LOGIN07 ทรมานใจ
คนตัวสูงฝากฝังแก่นกายเข้าไปอย่างลำลึกก่อนจะปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในกลีบกุหลาบบวมเป่งที่ถูกทารุณอย่างหนัก ความร้อนจัดในร่างกายระเบิดออกมาอย่างแรงพร้อมกับเสียงคำรามลั่นห้องเมื่อเขาได้พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของอารมณ์อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาดึงท่อนเอ็นออก แล้วพลิกร่างของคนที่สลบเหมือดไปแล้วให้นอนหงาย ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห้งเกรอะ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปปลดพันธาการ “มันยังไม่จบแค่นี้หรอกอิณรา ตราบใดที่ฉันยังหาตัวพี่ชายของเธอไม่เจอ อย่าหวังว่าชีวิตของเธอจะมีความสุข!!” กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบฉายแววโหดเหี้ยมไร้ความปราณี ในเมื่อพวกมันทำลายความสุขของเขา…เขาก็จะทำให้พวกมันกระอักเลือดตายทีละคนจนกว่าลูกของมันจะได้รับโทษในคุก “กฎหมายทำอะไรพวกมึงไม่ได้ แต่กูนี่แหละจะเป็นคนตัดสินเอง!” ราฟาเอลออกจากห้องในช่วงเช้ามืดก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น เพราะไม่ต้องการให้เธอรู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ก็ไม่ลืมกำชับให้แม่บ้านคนสนิทเข้าดูแลเธอ “อย่าให้เธอรู้เด็ดขาดว่าผมเป็นใคร” “ป้าไม่บอกหรอกค่ะ ว่าแต่คุณราฟาเอลไปจับลูกเต้าเหล่าใครมาล่ะเนี่ย” “ทายาทคนเล็กตระกูลกฤติไกรสนครับ” “ตายจริง!! แล้วแบบนี้ที่บ้านเธอจะว่ายังไง ตระกูลนี้ไม่ธรรมดานะคะ” “ไม่ต้องห่วงครับ พวกมันทำอะไรผมไม่ได้หรอก ยังไงก็ฝากคุณป้าดูแลผู้หญิงคนนั้นด้วย หรือถ้าตายก็เอาไปโยนทิ้งลงทะเลได้เลย เดี๋ยวค่ำๆผมจะกลับมา” ป้าน้อยถอนหายใจพรืดใหญ่พรางส่ายหน้าไปมา ไม่รู้ผีห่าซาตานตนใดทำให้ราฟาเอลกลายมาเป็นคนแบบนี้ ถ้าผู้หญิงคนนั้นผิดจริงทำไมไม่จับส่งตำรวจ หญิงชราใช้กุญแจเปิดประตูห้องที่ถูกล็อคอย่างแน่นหนา หลังจากนั้นก็ชะโงกหน้าเข้าไปดูถึงกับตกใจสุดขีดเพราะสภาพเตียงนอนไม่ต่างอะไรจากเพิ่งผ่านศึกมา “อย่าบอกนะว่า….” ป้าน้อยกลืนน้ำลายลงคอเอือกใหญ่ อย่าบอกนะว่าราฟาเอลข่มขืนผู้หญิงคนนี้ “ให้ตายเถอะ! คุณราฟาเอลทำแบบนี้ได้ยังไง” นางจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างเตียง เห็นหญิงสาวร่างเล็กซึ่งอยู่ในสภาพสะบักสะบอมนอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ เห็นแบบนี้แล้วอดสงสารไม่ได้ เธอดูไม่ได้มีพิษภัยเลยด้วยซ้ำ ป้าน้อยจึงตัดสินใจส่งเสียงปลุก “คะ….คุณคะ คุณ!” ป้าน้อยตัดสินใจยื่นมือไปเขย่าร่างเพื่อปลุกให้เธอตื่น แต่ก็ต้องชักมือกลับแทบไม่ทันเพราะเนื้อตัวของเธอร้อนรุ่มราวกับไฟ “ตายแล้ว!! ทำไมตัวร้อนแบบนี้” ป้าน้อยจึงเดินไปเปิดผ้าม่านออกทำให้ทั้งห้องสว่างขึ้น เห็นร่องรอยของความโหดร้ายบนเนื้อตัวของเธอแล้วลมแทบจับ ราฟาเอลทำกับผู้หญิงตัวเล็กๆขนาดนี้เลยหรอ โหดร้ายเหลือเกิน ดูสิ…ใบหน้าของเธอมีแต่รอยคราบน้ำตา คงโดนหักหานน้ำใจทั้งคืน เพราะได้ยินเสียงกรีดร้องแต่ก็ไม่กล้าเข้ามาช่วย “ป้าก็ไม่รู้จะช่วยยังไง คงทำได้แค่นี้” ป้าน้อยตัดสินใจเช็ดตัวให้คนที่นอนหลับไม่ได้สติ ได้ยินเสียงของเธอเพ้อเป็นระยะๆเพราะพิษไข้กำลังรุมเร้าอย่างหนัก นางดูแลอย่างดี ประดุจเป็นลูกคนหนึ่งเพราะรู้สึกถูกชะตากับเธอ …ไม่นานหญิงสาวร่างเล็กก็เริ่มได้สติ บรือตาขึ้นอย่างยากลำบากเพราะตอนนี้ปวดหนึบไปทั้งร่างจนขยับตัวไม่ได้ แต่เมื่อเห็นว่ามีหญิงชรานั่งอยู่ข้างๆ น้ำเสียงหวานสั่นรีบร้องขอความช่วยเหลือทันที “ปะ…ป้าคะ ช่วยหนูด้วย เขาทำร้ายหนู ฮื้อๆๆ” มืออ่อนแรงเคลื่อนไปกุมมือหญิงชราแล้วเขย่า ขอร้องอ้อนวอนทั้งน้ำตา จนป้าน้อยเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ “ป้าจ๋า~ หนูขอร้อง ช่วยหนูที หนูกลัว ฮรืออ….” ป้าน้อยถอนหายใจยาวพรืด ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะให้ช่วยได้อย่างไรในเมื่อราฟาเอลกำชับซะขนาดนี้ “ป้าไม่รู้จะช่วยยังไงนังหนู ป้าเองก็ไม่อยากซวยเหมือนกัน” “หนูมีเงินเก็บในบัญชีหนึ่งล้านบาท หนูให้ป้าหมดเลย ฮึก!....แต่ป้าช่วยหนูได้ไหมคะ หนูขอร้อง หนูอยากเอาไปจากที่นี่” “ป้าทำไมได้หรอก เพราะถ้าป้าช่วยหนู ป้าอาจจะต้องตายก็ได้” “ฮึก…ฮื้อๆๆ” อิณราปล่อยโฮออกมาอย่างอดสูใจ ทำไมชีวิตต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ แล้วเธอจะเดินหน้าต่อได้อย่างไร ภาวนาให้เรื่องเมื่อคืนเป็นเพียงแค่ความฝันร้าย ไม่อยากตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าสูญเสียสิ่งล้ำค่าให้ผู้ชายใจหยาบไปแล้ว ป้าน้อยลูบศีรษะสั่นเทาด้วยความสงสาร นางทำอะไรไม่ได้จริงๆ ไม่กล้าหักหลังคนอย่างราฟาเอลเพราะรู้ว่าชายหนุ่มใจเด็ดแค่ไหน “หิวข้าวหรือยัง เดี๋ยวป้าไปทำอะไรให้กินนะ” “ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า หนูไม่หิว” หญิงสาวนั่งชันเข่า ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา แววตาว่างเปล่าเหมือนหมดอาลัยกับชีวิต “แต่หนูต่องกินนะ แล้วจะได้ทานยา” “ปล่อยให้หนูตายไปเลยก็ได้ค่ะ ตอนนี้ชีวิตหนูไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ฮื้ออ!!” “ใครบอกว่าหนูไม่เหลืออะไร หนูยังเหลือครอบครัวที่รออยู่ที่บ้านนะ” “…” หญิงสาวส่ายหน้า น้ำตาไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก “คงไม่มีใครรอหนูหรอกค่ะ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหนูอยู่ที่นี่” “ไม่มีพ่อแม่คนไหนใจร้ายกับลูกตัวเองได้ลงคอหรอก หนูอย่าคิดมากเลยนะ เดี๋ยวป้าจะลงไปทำข้าวต้มร้อนๆมาให้ทาน” อิณราฝืนยิ้มบางๆแทนคำขอบคุณ ไม่รู้จักกันแต่คุณป้ายังดีกับเธอขนาดนี้ซึ่งต่างจากครอบครัวที่เป็นสายเลือดเดียวกัน คงไม่มีใครสนใจหรอกว่าเธอจะเป็นจะตายอย่างไร “ถ้าตายไปซะตั้งแต่ตอนนั้นก็คงดี คงไม่ต้องอยู่อย่างทรมานใจแบบนี้….” -------------------65 เพราะฉันไม่ได้รักคุณ!!@สามวันถัดมาราฟาเอลยังคนเดินหน้าง้ออิณราต่ออย่างมีความหวัง แต่จนแล้วจนเล่าก็ไม่มีทีท่าว่าหญิงสาวจะใจอ่อนสักที แม้เธอจะไล่เหมือนหมูเหมือนหมา แต่เขายังดันทุลังอยู่ต่อเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของเมียกับลูกและดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะเอาแต่หลบหน้า จนบางครั้งเขาเองก็รู้สึกแย่เหมือนกันที่กลับมาทำลายความสุขของเธอ“ตอนนี้ตำรวจได้เบาะแสแล้วครับ ว่าไอ้อิทธิกรกับอารียาอยู่เมืองไทยครับ” เสียงภาคินรายงานความคืบหน้าของทั้งสองคนให้เจ้านายฟังตอนนีอิทธิกรกับอารียาหลบหนีคดีอยู่ ซึ่งอิทธิกรต้องโทษอย่างหนักหลายคดี ส่วนอารียาก็พลอยมีส่วนเกี่ยวข้องไปด้วยเพราะเป็นคนช่วยให้อิทธิกรหลบหนีตอนนี้คิดว่าพวกมันน่จะใช้เงินสองร้อยล้านจนเกือบหมดแล้ว ถึงได้กลับมาเมืองไทย“รีบตามหาพวกมันให้เจอ แล้วลากตัวไอ้อิทธิกรมาดำเนินคดีซะ กูเป็นห่วงความปลอดภัยของอิณรา”“ตอนนี้ตำรวจกำลังตามล่าตัวอยู่ครับ แต่พวกมันก็ไหวตัวทันทุกที แต่ผมคิดว่าอีกไม่นานน่าจะตามตัวเจอ”“แต่กูเป็นห่วงอิณรา” คิ้วคมของราฟาเอลขมวดยุ่ง มองขึ้นไปบนบ้าน อย่างวันนี้อิณราก็ยังไม่ก้าวเท้าออกจากบ้าน สงสัยไม่อยากเจอหน้าเขาเมียก
64 ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องได้ด้วยกลราฟาเอลออกมานั่งอยู่ข้างนอกคนเดียวเงียบๆ ปล่อยให้ความคิดต่างๆนาๆไหลเวียนอยูในหัว หรือจริงๆแล้วอิณราไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา?ความอึดอัด ความอัดอั้นตันใจอัดแน่นอยู่ในอก ต่อให้วันนี้อิณราไล่เขากลับบ้าน ยังไงก็ไม่มีทางกลับเพราะกว่าเขาจะตามหาเธอจนเจอ ต่อให้แลกด้วยอะไรก็ยอม…ขอแค่ได้หัวใจของอิณรา“พี่ไม่มีวันยอมแพ้หรอก…สักวันอินจะรักพี่” เขาพูดเสียงเบาหวิวคล้ายสายลมพัดผ่านปล่อยให้ตัวเองได้นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยกับเรื่องที่ผ่านมา หรือนี่คือสิ่งที่ฟ้ากำหนดให้เขากับอิณรามาเจอกัน เพราะถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นในวันนั้น…วันนี้เขาก็คงแต่งงานกับเวนิตาไปแล้วเขาเคยรักเวนิตา…ซึ่งตอนนั้นเป็นรักอันแสนเรียบง่าย เขาสบายใจที่มีเวนิตาอยู่ข้างๆ แม้กระทั่งเธอหายไปกับเจสสิก้าเป็นเดือนๆก็ยังไม่รู้สึกห่วง ต่างจากอิณราที่พอห่างกันแค่วันเดียวก็รู้สึกกระวนกระวายใจ อยากเจอหน้า อยากกอด อยากสัมผัส เขาถึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เข้าใกล้เธอ ต่อให้แลกมาด้วยความเกลียดชังก็ยอมบางครั้งความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเวนิตาอาจเป็นเพียงความแค่สบายใจ ไม่ใช่ความรัก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับอิณร
63 ผมจะทำให้คุณรักผมให้ได้อิณราที่แอบยืนฟังอยู่หลังผ้าม่านอย่างเงียบๆ นิ่งงัน สีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ แววตาเย็นเยือกเกินกว่าจะมีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วเขาจะกลับมาอีกทำไม กลับมาทำให้เธอสับสนกับความรู้สึกของตัวเองแม้อิณราจะไม่เห็นด้วยกับการมาของราฟาเอล แต่ด้านอรวีณาที่อยากให้ลูกสาวเป็นฝั่งเป็นฝา อยากให้หลานมีพ่อ ดูแลประคบประหงมราฟาเอลยิ่งกว่าลูกสาวเสียอีก แถมยังจัดแจงที่นอนให้เขานอนประหนึ่งว่าเป็นสมาชิกในบ้าน แต่อิณราก็ไม่กล้าแย้งอะไรหากทั้งหมดเป็นความประสงค์ของผู้เป็นมารดา ตกดึกคืนนั้นจู่ๆอิณราก็เกิดเป็นตะคริวที่ขาด้านขวา หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าเห่ยเกเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ แต่จนแล้วจนเล่าอาการก็ยังไม่หายสักที“ชะ…ช่วยด้วย แม่ช่วยอินด้วย..."“อิน!!” เสียงอรวีณาวิ่งออกจากห้องเพื่อมาดูลูกสาว แต่อิณราที่ตอนนี้แทบขยับร่างไม่ได้จนไม่สามารถลุกขึ้นไปเปิดประตู และความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ“แม่จ๋า ช่วยอินด้วย!”“อินลุกมาเปิดประตูให้แม่สิลูก” เสียงของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องร้องตะโกนด้วยความตกใจ“อินลุกไม่ได้ค่ะ อินปวด…โอ้ย!!”เมื่อเห็นท่าไม่ดี อร
62 ผมรักลูกสาวของแม่“แม่!!”“ผู้ชายคนนี้เป็นใคร ไปกอดกับเขาทำไม!” อรวีณาเดินเข้ามาดึงร่างของลูกสาวออกจากชายแปลกหน้าซึ่งมีหน้าตาหล่อเหลาราวกับดารา ก่อนจะให้ลูกสาวมายืนหลบอยู่ข้างหลัง“สวัสดีครับคุณแม่” ราฟาเอลยกมือไหว้อย่างนอบน้อมถ่อมตน ตอนนี้รู้แล้วว่าอิณราสวยได้ใคร ได้แม่มาเต็มๆนี่เองไม่แปลกใจเลยว่าทำไมปทีปถึงเกลียดชังลูกสาวคนเล็กขนาดนี้ ก็หน้าเหมือนแม่อย่างกะโคลนนิ่งออกมา“คุณเป็นใคร เข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วทำไมถึงมากอดลูกสาวของฉัน!”“ผมชื่อราฟาเอลเป็น…เอ่อ…พ่อของลูกในท้องอิณราครับ”“ว่าไงนะ! ราฟาเอล!!”“คะ…คุณแม่รู้จักผมด้วยหรอครับ” ราฟาเอลหน้าซีด เหงื่อตกหากอิณราเล่าความชั่วของเขาให้มารดาฟัง ท่านคงไม่ยอมยกลูกสาวให้แน่ๆ ด่านลูกก็ยังผ่านไม่ได้ ยังต้องมาเจอด่านแม่อีกอรวีณาหรี่ตามองราฟาเอลตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้านิ่งๆ ทำเอาชายหนุ่มร่างสูงขนลุกซู่ไปทั้งร่าง กลัวถูกไล่ตะเพิดออกจากบ้าน แต่ทันใดนั้น…“ไปหาผ้ามาให้แขกเช็ดตัวสิลูก”“คะ?” “นี่คือคุณราฟเอลสามีของลูกไม่ใช่หรอ รีบไปหาชุดมาให้เขาเปลี่ยนสิ เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก” นางหันไปสั่งลูกสาวก่อนจะหันหน้ามาคุยกั
61 คำตอบของหัวใจวันนี้อิณราอยู่บ้านคนเดียวเพราะแม่ของเธอออกไปส่งขนมที่ตลาด ฝนกระหนำตกลงมาอย่างหนักทำให้สาวท้องแก่ใกล้คลอดรีบเดินไปปิดประตู จากนั้นก็รีบวิ่งไปปิดหน้าต่างเพราะหยาดน้ำฝนสาดเข้ามาจนเปียกถึงพื้นบ้านและในจังหวะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปปิดหน้าต่าง ก็มีมือเรียวยาวของใครบางคนดึงหน้าต่างเอาไว้ กึก!ดวงกลมโตสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างตกตะลึง เผลออ้าปากค้างอย่างลืมตัว กระพริบตาขึ้นลงหลายครั้งเพื่อมองให้ชัดว่าภาพข้างหน้าใช่เขาจริงๆหรือแค่ตาฝาดชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาชิดกรอบหน้าต่าง ความสูงของเขาพอดีกับหน้าต่างอย่างเหมาะเจาะ ใบหน้าหล่อสลักราวกับรูปปั้น ดวงตาคมกริบสีนิล จมูกโด่งเป็นสันรูปกับใบหน้าเรียวยาวได้รูป เส้นผมสีดำมีเม็ดฝนเกาะแพรวพราว เรือนร่างกำยำอันแสนคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมานานถึงหกเดือนเต็มเขาคือผู้ชายที่สร้างตราบาปไว้ให้เธออย่างไม่น่าให้อภัย“คุณราฟาเอล!” พอได้สติ อิณราก็รีบดึงหน้าต่างเข้ามา แต่ก็ช้ากว่า เพราะราฟาเอลออกแรงกระชากแค่นิดเดียวก็หลุดจากมือของเธอ “มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย ฉันไม่อยากเจอหน้าคุณ!”“เดี๋ยวก่อนสิอิณรา ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ” ราฟาเ
60 เจ้าของหัวใจ“คะ…คุณราฟาเอลคะ คือว่าป้า” ริมฝีปากของนางสั่นระริก หัวใจหล่นไปอยู่ที่พื้นด้วยความหวาดกลัว เพราะความลับที่ปกปิดเอาไว้แตกกระเจิงโดยเพื่อนบ้าน“ป้าปิดบังผมทำไมครับ ป้ามีความสุขหรอที่เห็นผมเจ็บปวด กินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะคิดถึงอิณรา” ราฟาเอลถามกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือไม่คิดว่าป้าน้อยผู้ที่เขารักและไว้ใจจะทำกันได้ขนาดนี้ “ฟังป้าก่อนนะคะ ป้าไม่ได้ตั้งใจปิดบังคุณ แต่หนูอินขอร้องเอาไว้”“ว่าอะไรนะครับ”“หนูอินขอร้องเอาไว้ว่าห้ามบอกคุณ เธอคงเจ็บมาเยอะ จนไม่ไว้ใจคุณอีก” ป้าน้อยเม้มริมฝีปากสั่นระริกเข้าหากัน ใบหน้าซีดถอดสี ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับราฟาเอล“อะ…อิณราพูดแบบนั้นจริงๆหรอครับ”“ค่ะ ป้าก็ไม่รู้จะทำยังไง ป้าไม่อยากโกหกคุณ แต่ป้าก็ต้องทำเพราะหนูอินขอร้องเอาไว้”“อิณรา….เกลียดผมมากเลยใช่ไหมครับ” “…” ป้าน้อยไม่กล้าตอบ เพราะรู้ว่าคำตอบนั้นอาจจะไปกระทบถึงจิตใจของอีกฝ่ายราฟาเอลยกมือกุมขมับ เขาตามหาอิณราจนสุดล่าฟ้าเขียว สูญเงินไปหลายล้าน ไม่คิดว่าเธอจะอยู่ใกล้แค่ปลายจมูกนี้เอง ถ้าวันนั้นเขาเอะใจสักนิด คงเจออิณราไปนานแล้วเธอคงเกลียดเขามาก แม้กระทั่งหน้าก็ยัง







