Partager

บทที่ 6

Auteur: เจียงจื่อหยา
“เธอก็เป็นผู้ใหญ่แล้วนะ จะมาคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กไปทำไมกัน?”

เสิ่นชูถึงกับอึ้งไป แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีวันเชื่อใจเธอ แต่การลำเอียงเฉันฉันงอย่างเปิดเผยแบบนี้ ก็มันก็ทำให้เธอเจ็บปวดใจอยู่ดี

นัยน์ตาของเธอเอ่อคลอด้วยความขมขื่น พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ “ฉันไม่ได้ผลักเขาเลย!”

ฮั่วจินเฉินหัวเราะแห้ง “เธอหมายความว่าเด็กอายุแค่ไม่กี่ขวบ จะล้มเองแล้วใส่ร้ายเธออย่างนั้นเหรอ?”

หัวใจของเสิ่นชูสั่นสะท้าน

รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่มีวันเชื่อ ทำไมยังต้องอธิบายล่ะ...

เธอก้มตาลง พยายามทำให้ตัวเองนิ่งที่สุด “ฉันโชคร้ายเองที่มาเจอพวกคุณ พอใจแล้วใช่ไหม?”

เธอหันหลังกำลังจะไป

“หยุดนะ”

เสิ่นชูหยุดชะงักไป แต่ก็ไม่ได้หันกลับมา

“ซีซียังเป็นเด็ก เธอจะถือสาอะไรนักหนา” น้ำเสียงของฮั่วจินเฉินอ่อนลงเล็กน้อย “ขอโทษซีซีเถอะ”

“จินเฉิน ช่างเถอะนะ...” เหวินฉู่รีบพูดแทนเธอทันที

สายตาของเขากลับเย็นยะเยือก “ผิดก็คือผิด ควรขอโทษก็ต้องขอโทษ”

เสิ่นชูกำมือแน่นจนเล็บจิกลึกลงในฝ่ามือ แต่เธอกลับลืมความเจ็บปวดไปแล้ว

เธอหันหน้ากลับมา จ้องไปที่ฮั่วจินเฉิน แล้วชี้ไปยังกล้องวงจรปิดใต้เสาไฟที่อยู่ไม่ไกล “คอนโดไท่ผิงมีกล้องวงจรปิดอยู่ทั่ว อยากสวมบทฮีโร่ช่วยสาวงาม ทำไมคุณถึงไม่ไปดูภาพจากกล้องวงจรปิดก่อนล่ะ!”

“หากในกล้องพิสูจน์ว่าฉันผิด ฉันจะขอโทษ แต่ถ้าไม่ใช่ความผิดของฉัน อย่าหวังว่าจะบังคับให้ฉันพูด!”

เสิ่นชูก็ไม่ชายตามองเขาอีก หันหลังแล้วจากไปทันที

หน้าอกของฮั่วจินเฉินบีบรัดแน่นขึ้น สีหน้าเริ่มเคร่งขรึมขึ้น

เหวินฉู่พลันสะดุ้งกับคำว่า “กล้องวงจรปิด” กลัวว่าเขาจะไปตรวจสอบจริง เธอจึงรีบคว้าแขนเขาไว้ “จินเฉิน ช่างเถอะ ซีซีไม่ได้เป็นอะไรมาก อีกอย่างฉันก็เชื่อว่าคุณหมอเสินคงไม่ได้เจตนา”

เธอจะปล่อยให้เขาไปดูหลักฐานไม่ได้ จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “จินเฉิน ซีซีกำลังจะสายแล้ว พวกเราไปกันเถอะ”

ฮั่วจินเฉินดึงแขนกลับมา “ฉันแจ้งผู้อำนวยการโรงเรียนไว้แล้ว เธอพาซีซีไปเถอะ เธอจัดการทุกอย่างไว้แล้ว ฉันยังมีประชุม”

เขากลับไปขึ้นรถไปทันที

เหวินฉู่มองฮั่วจินเฉินที่ขับรถออกไป มือที่กำจนแน่น โดยลืมไปว่ายังจับมือเหวินซีไว้

“แม่ ผมเจ็บ”

เหวินซีร้องโอดโอยเพราะถูกบีบแรงเกินไป

เหวินฉู่เพิ่งรู้สึกตัว นั่งย่อตัวลงประคองบ่าของเขาเอาไว้ แววตาฉายความหม่นลึกปนยินดี “ซีซี หนูทำได้ดีมาก เยี่ยมที่สุด”

“จริงเหรอ?” ดวงตาของเหวินซีเป็นประกาย

เขาไม่เข้าใจอะไรนักหรอก

รู้แต่เพียงว่า หากสิ่งที่ทำลงไปทำให้แม่ยิ้มได้ ได้รับคำชมจากแม่ นั่นเป็นเรื่องที่ดี

เหวินฉู่ยิ้มแล้วลูบแก้มลูกชาย “ซีซี หนูเองก็อยากให้คุณอาเป็นพ่อของหนูใช่ไหม?”

เด็กน้อยพยักหน้าด้วยความยินดี

รอยยิ้มของเหวินฉู่ยิ่งเย็นยะเยือก “ดังนั้นหนูต้องทำเอาใจคุณอาให้มากๆ ให้เขาชอบหนูเข้าใจไหมจ๊ะ?”

เขาพยักหน้าแรง “ผมทำแน่!”

…

ทันทีที่ฮั่วจินเฉินถึงบริษัท ผู้ช่วยหวังน่าก็เดินเข้ามาเขา “ท่านประธานฮั่ว นายหญิงผู้เฒ่ารออยู่ในห้องทำงานแล้วค่ะ”

ฮั่วจินเฉินตอบอืม แล้วเดินเข้าไปในห้อง

คุณย่าฮั่วนั่งอยู่บนโซฟาอย่างสง่างาม ถือถ้วยชาจิบเบาๆ เธอเงยหน้ามามองเขา “ฉันได้ยินมาว่าเธอให้เหวินฉู่ไปอยู่ที่โรงพยาบาลเดียวกับเสิ่นชูงั้นเหรอ?”

ฮั่วจินเฉินคลายเนกไทออก นั่งลงฝั่งตรงข้าม “เสิ่นชูเป็นคนไปฟ้องเหรอ?”

คุณย่าฮั่ววางถ้วยชาลงอย่างแรง แล้วตะคอกว่า “จินเฉิน อย่าเอะอะก็ระแวงภรรยาของเธอนะ เสิ่นชูเป็นคนขี้ฟ้องเหรอ?”

ฮั่วจินเฉินยิ้มอย่างเย็นชา “เธอไม่ใช่งั้นเหรอ?”

“เสิ่นชูแต่งเข้ามาในตระกูลฮั่วยังไง คุณย่าบังคับให้ผมแต่งงานกับเธอยังไง ผมไม่ลืมหรอกนะครับ”

สีหน้าของคุณย่าฮั่วเคร่งขรึมขึ้นมาไม่น้อย แววตาเสียดสี “หากเธอมาฟ้องจริง คิดว่าเหวินฉู่ยังจะมีโอกาสกลับประเทศมาอีกงั้นเหรอ?”

ฮั่วจินเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนสบสายตคุณย่าฮั่ว “คุณย่าห้ามทำร้ายเธอนะครับ”

คุณย่าฮั่วยิ้มด้วยความโกรธ “เธอเคยรับเงินจากฉันไปห้าสิบล้านแล้วทิ้งเธอไป ผู้หญิงที่เห็นแก่ประโยนช์มากกว่าแบบนี้ มีดีอะไร!”

“หากไม่ใช่เพราะคุณย่า เธอจะจากผมไปเหรอครับ?”

“เธอ…” คุณย่าฮั่วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จู่ๆ ก็หัวเราะแล้วลุกขึ้นอย่างช้าๆ “ฮั่วจินเฉิน ฮั่วจินเฉิน เธอกำลังหลงผิดคิดว่าหินกรวดเป็นไข่มุกสูงส่ง วันหนึ่งเธอจะนึกเสียใจเอง ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องของเธอกับเสิ่นชูอีก อยากหย่าก็หย่าเลย เธอก็จัดการเอง”

เธอเดินออกจากห้องทำงานไป

กล้ามเนื้อกรามของฮั่วจินเฉินกระตุก ดวงตาขุ่นมัวประหนึ่งหมึกที่เข้มข้นจนคลายไม่ออก

เสียใจหรือ?

เขาจะเสียใจได้อย่างไร

เสิ่นชูได้รับเกียรติยศความมั่งคั่งที่เธอต้องการแล้ว เธอจะไปจากเขาได้จริงเหรอ?

ไม่ เธอไม่มีวันไปจากเขาได้!

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Commentaires (3)
goodnovel comment avatar
อารยา ภูราศรี
น่าสนใจที่จะอ่านต่อ
goodnovel comment avatar
Kwanmanus PNT
อะไรคับเนี่ย
goodnovel comment avatar
ภาสินี ศรีจินดาสายชล
หงุดหงิดพระเอก
VOIR TOUS LES COMMENTAIRES

Dernier chapitre

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 995

    ราวกับรับรู้ได้ว่าสายตาของเสิ่นชูกำลังจับจ้องมาที่มือของเธอ ซูซิ่นเฉิงจึงรีบยกมือขึ้นบังเอาไว้โดยสัญชาตญาณเสิ่นชูเองก็ไม่ได้โพล่งเอ่ยปากถามออกไปอย่างบุ่มบ่าม ทำเพียงก้มหน้าแล้วเดินผ่านเธอไปเสียงพูดคุยด้านนอกประตูค่อย ๆ เบาลง คุณนายซูโผล่หน้าออกมาแอบมองเล็กน้อย พบว่าตรงทางเดินเหลือเพียงซูซิ่นเฉิงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยอารมณ์เศร้าสร้อยประหนึ่งมีคำพูดค้างคาอยู่ในใจ “พวกหนู...”ซูซิ่นเฉิงถอนสายตากลับมา พลันฝืนยิ้มกลบเกลื่อน “แม่คะ อย่าเดาไปเรื่อยเลยค่ะ เธอมีธุระเลยขอตัวกลับไปก่อน”...สองวันต่อมานีนาจู่ ๆ ก็เอ่ยปากชวนหลี่ลี่ไปเล่นสกี หลี่ลี่จึงถือโอกาสชวนเสิ่นชูไปด้วยเดิมทีเสิ่นชูยังคงลังเลเล็กน้อย เนื่องจากเรื่องราวเมื่อวันก่อนยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ทว่าหลี่ลี่กลับพูดจายุยงในสายโทรศัพท์อย่างออกรส บอกว่าที่นีนาชวนเธอไปคงไม่ได้หวังดีแน่ ๆ แต่ถ้าไม่ไป มีหวังได้โดนคนอื่นคิดว่าเธอหนีเอาได้เธอจึงอยากให้เสิ่นชูตามไปช่วยหนุนหลังให้อุ่นใจเสิ่นชูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยปากตกลงไปเมื่อเดินทางมาถึงลานสกี นีนาก็ยืนรออยู่ตรงบริเวณทางเข้าแล้ว เธอสวมชุดสกีสีสันสดใส พอเห็นพวกเธอสองคน

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 994

    วันถัดมา ขณะที่กู้โหยวโยวกำลังทานอาหารเช้าอยู่ด้านล่าง เธอได้เอ่ยปากถามถึงเรื่องที่ตัวเองเมาเหล้าเมื่อคืน เพราะเธอจำอะไรไม่ได้เลยสักนิดหลีเจวียนเยว่ตักโจ๊กให้เธอชามหนึ่ง แล้วเลื่อนมาวางไว้ตรงหน้า “หนูดื่มมากไปน่ะสิ ตอนแรกเจี้ยนชวนเป็นคนดูแลอยู่นะ”เธอชะงักไป “แล้วยังไงต่อคะ?”“พี่ชายหนูเป็นห่วงว่าจะเกิดเรื่อง เลยยืนกรานจะอยู่เฝ้าให้ได้”กู้โหยวโยวหันไปมองกู้ฉือจวินที่ไม่พูดไม่จา สีหน้าทอความประหลาดใจเล็กน้อยในความทรงจำของเธอ พี่ชายคนนี้ไม่เคยเป็นห่วงเธอเลยสักครั้งกู้ฉือจวินยังคงทานอาหารเงียบ ๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองกู้ถิงกวาดสายตามองเขาปราดหนึ่ง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่“เรื่องโคมไฟตกใส่ สืบได้ความว่ายังไงบ้าง?” ในตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสกู้เอ่ยปากขึ้นมากู้ฉือจวินตอบเสียงเรียบ “กำลังสืบอยู่ครับ”“เรื่องแค่นี้ต้องใช้เวลาสืบนานขนาดนี้เลยเหรอ?” หว่างคิ้วของผู้อาวุโสกู้ขมวดเข้าหากัน ไม่ใช่เพราะผิดหวังในตัวกู้ฉือจวิน แต่เป็นเพราะเขายืดเวลาเรื่อง ๆ หนึ่งนานเกินไป ซึ่งไม่ใช่วิธีการทำงานตามปกติของเขาเลยและก็เป็นไปตามคาด ยังไม่ทันที่กู้ฉือจวินจะเอ่ยปาก กู้ถิงก็เอ่ยขึ้นมาอย

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 993

    เฟิงสวิ้นกับสามีภรรยาตระกูลกู้เดินกลับมายังงานเลี้ยงพร้อมกัน แขกที่อยู่ในงานต่างก็ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าพวกเขาปลีกตัวออกไป งานเลี้ยงจึงยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่นหลี่ลี่เดินวนรอบห้องจัดเลี้ยงรอบหนึ่ง ก่อนจะกลับมานั่งลงข้าง ๆ เสิ่นชู สายตาเหลือบมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังเดินไปมาเป็นระยะ“ตามหากู้ฉือจวินอยู่เหรอ?” เสิ่นชูมองทะลุความคิดของเธอได้ในปราดเดียวหลี่ลี่ขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบถาม “พี่ชายฉันกับเขาหายหน้าไปครึ่งค่อนวันแล้ว พี่ไม่เป็นห่วงบ้างเลยเหรอคะ?”เสิ่นชูกำลังชิมของหวานตรงหน้า “ไม่เห็นต้องเป็นห่วงเลยนี่ บางทีพวกเขาอาจจะกำลังยืนคุยแลกเปลี่ยนความคิดกันอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ได้”หลี่ลี่เบะปากเล็กน้อย กำลังจะยกแก้วไวน์แดงบนโต๊ะขึ้นมา นีนาก็เดินยิ้มแย้มตรงมายังที่นั่งของพวกเธอเธอยืนพลางยันตัวอยู่ข้างกายหลี่ลี่อย่างยิ้มแย้ม พร้อมกับแกว่งแก้วไวน์ในมือเบา ๆ “คุณหนูหลี่ เจอกันอีกแล้วนะคะ ไม่รังเกียจที่จะชนแก้วกับฉันสักหน่อยหรอกใช่ไหมคะ?”รอยยิ้มของหลี่ลี่แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกแล้วกล่าว “จะรังเกียจได้ยังไงคะ?”เธอยืนขึ้นช้า ๆ หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาชนเบา ๆ กับนีนาแล้วดื่มหมดแ

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 992

    กู้ฉือจวินเดินกลับเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง ผู้คนที่เคยทำหน้าที่ต้อนรับแขกเหรื่อตอนนี้เหลือเพียงแค่อาวุโสกับแม่ของเขาเท่านั้น ร่างของหมิงเจี้ยนชวนหายลับไปแล้ว รวมถึงน้องสาวของเขาด้วยเขาสาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาหลีเจวียนเยว่ “โหยวโยวกับคุณชายหมิงล่ะครับ?”“เธอดื่มเยอะไปหน่อย เจี้ยนชวนก็เลยให้คนช่วยพากลับไปพักผ่อนที่ห้องพักแล้วล่ะ ป่านนี้เขาก็น่าจะขึ้นไปดูแลน้องสาวแกอยู่ข้างบนแล้วมั้ง” สิ้นเสียงของหลีเจวียนเยว่ แววตาของกู้ฉือจวินก็มืดครึ้มลงทันตานิ้วเรียวลูบไล้ไปตามขอบแก้วไวน์เบา ๆ โดยไม่ได้เอ่ยปากตอบรับอะไรให้ไปพักผ่อนที่ห้องงั้นเหรอ?ใต้หน้ากากสุภาพบุรุษผู้แสนดีของหมิงเจี้ยนชวนคนนั้น แท้จริงแล้วซ่อนความจริงใจไว้สักกี่ส่วนกันเชียว เขาเองก็ไม่มีทางมั่นใจได้เลย โดยเฉพาะเมื่อเหตุการณ์โคมไฟตกลงมา ตัวหมิงเจี้ยนชวนกลับตกเป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุดเขากำลังจะหันหลังเดินแยกตัวออกไป แต่หลีเจวียนเยว่กลับรีบคว้าแขนเขาไว้ “แกจะไปไหนน่ะ?”“ไปดูน้องครับ”“ปล่อยให้พวกเขาสองคนได้ใช้เวลาสร้างความสัมพันธ์กันเถอะ แกจะไปเป็นก้างขวางคอทำไม?” หลีเจวียนเยว่ไม่ได้สังเกตสีหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อย ยังคงเอ่ยต่อ “ม

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 991

    กู้ถิงตะลึง “แกจะบอกว่าเป็นเจี้ยนชวนงั้นเหรอ?”แต่พอคิดถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก็ปฏิเสธความคิดนั้นทันที “ไม่มีทางเป็นเขาไปได้หรอก เขาเป็นคนช่วยน้องสาวแกไว้เชียวนะ!”กู้ฉือจวินไม่ได้แสดงท่าทีลนลานแม้แต่น้อย “แล้วถ้าหากตระกูลหมิงมีปัญหาล่ะครับ? พ่อไม่เคยลองคิดบ้างเหรอครับว่าทำไมตระกูลหมิงที่คิดจะกลับมาประเทศ ถึงได้เจาะจงเลือกร่วมมือกับตระกูลกู้ของเรา แล้วเพื่อนทางเน็ตที่น้องรู้จักในต่างประเทศก็ดันเป็นเขาพอดี บังเอิญขนาดนี้ มันใช่แค่เรื่องบังเอิญจริง ๆ เหรอครับ? ผมเช็กดูที่โคมไฟแล้ว ถ้าหากเป็นการเสื่อมสภาพตามธรรมชาติหรือโลหะล้าตัว รอยขาดมันควรจะขรุขระไม่เสมอกัน และมีร่องรอยของการรั้งฉุด แต่รอยนั่นกลับเรียบเนียนเสียจนเห็นได้ชัดว่ามีคนลงมือทำอะไรบางอย่าง แถมคนที่อยู่เบื้องหลังยังสามารถคำนวณช่วงเวลาของงานเลี้ยง รวมถึงตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ได้อย่างแม่นยำขนาดนั้นอีกด้วย”กู้ถิงก็ยังคงรู้สึกไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี “แล้วพวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าน้องสาวแกจะต้องไปยืนตรงจุดนั้นแน่ ๆ ?”“ตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดไปในทางนั้นเหมือนกันครับ แต่ถ้าหากว่ามันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลหมิง แล้วทำไมพวกเขาถ

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 990

    ฟ้าเริ่มมืดค่ำลงแล้ว เสิ่นชูและฮั่วจินเฉินจึงไม่ได้อยู่ร่วมวงต่อและขอตัวปลีกตัวออกจากห้องจัดเลี้ยงระหว่างทางเดินกลับห้องพัก เธอกลับเอาแต่เงียบงันไม่ปริปากพูดอะไร ฮั่วจินเฉินเองก็คิดว่าเธอยังผวาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ จึงกุมฝ่ามือที่เย็นเฉียบเล็กน้อยของเธอไว้ “เสิ่นชู”เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอเบา ๆ เสิ่นชูเงยหน้าขึ้น “หืม?”ฮั่วจินเฉินหยุดยืนตรงหน้าประตูห้อง ดึงตัวเธอเข้าไปโอบกอดไว้ในอ้อมแขน ฝ่ามือใหญ่ลูบเรือนผมของเธอแผ่วเบา “ตั้งแต่เมื่อกี้จนถึงตอนนี้คุณเอาแต่เหม่อลอยตลอดเลย ผมเป็นห่วงนะ”“ฉันไม่เป็นไร” เสิ่นชูขยับเปลือกตาเล็กน้อย เผลอกัดริมฝีปากเบา ๆ คล้ายอยากจะพูดแต่ก็ไม่พูด“คุณแน่ใจนะว่าไม่เป็นไรจริง ๆ ?” เขาเชยคางเธอขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นเสิ่นชูสบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของเขา ก่อนจะแย้มยิ้มแล้วปัดมือเขาออกเบา ๆ “ฉันแค่กำลังคิดถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นวันนี้ต่างหากล่ะ” พูดจบเธอก็เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง “คุณคิดว่ามันคืออุบัติเหตุจริง ๆ เหรอ?”ตระกูลกู้เหมาโรงแรมทั้งหลังเพื่อจัดงานเลี้ยง ทางฝ่ายบริหารของโรงแรมย่อมต้องควบคุมความปลอดภัยในสถานที่อย่าง

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status