บทที่ 6

“เธอก็เป็นผู้ใหญ่แล้วนะ จะมาคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กไปทำไมกัน?”

เสิ่นชูถึงกับอึ้งไป แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีวันเชื่อใจเธอ แต่การลำเอียงเฉันฉันงอย่างเปิดเผยแบบนี้ ก็มันก็ทำให้เธอเจ็บปวดใจอยู่ดี

นัยน์ตาของเธอเอ่อคลอด้วยความขมขื่น พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ “ฉันไม่ได้ผลักเขาเลย!”

ฮั่วจินเฉินหัวเราะแห้ง “เธอหมายความว่าเด็กอายุแค่ไม่กี่ขวบ จะล้มเองแล้วใส่ร้ายเธออย่างนั้นเหรอ?”

หัวใจของเสิ่นชูสั่นสะท้าน

รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่มีวันเชื่อ ทำไมยังต้องอธิบายล่ะ...

เธอก้มตาลง พยายามทำให้ตัวเองนิ่งที่สุด “ฉันโชคร้ายเองที่มาเจอพวกคุณ พอใจแล้วใช่ไหม?”

เธอหันหลังกำลังจะไป

“หยุดนะ”

เสิ่นชูหยุดชะงักไป แต่ก็ไม่ได้หันกลับมา

“ซีซียังเป็นเด็ก เธอจะถือสาอะไรนักหนา” น้ำเสียงของฮั่วจินเฉินอ่อนลงเล็กน้อย “ขอโทษซีซีเถอะ”

“จินเฉิน ช่างเถอะนะ...” เหวินฉู่รีบพูดแทนเธอทันที

สายตาของเขากลับเย็นยะเยือก “ผิดก็คือผิด ควรขอโทษก็ต้องขอโทษ”

เสิ่นชูกำมือแน่นจนเล็บจิกลึกลงในฝ่ามือ แต่เธอกลับลืมความเจ็บปวดไปแล้ว

เธอหันหน้ากลับมา จ้องไปที่ฮั่วจินเฉิน แล้วชี้ไปยังกล้องวงจรปิดใต้เสาไฟที่อยู่ไม่ไกล “คอนโดไท่ผิงมีกล้องวงจรปิดอยู่ทั่ว อยากสวมบทฮีโร่ช่วยสาวงาม ทำไมคุณถึงไม่ไปดูภาพจากกล้องวงจรปิดก่อนล่ะ!”

“หากในกล้องพิสูจน์ว่าฉันผิด ฉันจะขอโทษ แต่ถ้าไม่ใช่ความผิดของฉัน อย่าหวังว่าจะบังคับให้ฉันพูด!”

เสิ่นชูก็ไม่ชายตามองเขาอีก หันหลังแล้วจากไปทันที

หน้าอกของฮั่วจินเฉินบีบรัดแน่นขึ้น สีหน้าเริ่มเคร่งขรึมขึ้น

เหวินฉู่พลันสะดุ้งกับคำว่า “กล้องวงจรปิด” กลัวว่าเขาจะไปตรวจสอบจริง เธอจึงรีบคว้าแขนเขาไว้ “จินเฉิน ช่างเถอะ ซีซีไม่ได้เป็นอะไรมาก อีกอย่างฉันก็เชื่อว่าคุณหมอเสินคงไม่ได้เจตนา”

เธอจะปล่อยให้เขาไปดูหลักฐานไม่ได้ จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “จินเฉิน ซีซีกำลังจะสายแล้ว พวกเราไปกันเถอะ”

ฮั่วจินเฉินดึงแขนกลับมา “ฉันแจ้งผู้อำนวยการโรงเรียนไว้แล้ว เธอพาซีซีไปเถอะ เธอจัดการทุกอย่างไว้แล้ว ฉันยังมีประชุม”

เขากลับไปขึ้นรถไปทันที

เหวินฉู่มองฮั่วจินเฉินที่ขับรถออกไป มือที่กำจนแน่น โดยลืมไปว่ายังจับมือเหวินซีไว้

“แม่ ผมเจ็บ”

เหวินซีร้องโอดโอยเพราะถูกบีบแรงเกินไป

เหวินฉู่เพิ่งรู้สึกตัว นั่งย่อตัวลงประคองบ่าของเขาเอาไว้ แววตาฉายความหม่นลึกปนยินดี “ซีซี หนูทำได้ดีมาก เยี่ยมที่สุด”

“จริงเหรอ?” ดวงตาของเหวินซีเป็นประกาย

เขาไม่เข้าใจอะไรนักหรอก

รู้แต่เพียงว่า หากสิ่งที่ทำลงไปทำให้แม่ยิ้มได้ ได้รับคำชมจากแม่ นั่นเป็นเรื่องที่ดี

เหวินฉู่ยิ้มแล้วลูบแก้มลูกชาย “ซีซี หนูเองก็อยากให้คุณอาเป็นพ่อของหนูใช่ไหม?”

เด็กน้อยพยักหน้าด้วยความยินดี

รอยยิ้มของเหวินฉู่ยิ่งเย็นยะเยือก “ดังนั้นหนูต้องทำเอาใจคุณอาให้มากๆ ให้เขาชอบหนูเข้าใจไหมจ๊ะ?”

เขาพยักหน้าแรง “ผมทำแน่!”

…

ทันทีที่ฮั่วจินเฉินถึงบริษัท ผู้ช่วยหวังน่าก็เดินเข้ามาเขา “ท่านประธานฮั่ว นายหญิงผู้เฒ่ารออยู่ในห้องทำงานแล้วค่ะ”

ฮั่วจินเฉินตอบอืม แล้วเดินเข้าไปในห้อง

คุณย่าฮั่วนั่งอยู่บนโซฟาอย่างสง่างาม ถือถ้วยชาจิบเบาๆ เธอเงยหน้ามามองเขา “ฉันได้ยินมาว่าเธอให้เหวินฉู่ไปอยู่ที่โรงพยาบาลเดียวกับเสิ่นชูงั้นเหรอ?”

ฮั่วจินเฉินคลายเนกไทออก นั่งลงฝั่งตรงข้าม “เสิ่นชูเป็นคนไปฟ้องเหรอ?”

คุณย่าฮั่ววางถ้วยชาลงอย่างแรง แล้วตะคอกว่า “จินเฉิน อย่าเอะอะก็ระแวงภรรยาของเธอนะ เสิ่นชูเป็นคนขี้ฟ้องเหรอ?”

ฮั่วจินเฉินยิ้มอย่างเย็นชา “เธอไม่ใช่งั้นเหรอ?”

“เสิ่นชูแต่งเข้ามาในตระกูลฮั่วยังไง คุณย่าบังคับให้ผมแต่งงานกับเธอยังไง ผมไม่ลืมหรอกนะครับ”

สีหน้าของคุณย่าฮั่วเคร่งขรึมขึ้นมาไม่น้อย แววตาเสียดสี “หากเธอมาฟ้องจริง คิดว่าเหวินฉู่ยังจะมีโอกาสกลับประเทศมาอีกงั้นเหรอ?”

ฮั่วจินเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนสบสายตคุณย่าฮั่ว “คุณย่าห้ามทำร้ายเธอนะครับ”

คุณย่าฮั่วยิ้มด้วยความโกรธ “เธอเคยรับเงินจากฉันไปห้าสิบล้านแล้วทิ้งเธอไป ผู้หญิงที่เห็นแก่ประโยนช์มากกว่าแบบนี้ มีดีอะไร!”

“หากไม่ใช่เพราะคุณย่า เธอจะจากผมไปเหรอครับ?”

“เธอ…” คุณย่าฮั่วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จู่ๆ ก็หัวเราะแล้วลุกขึ้นอย่างช้าๆ “ฮั่วจินเฉิน ฮั่วจินเฉิน เธอกำลังหลงผิดคิดว่าหินกรวดเป็นไข่มุกสูงส่ง วันหนึ่งเธอจะนึกเสียใจเอง ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องของเธอกับเสิ่นชูอีก อยากหย่าก็หย่าเลย เธอก็จัดการเอง”

เธอเดินออกจากห้องทำงานไป

กล้ามเนื้อกรามของฮั่วจินเฉินกระตุก ดวงตาขุ่นมัวประหนึ่งหมึกที่เข้มข้นจนคลายไม่ออก

เสียใจหรือ?

เขาจะเสียใจได้อย่างไร

เสิ่นชูได้รับเกียรติยศความมั่งคั่งที่เธอต้องการแล้ว เธอจะไปจากเขาได้จริงเหรอ?

ไม่ เธอไม่มีวันไปจากเขาได้!