Share

ตอนที่ 3 ท่าทีที่เปลี่ยนไป

last update publish date: 2026-08-09 10:44:10

ตอนที่ 3 ท่าทีที่เปลี่ยนไป

เมื่อเตรียมใจได้ระดับหนึ่ง นางจึงยอมเดินตามอาเป่าไปยังเรือนหลัก ทุกย่างก้าวที่เดินเข้าใกล้ห้องโถงเรือนรับรอง หัวใจของนางเต้นรัวเหมือนกลองรบ นางหลับตาลงชั่วครู่เพื่อสะกดอารมณ์ ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้อง

บุรุษในชุดสีดำปักลายมังกรสี่เล็บสีเงินนั่งอยู่เก้าอี้ตัวกลางอย่างสง่างาม ใบหน้าคมเข้มราวกับรูปหยกสลักของเขายังคงดูดีจนน่าใจหาย แต่สำหรับเยี่ยลู่ซือในยามนี้แล้ว ใบหน้านี้คือปีศาจ

“ซือเอ๋อร์มาพอดี ถวายพระพรท่านอ๋องเก้าเสียสิลูก” เสียงของเยี่ยฟางโฉวบิดาของนางดังขึ้น

เยี่ยลู่ซือก้มหน้าต่ำ ย่อกายลงอย่างนอบน้อม “หม่อมฉันเยี่ยลู่ซือ ถวายพระพรท่านอ๋องเก้าเพคะ”

เยี่ยซือฉีที่นั่งยิ้มอยู่ข้างสามี ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นบุตรสาวสวมชุดสีจืดชืดและมีท่าทางเซื่องซึมผิดปกติ

“ซือเอ๋อร์ลูกเป็นอะไรไป ทำไมหน้าตาดูซีดเซียวเช่นนั้น” เยี่ยซือฉีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล

ตี้ฉิงเทียนปรายตามองสตรีที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องโถงรับรองด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับแฝงแววพินิจ ปกติแล้วยามที่เยี่ยลู่ซือพบหน้าเขา นางมักจะแต่งกายด้วยอาภรณ์สีแดงสดหรือสีสันฉูดฉาดสะดุดตา ประทินโฉมจนงดงามหยาดเยิ้ม เครื่องประดับเต็มศีรษะ และมักจะหาข้ออ้างขยับกายเข้ามานั่งใกล้ชิด ส่งสายตาหวานเชื่อมเปิดเผยความในใจอย่างไม่คิดปิดบัง

ทว่าในวันนี้... นางกลับสวมเพียงชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย ไร้ซึ่งเครื่องประดับทองหยองระย้า มีเพียงปิ่นหยกขาวเรียบๆ ปักรั้งมวยผมไว้กึ่งกลาง ใบหน้าของนางซีดเซียวไร้สีเลือด ดั่งคนเพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก และที่แปลกไปมากกว่านั้นคือ... นางเอาแต่ก้มหน้ามองปลายเท้าของตนเอง ร่างกายบอบบางบิดน้อยๆ คล้ายพยายามจะหดตัวให้เล็กที่สุดเพื่อหลบซ่อนจากสายตาของเขา

"คุณหนูใหญ่เยี่ยไม่ต้องมากพิธีลุกขึ้นเถิด" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของตี้ฉิงเทียนเอ่ยขึ้น 

น้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่นนั้นทำเอาเยี่ยลู่ซือสะดุ้งเล็กน้อย

"ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง" เยี่ยลู่ซือรีบก้มหน้าตอบ รับคำแล้วจึงค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า นางพยายามบังคับสองขามิให้สั่นเทา ก่อนจะขยับกายไปนั่งยังเก้าอี้ไม้แกะสลักตัวที่อยู่ห่างจากอ๋องเก้ามากที่สุด ท่าทางระแวดระวังและจงใจรักษาระยะห่างอย่างเด่นชัดนั้น ตกอยู่ในสายตาของทุกคนในห้องโถง โดยเฉพาะบิดาของนาง

เยี่ยฟางโฉวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจ ปกติบุตรสาวคนโตผู้นี้แทบจะวิ่งเข้าใส่ตี้ฉิงเทียนทุกครั้งที่มีโอกาส เหตุใดวันนี้จึงไปนั่งไกลลิบถึงเพียงนั้น แต่เขาเลือกที่จะเก็บความสงสัยไว้แล้วหันไปเอ่ยพาทีกับแขกผู้สูงศักดิ์ต่อ

"เรียนท่านอ๋องเก้า เรื่องเสบียงทหารที่จะจัดส่งไปยังชายแดนทางเหนือนั้น กระหม่อมได้ตรวจสอบบัญชีและจัดเตรียมความพร้อมร่วมกับกรมพระคลังเสร็จสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ คาดว่าไม่เกินห้าวัน ขบวนขนส่งจะสามารถออกเดินทางได้"

"อืม ท่านอัครเสนาบดีทำงานรอบคอบ ข้าไหว้วานย่อมวางใจ" ตี้ฉิงเทียนพยักหน้ารับ ทว่าสายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกลับปรายไปทางเยี่ยลู่ซืออีกคราหนึ่ง

ในขณะที่บุรุษทั้งสองกำลังสนทนาเรื่องราชการแผ่นดิน เยี่ยลู่ซือกลับรู้สึกเหมือนตนเองกำลังนั่งอยู่บนเบาะเข็ม เวลาที่ผ่านไปช่างยาวนานราวกับเป็นปี กลิ่นอายกดดันอันทรงพลังและเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างของตี้ฉิงเทียนทำให้นางรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

เยี่ยลู่ซือยกมือขึ้นกุมหน้าอกเบาๆ หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

‘ข้าต้องออกไปจากที่นี่... ข้าไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับปีศาจตนนี้อีกแล้ว!’ นางร่ำร้องในใจ

เมื่อสบโอกาสที่บิดากำลังคลี่ม้วนฎีกาให้ตี้ฉิงเทียนดู เยี่ยลู่ซือจึงใช้จังหวะนั้นลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ ย่อกายลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบาเพื่อขอตัว

"ท่านพ่อ... ลูกรู้สึกปวดหัวลูกขอกลับไปพักผ่อนที่เรือนหลังก่อนนะเจ้าคะ"

เยี่ยฟางโฉวเงยหน้าขึ้นจากม้วนกระดาษ เห็นสีหน้าของบุตรสาวซีดเผือดราวกับกระดาษขาวก็บังเกิดความกังวลใจ "หน้าเจ้าซีดมากจริง ๆ เช่นนั้นรีบกลับไปพักผ่อนเถิด อาเป่า! รีบเข้ามาประคองคุณหนูใหญ่กลับเรือน แล้วไปตามท่านหมอมาตรวจดูอาการด้วย"

"เจ้าค่ะนายท่าน" อาเป่าที่ยืนรออยู่ด้านนอกรีบก้าวเข้ามาประคองแขนเยี่ยลู่ซือทันที

"หม่อมฉันทูลลาเพคะ..." เยี่ยลู่ซือเอ่ยคำลาโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของตี้ฉิงเทียน นางหมุนกายกลับและรีบก้าวเท้าออกจากโถงรับรองด้วยความรวดเร็ว ราวกับว่าหากชักช้ากว่านี้อีกเพียงก้าวเดียว นางจะถูกอสูรร้ายลุกขึ้นมาหักคอ

ตี้ฉิงเทียนจ้องมองแผ่นหลังบางในชุดสีฟ้าอ่อนที่เดินกึ่งวิ่งจากไปด้วยสายตาที่อยากจะคาดเดา ความระแวงแล่นพล่านขึ้นมาในใจ บุตรสาวคนโตของอัครเสนาบดีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดื้อรั้นและตื้อไม่เลิกรา บัดนี้กลับปฏิบัติต่อเขาเหมือนเขาเป็นโรคระบาดร้ายแรงที่ต้องรีบหนีห่าง แววตาที่นางเหลือบมองเขาแวบหนึ่งก่อนหน้านี้... มันไม่ใช่สายตาของความรักหรือลุ่มหลงอย่างที่เคยเป็น

แต่มันคือความหวาดกลัว... ความหวาดกลัวอย่างที่สุด ราวกับนางกำลังมองมือสังหารที่พร้อมจะปลิดชีวิตนางได้ทุกเมื่อ

‘เยี่ยลู่ซือ... เจ้ากำลังเล่นละครฉากใดอยู่กันแน่?’ อ๋องเก้าคิดในใจ พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยท่าทีเรียบเฉย ทว่าแววตากลับมืดครึ้มลงหลายส่วน

 

หลังจากพาตัวเองหลุดพ้นมาจากเรือนรับรองได้ เยี่ยลู่ซือก็แทบจะทรุดฮวบลงกับพื้นหญ้า ดีที่อาเป่าช่วยประคองร่างของนางไว้ได้ทัน นางหอบหายใจรัวเร็ว ปล่อยให้น้ำตาที่อัดอั้นไว้ไหลรินลงมาอาบสองแก้ม ร่างกายยังคงสั่นสะท้านไม่หาย

"คุณหนู! คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ เหตุใดจึงร้องไห้เช่นนี้?!" อาเป่าร้องถามด้วยความตกใจ พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าคอยซับน้ำตาให้เจ้านาย

"ข้า... ข้าไม่เป็นไรอาเป่า ข้าเพียงแค่เหนื่อย" เยี่ยลู่ซือเอ่ยเสียงสั่นเครือ

 

เมื่อกลับมาถึงเรือนพักส่วนตัวที่เงียบสงบ เยี่ยลู่ซือก็รีบสั่งให้อาเป่าออกไป นางทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงจนมิดหัว ร่างกายเล็กลีบคุดคู้คู้สั่นเทาอยู่ภายใต้ความมืดมิดของผ้าผืนหนา

ความอบอุ่นของผ้าห่มค่อยๆ ทำให้สติของนางกลับคืนมาอย่างช้าๆ นางเริ่มทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น

‘ข้าย้อนเวลากลับมาจริงๆ สินะ...’

ในชาติที่แล้ว วันนี้นางสวมชุดสีชมพูกลีบบัว ออกไปดักพบตี้ฉิงเทียนที่หน้าจวน และพยายามยัดเยียดถุงหอมที่นางปักเองให้เขา ทว่าเขากลับรับมันไปแล้วโยนทิ้งลงบนพื้นต่อหน้าต่อตานางและชาวบ้านเดินผ่านไปผ่ามาอย่างไม่ใยดี ทำให้นางอับอายและเจ็บช้ำน้ำใจ จนเกิดความคิดชั่ววูบและบวกความอยากเอาชนะ เพราะคุณหนูใหญ่อย่างนางอยากได้อะไรแล้วก็จะต้องได้ สองวันต่อมานางจึงตัดสินใจลอบเข้าจวนเขาเพื่อวางยาปลุกกำหนัด เขา หวังจะใช้ร่างกายผูกมัดเขาไว้ตลอดไป เพราะนางมั่นใจว่าสักวันนางจะทำให้เขารักนางให้ได้ 

แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับกลายเป็นความตายที่น่าอดสูแทน

เยี่ยลู่ซือสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาที่ชุ่มชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว ในเมื่อชาตินี้นางได้รับโอกาสครั้งที่สองจากสวรรค์ นางจะไม่ยอมเดินซ้ำรอยเดิมเด็ดขาด!

"ความรักอันใดกัน? บุรุษหน้าหยกหัวใจทมิฬผู้นั้น ข้าขอยกให้สตรีอื่นเถิด ชาตินี้เยี่ยลู่ซือคนนี้จะขอลาขาดจากท่าน!" นางพึมพำกับตัวเองใต้ผ้าห่ม

เป้าหมายสูงสุดของนางในชาตินี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการรักษาชีวิตอันน้อยๆ นี้ไว้ และในเมื่อนางเป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลอัครเสนาบดี มีเงินทองใช้ไม่ขาดมือ มีบิดามารดาคอยรักใคร่ตามใจ เหตุใดนางต้องหาเรื่องใส่ตัวด้วยการวิ่งตามบุรุษไร้ใจผู้นั้นด้วยเล่า? สู้ใช้ชีวิตเป็นคุณหนูเจ้าสำราญ เกียจคร้านไปวันๆ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ในจวนไม่ดีกว่าหรือ?

“ใช่แล้ว! ต่อจากนี้ไป ข้าจะทำตัวเป็นปลาเค็มที่วันๆ ไม่ทำสิ่งใด นอกจากนอนนิ่งๆ และใช้เงิน!”

 

 

 

 

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน   บทที่ 60

    ซูเยว่หลิงนั่งลงข้าง ๆ เขา ก่อนจะจับมือที่สั่นเทาของเขามากุมไว้ “ลูกไม่เป็นอะไรแล้ว แค่เข่าถลอกเล็กน้อยเท่านั้น” สัมผัสที่ไม่ได้ตั้งใจนั้นทำให้หลี่อี้เหรินตกตะลึง เขามองมือของนางที่กุมมือของเขาไว้ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางแตะต้องตัวเขา “ซูเยว่หลิง...”

  • หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน   บทที่ 59

    ตอนที่ 39 ความสุขที่รอคอย นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หลี่อี้เหรินอาศัยอยู่ในเรือนรับรองที่เงียบสงบ เขาทุ่มเทให้กับงานราชการและเวลาที่เหลือทั้งหมดคือการรอคอยที่จะได้เจอซินอิง ทุกบ่ายหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจราชการ หลี่อี้เหรินก็จะเดินมาที่เรือนหลังใหญ่ของซูเยว่หลิง ในชุดที่เรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน เขาไ

  • หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน   บทที่ 58

    ตอนที่ 38 ยอมทุกเงื่อนไข หลายวันต่อมา... ชีวิตในจวนของซูเยว่หลิงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นอกเหนือจากการดูแลเรื่องโรงเตี๊ยมเยว่หนานผ่านชิงเถาและอานเล่อแล้ว หน้าที่หลักของนางคือการดูแลหลี่อี้เหริน นางคอยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ป้อนยา และป้อนอาหารอ่อน ๆ ให้แก่เขา ในแต่ละวัน ซูเยว่หลิงจะอนุญาตให้ซินอิงเ

  • หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน   บทที่ 57

    ตอนที่ 37 ยาใจ ไม่นานนัก หลี่อี้เหรินก็ถูกประคองขึ้นรถม้าอย่างระมัดระวังที่สุด ซูเยว่หลิงนั่งอยู่ข้างเขา คอยจับชีพจรที่แผ่วเบาของเขาไว้ตลอดเวลา ป๋องแป๋งไม้สีแดงสดใสถูกวางไว้บนหน้าอกของเขา เมื่อรถม้ามาถึงหน้าจวนของซูเยว่หลิงก็รีบปลุกให้เขาตื่น “ถึงแล้วเพคะ ท่านอ๋อง” ซูเยว่หลิงกระซิบเสียงแผ่วเบาข้า

  • หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน   บทที่ 56

    นางเดินขึ้นบันไดจนมาถึงห้องสุดท้ายที่มืดมิด มีองครักษ์เงาสองคนยืนเฝ้าอยู่ด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด เมื่อเห็นซูเยว่หลิง องครักษ์เงาทั้งสองก็ตกตะลึง ก่อนจะรีบคุกเข่าลงทันที “พระชายา...” ซูเยว่หลิงไม่ได้สนใจคำทักทายของพวกเขา นางผลักบานประตูห้องเข้ามาอย่างช้า ๆ ภายในห้องมืดมิดและมีกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ห

  • หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน   บทที่ 55

    ตอนที่ 36 นางไม่ให้อภัยข้า ขณะที่หลี่อี้เหรินกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ระทมอย่างที่สุด เงามืดสามร่างก็เคลื่อนเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว พวกเขาคือองครักษ์เงาทั้งสาม “ท่านอ๋อง!” องครักษ์เงาคนหนึ่งอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อเห็นท่านเจ้านายกระอักเลือด เขารีบทิ้งตัวลงคุกเข่าเพื่อตรวจสอบอาการของเจ้านาย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status