Masuk08 จะเอาฉันหรือลูกน้องของฉัน
หลังจากทานข้าวทานยาเสร็จอิณราก็ผล่อยหลับไปด้วยฤทธิ์ของยา กระทั่งตื่นขึ้นมาอีกทีช่วงหัวค่ำ รู้สึกเหนียวเนื้อเหนียวตัวทำให้เธอกำลังจะลุกไปอาบน้ำ และเป็นจังหวะที่ป้าน้อยเอาอาหารเย็นมาให้พอดี “จะลุกไปอาบน้ำใช่ไหมคะ” นางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงก่อนจะวางถาดอาหารลงบนพื้นแล้ววิ่งไปประคองร่างเล็ก “ตัวยังร้อนๆอยู่เลยนี่” ดูเหมือนว่าอาการของเธอยังไม่ดีขึ้นเพราะตัวยังรุมๆอยู่ หญิงสาวร่างเล็กขยับกายลุกอย่างยากลำบากเพราะตอนนี้ปวดเหมื่อยไปทั้งร่าง ไม่รู้เป็นเพราะพิษไข้หรือเป็นเพราะถูกกระทำอย่างป่าเถื่อน “ขอบคุณคุณป้ามากๆนะคะ” อิณราฝืนยิ้มบางๆแทนคำขอบคุณ กัดฟันพยุงร่างอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงของตัวเองเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ก้าวขาก็เกิดความเจ็บแปล๊บทั่วร่างจนเข่าแทบทรุด แต่ก็ต้องอดทนเดินต่อเพราะตอนนี้ร่างกายสกปรกเหลือเกิน “ป้าจะส่งหนูไว้ตรงนี้ อาบเสร็จแล้วให้ร้องเรียกนะ เดี๋ยวป้ามาช่วยพยุง” “ค่ะ” หญิงสาวรับคำแล้วพยักหน้ารับ ทันทีที่ประตูห้องน้ำถูกปิดลง น้ำตาที่แห้งเหือดไปได้สักพักก็ไหลทะลักออกมาอีกรอบ โชคดีที่ห้องน้ำเป็นโถสุขภัณฑ์แบบชักโครกทำให้เธอสามารถนั่งอาบน้ำได้โดยไม่เป็นลมล้มพับ ทันทีที่ร่างโดนน้ำก็เกิดอาการหนาวสะบั้น แต่เธอก็ยังฝืนอาบน้ำต่อเพราะอยากถูคราบคาวโลกีย์ของผู้ชายคนนั้นออกจากร่างกาย “ฮึก…ฮื้อๆๆ” เธออาบน้ำไปร้องไห้ไป ถูทุกซอกทุกมุมของตัวเองที่ถูกผู้ชายคนนั้นกระทำ รังเกียจตัวเองจนไม่สามารถก้มลงมองร่องรอยแห่งความโหดร้ายนั่น กว่าจะอาบน้ำเสร็จใช้เวลานานพอสมควร หญิงสาวเปลี่ยนใส่เสื้อผ้าที่ป้าน้อยแขวนไว้ในห้องน้ำอย่างทุลักทุเล จู่ๆร่างกายก็เกิดหนาวสะบั้นขึ้นมาอีกรอบ แต่ครั้งนี้ทำให้เธอหน้ามืดจนทรงตัวแทบไม่อยู่ ก่อนจะพาร่างอันแสนอ่อนเปลี้ยออกจากห้องน้ำ “เสร็จแล้วหรอ มา…เดี๋ยวป้าช่วย” ป้าน้อยที่ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำได้สักพักรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างของหญิงสาว แต่รอบนี้เธอดันทิ้งน้ำหนักตัวลงมามากเกินไปจนหญิงชราพยุงไม่ไหว “ว้ายคุณ!!” “ขะ…ขอโทค่ะคุณป้า หนูหน้ามืด” อิณราพยายามรวบรวมสติเพราะรู้ว่าตอนนี้ตนเองไม่ไหวแล้ว พิษไข้กำลังรุมเร้าอย่างหนัก ลุกยังไงก็ลุกไม่ขึ้น ทว่าในตอนนั้นเองกลับมีเสียงเหี้ยมดังมาจากประตู ทำเอาคนที่กำลังล้มลุกคลุกคลานอยู่บนพื้นถึงกับสะดุ้งด้วยความตื่นกลัว เพราะมันคือเสียงที่เธอไม่อยากได้ยินที่สุดในชีวิต “ทำอะไร!” เจ้าของเสียงเดินเข้ามาปรากฎกายอยู่ตรงหน้าอิณรา เธอเงยหน้าขึ้นแล้วกอดขาป้าน้อยเอาไว้ เรือนร่างสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว “เธออาบน้ำมาค่ะ แต่จู่ๆก็เกิดอ่อนแรง” ป้าน้อยเอ่ยตอบ “สำออยอะไรขึ้นมาอีก” คนตัวสูงตะคอกเสียงเหี้ยมแล้วเดินเข้ามากระชากร่างขึ้นจนเธอทรงตัวไม่อยู่ เสียหลักล้มลงอีกรอบ ป้าน้อยรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างเล็กเอาไว้ด้วยความสงสาร “เธอป่วยอยู่นะคะ ทำไมต้องทำรุนแรงกับเธอขนาดนี้” “สำออยมากกว่า โดนเอาแค่ครั้งเดียวถึงกับไข้ขึ้นเลยหรอ นี่เธอยังต้องเจอพวกลูกน้องของฉันอีกนะ แล้วแบบนี้จะไหวหรอ” “ฮึก! ไม่เอา….อย่าส่งฉันไปให้ลูกน้องของคุณเลยนะคะ ฮื้อๆๆ” คนได้ฟังสะท้านไปถึงแนวไขสันหลัง ยกมือไหว้อ้อนวอนหวังให้ชายร่างสูงเห็นใจ เพราะแค่นี้เธอก็แทบไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกอีกแล้ว “ถ้าไม่อยากโดนลูกน้องฉันเอาก็ลุกขึ้นมา” “ฉันเจ็บ~ ฮึก….ฉะ…ฉันลุกไม่ไหว” “สำออยจริงๆ! ถ้าไม่ลุกฉันจะโทรเรียกลูกน้องมาลากตัวเธอออกไป” หญิงสาวยกมือปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ ตอนนี้ไม่มีแม้กระทั่งเรี่ยวแรงจะลุกแต่เขาก็ยังไม่เห็นใจ ป้าน้อยเมื่อเห็นดังนั้นจึงทนไม่ไหวกำลังจะเดินเข้ามาพยุงร่างของอิณราขึ้น แต่ก็ถูกราฟาเอลสั่งห้ามเอาไว้ “ห้ามใครช่วยเด็ดขาด เพราะถ้าจะตายจริงๆ ก็ให้ตายต่อหน้าผม” รางสูงกอดอก ยืนมองด้วยสีหน้านิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความดุดัน อิณราเมื่อรู้ว่าตัวเองลุกไม่ไหว ก็ค่อยๆคลานไปที่เตียงอย่างช้าๆ แต่นั่นก็ยังไม่ทันใจคนใจหยาบ เขาเดินเข้ามากระชากต้นแขนของเธอขึ้นแล้วโยนร่างลงบนเตียง “โอ้ยยย!!” “ฉันเกลียดพวกคนสำออย!” “ใจเย็นๆหน่อยสิคะ เธอเป็นไข้อยู่นะ” ป้าน้อยทนดูการกระทำอันแสนป่าเถื่อนไม่ไหว รีบออกตัวปกป้องอิณรา “แค่นี้ยังน้อยไปกับสิ่งที่เธอทำ และตอนนี้ผมต้องการอยู่ในห้องกับเธอแค่สองคน เชิญคุณป้าออกไปได้แล้วครับ” “ป้ารู้ว่าคุณโกรธแค้นเธอ แต่การกระทำแบบนี้ไม่ใช่ลูกผู้ชายเขาทำกันนะคะ ป้าอยากให้คุณมีสติกว่านี้ อย่าให้ความแค้นครอบงำจนไร้มนุษยธรรม….ป้าแค่อยากเตือนเฉยๆค่ะ” ป้าน้อยพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะออกจากห้องไป ปล่อยให้อิณราอยู่กับผู้ชายใจหยาบแค่สองคน ดวงหน้างามก้มต่ำ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสู้กับอสูรร้าย “อย่าคิดนะว่าเธอป่วยแล้วฉันจะเห็นใจ ทางที่ดีเลิกสำออยแล้วรอปรนนิบัติฉันดีกว่า” ราฟาเอลเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเยือกเย็นบาดใจคนฟัง “ได้โปรด….ฉันไหวแล้วจริงๆ ฉันเจ็บ ฮึก….” “นั่นมันเรื่องของเธอ บอกแล้วไงว่าถ้าเธอไม่ท้อง….ฉันจะไม่ปล่อยกลับบ้านเด็ดขาด” “แต่ฉันป่วยอยู่ คุณน่าจะเห็นใจฉันบ้างนะคะ” “ทำไมฉันต้องเห็นใจ ในเมื่อพวกเธอยังไม่เคยเห็นใจเหยื่อที่ถูกกระทำ” อิณราหน้าซีดเผือดลงทันใด ขอบตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวเพราะพิษไข้กำลังรุมเร้าอย่างหนัก หรือเธอต้องตายด้วยน้ำมือของซาตานร้ายจริงๆ “ขอร้องล่ะ ฉันไม่ไหวจริงๆ ฉันเจ็บ....ฮื้อๆๆ” “เลือกเอาว่าเธอจะเอาฉันหรือเอาลูกน้องของฉัน ตอนนี้ชีวิตเธอมีแค่สองทางเลือก” อิณราสะอึกสะอื้นเมื่อเขาถามคำนี้ออกมา กลัวจนแทบเสียสติ แต่ตอนนี้เลือกอะไรไม่ได้จริงๆ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าให้บรรดาลูกน้องของเขาเชยชม ไม่รู้ชาติที่แล้วไปทำกรรมอะไรไว้หนักหนา เขาถึงได้มาตามทวงในชาตินี้ “ตกลงจะเอายังไง” “ฮึก! อย่าส่งฉันไปให้ลูกน้องเลยนะ ฉันยอมแล้ว ฮื้อๆๆ” “ดีมาก ถ้าเลือกฉันเธอจะมีผัวแค่คนเดียว” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจพรางเชิดหน้าขึ้น รู้สึกสะใจทุกครั้งที่เธอเป็นฝ่ายยอม ถ้าไอ้อิทธิกรกับครอบครัวรู้ว่าน้องสาวมันโดนอะไรมาบ้างคงกระอักเลือดตาย อีกไม่นานหรอก…เดี๋ยวพวกมันจะรู้สึกว่าความเจ็บปวดเป็นยังไง “เอาล่ะ ทีนี้ก็ถอดเสื้อผ้าออกแล้วนอนนิ่งๆรอฉันอยู่บนเตียง” ----------------10 ฉันเกลียดเธอราฟาเอลออกจากห้องก่อนฟ้าสว่างขึ้นเช่นเคยเพราะไม่ต้องการให้อิณรารู้ว่าเป็นใคร เขาตรงไปยังชั้นบนสุดของบ้าน ซึ่งบ้านหลังนี้เป็นบ้านพักตากอากาศติดริมทะเลมีทั้งหมด 3 ชั้น เขาซื้อที่นี่ไว้กะจะให้เป็นของขวัญเวนิตาในวันแต่งงาน แต่ทุกอย่างก็พังทลายลงเพราะฝีมือของผู้หญิงคนนั้น!มือหนาเปิดประตูเข้าไปภายในห้องที่ถูกตกแต่งไว้เป็นอย่างดี มีทั้งของเล่นเด็ก เสื้อผ้าเด็กอ่อน หนังสือนิทานสำหรับเด็ก หรือแม้กระทั่งอุปกรณ์สำหรับเลี้ยงเด็กอ่อน ถูกเก็บไว้ในห้องนี้หมด ดวงตาคมเศร้าสลดทุกครั้งที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้ มือสั่นค่อยๆเคลื่อนไปสัมผัสเตียงนอนเด็กอย่างแผ่วเบาครั้งแรกที่รู้ว่าเวนิตาท้อง เขาดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ด้วยความที่เป็นคนเห่อลูกเลยแอบไปซื้อของพวกนี้มาเก็บไว้โดยที่เวนิตายังไม่รู้ ราฟาเอลต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้เมื่อมองไปยังภาพคนรักที่ถูกตั้งอยู่บนโต๊ะ เขาหยิบรูปของเธอขึ้นมาสวมกอดราวกับว่าเวนิตายังอยู่ตรงนี้ หนึ่งอาทิตย์ที่เธอหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย นักประดาน้ำบอกว่าร่างของเธออาจจะลอยไปไกลจนหาไม่เจอแล้ว เขาขับเรือตามหาร่างของเธอทุกวันเผื่อว่าศพของเธอจะลอยขึ้น ...แต่ก็ไร
09 สลบคาอกอิณรานั่งตัวเกร็ง กำสาบเสื้อไว้แน่นเพราะข้างในไม่ได้ใส่อะไร พอเห็นดังนั้นราฟาเอลก็กระแทกลมหายใจด้วยความหงุดหงิดกับความเหนียมอายของเธอทั้งๆที่เขาเองก็สัมผัสมาทุกซอกทุกมุมแล้วมือแข็งดั่งคีมเหล็กกระชากร่างของเธอเข้ามาใกล้ ไม่สนใจอาการป่วยของเธอเลยด้วยซ้ำ จากนั้นเขาก็บังคับให้เธอถอดเสื้อผ้าออก แม้หญิงสาวจะออกแรงขัดขืนแต่สุดท้ายเสื้อผ้าก็หลุดออกจากร่างอยู่ดี“ยะ…อย่า”“จะอายทำไม มากกว่านี้ฉันก็ทำมาแล้ว” แม้ผิวกายของเธอจะร้อนรุ่มแค่ไหนแต่เขาก็ไม่ได้มองว่ามันเป็นอุปสรรคเลย อิณรากัดริมฝีปากสั่นระริกเมื่อเขาซุกใบหน้าเข้าที่ซอกคอแล้วขบเม้มอย่างหื่นกระหาย ทั้งอับอาย และโกรธตัวเองที่ไม่สามารถต้านทานแรงมหาศาลของซาตานร้ายได้ไม่รู้ด้วยซ้ำเขาเป็นใคร หน้าตาเป็นยังไง คงโหดร้ายไม่ต่างจากนิสัย“ฮึก….” อิณราทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนร้องไห้น้ำตาไหลริน ปล่อยให้ชายหนุ่มบันเทิงกับเรือนร่างอย่างเอาแต่ใจ ความร้อนจากแก้มแดงแผ่มาถึงร่างสูงใหญ่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ ประกบริมฝีปากลงไปที่ปากร้อนแสนอวบอิ่ม มอบจุมพิตแสนป่าเถื่อนจนหญิงทนมองภาพนั้นไม่ไหว หลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสายราฟาเ
08 จะเอาฉันหรือลูกน้องของฉันหลังจากทานข้าวทานยาเสร็จอิณราก็ผล่อยหลับไปด้วยฤทธิ์ของยา กระทั่งตื่นขึ้นมาอีกทีช่วงหัวค่ำ รู้สึกเหนียวเนื้อเหนียวตัวทำให้เธอกำลังจะลุกไปอาบน้ำ และเป็นจังหวะที่ป้าน้อยเอาอาหารเย็นมาให้พอดี“จะลุกไปอาบน้ำใช่ไหมคะ” นางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงก่อนจะวางถาดอาหารลงบนพื้นแล้ววิ่งไปประคองร่างเล็ก “ตัวยังร้อนๆอยู่เลยนี่”ดูเหมือนว่าอาการของเธอยังไม่ดีขึ้นเพราะตัวยังรุมๆอยู่ หญิงสาวร่างเล็กขยับกายลุกอย่างยากลำบากเพราะตอนนี้ปวดเหมื่อยไปทั้งร่าง ไม่รู้เป็นเพราะพิษไข้หรือเป็นเพราะถูกกระทำอย่างป่าเถื่อน“ขอบคุณคุณป้ามากๆนะคะ”อิณราฝืนยิ้มบางๆแทนคำขอบคุณ กัดฟันพยุงร่างอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงของตัวเองเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ก้าวขาก็เกิดความเจ็บแปล๊บทั่วร่างจนเข่าแทบทรุด แต่ก็ต้องอดทนเดินต่อเพราะตอนนี้ร่างกายสกปรกเหลือเกิน“ป้าจะส่งหนูไว้ตรงนี้ อาบเสร็จแล้วให้ร้องเรียกนะ เดี๋ยวป้ามาช่วยพยุง”“ค่ะ” หญิงสาวรับคำแล้วพยักหน้ารับ ทันทีที่ประตูห้องน้ำถูกปิดลง น้ำตาที่แห้งเหือดไปได้สักพักก็ไหลทะลักออกมาอีกรอบ โชคดีที่ห้องน้ำเป็นโถสุขภัณฑ์แบบชักโครกทำให้เธอสามารถนั่งอาบน้ำได้โด
07 ทรมานใจคนตัวสูงฝากฝังแก่นกายเข้าไปอย่างลำลึกก่อนจะปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในกลีบกุหลาบบวมเป่งที่ถูกทารุณอย่างหนัก ความร้อนจัดในร่างกายระเบิดออกมาอย่างแรงพร้อมกับเสียงคำรามลั่นห้องเมื่อเขาได้พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของอารมณ์อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาดึงท่อนเอ็นออก แล้วพลิกร่างของคนที่สลบเหมือดไปแล้วให้นอนหงาย ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห้งเกรอะ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปปลดพันธาการ “มันยังไม่จบแค่นี้หรอกอิณรา ตราบใดที่ฉันยังหาตัวพี่ชายของเธอไม่เจอ อย่าหวังว่าชีวิตของเธอจะมีความสุข!!”กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบฉายแววโหดเหี้ยมไร้ความปราณี ในเมื่อพวกมันทำลายความสุขของเขา…เขาก็จะทำให้พวกมันกระอักเลือดตายทีละคนจนกว่าลูกของมันจะได้รับโทษในคุก“กฎหมายทำอะไรพวกมึงไม่ได้ แต่กูนี่แหละจะเป็นคนตัดสินเอง!”ราฟาเอลออกจากห้องในช่วงเช้ามืดก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น เพราะไม่ต้องการให้เธอรู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ก็ไม่ลืมกำชับให้แม่บ้านคนสนิทเข้าดูแลเธอ“อย่าให้เธอรู้เด็ดขาดว่าผมเป็นใคร”“ป้าไม่บอกหรอกค่ะ ว่าแต่คุณราฟาเอลไปจับลูกเต้าเหล่าใครมาล่ะเนี่ย”“ทายาทคนเล็กตระกูลกฤติไกรสนครับ”
06 พรหมจรรย์แลกกับความแค้น “ได้โปรด….อย่าทำฉัน ฮรื้ออ!!”อิณราดิ้นรนหนีสัมผัสรุกรานจากร่างสูง เขาใช้ร่างหนาตรึงร่างของเธอเอาไว้แล้วกรีดนิ้วไปตามรอยแยกของกลีบกุหลาบ สัมผัสได้ถึงความเนียนนุ่มราวกับผัวเด็ก“อย่า....อื้ออ!!”ราฟาเอลแสยะยิ้มด้วยความพึงพอใจ กลีบกุหลาบยังไร้ความชุ่มฉ่ำ นั่นก็เท่ากับว่าเธอต้องเจ็บปวดแน่ๆถ้าเขาสอดมังกรยักษ์เข้าไป และเขาต้องการให้เธอทรมานจนแทบขาดใจตายลงตรงหน้ามือหนาหยิบถุงยางอนามัยไซส์ใหญ่เกินมาตรฐานขึ้นมาสวมใส่เป็นเกาะป้องกันเพระกลัวจะติดโรค ส่วนเรื่องท้องค่อยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของลูกน้องก็แล้วกันเพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากเป็นพ่อของลูกใครยกเว้นเวนิตา“ถอยไปนะ! ถอยออกไป!!” เขาโยนเศษซองถุงยางอนามัยใส่หน้าเธอ แล้วหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาใครบางคน ซึ่งประโยคนั้นทำให้เธอแทบลืมหายใจ“เตรียมตัวให้พร้อม หลังจากที่กูจัดการนังนี่เสร็จ พวกมึงเตรียมรับช่วงต่อได้เลย”“คนเลว! ไอ้ชั่ว! ไอ้สารเลว ฮื้อๆๆ แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!!” น้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก พยายามกระตุกมือออกจากพันธนาการแต่ก็ได้มาซึ่งความเจ็บปวดราฟาเอลแสยะยิ้มมุมปากหลังจากสวมถุงยางอนามัยเสร็จ ก
05 ฉันปล่อยเธอแน่….หมายถึงปล่อยใน“ได้โปรดอย่าทำแบบนี้ ฉันไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุ ฮรื้อออ!!” อิณรากรีดร้องลั่นราวกับคนเสียขวัญเมื่อถูกร่างใหญ่กระชากขึ้นมาแล้วเหวี่ยงลงบนเตียง พร้อมกระโจนมาคร่อมทับตัวเธอเอาไว้ มือทั้งสองข้างถูกตรึงไว้เหนือหัว ร่างหนากดน้ำหนักลงมากักขังเธอไว้ภายใต้อาณัติคนตัวเล็กทั้งดิ้น ใช้เท้าถีบ แต่ก็ไร้ความหมายเพราะทำอะไรซาตานร้ายไม่ได้อยู่ดี“ยะ….อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฮื้อๆๆ ฉันยอมแล้ว ยอมแล้ว…”“งั้นก็บอกที่อยู่พี่ชายของเธอมา เพราะฉันจะฆ่ามันพร้อมกันกับเธอ” เขาตรึงแขนทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างคว้าหมับเข้าที่ปลายคาง ออกแรงบีบจนคนใต้ร่างนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลทะลักทันที “ฉันไม่รู้ ไม่รู้จริงๆว่าเขาไปไหน”“แต่เธอเป็นคนขับรถไปส่งมันไม่ใช่หรอ”“ฉันขับรถไปส่งเขาที่ท่าเรือ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่รู้อีกเลยว่าเขาไปไหน”“รู้ทั้งว่าพี่ชายเธอไปทำอะไรมา แต่ก็ยังพามันหนี เลวทั้งพี่ทั้งน้อง!!”“ฉะ…ฉันไม่รู้ว่าพี่อิฐทำไปอะไรมา เขาแค่ทะเลาะกับแฟน”“โกหก! เธอรู้อะไรไหม...” ยิ่งพูดก็ยิ่งออกแรงบีบคางมนจนกระดูกแทบหัก “พี่ชายเธอหนีคดีข้อห







