Mag-log inภายในห้องทำงาน ฮั่วจินเฉินกำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะหนักเบาอย่างช้า ๆ หวังน่ายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ในมือถือรายงานที่เพิ่งพิมพ์ออกมาฉบับหนึ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ประธานฮั่ว ข้อสงสัยของประธานถูกต้องแล้วค่ะ พวกผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กลุ่มนั้นถูกกวาดล้างกวาดเช็ดไปทันทีหลังจากที่หมิงเจี้ยนชวนกลับเข้าตระกูลหมิง แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่อาจยืนยันเบาะแสความเชื่อมโยงระหว่างหมิงเจี้ยนชวนกับเฟิงสวิ้นได้ แต่ว่า ดิฉันได้ไหว้วานเพื่อนทางฝั่งประเทศอาร์ให้ช่วยสืบหาตัวคนผู้นี้มาได้แล้วค่ะ”เธอยื่นเอกสารรายงานส่งไปให้บนรายงานมีรูปถ่ายแนบอยู่ภาพหนึ่ง เป็นภาพที่แอบถ่ายภายในสมาคมแห่งหนึ่งในประเทศอาร์ ชายวัยกลางคนในภาพกำลังร่วมรับประทานอาหารกับสมาชิกรัฐสภาของประเทศอาร์“เขาชื่อหลินเกาโสง เป็นคนประเทศอาร์เชื้อสายฮวา ภรรยาแต่งงานคนแรกของเขามาจากกิ่งก้านสาขาของตระกูลหมิง พอดิฉันตามสืบต่อไปเรื่อย ๆ ก็พบว่า ปีที่เฟิงสวิ้นโดนยิงนั้น ประจวบเหมาะกับที่เขาอยู่ที่ประเทศทีพอดีค่ะ”ฮั่วจินเฉินเลิกเปลือกตาขึ้น แววตาล้ำลึก “ต่อ”“ดิฉันยังสืบเจออีกว่า เขาเป็นพ
เมื่อเห็นเธอลีลาเล่นแง่ เสิ่นชูก็ขมวดคิ้วแน่น “คุณรู้เหรอว่าเรื่องที่ฉันสนใจคือเรื่องอะไร?”“เรื่องคนที่หมั้นกับคุณหนูตระกูลกู้น่ะสิ”เสิ่นชูเงยหน้าขึ้นมองเธอ สายตาแฝงร่องรอยของการลองเชิงว่าจริงหรือเท็จ “นั่นมันดูเหมือนจะเป็นเรื่องภายในตระกูลกู้ แล้วฉันจะไปสนใจได้ยังไงกัน?”นีนานำแก้วลงวาง พร้อมกับไหวไหล่ “ข่าวเม้าท์แบบนี้ใครบ้างจะไม่สนใจ? ลำพังแค่เรื่องว่าที่สามีของคุณแอบเลี้ยงผู้หญิงไว้ข้างนอก เรื่องนี้ถ้าเกิดแพร่งพรายออกไปจริง คงได้สะเทือนขวัญกันไปทั้งเมืองแน่”นิ้วมือของเสิ่นชูที่กำลังเคาะโต๊ะพลันชะงักกึกหมิงเจี้ยนชวนเลี้ยงผู้หญิงไว้ข้างนอกงั้นเหรอ?เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย “ก็แค่ข่าวเม้าท์ลอย ๆ คุณแน่ใจเหรอคะว่าเป็นเรื่องจริง?”“ถ้าฉันไม่แน่ใจ ฉันก็ไม่กล้าเอามาพูดกับคุณหรอกนะ เรื่องนี้มันอัดอั้นอยู่ในใจฉันมาตั้งหลายวันแล้ว ฉันรู้สึกว่า นอกจากเอามาบอกคุณแล้ว ฉันก็ไม่รู้จะไปพูดกับใครที่ไหนได้อีก”นีนาผายมือทั้งสองข้างออกอย่างช่วยไม่ได้เสิ่นชูลดสายตาลง ปลายนิ้วหมุนรอบขอบแก้วไปครึ่งวง พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงหลุดยิ้มออกมา “ที่คุณไม่กล้าบอกคนอื่น เพราะกลัวว่าตระกูลกู้จะไม่เชื่
ราวกับรับรู้ได้ว่าสายตาของเสิ่นชูกำลังจับจ้องมาที่มือของเธอ ซูซิ่นเฉิงจึงรีบยกมือขึ้นบังเอาไว้โดยสัญชาตญาณเสิ่นชูเองก็ไม่ได้โพล่งเอ่ยปากถามออกไปอย่างบุ่มบ่าม ทำเพียงก้มหน้าแล้วเดินผ่านเธอไปเสียงพูดคุยด้านนอกประตูค่อย ๆ เบาลง คุณนายซูโผล่หน้าออกมาแอบมองเล็กน้อย พบว่าตรงทางเดินเหลือเพียงซูซิ่นเฉิงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยอารมณ์เศร้าสร้อยประหนึ่งมีคำพูดค้างคาอยู่ในใจ “พวกหนู...”ซูซิ่นเฉิงถอนสายตากลับมา พลันฝืนยิ้มกลบเกลื่อน “แม่คะ อย่าเดาไปเรื่อยเลยค่ะ เธอมีธุระเลยขอตัวกลับไปก่อน”...สองวันต่อมานีนาจู่ ๆ ก็เอ่ยปากชวนหลี่ลี่ไปเล่นสกี หลี่ลี่จึงถือโอกาสชวนเสิ่นชูไปด้วยเดิมทีเสิ่นชูยังคงลังเลเล็กน้อย เนื่องจากเรื่องราวเมื่อวันก่อนยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ทว่าหลี่ลี่กลับพูดจายุยงในสายโทรศัพท์อย่างออกรส บอกว่าที่นีนาชวนเธอไปคงไม่ได้หวังดีแน่ ๆ แต่ถ้าไม่ไป มีหวังได้โดนคนอื่นคิดว่าเธอหนีเอาได้เธอจึงอยากให้เสิ่นชูตามไปช่วยหนุนหลังให้อุ่นใจเสิ่นชูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยปากตกลงไปเมื่อเดินทางมาถึงลานสกี นีนาก็ยืนรออยู่ตรงบริเวณทางเข้าแล้ว เธอสวมชุดสกีสีสันสดใส พอเห็นพวกเธอสองคน
วันถัดมา ขณะที่กู้โหยวโยวกำลังทานอาหารเช้าอยู่ด้านล่าง เธอได้เอ่ยปากถามถึงเรื่องที่ตัวเองเมาเหล้าเมื่อคืน เพราะเธอจำอะไรไม่ได้เลยสักนิดหลีเจวียนเยว่ตักโจ๊กให้เธอชามหนึ่ง แล้วเลื่อนมาวางไว้ตรงหน้า “หนูดื่มมากไปน่ะสิ ตอนแรกเจี้ยนชวนเป็นคนดูแลอยู่นะ”เธอชะงักไป “แล้วยังไงต่อคะ?”“พี่ชายหนูเป็นห่วงว่าจะเกิดเรื่อง เลยยืนกรานจะอยู่เฝ้าให้ได้”กู้โหยวโยวหันไปมองกู้ฉือจวินที่ไม่พูดไม่จา สีหน้าทอความประหลาดใจเล็กน้อยในความทรงจำของเธอ พี่ชายคนนี้ไม่เคยเป็นห่วงเธอเลยสักครั้งกู้ฉือจวินยังคงทานอาหารเงียบ ๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองกู้ถิงกวาดสายตามองเขาปราดหนึ่ง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่“เรื่องโคมไฟตกใส่ สืบได้ความว่ายังไงบ้าง?” ในตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสกู้เอ่ยปากขึ้นมากู้ฉือจวินตอบเสียงเรียบ “กำลังสืบอยู่ครับ”“เรื่องแค่นี้ต้องใช้เวลาสืบนานขนาดนี้เลยเหรอ?” หว่างคิ้วของผู้อาวุโสกู้ขมวดเข้าหากัน ไม่ใช่เพราะผิดหวังในตัวกู้ฉือจวิน แต่เป็นเพราะเขายืดเวลาเรื่อง ๆ หนึ่งนานเกินไป ซึ่งไม่ใช่วิธีการทำงานตามปกติของเขาเลยและก็เป็นไปตามคาด ยังไม่ทันที่กู้ฉือจวินจะเอ่ยปาก กู้ถิงก็เอ่ยขึ้นมาอย
เฟิงสวิ้นกับสามีภรรยาตระกูลกู้เดินกลับมายังงานเลี้ยงพร้อมกัน แขกที่อยู่ในงานต่างก็ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าพวกเขาปลีกตัวออกไป งานเลี้ยงจึงยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่นหลี่ลี่เดินวนรอบห้องจัดเลี้ยงรอบหนึ่ง ก่อนจะกลับมานั่งลงข้าง ๆ เสิ่นชู สายตาเหลือบมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังเดินไปมาเป็นระยะ“ตามหากู้ฉือจวินอยู่เหรอ?” เสิ่นชูมองทะลุความคิดของเธอได้ในปราดเดียวหลี่ลี่ขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบถาม “พี่ชายฉันกับเขาหายหน้าไปครึ่งค่อนวันแล้ว พี่ไม่เป็นห่วงบ้างเลยเหรอคะ?”เสิ่นชูกำลังชิมของหวานตรงหน้า “ไม่เห็นต้องเป็นห่วงเลยนี่ บางทีพวกเขาอาจจะกำลังยืนคุยแลกเปลี่ยนความคิดกันอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ได้”หลี่ลี่เบะปากเล็กน้อย กำลังจะยกแก้วไวน์แดงบนโต๊ะขึ้นมา นีนาก็เดินยิ้มแย้มตรงมายังที่นั่งของพวกเธอเธอยืนพลางยันตัวอยู่ข้างกายหลี่ลี่อย่างยิ้มแย้ม พร้อมกับแกว่งแก้วไวน์ในมือเบา ๆ “คุณหนูหลี่ เจอกันอีกแล้วนะคะ ไม่รังเกียจที่จะชนแก้วกับฉันสักหน่อยหรอกใช่ไหมคะ?”รอยยิ้มของหลี่ลี่แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกแล้วกล่าว “จะรังเกียจได้ยังไงคะ?”เธอยืนขึ้นช้า ๆ หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาชนเบา ๆ กับนีนาแล้วดื่มหมดแ
กู้ฉือจวินเดินกลับเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง ผู้คนที่เคยทำหน้าที่ต้อนรับแขกเหรื่อตอนนี้เหลือเพียงแค่อาวุโสกับแม่ของเขาเท่านั้น ร่างของหมิงเจี้ยนชวนหายลับไปแล้ว รวมถึงน้องสาวของเขาด้วยเขาสาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาหลีเจวียนเยว่ “โหยวโยวกับคุณชายหมิงล่ะครับ?”“เธอดื่มเยอะไปหน่อย เจี้ยนชวนก็เลยให้คนช่วยพากลับไปพักผ่อนที่ห้องพักแล้วล่ะ ป่านนี้เขาก็น่าจะขึ้นไปดูแลน้องสาวแกอยู่ข้างบนแล้วมั้ง” สิ้นเสียงของหลีเจวียนเยว่ แววตาของกู้ฉือจวินก็มืดครึ้มลงทันตานิ้วเรียวลูบไล้ไปตามขอบแก้วไวน์เบา ๆ โดยไม่ได้เอ่ยปากตอบรับอะไรให้ไปพักผ่อนที่ห้องงั้นเหรอ?ใต้หน้ากากสุภาพบุรุษผู้แสนดีของหมิงเจี้ยนชวนคนนั้น แท้จริงแล้วซ่อนความจริงใจไว้สักกี่ส่วนกันเชียว เขาเองก็ไม่มีทางมั่นใจได้เลย โดยเฉพาะเมื่อเหตุการณ์โคมไฟตกลงมา ตัวหมิงเจี้ยนชวนกลับตกเป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุดเขากำลังจะหันหลังเดินแยกตัวออกไป แต่หลีเจวียนเยว่กลับรีบคว้าแขนเขาไว้ “แกจะไปไหนน่ะ?”“ไปดูน้องครับ”“ปล่อยให้พวกเขาสองคนได้ใช้เวลาสร้างความสัมพันธ์กันเถอะ แกจะไปเป็นก้างขวางคอทำไม?” หลีเจวียนเยว่ไม่ได้สังเกตสีหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อย ยังคงเอ่ยต่อ “ม







