"เก่งแล้วใช่ไหม?"น้ำเสียงเข้มพร้อมแววตาไม่หลงเหลือความรัก จากคนในวันวานที่สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะกับแม่ของเธอ ว่าจะถนอมเธอเท่าชีวิต วันนี้แม้แต่คำพูดดี ๆ ก็ไม่มีให้กันเสียแล้ว "ถ้าเธอคิดว่าเอาตัวรอด โดยไม่มีฉันอยู่ด้วยได้ล่ะก็"" ได้!""งั้นเราเลิกกัน!...แต่เธอต้องไปแต่ตัวบ้าน รถ ของสักชิ้นก็อย่าคิดจะแตะ เธอไม่มีสิทธิ์" หญิงสาวไม่ตอบโต้ เพียงคว้าหยิบมือถือพร้อมสะพายกระเป๋าคู่ใจ เดินออกไปอย่างเงียบ ๆ ความคิดสับสนพรั่งพรู ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำในตอนนี้ เธอจะเสียใจทีหลังไหม แต่เธอรู้เพียงว่า...ไม่อยากเป็นคนอื่นในบ้านตัวเองอีกแล้วทว่าเธอก็หวังลึก ๆ เสมอทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เขาจะตามง้อ กอดเธอเอาไว้แน่น ๆ เอ่ยประโยคที่ต่อให้ที่ผ่านมา เขาจะใจร้ายแค่ไหนเธอก็จะให้อภัยได้ "อย่าไปเลย"เป็นถ้อยคำที่ไม่อยากให้มีแค่ในฝัน แต่ทันทีที่เดินถึงประตูหน้าบ้าน หญิงสาวรับรู้ได้ว่า สิ่งที่หวังมันยังคงเป็นเพียงฝันลม ๆ แล้ง ๆ เธอหยุดฝีเท้าด้วยหัวใจที่เต้นหนักขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนหันหลังกลับไปมอง ในบ้านที่เคยเป็นชีวิตของเธอ ไม่มีแม้เงาของเขา ใบหน้าหญิงสาวเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา ขณะหันหลังเดินออกมา ทุกย่างก้าวที่เดิน
Last Updated : 2026-11-11 Read more