บทที่ 7

เสิ่นชูไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจดูอาการของคนไข้ ญาติของคนไข้เมื่อรู้ว่าเธอเป็นศัลยแพทย์เจ้าของไข้ ถึงกับจะคุกเข่าลงเพื่อแสดงความขอบคุณ

เสิ่นชูกับพยาบาลที่ตามมารีบเข้าไปห้ามปราบ ประคองญาติคนไข้ขึ้นมา “คุณทำอะไรคะ การช่วยชีวิตคนไข้คือหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้วนะคะ”

“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหมอ ลูกชายของฉันก็คงไม่รอด พวกคุณมอบความหวังให้เขาได้หายใจต่อไป ฉันขอบคุณพวกคุณจริงๆ” คุณแม่สูงวัยของคนไข้ร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียงสะอื้นเต็มไปด้วยทั้งความหวาดกลัวและความดีใจที่ได้ลูกชายกลับมา

ในสายตาของหมอ เห็นความเป็นความตายมานักต่อนัก สามารถช่วยคนไข้กลับมาจากมือมัจจุราชได้ ก็ถือเป็นความโชคดีแล้ว

หลังผ่าตัดตอนนี้คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว ไม่มีภาวะแทรกซ้อนใดๆ นับว่าเป็นโชคดีท่ามกลางโชคร้าย

เสิ่นชูประคองหญิงชราขึ้นมา ปลอบใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนกำชับรายละเอียดต่างๆ แล้วจึงเดินออกจากห้องคนไข้พร้อมเจ้าหน้าที่

เมื่อกลับถึงห้องทำงาน เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณพ่อเสิ่น

ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงกดรับสาย

“เสี่ยวชูนะเสี่ยวชู เธอพาจินเฉินกลับมาที่บ้านหน่อยได้ไหม?”

เสิ่นชูเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างออก สีหน้าไม่สู้ดีนัก “คุณพ่อมีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะค่ะ”

“แกพูดอะไรอย่างนั้น ไม่มีเรื่องก็ชวนพวกเธอกลับบ้านไม่ได้หรือไง? บ่ายนี้ต้องกลับมานะ”

เธอยังไม่ทันปฏิเสธ อีกฝ่ายก็ตัดสายไปแล้ว

…

ขณะเดียวกัน ฮั่วจินเฉินกำลังประชุมอยู่ที่บริษัท ก็ได้รับข้อความจากเหวินฉู่: [จินเฉิน ซีซีเข้าเรียนที่โรงเรียนอนุบาลแล้วนะ ขอบคุณคุณมาก หากไม่มีคุณ ซีซีก็คงเข้าเรียนไม่ได้]

เขาแค่เหลือบอ่าน พิมพ์ตอบสั้นๆ เพียงสามคำ “ไม่เป็นไร”

แต่พอเปิดวีแชท สายตาของเขากลับหยุดลงที่ช่องสนทนาของเสิ่นชู

เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่า ข้อความสุดท้ายที่เธอส่งมาให้ คือวันที่แปดเมื่อเดือนก่อน

เธอถามเขาว่าวันนหยุดสุดสัปดาห์จะกลับมาไหม?

เขาไม่ตอบ

จนถึงตอนนี้ เธอก็ไม่ส่งข้อความมาอีกเลย

เธออดทนได้จริงๆ

ช่วงบ่าย

เสิ่นชูยืนลังเลอยู่หน้าบ้านตระกูลเสิ่นอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าไป คุณแม่เสิ่นรีบออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวชู หนูกลับมาแล้ว”

จากนั้นเธอก็มองไปที่นอกประตู

สีหน้าดูผิดหวังเล็กน้อย

เสิ่นชูมองออก จึงพูดอย่างเรียบเฉยว่า “ไม่ต้องมองแล้ว หนูกลับมาคนเดียว”

คุณแม่เสิ่นได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง

ในเวลานี้เองคุณพ่อเสิ่นเดินลงมาจากชั้นบน ไม่เห็นฮั่วจินเฉิน สีหน้าก็ไม่พอใจ “บอกแล้วใช่ไหมให้พาจินเฉินมาด้วยหรือ?”

“เขาไม่ว่างค่ะ”

“ไม่ว่างอะไร เขาเป็นสามีแกนะ! คู่ผัวเมียคู่ไหนบ้างที่ไม่เคยทะเลาะแล้วกลับมาดีกัน แค่ให้ผัวกลับมากินข้าวที่บ้านยังไม่มีปัญญาเลย ไม่อายบ้างหรือไง!”

หัวใจของเสิ่นชูเย็นชืดลงอีก

ไม่มีใครเข้าใจเธอเลย

แม้แต่ครอบครัวเองก็ไม่ต่างกัน

พวกเขาไม่แม้แต่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เอาแต่ต่อว่าเป็นความผิดของเธอ นี่ หกปีแล้ว ก็ไม่เคยเปลี่ยนเลย

จำได้ว่าตอนที่เธอแต่งงานกับฮั่วจินเฉิน พ่อแม่ของของเธอตื่นเต้นดีใจมาก เรื่องสินสอดอะไร พวกเขาก็รู้สึกว่าไม่สำคัญอะไร

แม้ตระกูลเสิ่นจะเป็นเพียงตระกูลเล็ก เทียบกับตระกูลฮั่วไม่ได้ แต่ก็ถือว่ามั่นคงกว่าครอบครัวทั่วไป ตอนนั้นเธอยังเคยคิดว่าพ่อแม่ของเธอเป็นคนเปิดกว้าง อยากเห็นเธอมีความสุขจริงๆ

แต่หลังแต่งงาน พวกเขากลับเริ่มบังคับให้เธอใช้สถานะคุณนายฮั่วไปขอเงินจากฮั่วจินเฉิน แล้วให้ฮั่วจินเฉินช่วยอุดช่องโหว่ เริ่มแรกก็เพื่อซื้อบ้านใหม่รถใหม่ให้น้องชาย ต่อมา ก็หนี้จากการทำธุรกิจขาดทุนของพ่อ

ในสายตาพ่อแม่ ลูกชายสำคัญกว่าเสมอ

ส่วนตัวเธอ ก็แค่ต้นไม้เงินที่ได้เกาะเกี่ยวตระกูลใหญ่ก็เท่านั้น

“งั้นก็ขอโทษด้วยนะคะ” เสิ่นชูเรียกสติกลับมา พูดด้วยเสียงเรียบเฉยมากว่า “หนูกำลังจะหย่ากับเขา”

ทันทีที่ได้ยินคำว่าหย่า ใบหน้าของคุณพ่อเสิ่นก็ถมึงทึง ยกมือแล้วตบไปที่หน้าของเสิ่นชูอย่างแรง