Share

8.หรือใช่

last update publish date: 2026-11-11 22:19:22

สองสามวันที่ผ่านมา เนยพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล เธอไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเลย เพราะภูรภัทรแวะเวียนมาทั้งตอนเช้าและตอนเย็นของทุกวัน

เช้าวันนี้เป็นวันที่ต้องออกจากโรงพยาบาล เธออาบน้ำเปลี่ยนชุดเรียบร้อย เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

ก็อก ๆ 

หญิงสาวขานรับ เชิญแขกด้านนอกให้เข้ามาในห้อง

"สวัสดีครับคุณเนย คุณภัทรให้ผมมารับคุณไปส่งที่บ้านครับ"

"ค่ะ แล้วคุณภัทรไปไหนคะ"

"ติดประชุมครับ"

"ค่ะ" เนยลุกขึ้นยืนก้าวเท้าเดิน ขณะที่ในใจแอบผิดหวังอยู่หน่อย ๆ ที่ไม่ใช่เขา

ชายหนุ่มได้รับคำสั่งให้มาดูแลเธอ เขาจึงเดินนำไปเปิดประตูให้อย่างนอบน้อม

ทั้งคู่เดินไปขึ้นรถจอดรออยู่หน้าโรงพยาบาล ไม่นานรถก็เคลื่อนตัวออกไป "ขอทราบที่อยู่ครับ"

"จอดแถวห้างสรรพสินค้าค่ะ พอดีจะซื้อของเข้าบ้านค่ะ"

"ได้ครับ"

ระหว่างนั่งรถก็ไม่ได้มีบทสนทนาใดอีก หญิงสาวจึงทอดมองสิ่งต่าง ๆ นอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย

ตลอดเวลาที่เธออยู่โรงพยาบาล ความรู้สึกคิดถึงและโหยหาต้น ยังคงวนเวียนรอบกาย แต่เมื่อครั้งใดได้ยินคำพูดสุภาพ กับการกระทำอันอ่อนโยน ที่คุณภูรภัทรปฏิบัติต่อเธอ อบอุ่นราวกับแสงแดดในยามเช้า มันช่วยให้พอที่จะลืมความเจ็บไปได้บ้าง 

ล้อหยุดหมุนหน้าห้างสรรพสินค้า ต้าลูกน้องคนสนิทของภูรภัทร รีบวิ่งลงมาเปิดประตูให้หญิงสาว

เขายื่นกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ที่ห้อยกระต่ายสีขาวขนปุกปุยให้เธอ "เดี๋ยวมีคนนำรถมาจอดไว้ให้นะครับ"

กระต่ายตัวนี้เหมือนของเธอไม่น้อย 

หญิงสาวก้มมองกุญแจในมือพร้อมขยับกระต่ายไปมา ตลอดหลายวันเธอลืมไปเลยเพิ่งนึกขึ้นได้ ตอนมันมาอยู่บนมืออีกครั้ง โชคยังดีไม่หาย ไม่อย่างนั้นเธอต้องสิ้นเนื้อประดาตัว"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณค่ะ"

"ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ ผมทำตามคำสั่งคุณภูรภัทร"ต้าเห็นท่าทางขอบคุณอย่างจริงใจของหญิงสาว ราวกับว่าเขาคือผู้มีพระคุณ ซึ่งเขาเองก็ทำตามหน้าที่เท่านั้น คนที่ควรได้รับคำขอบคุณคือเจ้านายของเขาต่างหาก"อันนี้มือถือครับ และนี่บัตรมีเงิน400,000บาท"

"บอกคุณภูรภัทรทีนะคะ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ ขอรบกวนแค่มือถือเครื่องเดียวพอ"

"ส่วนบัตรนี้คุณนำไปคืนด้วยค่ะ"

"ได้ครับ"

หลังจากสิ้นประโยคเธอรีบเดินเข้าไปยังภายในห้างสรรพสินค้า ที่บอกให้มาส่งที่นี่ เป็นเพราะเธอไม่มีบ้านให้กลับ จากการกระทำของคู่กรณีที่มาเฝ้าเธอในโรงพยาบาลทุกวัน เขาต้องช่วยเธอแน่นอน 

เธอจึงเลือกจะไม่พึ่งพาใครอีกแล้ว

................

ในขณะที่อีกด้าน บนตึกสูงระฟ้าใจกลางกรุง ภูรภัทรกำลังไล่อ่านเอกสารที่กองสูงท่วมหัว 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ก่อนปรากฏร่างชายหนุ่มที่คุ้นเคย ต้าลูกน้องคนสนิทของเขานั่นเอง

"ผมไปส่งเธอเรียบร้อยครับ"ต้ารายงานพร้อมวางบัตรธนาคารลงบนโต๊ะ

"เธอฝากขอบคุณครับ เงินนี่เธอไม่รับ และขอรบกวนแค่มือถือ"

"แล้วเธอพักที่ไหน"

"เอ่อ...ผมไม่ทราบครับ เธอให้ส่งลงหน้าห้างสรรพสินค้า"

"นายได้ขอช่องทางติดต่อมาไหม"

"ขอโทษครับ ผมทำงานผิดพลาด ลืมถามครับ"

"ไม่เป็นไร ไปเถอะ"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สุดสายป่านหัวใจเพรียกหา   28.เนยในดวงใจ

    เนยเดินตรงเข้ามายังโต๊ะที่ภูรภัทรนั่งอยู่ เธอกำลังอ้าปากทักทายสตรีผู้นั้น ทว่าสตรีร่างระหงกลับลุกขึ้นแล้วเดินสวนออกไปทันทีระหว่างกำลังเดินสวนทางกัน ไหล่ของเนยเฉียดฉิวกับสตรีคนนั้นห่างเพียงอึดใจเดียว เธอรับรู้ได้ถึงสายตาอำมหิต จ้องมาอย่างไม่วางตา"ใครคะ สวยจัง"เนยเอ่ยถามด้วยความใสซื่อ ไม่รู้เลยว่าถ้าได้ยินคำตอบอาจเป็นเธอที่ต้องเจ็บปวด"ถ้าบอกไปแล้ว จะไม่โกรธใช่ไหมครับ""ค่ะ""แฟนเก่าพี่เอง""ใช่! หม่าม๊าซุน คือแฟนพ่อฉันเอง"เสียงของเด็กหนุ่มดังขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะเดินตรงเข้ามายังโต๊ะแล้วหย่อนตัวลงข้าง ๆ เสกสรรค์ "สวัสดีครับป๊า สวัสดีครับป๊าเสก สวัสดีครับคุณหนีนี่"หมอกทักทายทุกคน ยกเว้นเนย หมอกไม่มีวันทักทายผู้หญิงที่มาแย่งพื้นที่ในใจพ่อของเขาได้"ลูกลืมอะไรหรือเปล่า? ทักทายคุณเนยสิเขาเป็นภรรยาพ่อ"ภูรภัทรทักท้วงที่ลูกชายไม่ทักทายภรรยาของตนเนยเป็นคนใจเย็นและปล่อยผ่านเรื่องเล็กน้อยเสมอ ทว่าตั้งแต่ในร่างกายเธอมีอีกคนอะไรต่าง ๆ มักเปลี่ยนแปลงไปโดยเฉพาะอารมณ์ เธอพร้อมเสมอ...ไม่ใช่หาวิธีรับมือ แต่เป็นพร้อมบวกเสมอ ถ้าเหตุการณ์นั้นเธอไม่ผิดชายหนุ่มผู้มาเยือนอายุใกล้เคียงกับเนย มีนิสัยดื้อรั้

  • สุดสายป่านหัวใจเพรียกหา   27.ไร้เงา

    เนยเดินตามฟ้ามาเรื่อย ๆ จุดหมายห่างจากร้านไม่ไกลมากนัก เดิมที่ดินตรงนี้ไม่มีบ้าน เธอคงไม่ได้มานานมากแล้ว ยามนี้ถึงมีบ้านหลังงามสไตล์มินิมอลตั้งตระหง่านอยู่ ความมืดสนิทเป็นฉากหลังตัวบ้านทำให้แสงไฟสะท้อนดูอบอุ่นราวกับบ้านในฝันฟ้าเปิดประตูให้เธอเดินนำเข้าไปก่อน จากนั้นเด็กสาวเดินตามติด ๆ เมื่อได้มาสัมผัสบรรยากาศในบ้าน มันทำให้หัวใจของเนยมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก "ห้องนอนทางนี้ค่ะ""ไม่เป็นไร นอนตรงนี้แหละจ๊ะ"ความง่วงที่ไร้ความปราณีคนท้อง เนยรีบปฏิเสธทันควัน ถึงจะชอบบ้านหลังนี้มากแต่ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการนอน เธอเก็บความสุขใจเอาไว้แล้วเอนตัวจมดิ่งไปกับโซฟาในห้องนั่งเล่นเนยผลอยหลับไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ทว่าจู่ ๆ เธอก็รู้สึกตัวว่ามีสาวสวยคนหนึ่งเดินออกมาหยุดยืนที่ปลายเท้า เนยนึกในใจเธออาจจะเป็นญาติของฟ้าจึงไม่ได้ใส่ใจ หญิงสาวคนนี้ก็มีท่าทางแปลก ๆ ยืนจ้องเนยนิ่งตาไม่กระพริบหรือเนยเองที่มองไม่ชัด'ไม่แสบตาบ้างเหรอไงนะ?'ถ้าไม่ใช่คนนี่คิดว่าเป็นผีน่ะเนี้ย เนยนึกในใจเพียงลำพัง'เขาคงมาจากบ้านนอกเลยไม่รู้จักมารยาทว่าไม่ควรยืนมองคนอื่นแบบนี้แต่แล้วเนยมองเห็นฟ้าเดินออกมาจากห้องด้านใน "คุณนา

  • สุดสายป่านหัวใจเพรียกหา   26.เริ่มใหม่

    ตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าท้อง เธอก็เหมือนคนง่วงและไม่สบายตลอดเวลา พอรู้ว่าท้องเจ้าตัวน้อย เนยยิ่งง่วงไปใหญ่ ดวงตาของเธอเริ่มหนักอึ้งทั้งที่พยายามฝืนสุดฤทธิ์ก็ตาม นี่สินะเรียกอาการหลับกลางอากาศ จนในที่สุดเธอต้องเสียมารยาทขอตัวกลับก่อนแขก"เนยขอตัวกลับก่อนนะคะ"เธอเอ่ยพลางทำท่าสะพายกระเป๋า"พี่กลับด้วย"ภูรภัทรเตรียมจะลุกตามทันทีที่เห็นเนยขยับตัว"ไม่ต้องหรอกค่ะ เพื่อนมาเยี่ยมเราต้องต้อนรับให้ดี พี่อยู่คุยกับเพื่อนเถอะค่ะ""ไม่เป็นไรเสกต้องพาลูกกลับเมียไปนอนแล้วเหมือนกัน"ระหว่างที่เนยกับภูรภัทรกำลังตกลงกัน"ขออนุญาตนำเสนอแผนงานได้ไหมครับ"ชายวัยห้าสิบกว่า ผิวหนังแห้งกร้านไหม้แดดเพราะกรรมงานหนักในสวน ถือเอกสารมาหนึ่งถุงต้าที่นั่งคุมเชิงอยู่ห่าง ๆ มาตลอดรีบเข้ามากันท่าห้ามผู้มาเยือน เข้าใกล้ภูรภัทรโดยไม่ได้รับอนุญาต"ขอร้องเถอะครับ ให้โอกาสผมหน่อย ลูกกำลังจะเรียนมหาลัย"สีหน้าของเขาดูเป็นกังวล คล้ายแม่ของเธอในเมื่อก่อน คำว่าไม่มีแม้แต่บาทเดียวก็คือไม่มี เธอเคยอยู่ตรงนั้นมันเจ็บปวดจริง ๆ"งั้นเราอยู่ต่ออีกหน่อยค่ะ"เนยอยากช่วยคุณลุง แต่เธอไม่อยากก้าวก่ายงานของเขา หญิงสาวครุ่นคิดสักพักกำลังจะเอ่ยป

  • สุดสายป่านหัวใจเพรียกหา   25.เพราะรัก

    เนยก้มมองตัวเลขในบัญชีที่เพิ่งได้รับ เธอไม่เคยมีเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน ถึงกระนั้นก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นดีใจอะไร เพราะเธอแค่อยากวัดใจหญิงสาวง่วนอยู่กับหน้าจอสักพักเสียงแจ้งเตือนมือถือของภูรภัทรก็ดังขึ้น เนยจึงเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ดูว่าเขามีสีหน้าอย่างไรแต่ทว่ากลับเป็นหญิงสาวเองที่ต้องตกใจเมื่อกล่องแหวนเพชรแวววาวระยิบระยับบนมือเขายื่นมาตรงหน้าเธอ "ทุกครั้งที่กลับจากทำงาน หนูจะเปิดไฟรอพี่เสมอ ต่อจากนี้ช่วยเปิดไฟรอพี่ทั้งชีวิตได้ไหมครับ"เสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความมั่นคงเอ่ยกับเธอ เนยหลุบตาลงต่ำเม้มริมฝีปากแน่นราวกับว่ากำลังครุ่นคิด ก่อนเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้าอีกครั้งเหมือนไม่แน่ใจว่าตนเองได้ยินอะไรการที่เนยไม่ตอบตกลงในทันทีนั้น ความสั่นไหวได้วิ่งเกาะกุมหัวใจของภูรภัทร เขากลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย ถูกคนรักปฏิเสธการแต่งงาน"แต่งงานกันนะครับ"เธอไม่ตอบ แต่ทว่าความสุขล้นปรากฏเด่นชัดอยู่บนใบหน้าหวาน เนยยิ้มจนดวงตาหยีก่อนยื่นมือให้ภูรภัทรสวมแหวนให้ เนยนึกย้อนไปจากคู่กรณีจนกลายเป็นคู่รัก เธอตกหลุมรักภูรภัทรตั้งแต่แรกพบ ใบหน้านี้ คิ้ว หู ตา จมูก เธอชอบทั้งหมดที่เป็นเขา ในวั

  • สุดสายป่านหัวใจเพรียกหา   24.ให้ทั้งหมดที่มี

    ภูรภัทรมักจะเป็นฝ่ายคุมเกมแม้เหตุการณ์นั้นจะคับขันแค่ไหนก็ตาม ทุกการตัดสินใจเขามักมีเหตุผลและแผนสำรองเสมอ ทว่ากับเธอ เขามักจะสูญเสียการควบคุมตัวเอง ท่าทีหมางเมินของเนย ภูรภัทรไม่ชอบเอาเสียเลย เขาได้รู้แล้วว่าเธอไม่ใช่กระต่ายน้อยอย่างที่คิด "ขอโทษ ดีกันได้ไหม"เนยนิ่งมองใบหน้าหล่อบัดนี้ฉายแววหม่นเสียใจ แต่มันมีคำพูดบางคำ และการกระทำบางอย่างของเขาที่ทำให้เธอเองก็เสียใจไม่น้อย"พี่ดุหนูวันนั้น...ไม่ใช่เพราะของราคาแพง แต่เพราะกลัวคนอื่นเดินมาเหยียบ แล้วเขาจะเอาหนูไปพูดลับหลัง""แล้วมีงานด่วนพี่เลยไม่ได้มาหาหนู""และไม่สะดวกให้หนูไปหา""หลังจากลงเครื่อง ก็รีบไปคุยงานพอเสร็จแล้วจากนั้น..."ภูรภัทรกำลังจะอธิบายต่อ แต่เสียงคนที่ฟังอย่างเงียบ ๆ มาตลอดก็ดังขึ้น "จากนั้นพี่ก็ตายไปแล้ว! ถึงได้ไม่เห็นข้อความของเนย"หญิงสาวเอ่ยด้วยท่าทีเหมือนไม่สนใจ พลางมองแก้วน้ำเปล่าในมือ แต่ในน้ำเสียงกลับเจือปนความน้อยใจเอาไว้"ไม่ใช่นะครับ พี่กำลังจะตอบหนู พวกเพื่อน ๆ อยากเห็นรูปหนูพี่เลยเอาให้พวกมันดูแต่เจ้าเมฆน่ะสิเมามือไม้อ่อนทำหลุดมือตกบ่อน้ำพุ "เนยยกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่เชื่อ ก่อนเอ่ยประโยคที่เป็นเหมื

  • สุดสายป่านหัวใจเพรียกหา   23.รักจนใจเจ็บ

    เนยเดินออกมาจากความวุ่นวาย ทอดมองท้องฟ้าที่เจิดจรัสด้วยหมู่ดาวระยิบระยับ ดวงจันทร์ในคืนนี้ไม่เต็มดวง แต่เป็นอีกหนึ่งคืนที่งดงาม ทว่าความคิดมากมายทำให้หัวใจของเธอยุ่งเหยิงเสียยิ่งกว่าใยแมงมุม ถึงเธอจะโกรธเคืองเขา แต่ขณะเดียวกันใจของเธอก็รู้สึกไม่อยากจากเขาไปแม้แต่น้อย"แม่ควรอยู่เป็นครอบครัวเพื่อลูกใช่ไหม"เธอเอ่ยกับตัวเองพลางลูบท้องน้อยกริ๊ง! กริ๊ง! เสียงมือถือดังขึ้น เนยที่อยู่ในภวังค์ความเศร้า ถึงกับตกใจอุทานออกมา"ตกใจหมดเลย ที่แท้ก็มือถือดังนี่เอง"หญิงสาวยกมือลูบอกตัวเองเบา ๆ ก่อนแหงนหน้าจอที่กระพริบปริบ ๆ มาดู ปรากฏชื่อที่คุ้นเคยใบหน้างามถึงกับต้องขมวดคิ้วแน่น "ติดเป็นเงาเลย"เธอเพิ่งเดินออกมาไม่ถึงสิบนาที เขาก็โทรตามเธอเสียแล้ว เนยถอนหายใจก่อนกดรับสาย"ค่ะ"ทันทีที่กดวางสายยังไม่ทันหันหลังเดินกลับ เสียงของสตรีวัยรุ่นก็ดังขึ้นด้านหลัง "คุณนายคะ"เนยไม่แน่ใจว่าเป็นตนเองหรือเปล่าแต่มันดังใกล้ ๆ เนยมองหาคนบริเวรรอบ ๆ ไม่มีใครนอกจากเธอ เธอจึงชี้นิ้วเข้าที่ตัวเป็นเชิงถาม"เรียกพี่หรือเปล่าคะ""ใช่ค่ะ คุณผู้ชายให้ฟ้ามารับคุณกลับไปที่โต๊ะค่ะ""แหม! เจ้านายหนูนี่ก็เนาะ พี่ออกมาแค่แป๊บ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status