Alle Kapitel von หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน: Kapitel 1 – Kapitel 10

ตอนที่ 2 ความจริงหรือความฝัน“แฮ่ก... แฮ่ก...”เยี่ยลู่ซือสะดุ้งสุดตัว ร่างบางโงนเงนอยู่บนเตียงไม้แกะสลักหลังงาม เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม นางรีบยกมือขึ้นลูบลำคอของตนเองด้วยความตื่นตระหนก “ยังไม่ตาย... ข้ายังไม่ตายหรือ?” นางพึมพำด้วยน้ำเสียแหบพร่า ก่อนจะรีบก้มลงสำรวจร่างกายตนเองด้วยมือที่สั่นเทาภาพสุดท้ายที่นางจำได้คือใบหน้าเหี้ยมเกรียมและสายตาชิงชังของตี้ฉิงเทียนที่บีบคอนางจนตายคามือแววตาที่สั่นระริกด้วยความกลัวเริ่มกวาดมองไปรอบกาย ภายในห้องนอนที่คุ้นตา ผ้าม่านมุ้งสีหวานที่พริ้วไหวตามแรงลม และกลิ่นอายของเครื่องหอมชั้นดีที่อบร่ำไว้ในเรือน นี่คือห้องนอนของนางเองมิใช่จวนอ๋องเก้าร่างบางค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากเตียง ขาของนางอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ นางเดินตรงไปยังกระจกทองเหลืองบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ภาพที่สะท้อนกลับมาคือดรุณีแรกรุ่นผู้มีใบหน้างดงามล่มเมือง ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดไม่มีแม้แต่รอยช้ำแดงหรือรอยกัดที่น่ากลัวเหล่านั้น“ข้ายังไม่ตาย... หรือว่าเรื่องทั้งหมดนั่นจะเป็นเพียงความฝัน?”นางพึมพำกับตัวเอง แต่ความเจ็บปวดจากการถูกย่ำยีและความทรมานตอนที่ลมหายใจขาดห้วงนั้น มันสมจริงและแจ่ม

ตอนที่ 4 ทำตัวเป็นปลาเค็มสามวันผ่านไป...เยี่ยลู่ซือยังคงเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในเรือนของตนเอง นางปฏิเสธการไปร่วมโต๊ะอาหารค่ำกับครอบครัว โดยอ้างว่าร่างกายยังไม่แข็งแรงดี ด้วยความเป็นห่วงมารดาจึงสั่งพ่อครัวตุ๋นโสมบำรุงชั้นเลิศมาให้ทุกวันวันนี้อากาศแจ่มใส ลมพัดเย็นสบาย เยี่ยลู่ซือเลยสั่งให้บ่าวไพร่ยกตั่งนอนตัวยาวออกมาตั้งไว้ใต้ร่มเงาของต้นหลิวริมสระน้ำส่วนตัวหลังเรือน บนโต๊ะเล็กข้างตั่งมีทั้งขนมโก๋อ่อน ผลไม้เชื่อมหลายอย่าง และน้ำชาหอมกรุ่นนางเอนกายลงนอนบนตั่งอย่างเกียจคร้าน มือหนึ่งถือพัดจีบโบกไปมาเบาๆ อีกมือหนึ่งหยิบขนมเข้าปากอย่างสำราญอารมณ์ ท่าทางเกียจคร้านไร้กระดูกนั้น หากเป็นเมื่อก่อน มารดาคงต้องเข้ามาตีแขนแล้วดุว่าเสียกิริยา แต่อาจเป็นเพราะช่วงสามวันที่ผ่านมานางอ้างว่าตัวเองป่วย ทุกคนในเรือนจึงพากันตามใจ สภาพของคุณหนูใหญ่ผู้เคยเอาแต่ใจ บัดนี้กลับกลายเป็นสตรีผู้ปล่อยวางทุกสิ่ง เสพสุขกับผลไม้เชื่อมและขนม ทำเอาอาเป่าที่ยืนปรนนิบัติอยู่ข้างๆ ถึงกับเกาหัวด้วยความมึนงง"คุณหนูเจ้าคะ... สามวันมานี้ท่านไม่คิดจะออกไปเดินเล่นข้างนอกจวนบ้างหรือเจ้าคะ? บ่าวได้ยินมาว่า วันนี้ที่ตลาดตะวันออกม

ตอนที่ 6 อ้อนน้องชายวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเยี่ยลู่ซือคลุกอยู่แต่ภายในเรือนของตน นางทำราวกับไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ กิจกรรมในแต่ละวันของนางวนเวียนอยู่เพียงไม่กี่อย่าง คือนอนตื่นสายกินอาหารเลิศรส ยามบ่ายก็จะนอนอ่านนิทานปรัมปรา หรือไม่ก็เดินชมสวนออกกำลังกายบ้างเล็กน้อย และเข้านอนช้านางกลายเป็นปลาเค็มเต็มตัว ส่วนท่านพ่อกับท่านแม่เห็นนางสงบเสงี่ยมเจียมตัว ไม่สร้างเรื่องปวดหัว และดูมีความสุขดีกับการกินๆ นอนๆ ก็มิได้ว่ากล่าวอันใด กลับยิ่งส่งของอร่อยมาให้นางที่เรือนไม่ขาดสายทว่า... ในขณะที่เยี่ยลู่ซือกำลังเสพสุขอย่างสำราญใจอยู่นั้น ณ จวนอ๋องเก้ากลับมีบรรยากาศที่อึดอัดขัดใจอย่างบอกไม่ถูกบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องอักษร ตี้ฉิงเทียนนั่งอ่านรายงานการทหารด้วยสีหน้าเคร่งขรึม นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะเชื่องช้า แฝงความหงุดหงิดลึกๆ“องครักษ์เงาที่ข้าส่งไปจับตาดูจวนอัครเสนาบดี... มีรายงานอันใดส่งมาบ้างหรือไม่?” ตี้ฉิงเทียนเอ่ยถามเสียงเรียบทว่าทรงพลัง ทำเอาโม่ฉินองครักษ์คนสนิทที่ยืนอารักขาอยู่ด้านข้างถึงกับสะดุ้งโม่ฉินรีบก้าวออกมาข้างหน้า ประสานมือรายงา

ตอนที่ 8 เข้าวังสามวันต่อมา...ค่ำคืนงานเลี้ยงฉลองวันสารทฤดูก็มาถึง บรรยากาศภายในวังหลวงยามค่ำคืนคึกคักและโอ่อ่าตระการตา แสงไฟจากโคมไฟหลวงนับพันดวงส่องสว่างราวกับกลางวัน รถขบวนหรูหราของเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่จอดเรียงรายเป็นทิวแถว เยี่ยลู่ซือในชุดผ้าไหมสีฟ้าอมเทาหม่น รูปทรงเรียบง่ายทว่าตัดเย็บอย่างประณีตรับกับรูปร่างบอบบาง เส้นผมดำขลับถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะ ปักด้วยปิ่นมุกเม็ดเล็กๆ เพียงสองสามชิ้น ใบหน้าแต่งแต้มเพียงบางเบา ทว่ากลับขับเน้นให้ดวงตากลมโตและผิวพรรณที่เริ่มมีเลือดฝาดดูหมดจดงดงามนางเดินตามหลังบิดามารดาและเยี่ยจิ้งเหวินน้องชายตัวน้อยเข้าสู่ท้องพระโรงด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม พยายามก้มหน้าต่ำรักษากิริยา ไม่สอดส่องสายตามองผู้ใด เป้าหมายเดียวของนางในวันนี้คือทำตัวเป็นธาตุอากาศที่ไม่มีใครสังเกตเห็นภายในท้องพระโรง ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงอันไพเราะเสนาะหู ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงประทับอยู่บนบัลลังก์ทองคำสูงสุด ข้างกายของทั้งสองมีพระโอรสองค์น้อยพระชนมายุสิบพรรษา องค์ชายน้อยอยู่ในชุดมังกรสีเหลืองทองนั่งนิ่งท่าทางเฉลียวฉลาด ถัดไปคือองค์หญิงน้อยพระชนมายุราวห้าหกชันษาดวงตากลมโตน่ารักน่าเอ็นดูกำลังเ

ตอนที่ 10 ตกรางวัลสิ้นเสียงหวานอันราบเรียบทว่ากังวานจับใจ ความเงียบงันปกคลุมท้องพระโรงอยู่ชั่วครู่ บทกลอนที่เยี่ยลู่ซือร่ายออกมานั้น มิได้ใช้คำที่มีความหมายลึกซึ้งจนยากแก่การเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้โอ้อวดภูมิปัญญาเกินไปจนน่าหมั่นไส้ ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยคำมงคลที่เข้าใจง่าย และที่สำคัญที่สุดคือ เป็นการยกย่องบารมีขององค์เหนือหัวและแม่ของแผ่นดินได้อย่างแนบเนียนและไร้ที่ติฮ่องเต้ตี้หมิงเทียนทรงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสำราญพระทัย“ฮ่าๆๆๆ ดี! ดีมาก! เป็นบทกลอนที่ไพเราะและเป็นมงคลยิ่งนัก!” ฮ่องเต้ทรงแย้มพระสรวลก่อนจะหันไปตรัสกับฮองเฮาที่นั่งเคียงข้าง “ฮองเฮา ดูท่าที่ว่าคุณหนูใหญ่เยี่ยร่างกายป่วยไข้จนสติปัญญาเลอะเลือนนั้น จะเป็นเพียงความถ่อมตัวของนางเท่านั้นกระมัง บทกลอนสั้นๆ ทว่าความหมายลึกซึ้งเช่นนี้ สมกับเป็นบุตรสาวของท่านอัครเสนาบดีเยี่ยจริงๆ!”ฮองเฮาทรงคลี่ยิ้มงดงาม สายพระเนตรที่มองลงมายังเยี่ยลู่ซือเต็มไปด้วยความเอ็นดูและพอพระทัย “ฉลาดหลักแหลมและรู้ความยิ่งนัก ร่างกายเพิ่งหายป่วยแต่น้ำเสียงยังกังวานชัดเจน ข้าชอบบทกลอนของเจ้า คุณหนูใหญ่เยี่ย”“ขอบพระทัยฝ่าบาทและฮองเฮาที่ทรงเมตตาเพคะ หม่อ