LOGINShare
08 จะเอาฉันหรือลูกน้องของฉัน
Last Updated:
2026-01-13 15:29:5508 จะเอาฉันหรือลูกน้องของฉัน
หลังจากทานข้าวทานยาเสร็จอิณราก็ผล่อยหลับไปด้วยฤทธิ์ของยา กระทั่งตื่นขึ้นมาอีกทีช่วงหัวค่ำ รู้สึกเหนียวเนื้อเหนียวตัวทำให้เธอกำลังจะลุกไปอาบน้ำ และเป็นจังหวะที่ป้าน้อยเอาอาหารเย็นมาให้พอดี “จะลุกไปอาบน้ำใช่ไหมคะ” นางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงก่อนจะวางถาดอาหารลงบนพื้นแล้ววิ่งไปประคองร่างเล็ก “ตัวยังร้อนๆอยู่เลยนี่” ดูเหมือนว่าอาการของเธอยังไม่ดีขึ้นเพราะตัวยังรุมๆอยู่ หญิงสาวร่างเล็กขยับกายลุกอย่างยากลำบากเพราะตอนนี้ปวดเหมื่อยไปทั้งร่าง ไม่รู้เป็นเพราะพิษไข้หรือเป็นเพราะถูกกระทำอย่างป่าเถื่อน “ขอบคุณคุณป้ามากๆนะคะ” อิณราฝืนยิ้มบางๆแทนคำขอบคุณ กัดฟันพยุงร่างอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงของตัวเองเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ก้าวขาก็เกิดความเจ็บแปล๊บทั่วร่างจนเข่าแทบทรุด แต่ก็ต้องอดทนเดินต่อเพราะตอนนี้ร่างกายสกปรกเหลือเกิน “ป้าจะส่งหนูไว้ตรงนี้ อาบเสร็จแล้วให้ร้องเรียกนะ เดี๋ยวป้ามาช่วยพยุง” “ค่ะ” หญิงสาวรับคำแล้วพยักหน้ารับ ทันทีที่ประตูห้องน้ำถูกปิดลง น้ำตาที่แห้งเหือดไปได้สักพักก็ไหลทะลักออกมาอีกรอบ โชคดีที่ห้องน้ำเป็นโถสุขภัณฑ์แบบชักโครกทำให้เธอสามารถนั่งอาบน้ำได้โดยไม่เป็นลมล้มพับ ทันทีที่ร่างโดนน้ำก็เกิดอาการหนาวสะบั้น แต่เธอก็ยังฝืนอาบน้ำต่อเพราะอยากถูคราบคาวโลกีย์ของผู้ชายคนนั้นออกจากร่างกาย “ฮึก…ฮื้อๆๆ” เธออาบน้ำไปร้องไห้ไป ถูทุกซอกทุกมุมของตัวเองที่ถูกผู้ชายคนนั้นกระทำ รังเกียจตัวเองจนไม่สามารถก้มลงมองร่องรอยแห่งความโหดร้ายนั่น กว่าจะอาบน้ำเสร็จใช้เวลานานพอสมควร หญิงสาวเปลี่ยนใส่เสื้อผ้าที่ป้าน้อยแขวนไว้ในห้องน้ำอย่างทุลักทุเล จู่ๆร่างกายก็เกิดหนาวสะบั้นขึ้นมาอีกรอบ แต่ครั้งนี้ทำให้เธอหน้ามืดจนทรงตัวแทบไม่อยู่ ก่อนจะพาร่างอันแสนอ่อนเปลี้ยออกจากห้องน้ำ “เสร็จแล้วหรอ มา…เดี๋ยวป้าช่วย” ป้าน้อยที่ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำได้สักพักรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างของหญิงสาว แต่รอบนี้เธอดันทิ้งน้ำหนักตัวลงมามากเกินไปจนหญิงชราพยุงไม่ไหว “ว้ายคุณ!!” “ขะ…ขอโทค่ะคุณป้า หนูหน้ามืด” อิณราพยายามรวบรวมสติเพราะรู้ว่าตอนนี้ตนเองไม่ไหวแล้ว พิษไข้กำลังรุมเร้าอย่างหนัก ลุกยังไงก็ลุกไม่ขึ้น ทว่าในตอนนั้นเองกลับมีเสียงเหี้ยมดังมาจากประตู ทำเอาคนที่กำลังล้มลุกคลุกคลานอยู่บนพื้นถึงกับสะดุ้งด้วยความตื่นกลัว เพราะมันคือเสียงที่เธอไม่อยากได้ยินที่สุดในชีวิต “ทำอะไร!” เจ้าของเสียงเดินเข้ามาปรากฎกายอยู่ตรงหน้าอิณรา เธอเงยหน้าขึ้นแล้วกอดขาป้าน้อยเอาไว้ เรือนร่างสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว “เธออาบน้ำมาค่ะ แต่จู่ๆก็เกิดอ่อนแรง” ป้าน้อยเอ่ยตอบ “สำออยอะไรขึ้นมาอีก” คนตัวสูงตะคอกเสียงเหี้ยมแล้วเดินเข้ามากระชากร่างขึ้นจนเธอทรงตัวไม่อยู่ เสียหลักล้มลงอีกรอบ ป้าน้อยรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างเล็กเอาไว้ด้วยความสงสาร “เธอป่วยอยู่นะคะ ทำไมต้องทำรุนแรงกับเธอขนาดนี้” “สำออยมากกว่า โดนเอาแค่ครั้งเดียวถึงกับไข้ขึ้นเลยหรอ นี่เธอยังต้องเจอพวกลูกน้องของฉันอีกนะ แล้วแบบนี้จะไหวหรอ” “ฮึก! ไม่เอา….อย่าส่งฉันไปให้ลูกน้องของคุณเลยนะคะ ฮื้อๆๆ” คนได้ฟังสะท้านไปถึงแนวไขสันหลัง ยกมือไหว้อ้อนวอนหวังให้ชายร่างสูงเห็นใจ เพราะแค่นี้เธอก็แทบไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกอีกแล้ว “ถ้าไม่อยากโดนลูกน้องฉันเอาก็ลุกขึ้นมา” “ฉันเจ็บ~ ฮึก….ฉะ…ฉันลุกไม่ไหว” “สำออยจริงๆ! ถ้าไม่ลุกฉันจะโทรเรียกลูกน้องมาลากตัวเธอออกไป” หญิงสาวยกมือปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ ตอนนี้ไม่มีแม้กระทั่งเรี่ยวแรงจะลุกแต่เขาก็ยังไม่เห็นใจ ป้าน้อยเมื่อเห็นดังนั้นจึงทนไม่ไหวกำลังจะเดินเข้ามาพยุงร่างของอิณราขึ้น แต่ก็ถูกราฟาเอลสั่งห้ามเอาไว้ “ห้ามใครช่วยเด็ดขาด เพราะถ้าจะตายจริงๆ ก็ให้ตายต่อหน้าผม” รางสูงกอดอก ยืนมองด้วยสีหน้านิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความดุดัน อิณราเมื่อรู้ว่าตัวเองลุกไม่ไหว ก็ค่อยๆคลานไปที่เตียงอย่างช้าๆ แต่นั่นก็ยังไม่ทันใจคนใจหยาบ เขาเดินเข้ามากระชากต้นแขนของเธอขึ้นแล้วโยนร่างลงบนเตียง “โอ้ยยย!!” “ฉันเกลียดพวกคนสำออย!” “ใจเย็นๆหน่อยสิคะ เธอเป็นไข้อยู่นะ” ป้าน้อยทนดูการกระทำอันแสนป่าเถื่อนไม่ไหว รีบออกตัวปกป้องอิณรา “แค่นี้ยังน้อยไปกับสิ่งที่เธอทำ และตอนนี้ผมต้องการอยู่ในห้องกับเธอแค่สองคน เชิญคุณป้าออกไปได้แล้วครับ” “ป้ารู้ว่าคุณโกรธแค้นเธอ แต่การกระทำแบบนี้ไม่ใช่ลูกผู้ชายเขาทำกันนะคะ ป้าอยากให้คุณมีสติกว่านี้ อย่าให้ความแค้นครอบงำจนไร้มนุษยธรรม….ป้าแค่อยากเตือนเฉยๆค่ะ” ป้าน้อยพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะออกจากห้องไป ปล่อยให้อิณราอยู่กับผู้ชายใจหยาบแค่สองคน ดวงหน้างามก้มต่ำ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสู้กับอสูรร้าย “อย่าคิดนะว่าเธอป่วยแล้วฉันจะเห็นใจ ทางที่ดีเลิกสำออยแล้วรอปรนนิบัติฉันดีกว่า” ราฟาเอลเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเยือกเย็นบาดใจคนฟัง “ได้โปรด….ฉันไหวแล้วจริงๆ ฉันเจ็บ ฮึก….” “นั่นมันเรื่องของเธอ บอกแล้วไงว่าถ้าเธอไม่ท้อง….ฉันจะไม่ปล่อยกลับบ้านเด็ดขาด” “แต่ฉันป่วยอยู่ คุณน่าจะเห็นใจฉันบ้างนะคะ” “ทำไมฉันต้องเห็นใจ ในเมื่อพวกเธอยังไม่เคยเห็นใจเหยื่อที่ถูกกระทำ” อิณราหน้าซีดเผือดลงทันใด ขอบตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวเพราะพิษไข้กำลังรุมเร้าอย่างหนัก หรือเธอต้องตายด้วยน้ำมือของซาตานร้ายจริงๆ “ขอร้องล่ะ ฉันไม่ไหวจริงๆ ฉันเจ็บ....ฮื้อๆๆ” “เลือกเอาว่าเธอจะเอาฉันหรือเอาลูกน้องของฉัน ตอนนี้ชีวิตเธอมีแค่สองทางเลือก” อิณราสะอึกสะอื้นเมื่อเขาถามคำนี้ออกมา กลัวจนแทบเสียสติ แต่ตอนนี้เลือกอะไรไม่ได้จริงๆ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าให้บรรดาลูกน้องของเขาเชยชม ไม่รู้ชาติที่แล้วไปทำกรรมอะไรไว้หนักหนา เขาถึงได้มาตามทวงในชาตินี้ “ตกลงจะเอายังไง” “ฮึก! อย่าส่งฉันไปให้ลูกน้องเลยนะ ฉันยอมแล้ว ฮื้อๆๆ” “ดีมาก ถ้าเลือกฉันเธอจะมีผัวแค่คนเดียว” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจพรางเชิดหน้าขึ้น รู้สึกสะใจทุกครั้งที่เธอเป็นฝ่ายยอม ถ้าไอ้อิทธิกรกับครอบครัวรู้ว่าน้องสาวมันโดนอะไรมาบ้างคงกระอักเลือดตาย อีกไม่นานหรอก…เดี๋ยวพวกมันจะรู้สึกว่าความเจ็บปวดเป็นยังไง “เอาล่ะ ทีนี้ก็ถอดเสื้อผ้าออกแล้วนอนนิ่งๆรอฉันอยู่บนเตียง” ----------------
Latest chapter
ส่วนเกินรัก 65 เพราะฉันไม่ได้รักคุณ!!
65 เพราะฉันไม่ได้รักคุณ!!@สามวันถัดมาราฟาเอลยังคนเดินหน้าง้ออิณราต่ออย่างมีความหวัง แต่จนแล้วจนเล่าก็ไม่มีทีท่าว่าหญิงสาวจะใจอ่อนสักที แม้เธอจะไล่เหมือนหมูเหมือนหมา แต่เขายังดันทุลังอยู่ต่อเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของเมียกับลูกและดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะเอาแต่หลบหน้า จนบางครั้งเขาเองก็รู้สึกแย่เหมือนกันที่กลับมาทำลายความสุขของเธอ“ตอนนี้ตำรวจได้เบาะแสแล้วครับ ว่าไอ้อิทธิกรกับอารียาอยู่เมืองไทยครับ” เสียงภาคินรายงานความคืบหน้าของทั้งสองคนให้เจ้านายฟังตอนนีอิทธิกรกับอารียาหลบหนีคดีอยู่ ซึ่งอิทธิกรต้องโทษอย่างหนักหลายคดี ส่วนอารียาก็พลอยมีส่วนเกี่ยวข้องไปด้วยเพราะเป็นคนช่วยให้อิทธิกรหลบหนีตอนนี้คิดว่าพวกมันน่จะใช้เงินสองร้อยล้านจนเกือบหมดแล้ว ถึงได้กลับมาเมืองไทย“รีบตามหาพวกมันให้เจอ แล้วลากตัวไอ้อิทธิกรมาดำเนินคดีซะ กูเป็นห่วงความปลอดภัยของอิณรา”“ตอนนี้ตำรวจกำลังตามล่าตัวอยู่ครับ แต่พวกมันก็ไหวตัวทันทุกที แต่ผมคิดว่าอีกไม่นานน่าจะตามตัวเจอ”“แต่กูเป็นห่วงอิณรา” คิ้วคมของราฟาเอลขมวดยุ่ง มองขึ้นไปบนบ้าน อย่างวันนี้อิณราก็ยังไม่ก้าวเท้าออกจากบ้าน สงสัยไม่อยากเจอหน้าเขาเมียก
ส่วนเกินรัก 64 ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องได้ด้วยกล
64 ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องได้ด้วยกลราฟาเอลออกมานั่งอยู่ข้างนอกคนเดียวเงียบๆ ปล่อยให้ความคิดต่างๆนาๆไหลเวียนอยูในหัว หรือจริงๆแล้วอิณราไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา?ความอึดอัด ความอัดอั้นตันใจอัดแน่นอยู่ในอก ต่อให้วันนี้อิณราไล่เขากลับบ้าน ยังไงก็ไม่มีทางกลับเพราะกว่าเขาจะตามหาเธอจนเจอ ต่อให้แลกด้วยอะไรก็ยอม…ขอแค่ได้หัวใจของอิณรา“พี่ไม่มีวันยอมแพ้หรอก…สักวันอินจะรักพี่” เขาพูดเสียงเบาหวิวคล้ายสายลมพัดผ่านปล่อยให้ตัวเองได้นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยกับเรื่องที่ผ่านมา หรือนี่คือสิ่งที่ฟ้ากำหนดให้เขากับอิณรามาเจอกัน เพราะถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นในวันนั้น…วันนี้เขาก็คงแต่งงานกับเวนิตาไปแล้วเขาเคยรักเวนิตา…ซึ่งตอนนั้นเป็นรักอันแสนเรียบง่าย เขาสบายใจที่มีเวนิตาอยู่ข้างๆ แม้กระทั่งเธอหายไปกับเจสสิก้าเป็นเดือนๆก็ยังไม่รู้สึกห่วง ต่างจากอิณราที่พอห่างกันแค่วันเดียวก็รู้สึกกระวนกระวายใจ อยากเจอหน้า อยากกอด อยากสัมผัส เขาถึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เข้าใกล้เธอ ต่อให้แลกมาด้วยความเกลียดชังก็ยอมบางครั้งความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเวนิตาอาจเป็นเพียงความแค่สบายใจ ไม่ใช่ความรัก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับอิณร
ส่วนเกินรัก 63 ผมจะทำให้คุณรักผมให้ได้
63 ผมจะทำให้คุณรักผมให้ได้อิณราที่แอบยืนฟังอยู่หลังผ้าม่านอย่างเงียบๆ นิ่งงัน สีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ แววตาเย็นเยือกเกินกว่าจะมีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วเขาจะกลับมาอีกทำไม กลับมาทำให้เธอสับสนกับความรู้สึกของตัวเองแม้อิณราจะไม่เห็นด้วยกับการมาของราฟาเอล แต่ด้านอรวีณาที่อยากให้ลูกสาวเป็นฝั่งเป็นฝา อยากให้หลานมีพ่อ ดูแลประคบประหงมราฟาเอลยิ่งกว่าลูกสาวเสียอีก แถมยังจัดแจงที่นอนให้เขานอนประหนึ่งว่าเป็นสมาชิกในบ้าน แต่อิณราก็ไม่กล้าแย้งอะไรหากทั้งหมดเป็นความประสงค์ของผู้เป็นมารดา ตกดึกคืนนั้นจู่ๆอิณราก็เกิดเป็นตะคริวที่ขาด้านขวา หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าเห่ยเกเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ แต่จนแล้วจนเล่าอาการก็ยังไม่หายสักที“ชะ…ช่วยด้วย แม่ช่วยอินด้วย..."“อิน!!” เสียงอรวีณาวิ่งออกจากห้องเพื่อมาดูลูกสาว แต่อิณราที่ตอนนี้แทบขยับร่างไม่ได้จนไม่สามารถลุกขึ้นไปเปิดประตู และความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ“แม่จ๋า ช่วยอินด้วย!”“อินลุกมาเปิดประตูให้แม่สิลูก” เสียงของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องร้องตะโกนด้วยความตกใจ“อินลุกไม่ได้ค่ะ อินปวด…โอ้ย!!”เมื่อเห็นท่าไม่ดี อร
ส่วนเกินรัก 62 ผมรักลูกสาวของแม่
62 ผมรักลูกสาวของแม่“แม่!!”“ผู้ชายคนนี้เป็นใคร ไปกอดกับเขาทำไม!” อรวีณาเดินเข้ามาดึงร่างของลูกสาวออกจากชายแปลกหน้าซึ่งมีหน้าตาหล่อเหลาราวกับดารา ก่อนจะให้ลูกสาวมายืนหลบอยู่ข้างหลัง“สวัสดีครับคุณแม่” ราฟาเอลยกมือไหว้อย่างนอบน้อมถ่อมตน ตอนนี้รู้แล้วว่าอิณราสวยได้ใคร ได้แม่มาเต็มๆนี่เองไม่แปลกใจเลยว่าทำไมปทีปถึงเกลียดชังลูกสาวคนเล็กขนาดนี้ ก็หน้าเหมือนแม่อย่างกะโคลนนิ่งออกมา“คุณเป็นใคร เข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วทำไมถึงมากอดลูกสาวของฉัน!”“ผมชื่อราฟาเอลเป็น…เอ่อ…พ่อของลูกในท้องอิณราครับ”“ว่าไงนะ! ราฟาเอล!!”“คะ…คุณแม่รู้จักผมด้วยหรอครับ” ราฟาเอลหน้าซีด เหงื่อตกหากอิณราเล่าความชั่วของเขาให้มารดาฟัง ท่านคงไม่ยอมยกลูกสาวให้แน่ๆ ด่านลูกก็ยังผ่านไม่ได้ ยังต้องมาเจอด่านแม่อีกอรวีณาหรี่ตามองราฟาเอลตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้านิ่งๆ ทำเอาชายหนุ่มร่างสูงขนลุกซู่ไปทั้งร่าง กลัวถูกไล่ตะเพิดออกจากบ้าน แต่ทันใดนั้น…“ไปหาผ้ามาให้แขกเช็ดตัวสิลูก”“คะ?” “นี่คือคุณราฟเอลสามีของลูกไม่ใช่หรอ รีบไปหาชุดมาให้เขาเปลี่ยนสิ เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก” นางหันไปสั่งลูกสาวก่อนจะหันหน้ามาคุยกั
ส่วนเกินรัก 61 คำตอบของหัวใจ
61 คำตอบของหัวใจวันนี้อิณราอยู่บ้านคนเดียวเพราะแม่ของเธอออกไปส่งขนมที่ตลาด ฝนกระหนำตกลงมาอย่างหนักทำให้สาวท้องแก่ใกล้คลอดรีบเดินไปปิดประตู จากนั้นก็รีบวิ่งไปปิดหน้าต่างเพราะหยาดน้ำฝนสาดเข้ามาจนเปียกถึงพื้นบ้านและในจังหวะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปปิดหน้าต่าง ก็มีมือเรียวยาวของใครบางคนดึงหน้าต่างเอาไว้ กึก!ดวงกลมโตสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างตกตะลึง เผลออ้าปากค้างอย่างลืมตัว กระพริบตาขึ้นลงหลายครั้งเพื่อมองให้ชัดว่าภาพข้างหน้าใช่เขาจริงๆหรือแค่ตาฝาดชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาชิดกรอบหน้าต่าง ความสูงของเขาพอดีกับหน้าต่างอย่างเหมาะเจาะ ใบหน้าหล่อสลักราวกับรูปปั้น ดวงตาคมกริบสีนิล จมูกโด่งเป็นสันรูปกับใบหน้าเรียวยาวได้รูป เส้นผมสีดำมีเม็ดฝนเกาะแพรวพราว เรือนร่างกำยำอันแสนคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมานานถึงหกเดือนเต็มเขาคือผู้ชายที่สร้างตราบาปไว้ให้เธออย่างไม่น่าให้อภัย“คุณราฟาเอล!” พอได้สติ อิณราก็รีบดึงหน้าต่างเข้ามา แต่ก็ช้ากว่า เพราะราฟาเอลออกแรงกระชากแค่นิดเดียวก็หลุดจากมือของเธอ “มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย ฉันไม่อยากเจอหน้าคุณ!”“เดี๋ยวก่อนสิอิณรา ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ” ราฟาเ
ส่วนเกินรัก 60 เจ้าของหัวใจ
60 เจ้าของหัวใจ“คะ…คุณราฟาเอลคะ คือว่าป้า” ริมฝีปากของนางสั่นระริก หัวใจหล่นไปอยู่ที่พื้นด้วยความหวาดกลัว เพราะความลับที่ปกปิดเอาไว้แตกกระเจิงโดยเพื่อนบ้าน“ป้าปิดบังผมทำไมครับ ป้ามีความสุขหรอที่เห็นผมเจ็บปวด กินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะคิดถึงอิณรา” ราฟาเอลถามกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือไม่คิดว่าป้าน้อยผู้ที่เขารักและไว้ใจจะทำกันได้ขนาดนี้ “ฟังป้าก่อนนะคะ ป้าไม่ได้ตั้งใจปิดบังคุณ แต่หนูอินขอร้องเอาไว้”“ว่าอะไรนะครับ”“หนูอินขอร้องเอาไว้ว่าห้ามบอกคุณ เธอคงเจ็บมาเยอะ จนไม่ไว้ใจคุณอีก” ป้าน้อยเม้มริมฝีปากสั่นระริกเข้าหากัน ใบหน้าซีดถอดสี ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับราฟาเอล“อะ…อิณราพูดแบบนั้นจริงๆหรอครับ”“ค่ะ ป้าก็ไม่รู้จะทำยังไง ป้าไม่อยากโกหกคุณ แต่ป้าก็ต้องทำเพราะหนูอินขอร้องเอาไว้”“อิณรา….เกลียดผมมากเลยใช่ไหมครับ” “…” ป้าน้อยไม่กล้าตอบ เพราะรู้ว่าคำตอบนั้นอาจจะไปกระทบถึงจิตใจของอีกฝ่ายราฟาเอลยกมือกุมขมับ เขาตามหาอิณราจนสุดล่าฟ้าเขียว สูญเงินไปหลายล้าน ไม่คิดว่าเธอจะอยู่ใกล้แค่ปลายจมูกนี้เอง ถ้าวันนั้นเขาเอะใจสักนิด คงเจออิณราไปนานแล้วเธอคงเกลียดเขามาก แม้กระทั่งหน้าก็ยัง
You may also like
