายเดือนก่อนนั้นลูกชายย้ายกลับไปอยู่บ้าน ไม่เคยออกไปนอนข้างนอกอีกเลย"สวัสดีค่ะ"หญิงสาวยกมือไหว้"เกิดอะไรขึ้น ทำไมหนูถึงได้มีแผลล่ะลูก""ผมขับรถไม่ทันระวังตอนฝนตก น้ำกระเด็นใส่เธอ จนรถเสียหลักครับ""โอ้!! อย่างนั้นลูกต้องดูแลเธอให้ดี ค่ารักษา และค่าทำขวัญอย่าให้ขาด"หมอภูมิภัทรหันไปกล่าวกับลูกชาย "ครับป๊า"หมอภูมิภัทรมองเห็นความอ่อนโยนของเด็กสาว เหมือนกับลูกศิษย์ในใจก็นึกเอ็นดู ตั้งแต่มานั่งตรงนี้เธอไม่มีแววตาของคนเรียกร้องผลประโยชน์ มิหนำซ้ำเธอตื่นเต้นกับเรื่องเล่าในอดีตของคนแก่ ไม่ใช่เพียงตอบรับตามน้ำไป ส่ง ๆ หญิงสาวนั่งฟังอย่างตั้งใจ พร้อมกับซักถามเรื่องราวต่าง ๆ ด้วยความสนใจ ราวกับเรื่องเล่าธรรมดาเหล่านั้นเป็นสิ่งมหั
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

8.หรือใช่

สองสามวันที่ผ่านมา เนยพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล เธอไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเลย เพราะภูรภัทรแวะเวียนมาทั้งตอนเช้าและตอนเย็นของทุกวันเช้าวันนี้เป็นวันที่ต้องออกจากโรงพยาบาล เธออาบน้ำเปลี่ยนชุดเรียบร้อย เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นท่ามกลางความเงียบก็อก ๆ หญิงสาวขานรับ เชิญแขกด้านนอกให้เข้ามาในห้อง"สวัสดีครับคุณเนย คุณภัทรให้ผมมารับคุณไปส่งที่บ้านครับ""ค่ะ แล้วคุณภัทรไปไหนคะ""ติดประชุมครับ""ค่ะ" เนยลุกขึ้นยืนก้าวเท้าเดิน ขณะที่ในใจแอบผิดหวังอยู่หน่อย ๆ ที่ไม่ใช่เขาชายหนุ่มได้รับคำสั่งให้มาดูแลเธอ เขาจึงเดินนำไปเปิดประตูให้อย่างนอบน้อมทั้งคู่เดินไปขึ้นรถจอดรออยู่หน้าโรงพยาบาล ไม่นานรถก็เคลื่อนตัวออกไป "ขอทราบที่อยู่ครับ""จอดแถวห้างสรรพสินค้าค่ะ พอดีจะซื้อของเข้าบ้านค่ะ""ได้ครับ"ระหว่างนั่งรถก็ไม่ได้มีบทสนทนาใดอีก หญิงสาวจึงทอดมองสิ่งต่าง ๆ นอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอยตลอดเวลาที่เธออยู่โรงพยาบาล ความรู้สึกคิดถึงและโหยหาต้น ยังคงวนเวียนรอบกาย แต่เมื่อครั้งใดได้ยินคำพูดสุภาพ กับการกระทำอันอ่อนโยน ที่คุณภูรภัทรปฏิบัติต่อเธอ อบอุ่นราวกับแสงแดดในยามเช้า มันช่วยให้พอที่จะลืมความเจ็บไปได้บ้าง ล้อห
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

9.อาจเป็นเพราะ

แสงไฟสลัว จากร้านอาหารบ้าน ๆหลังคามุงใบจาก โต๊ะเก้าอี้ ล้วนเป็นงานฝีมือจากไม้ไผ่ ทำเลของร้านเหมาะเจาะสำหรับคนที่ชื่นชอบบรรยากาศบ้านนอกคอกนา ด้านหน้าติดถนนใหญ่ด้านหลังติดทุ่งนาหลายร้อยไร่เสียงสากกับครกกระทบกันเป็นระยะ ตามรายการสั่งอาหาร ส้มตำคือเมนูเด็ดมัดใจลูกค้าให้แวะเวียนมาไม่ขาดสาย ควันย่างไก่ลอยโขมง กลิ่นหอมของมันชวนท้องร้องเลยทีเดียว ที่นี่คือร้านอาหารประจำที่หญิงสาวชอบมาทาน หลังจากย้ายมาเช่าหอพักในซอย เธอเดินเลื่อนลอยเข้าร้านด้วยกายหยาบ วางกระเป๋าลงโต๊ะเดิมที่เคยนั่ง เดินไปหยิบแก้วใส่น้ำแข็งพร้อมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เธอกลับมายังโต๊ะไม่พูดพร่ำทำเพลง เปิดฝาพร้อมกันถึงสามขวด ก่อนมือเรียวยกขวดรินแอลกอฮอล์ลงบนแก้วอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามันเป็นยาแก้พิษใจ ถ้าไม่รีบดื่มความเจ็บปวดคงกัดกินจนเธอต้องตายลงตรงนี้ หญิงสาวยกดื่มพรวดเดียวหมดแก้วอย่างไม่กลัวมันจะบาดคอ น้ำตาค่อย ๆ เอ่อขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ เธอหยิบทิชชู่มาเช็ด สลับกับดื่มจนขวดสุดท้ายไม่เหลือสักหยด"ป้าหนูเอาอีกสามขวดแน่ค่ะ"(ป้าหนูขอเพิ่มอีกสามขวด)"จ้า ถ่าป้าจักคราวเด้อ"(รอป้าสักครู่นะ)สิ้นเสียงไม่นานขวดสีเขียวก็ถูกวางลงบนโต๊ะเบ
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

10.อรุณ

เธอไม่ทันเอ่ย เขาก็นั่งลงตรงหน้าพร้อมหยิบกระดาษทิชชูค่อย ๆ ซับที่คราบน้ำตาอย่างเบามือการกระทำสุดอ่อนโยนมันอุ่นวาบไปทั้งหัวใจ ซึ่งที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้รับมันเลยตั้งแต่อยู่กับต้นพอคิดดังนั้นน้ำตาที่ไหลอยู่แล้วกลับไหลหนักยิ่งกว่าเดิม ร่างบางสั่นสะอื้นใบหน้าเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา จนเขาที่นั่งถึงกับไม่รู้ต้องทำอย่างไร "ทำไมร้องหนักกว่าเดิมล่ะครับ"น้ำเสียงทุ้มต่ำขณะที่มือซับน้ำตาให้เธอไม่หยุด"พอแล้ว หนูไม่เหนื่อยเหรอ"หญิงสาวพยักหน้ารับ งึก ๆ "เหนื่อยก็ไม่ต้องร้องแล้ว""มัน มันห้ามไม่ได้ค่ะ""พี่เข้าใจ เพราะเคยผ่านมาก่อน""พี่เคยอกหักด้วยเหรอคะ""เคยครับ แถมอกหักตอนแก่อีกด้วย"เมื่อได้ยินว่าชายตรงหน้า ทั้งที่ดูสมบูรณ์แบบเพียบพร้อมไปหมดทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือครอบครัว แต่ยังต้องเสียใจกับเรื่องความรัก มันช่วยให้เธอลืมความเสียใจไปชั่วขณะ หันมาสนใจเรื่องเขาแทน"พี่โสดเหรอคะ""ครับ""งั้นเป็นแฟนกับหนูได้ไหม""แค่วันเดียว วันเดียวเท่านั้นค่ะ" ริมฝีปากเม้มแน่น เธอพยายามฝืนกลืนน้ำตาที่เอ่อท้นขึ้นมา"พี่ว่าไหมคะ เราอยู่ด้วยกันหลายปีขนาดนั้น แต่เขาไม่เคยเลยสักครั้ง ไม่เคยพูดถึงเรื่องแต่งงาน
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status